พฤษภาคม 2552

 
 
 
 
 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
24
25
27
28
29
30
31
 
 
สิ่งสำคัญที่ฉันเรียกว่า...เพื่อน
ช่วงนี้ มีหลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้นในชีวิตมากมาย บางอย่างมันเร็วจนไม่ทันตั้งตัว จนแทบไม่อยากจะเชื่อว่ามันเป็นจริง ตื่นขึ้นมายังนึกว่าฝันไปด้วยซ้ำ เรียนก็หนักเพราะเดือนหน้าจะต้องส่งโครงร่างทีสิสแล้ว ทั้งๆที่ทุกอาทิตย์ที่มีเซมินา โครงร่างที่เราพรีเซนท์ให้อาจารย์และเพื่อนในแล็ปดู ไม่ได้คืบหน้าไปไหนเลย โดนวิจารณ์ให้แก้ใหม่ทุกอาทิตย์ ทั้งเหนื่อย ทั้งท้อ เพราะทุกอย่างเป็นภาษาญี่ปุ่น และยังต้องเรียนอีกสามวิชาไปด้วย ทำเอาเรานอนเช้าบ่อยๆ เพราะทำงานไม่ทัน พอนอนไม่พอ กินไม่ตรงเวลาก็ทำให้ป่วยง่าย ... ยังคิดเลยว่าจะตายก่อนเรียนจบหรือเปล่านี่


แต่แล้วเราก็ยิ้มได้บ้างเพราะเรามี " เพื่อน " ดีๆหลายคนอยู่ข้างๆ ถึงแม้ส่วนใหญ่จะเป็นผู้ชาย เพราะที่คณะกว่าแปดสิบเปอร์เซ็นต์เป็นผู้ชาย ปากก็เสีย แต่ในความเป็นเพื่อนแล้ว พวกนี้ดีกับเรามากมายจริงๆ หลายครั้งที่ท้อเรื่องเรียน ก็ได้พวกนี้แหละช่วยเราไว้ ให้กำลังใจตลอดมา เหตุผลที่เพื่อนบอกเรา คือ " เธอเป็นนักเรียนไทยคนเดียวที่นี่ ไม่เหมือนนักเรียนต่างชาติคนอื่นๆ ที่เค้ามีกลุ่มกันตามประเทศของเขา งั้นเธอมาอยู่กับพวกเราก็แล้วกัน " ทำเอาเราซึ้งมากมายกับน้ำใจของพวกเขา ที่คณะของเรามักจะมีการติวหนังสือด้วยกันอยู่บ่อยๆ โดยเฉพาะช่วงก่อนสอบ พวกที่เรียนเก่งๆก็จะเป็นคนติวให้ และแน่นอน ทุกครั้งพวกเขาไม่เคยลืมเลยที่จะเรียกเราไปร่วมด้วย


ข้อสอบเป็นอัตนัย ส่วนใหญ่คืออ่านเคสภาษาญี่ปุ่นประมาณยี่สิบหน้าและเขียนตอบประมาณสี่หน้าภายในเวลาสามชั่วโมง และแน่นอนทุกอย่างเป็นภาษาญี่ปุ่น ... เทอมแรกเราแทบบ้าเพราะทำไม่ค่อยทัน แต่พออยู่ติวกับพวกนี้บ่อยๆ เราก็เริ่มทำได้ดีขึ้น ในที่สุดชีวิตปีหนึ่งทั้งสามเทอมก็ผ่านไปได้ด้วยดี ถือได้ว่าเป็นเพราะพวกเขาช่วยไว้แท้ๆ



คนญี่ปุ่นชอบกินเนื้อวัว แต่เราไม่กินและแพ้อย่างรุนแรง เรียกได้ว่าแค่กลิ่นเนื้อย่างก็ทำให้เราคลื่นไส้แล้ว ดังนั้นเวลามียากินิคุปาร์ตี้เราจะอดไปทุกครั้ง ซึ่งเป็นเรื่องที่ทำให้รู้สึกแย่มากที่หลายครั้งต้องจำใจปฎิเสธไป แต่เพื่อนก็เข้าใจ ครั้งที่ประทับใจที่สุดครั้งนึงก็คือเพื่อนในกลุ่มคนนึงชวนทุกคนในกลุ่มไปบาร์บีคิวปาร์ตี้ที่บ้านพร้อมครอบครัวของเขา ตอนแรกเราไม่กล้าตกลงเพราะรู้ว่าเค้าคงทานเนื้อกันแน่ๆ แต่ไม่อยากเรื่องมาก แต่เพื่อนเราในกลุ่มทุกคนเข้าใจ อาหารที่มีจึงไม่มีเนื้อวัวแม้แต่ชิ้นเดียว เป็นเรื่องที่เรารู้สึกผิดมากเพราะปกติทุกคนก็ต้องอยากกินเนื้อย่างอยู่แล้ว แต่ต้องมาตัดออกเพราะเราคนเดียว พอบอกไปว่า ไม่เป็นไร ก็กินกันตามปกติแหละ เดี๋ยวเราไปกินอย่างอื่นแทนบาร์บีคิวก็ได้ แต่เพื่อนเราก็บอกว่า “ 気を遣わなくてもいいんだよ、俺らは仲間でしょ ″ ( ไม่ต้องคิดมากหรอก ก็เราเป็นเพื่อนกันนี่นา ) เพื่อนบอกว่าเพราะอยากให้กินด้วยกัน อุตส่าห์จัดงานทั้งที ไม่งั้นก็ไม่สนุกน่ะสิ งานวันนั้นจึงเป็นวันที่เราสนุกมากๆ ได้ช่วยกันปิ้งๆย่างๆในสวนบ้านเพื่อน พออิ่มก็เดินไปทะเลกัน และพวกบ้าพลังก็เล่นวอลเล่ย์ชายหาดกันจนพระอาทิตย์ตก ถึงทะเลญี่ปุ่นจะไม่สวยเท่าบ้านเราก็เถอะ แต่นานๆทีได้ไปเที่ยวกันแบบนี้ก็ทำให้หายเครียดได้เหมือนกัน วันนั้นจึงเป็นอีกวันที่สนุกมากๆ


