วงจรจุดอิ่มตัว
หลายวันแล้วสินะครับที่ผมไม่ได้เขียนบล๊อก... จะว่าไปมันก็มีอะไรหลายๆ อย่างที่ต้องทำจนไม่มีอารมณ์มาคิดอะไรเขียน จะเขียนเป็นไดอารี่ก็เกรงว่าจะไม่อยากอ่านกัน...

จะถ่ายรูปอาหารที่ไปกินมาลงก็เกรงใจคนไม่ชอบกิน... เอารูปวิวที่ไปเที่ยวมาลงเดี๋ยวก็จะมีคนบอกว่า “ไปที่นั่นอีกแล้วเหรอเนี่ย”... จะเขียนวิจารณ์หนังหรือเพลงก็ไม่ค่อยจะวิเคราะห์อะไรแนวๆ นี้อยู่ เดี๋ยวจะเป็นการใช้รสนิยมส่วนตัวเกินไป....จะเอารูปลูกมาลงก็ไม่มี จะถ่ายรูปหมาที่เลี้ยงก็ไม่มีอีก (สรุปแล้ววันๆ ไม่ทำอะไรสนุกๆ เลยเหรอเฮีย)....

อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลยนะครับ เรื่องของเรื่องคือมันหมดมุขจริงๆ... วันก่อนเห็นพี่ท่านคนนึงซึ่งแกนี่ถือว่าเป็นเจ้าแม่แห่งสถาบันบล็อกแก๊งค์เลยนะครับ สมัยที่เจ๊แกอยู่ในช่วงรุ่งเรืองนี่วันนึงแกเขียนทีละเรื่องสองเรื่องกันเลย ลูกค้าของพี่แกก็เยอะแยะเต็มไปหมด แต่ตอนนี้เห็นว่าเบื่อกับการเล่นบล็อกเต็มทน.. ขนาดเจ๊แกเบื่อ แล้วเราจะไม่เบื่อได้อย่างไรกัน


ผมว่าสองปีอาจถือเป็นวิกฤตกาลของการเขียนบล็อกก็เป็นได้ เฉกเช่นเดียวกับการคบหาดูใจใครซักคนที่เขาว่า 7 years itch (7 ปีมีเฮ) แบบว่าพอเจ็ดปีทีก็จะหาเรื่องเบื่อหน่ายทะเลาะตบตีชิ่งหนีตีเขาเขย่าศอกขึ้นเขาพระสุเมรุจรเข้ฟาดหาง ฯลฯ เหวอออ...

เขียนบล็อกมาสองปีก็จะเริ่มหมดมุข ยิ่งคนที่เขียนสม่ำเสมอแบบวันละครั้งหรือสองสามวันครั้งนี่ยิ่งหมดตูดเลย

สมัยก่อนจำได้ว่าเวลานึกอะไรออก เช่นนึกเปรียบเทียบอะไรได้เด็ดๆ ก็จะจดหัวข้อเอาไว้ในสมุดโน๊ต พอครบวาระการเขียนก็จะเปิดหาหัวข้อที่คิดไว้ในกบาลแล้วเริ่มบรรเลงเพลงบล็อก... ซึ่งทั้งหลายทั้งปวงเรื่องเด็ดๆ หรือหัวข้อเปรียบเทียบมันๆ มันต้องได้คุยกับเพื่อนและใครๆ เพื่อเป็นการบริหารสมองและความคิด.. เป็นการแลกเปลี่ยนทัศนะทางความคิดเพื่อให้เราได้แคะร่องสมองที่เริ่มตื้นเขินให้เกิดร่องความหยักเฉกเช่นเหล่าท่านปราชญ์แห่งราชวงศ์จิ๋นแห่งโบราณประเทศ.. โอ้ว

จะเรียกว่า "ถึงจุดอิ่มตัว" ในการบล็อกก็อาจจะใช้ได้นะครับ... คำว่าอิ่มมันต้องนึกถึงเวลาเราสวาปามเอาอะไรเข้าปากไปเยอะๆ.. ประเภทไปกินพวกบุฟเฟ่โออิชิอะไรพวกนั้นหรือหมูกระทะเนื้อย่างเกาหลีหัวละไม่กี่ร้อยแล้วกลัวกินไม่คุ้มก็เลยซัดกันใหญ่... ซัดกันจนเกินงาม ซัดกันจนพุงกาง ซัดกันจนกระเพาะต้องเรียกตัวช่วยให้หัวใจรีบสูบฉีดเลือดเพื่อนำพาเอาออกซิเจนไปช่วยกล้ามเนื้อหน้าท้องให้เร่งมือปฏิบัติการย่อยอาหารที่กินเกินร่างกายจะรับไหวให้คลายความอึดอัดแทบหืดจับลมใส่ และทั้งหลายทั้งปวงก็เพื่อคลายความอิ่มเกินพอดีให้จางหายไป

เมื่อถึงจุดอิ่มตัวร่างกายมันจะไม่อยากรับอะไรอีก ใครชวนไปกินอะไรก็ส่ายหน้าหมดอาลัยตายอยาก แทบจะไม่อยากกลืนอะไรลงไปอีก... จังหวะอิ่มตัวของการกินก็ทำให้สมองขาดอ๊อกซิเจนและมึนๆ คิดอะไรไม่ค่อยออกเหมือนกันนะ...

- เปรียบเสมือนคนเขียนบล็อกที่ร่างรำมาอย่างสม่ำเสมอมาจนเริ่มเบื่อ
- หรือเปรียบเหมือนคนทำงานกินเงินเดือนที่ต้องตื่นแต่เช้าไปทำงานและกลับบ้านมาตอนเย็นเพื่อดูละครน้ำเน่าซ้ำแล้วซ้ำเล่าทุกวันจนเริ่มเบื่อ


แต่คำว่าจุดอิ่มนั้นมันไม่ค่อยจีรังนักสำหรับสัตว์โลกทั่วไป... ถามจริงๆ ว่ามีใครอิ่มไปตลอดกาลบ้างไหม..

