Blogger Reader Writer Runner
เวลาเนิบช้าที่หล่มสัก



เทศกาลสงกรานต์ที่ผ่านมา ผมกลับบ้านที่ต่างจังหวัดเหมือนเช่นทุกปี ปลายทางหล่มสัก จังหวัดเพชรบูรณ์ ออกเดินทางวันอาทิตย์หกโมงเย็นถึงบ้านกลางดึกของวันเดียวกัน ผมลาพักร้อนวันจันทร์(เป็นการลาที่พัก ร้อน จริงๆ) ได้พักผ่อนหนึ่งวันก่อนเทศกาลสาดน้ำจะเริ่มต้น เมื่อก่อนนี้ตอนผมยังเด็ก การสาดน้ำของที่บ้านจะเริ่มตั้งแต่วันที่ 12แล้ว  เดี๋ยวนี้คนเล่นน้ำแถวบ้านเริ่มลดลง(อย่างเห็นได้ชัด) อาจเพราะประชากรวัยรุ่นที่เข้ามาทำงานหรือเรียนต่อที่อื่น ต่างก็ไปร่วมสาดน้ำกันตามจังหวัดใหญ่ที่มีการจัดงานยิ่งใหญ่ เช่น เชียงใหม่ ตรอกข้าวสาร ถนนสีลม คงเหลือแต่กลุ่มเด็กๆ เป็นส่วนใหญ่ที่ยังสนุกกับการสาดน้ำที่บ้านเกิดตัวเอง





ผมนั่งมองนาฬิกา นั่งมองเด็กๆเตรียมอุปกรณ์ ถังน้ำ และอาวุธในการสร้างความเปียก ผมรู้สึกราวกับเวลารอบตัวผม ที่บ้านเกิดของผม เดินเนิบช้าลงเรื่อยๆ ราวกับเทียบเวลาคนละมาตรฐาน ทุกสิ่งทุกอย่างดูค่อยเป็นค่อยไป ไม่รีบร้อน สวนทางกับสภาพอากาศของวันนั้น เหมือนกับเด็กๆและผู้คนแถวนั้น มีเวลาทั้งวันให้เตรียมการ แต่ทุกคนล้วนมีความสุขกับการเตรียมการ ผมนั่งมองพลางเก็บภาพไปเรื่อยและคิดไปว่า หากตอนนี้ผมอยู่ที่กรุงเทพเวลาจะผ่านไปเร็วแค่ไหน ต้องรีบร้อนเพียงใด   





ตอนยังเด็ก ผมสนุกกับการเตรียมการเหล่านี้และตื่นเต้นทุกครั้งที่สงกรานต์ใกล้เข้ามา เป็นเทศกาลที่ผมชอบมากที่สุด และสนุกที่สุด กับการได้สาดน้ำใส่ผู้คนที่เราไม่รู้จัก ใส่เพื่อนๆที่ผ่านไปมา นัยเพื่อดับร้อนจากอากาศของเดือนเมษา ทุกวันนี้เหมือนกับว่าการได้แค่นั่งมองจะทำให้ผมมีความสุขมากกว่า แต่ก็ยังเป็นเทศกาลที่ผมชอบและเฝ้ารอมากที่สุดอยู่ดี เพียงแต่เหตุในการชอบและเฝ้ารอได้เปลี่ยนไป เปลี่ยนไปเป็นความสุขจากการได้กลับบ้าน ความสุขจากการได้พักผ่อนนานนานจากหน้าที่การงาน และความสุขจากการได้กลับไปเยี่ยมครอบครัวของผม





หลังจากมหาสงกรานต์ผ่านไป วันที่14ก็จะมีการรดน้ำดำหัวผู้หลักผู้ใหญ่ของแถวบ้านผม เป็นคุณป้า คุณย่า คุณยาย ของใครหลายคนที่เราเป็นเหมือนญาติพี่น้อง เป็นเพื่อนบ้านกัน ก็จะรวมตัวกันในช่วงบ่ายเพื่อแสดงความรัก ความเคารพ ต่อท่าน ขอพรและทักทายกับท่าน ทุกคนล้วนมีความสุข ยิ้มแย้มแจ่มใส ทักทายถามไถ่สารทุกข์สุขดิบ บางคนไม่ได้กลับบ้านมานานหลายปี พอกลับมาทีบ้างก็จำกันเกือบไม่ได้ พอเสร็จจากพิธีการ เด็กๆและพวกผมก็แยกย้ายกันไปสนุกกับการสาดน้ำกันต่อ ผมเล่นอยู่ได้ไม่นาน ก็กลับไปนั่งที่เดิม เพื่อนั่งมอง นั่งคิดถึงอะไรไปเรื่อยเปื่อย อย่างน้อยก็เป็นอีกปีที่ยังมีคนเล่นสงกรานต์ที่บ้านของเรากันอยู่ ถึงแม้จะลดน้อยและไม่คึกคักเหมือนเมื่อก่อน แต่ก็ยังเต็มไปด้วยความสุขและรอยยิ้มอยู่ดี