นอกจากเรื่องนี้แล้ว ไม่ว่าจะมีปัญหาอะไร เจ้าพวกนี้ก็จะช่วยเราไว้ทุกครั้ง เพราะเพื่อนๆเราจะพูดเสมอว่า " ก็เราเป็นเพื่อนกันนี่ จะเกรงใจอะไร " ซึ้งมากมายจริงๆ ไม่คิดว่าเราจะได้เจอคนดีๆแบบนี้ ในประเทศที่ว่ากันว่าค่อนข้างยอมรับคนต่างชาติได้ยากอย่างญี่ปุ่น แต่กับเพื่อนของเรา ไม่มีขอบเขตของประเทศมากั้นเลยแม้แต่นิดเดียว ... ได้แต่หวังว่า เราจะตอบแทนน้ำใจของพวกเขาได้อย่างที่เขาดีกับเราเช่นเดียวกัน

一生仲間でいようね。。。



Create Date : 23 พฤษภาคม 2552
Last Update : 24 พฤษภาคม 2552 18:31:57 น.
Counter : 388 Pageviews.

5 comments
  
I don't know
that are u going
to believe me... the story I
told might sound impossible for u,
so I'm not going to tell it... but I just
want you to try it, to feel the same way I felt
and to reconize the miracal that is the Gift form
"GOD".. as he does done to my life and will also to you
if you welcome him in to yours
โดย: bb IP: 124.120.6.220 วันที่: 23 พฤษภาคม 2552 เวลา:23:43:12 น.
  
มาให้กำลังใจนะคะ เข้าใจหัวอกคนเรียนอยู่ต่างบ้านต่างเมือง แบบว่านอนดึก นั่งปั่นงาน เคยเป้นเหมือนกัน แต่เราก็อาจจะมีเพื่อนที่ดีไม่เท่าเจ้าของบล็อก เพราะเพื่อนที่เรียนด้วยกันเป้นฝรั่งที่แก่กว่าเรา แบบอเมริกันสไตล์ ก็มีดีบ้างไม่ดีบ้าง ก็ต้องผ่านไปเอง แต่ก็ภูมิใจกับเกรดที่ได้มา แต่ในความรู้สึก รักเพื่อนที่มหาลัยที่ไทยมากกว่าเลยคะ ยังไงก็ขอให้สู้ๆๆคะ แล้วก็ดีใจที่เจอเพื่อนดีๆๆ แล้วขอให้จบเร้วๆๆนะคะ
โดย: Friendlyjoycy วันที่: 23 พฤษภาคม 2552 เวลา:23:52:57 น.
  
ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาเยี่ยมค่ะ
โดย: มอนจะ วันที่: 24 พฤษภาคม 2552 เวลา:18:36:57 น.
  
เป็นกำลังใจให้นะ ป้าก็ได้กำลังใจจากหลานๆนี่แหละทำให้เข้าใจความรู้สึก

และต้องขอขอบคุณสำหรับความห่วงใยที่ให้ป้าและลุง ขอให้อดทนและเรียนให้สำเร็จสมความปรารถนา
โดย: พนอจัน IP: 61.215.58.45 วันที่: 24 พฤษภาคม 2552 เวลา:19:20:49 น.
  
อ่านแล้วซึ้งแทนค่ะ โชคดีได้เจอเพื่อนน่ารักๆๆ นะคะ
โดย: zuling68 IP: 59.140.220.54 วันที่: 25 พฤษภาคม 2552 เวลา:3:46:50 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

มอนจะ
Location :
神奈川  Japan

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed

 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



ภาพและข้อความที่อยู่ในบล็อกนี้ สงวนลิขสิทธิ์ตามพรบ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ.๒๕๓๙ ห้ามมิให้นำไปเผยแพร่และอ้างอิงส่วนหนึ่งส่วนใด หรือทั้งหมดของข้อความโดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษร ผู้ละเมิดจะถูกดำเนินคดีตามที่กฏหมายบัญญัติไว้สูงสุด หากต้องการนำไปใช้อ้างอิง กรุณาติดต่อทางหลังไมค์นะคะ