กินเข้าไปแค่ไหน อิ่มแค่ไหน ตื่นมาอีกวันก็อึ้งโกะเอาของเสียออกจากร่างกายและก็เริ่มหิวโหยอีกครั้ง... คนที่ว่าอิ่มสุขอิ่มรัก อาการเหล่านี้ก็เป็นเพียงความรู้สึกชั่วคราวเท่านั้น เวลาผ่านไปความรักที่เคยว่าสุขสมอิ่มเอมก็กลับจางหายไปตามกาลเวลา ทำให้ผู้คนโหยหาความรักใหม่ๆ เพื่อเติมเต็มกระเพาะแห่งความต้องการที่เป็นพื้นฐานของสัตว์โลก....

โอ้ว ร่ายยาวมาอย่างเมามันราวกับว่านี่มันไม่ใช่จุดอิ่มตัว... หรือพอดีเมื่อครู่ได้ไปอึ้งโกะแล้ว.. ร่างกายเริ่มหิวและเตรียมพร้อมสู่วงจรแห่งการกินต่อไป


Therefore การอิ่มตัวก็เป็นเพียงความรู้สึกชั่วคราวเท่านั้น... ไม่นานนักเราก็จะหิวอีกครั้ง... same as การหมดมุขที่ก็คงจะหามุขใหม่ๆ มาเล่นกันได้อีก

เอเมน



Create Date : 22 มีนาคม 2550
Last Update : 22 มีนาคม 2550 10:10:35 น.
Counter : 354 Pageviews.

7 comments
  

เราอิ่มตัวจริงๆ นั่นละท่าน
ไม่ได้ตระเวนอ่านบล็อกชาวบ้าน
ใครมาเม้นท์ก็ไม่ได้ตอบเขา ไม่กลับไปเยี่ยมคืนตามมารยาทการบล็อก
หลังๆ นี่เขียนเสร็จก็เผ่น ไปนอกบ้านบ้าง คุยเอ็มติดลมบ้าง

อากาศร้อนๆ ก็อาจจะมีส่วนทำให้คิดอะไรไม่ออก

หมดอารมณ์บล็อกทุกชนิด 555

ท่านเขียนได้โดนใจจริงๆ บล็อกนี้
โดย: มัชฌิมา วันที่: 22 มีนาคม 2550 เวลา:17:02:17 น.
  
คล้ายๆกัน หลังๆที่เว้นเป็นอาทิตย์เลย

นึกไปถึงช่วงที่อัพทุกวัน

ทำไปได้ไงวะ

ห่ะๆ


ก็นั่นแหละท่าน อิ่มก็หิวอีก

ก้ออยู่ด้วยกันนี่แหละนะ นานๆ

ปล. อยากเขียนแท๊กโฮกก้อเอาดิ่
ให้ก็ได้นะ

โดย: PADAPA--DOO IP: 210.75.123.194 วันที่: 22 มีนาคม 2550 เวลา:17:23:14 น.
  
นั่นล่ะครับ ใช่เลย
"การอิ่ม เป็นเพียงแค่ความรู้สึกชั่วคราวเท่านั้น"

คิดว่าไม่นาน คงได้อ่านบล็อกใหม่ๆ ที่นี่นะ
โดย: King Of Pain วันที่: 22 มีนาคม 2550 เวลา:19:31:46 น.
  

บางคนก็หน้าดำมากเวลากินหมูกะทะ
เหมือนเวลาไปดูบอลไทย

โดย: keyzer วันที่: 22 มีนาคม 2550 เวลา:22:42:34 น.
  
แวะมาทักทาย...


จุดอิ่ม...ไม่รู้จะเม้นท์ไรดี

โดย: belittle big IP: 125.25.192.92 วันที่: 23 มีนาคม 2550 เวลา:9:48:28 น.
  
อืมก้อจิงคับ บางทีเราก้อหมดมุขอัพเอาไปดื้อๆเหมือนกัน
แต่พอมีช่วงนึงบลอกแกงค์หยุดให้บริการ พอหลังเปิด โอ้ อารมณ์ ไอเดีย ที่จะอัพบลอกพุ่งกระฉูดเลย เหมือนกับว่าหิว อดโซ มาจากไหน เนอะ
โดย: mingky วันที่: 23 มีนาคม 2550 เวลา:21:11:21 น.
  
ยังมีเรื่องเขียนอีกเยอะค่ะ
แต่ว่าตอนนี้เริ่มมีปัญหาเวลาอย่างใหญ่หลวง
สงสัยจะเป็นเพราะเผื่อแผ่เวลาให้บล็อกไปเยอะ
จนกิจกรรมและความสมดุลในชีวิตลดลงอย่างน่ากลัว

อย่างไรก็ตาม ก็ยังชอบบล็อกอยู่ดี
เพราะเป็นพวกชอบเขียน ชอบแสดงความรู้สึก
และการมีบล็อกก็มีอารมณ์ "พรรค แก๊งค์ กลุ่ม ก๊วน มุ้ง" เพิ่มมาเสียด้วยสิคะ :D

ปล. ตกลงเห็นภาพหรือยังคะ :D : D :D ?
โดย: หมาเลี้ยงแกะ วันที่: 23 มีนาคม 2550 เวลา:21:34:58 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

biggg
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?]



my everyday life on EARTH

New Comments
มีนาคม 2550

 
 
 
 
1
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
15
16
17
18
19
20
21
23
24
26
27
28
29
30
 
22 มีนาคม 2550
All Blog