ถึงแม้ว่าเวลาที่หล่มสักจะเนิบช้าเพียงใด สุดท้ายการสิ้นสุดวันแห่งการพักผ่อนก็มาถึงรวดเร็วในความรู้สึกของผมอยู่ดี ผมออกเดินทางจากบ้านในคืนวันที่14 ปลางทางเมืองหลวงแห่งความวุ่นวายและเวลาที่เดินเร็วจนเราตามแทบไม่ทัน ผมมาถึงกรุงเทพในเช้าวันที่15 พักอีกวันแล้วไปทำงานอีกหนึ่งศุกร์ ก่อนจะเสาร์อาทิตย์อีกครั้ง เทศกาลแห่งความสุขที่ผมรอคอยก็กำลังเคลื่อนไปอีกครั้งตามการทำหน้าที่ของเวลา ไม่รู้ว่าในปีต่อไป ผมจะรู้สึกถึงความเนิบช้าของเวลาที่บ้านเกิดแบบนี้อีกหรือเปล่า ตราบเท่าที่ทุกสิ่งยังเป็นเหมือนเช่นทุกปี สิ่งนี้ยังคงเป็นเสน่ห์ให้เด็กต่างจังหวัดอย่างผม รู้สึกโหยหาการกลับไปสู่อ้อมกอดของบ้านเกิด ปีหน้าผมจะพาคนรักไปสัมผัสความเนิบช้าของเวลาที่หล่มสักและเสน่ห์ของละอองน้ำที่นั่นสักครั้ง เผื่อบางที เธอ อาจจะประทับใจ  


- แล้วคุณล่ะ ไปสัมผัสความเนิบช้าที่ไหนมากันบ้างหรือเปล่า -    





Create Date : 17 เมษายน 2553
Last Update : 17 เมษายน 2553 1:06:22 น. 17 comments
Counter : 717 Pageviews.

 
เพิ่งรู้ว่า จขบเป็นเด็กเพ็ด-บูนนี่เอง ไม่ได้ไปเพชรบูรณ์หลายปีแล้ว ไม่รู้หน้าหนาวยังหนาวได้ใจเหมือนเดิมรึเปล่า

ถ้าอยู่กรุงเทพฯนานๆ เวลาไป ตจว ทีนึงก็จะเห็นความแตกต่างได้ชัดเลยว่าชีวิตในเมืองกรุงก็เหมือนระเบิดเวลาดีๆนี่เอง
นานทีปีหนทำชีวิตให้เป็นแบบนาฬิกาทรายบ้าง ค่อยๆไหล ค่อยๆเดิน
ยิ่งถ้ามีคนรู้ใจไปค่อยๆไหล ค่อยๆเดินด้วยเนี่ยยิ่งเวิร์ค หนับหนุนให้ปีหน้าพาคนรู้ใจไปให้ได้


โดย: sati_always วันที่: 17 เมษายน 2553 เวลา:5:27:23 น.  

 
มาเยือนกันจาก http://www.thai-school.net/wanarat


โดย: พริกดิบ (พริกดิบ ) วันที่: 17 เมษายน 2553 เวลา:9:35:53 น.  

 


โดย: หาแฟนตัวเป็นเกลียว วันที่: 17 เมษายน 2553 เวลา:9:37:45 น.  

 
^

( คุณ หาแฟนตัวเป็นเกลียว )

มันเลยวันสงกรานต์มา 2 วันแล้วค่ะ เคี้ยกเคี้ยก .



โดย: yosita_yoyo วันที่: 17 เมษายน 2553 เวลา:12:56:27 น.  

 
ดีใจจังนายๆ เจอคนเพชรบูรณ์เหมือนกัน อยุ่หล่มเก่าค่ะแต่ทำงานอยุ่หล่มสัก


โดย: moonoinarak (lomsak123 ) วันที่: 17 เมษายน 2553 เวลา:15:05:41 น.  

 
อ่านแล้วคิดถึงบ้าน พอนั่งรถเข้าเขต กทม. ทีไร มันเหมือนความสุขลดน้อยลงไปทุกที อยู่บ้านเรายังไงก็มีความสุขที่ซู๊ดดด


โดย: Lomsakian IP: 124.120.252.117 วันที่: 18 เมษายน 2553 เวลา:20:32:19 น.  

 
55555555555

ปิดเทอม ไม่มีอะไรทำไงคะ คิคิ


โดย: yosita_yoyo วันที่: 18 เมษายน 2553 เวลา:20:36:37 น.  

 
whenever you felt that your heart is going to breakdown
feel it with the love of God ask for his and then you will
find out what is the truth love in Your life as he does for me!

GOD always forgive your mistake
the one that you cant even forget,
he always does it and always being with us
to help and blesss us for us whose heart is full of him


โดย: da IP: 124.120.15.123 วันที่: 19 เมษายน 2553 เวลา:1:24:49 น.  

 
อ๊า..เล่นน้ำๆๆๆ เราหมดวัยแล้วค่ะ แหะๆ มาดูผ่านหน้าบล็อกเอาแล้วกันน่อ

รีวิวบ้านไร่โอโซนไปหรือยังคะ? ขอลิงก์หน่อยจิ


โดย: สาวไกด์ใจซื่อ วันที่: 19 เมษายน 2553 เวลา:9:16:19 น.  

 
สวัสดีอีกรอบจ้า

แหมๆๆ ในพันทิปมีรีวิวเยอะ แต่มุมมองแต่ละคนก็ไม่เหมือนกันน้า แต่ถ้าไม่สะดวกทำรีวิวก็ไม่เป็นไรจ้า



โดย: สาวไกด์ใจซื่อ วันที่: 21 เมษายน 2553 เวลา:13:25:44 น.  

 
ชอบจัง " เวลาเนิบช้า "


โดย: พี่จูนเอง IP: 119.31.2.238 วันที่: 23 เมษายน 2553 เวลา:23:30:49 น.  

 
ขอบคุณจ้า พี่จูน ที่แวะมาทักทาย


โดย: i.am.Victor IP: 124.120.251.27 วันที่: 25 เมษายน 2553 เวลา:13:04:21 น.  

 
ทำงานอยู่ที่ว่าการอำเภอค่ะ เอ่อไม่ทราบร้านชื่ออะไรค่ะ...แล้วจาได้ล่วนลดป่าวอะ55+(ล้อเล่ง)


โดย: moonoinarak (lomsak123 ) วันที่: 25 เมษายน 2553 เวลา:17:38:13 น.  

 
สวัสดีอีกรอบ

ไปไร่จิม ทอมป์สันด้วยจ้ะ อัพบล็อกแล้ว

โรงแรมกลางใจเมืองเชียงใหม่ที่เราเคยรีวิวมีสองที่ค่ะ เลอ เมอริเดียน กับไวท์ ชาเลต์ แต่ไวท์ชาเลต์เรากลางๆ นะคะ ไม่ได้ประทับใจอะไรมากนักค่ะ


โดย: สาวไกด์ใจซื่อ วันที่: 26 เมษายน 2553 เวลา:10:05:30 น.  

 
นึกออกแล้วค่ะ แถวที่มีร้านขายเสื้อผ้าใช่มั้ยค่ะ


โดย: moonoinarak (lomsak123 ) วันที่: 28 เมษายน 2553 เวลา:12:55:24 น.  

 
อยากไปแต่ไม่ได้รับอนุญาต


โดย: คนที่ถูกรัก IP: 125.24.130.123 วันที่: 6 พฤษภาคม 2553 เวลา:11:30:49 น.  

 
เข้ามานั่งอิจฉาคนขยัน อยากขยันเรียนโทบ้าง
แต่ไม่รู้เมื่อไหร่จะสลัดตัวขีเกียจออกจากร่างได้ เศร้าจริงๆ

อยู่ที่โอมาฮาค่ะ ใช่เมืองที่อยู่ในเรื่อง up in the air เก่งจังจำได้ด้วย
ส่วนตัวแล้วยังไม่ได้ดูเรื่องนี้เลยค่ะ
แต่เปรยๆกับคุณสามีไว้ว่าให้เช่ามาให้ดู
ถ้าได้ดูแล้วจะบอกว่าเมืองนี้อยู่ในฉากไหนบ้าง
เท่าที่รู้นี่จะมีฉากที่สนามบินแล้วก็ที่ old market
เป็นตึกอิฐสีน้ำตาลแดง เก่าๆหน่อย แต่ดูขลังมาก
เคยไปกินอาหารเม็กซิกันที่ชั้นใต้ดินของ old market ได้บรรยากาศสุดๆไปเลย
ส่วนเรื่องที่ถาม พูดโดยรวมแล้วก็ต้องตอบตามความจริงเป็นดีที่สุด
ให้เป็นข้อเสียที่เกี่ยวข้องกับงานที่จะสมัครเท่านั้น
แล้วพยายามเอาข้อเสียที่ว่าขึ้นมาเป็นข้อดี
เอ..พูดให้งงมั้ยเนี่ย ยังไงเดี๋ยวจะหลังไมค์ส่งอีเมล์ไปให้นะคะ
จะได้ส่งรายละเอียดไปให้มากกว่านี้

ว่าแต่จะหางานใหม่เหรอคะ


โดย: sati_always วันที่: 16 พฤษภาคม 2553 เวลา:23:13:00 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

i.am.Victor
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 7 คน [?]





รักเร้นเร้นลับโลกคู่ขนาน
บันทึกแห่งนกไขลานหวามหวั่นไหว
แกะรอยหาแกะดาวคืนฝนปราย
ด้วยรักใจสลายแดนสนธยา




#สงวนลิขสิทธิ์ตาม พรบ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
ห้ามมิให้นำไปเผยแพร่และอ้างอิง ไม่ว่าส่วนหนึ่งส่วนใดหรือทั้งหมดของบทความภายในบล็อคนี้
โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากผู้เขียน#




"Pain is inevitable, Suffering is optional"
Haruki Murakami
Group Blog
 
<<
เมษายน 2553
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930 
 
17 เมษายน 2553
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add i.am.Victor's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.