หลายเรื่องราว...เล่าเรื่องลูก...ที่คงไม่มีวันเลือนหาย..ในความรู้สึกของแม่
Group Blog
 
<<
กุมภาพันธ์ 2551
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
242526272829 
 
18 กุมภาพันธ์ 2551
 
All Blogs
 
สละเวลา..เพื่อลูก

ตั้งแต่เปิดเทอมสองของอลีนาเป็นต้นมา ทุกอย่างดูรวนๆไปหมด ทั้งนี้
เพราะโรงเรียนขอความร่วมมือผู้ปกครอง ให้ไปช่วยครูในห้องที่ลูกตัวเอง
เรียนอยู่ โดยกำหนดให้ผู้ปกครองทำหน้าที่เดือนละ 2 ครั้ง และครั้งละ 2 คน
ก็เท่ากับว่า วันหนึ่งจะมีแม่ๆของเด็ก 15 คนในชั้นเรียน ต้องไปช่วยเหลือครู
วันละ 2 คน การทำหน้าที่ครูได้ขอร้องให้ผู้ปกครองนำของกินเล่น เช่นคุ๊กกี้
และน้ำผลไม้ไปให้เด็กรับประทานด้วย

แม่ๆที่ต้องไปเข้าเวรของตัวเอง จะต้องคุยกันเองว่า ใครจะนำอะไรไป
ผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันไปเช่นนี้ ครูจะทำตาราง วันที่ ให้ผู้ปกครองเซ็นต์
ล่วงหน้าในแต่ละเดือน เพื่อที่ผู้ปกครองจะสามารถกำหนดการทำหน้าที่ได้
และเลือกจับคู่กันเอาเอง ดังนั้น หน้าที่ต่างๆของเดือนนี้ ถูกกำหนดไว้ตั้งแต่
ก่อนปิดเทอม เมื่อเปิดเทอม ครูก็นำตารางใส่กระเป๋าเด็กส่งให้พ่อแม่ได้รับทราบ
ว่าตัวเองจะต้องไปช่วยเหลือวันไหน เพื่อเป็นการเตือนความจำ

ปัญหามีอยู่ว่า..เดือนนี้เมื่อเปิดเทอม มีเด็กสองคนที่ไม่กลับมาเรียนอีก
เด็กชั้นพรีเค อายุ 4 ขวบ ไม่จำเป็นต้องเข้าเรียนก็ได้ ไม่ถือว่าผิดกฏหมาย
ตารางทำหน้าที่ช่วยเหลือครู ที่แม่ของเด็กสองคนนี้เซ็นต์ไว้ก็ย่อมไม่มี
ใครทำหน้าที่แทน วันแรกของการเปิดเทอม แม่ของเด็กคนหนึ่งแกล้งลืม
หรือเธอลืมก็ไม่แน่ใจนัก แต่วันนั้นเธอไม่ได้ทำหน้าที่ ฉันเห็นมีแม่เด็กคนเดียว
ที่ไปช่วยวันแรก ก็ทนไม่ได้ จึงรีบกลับบ้านไปอาบน้ำ กลับไปช่วยเขาที่ห้องเรียน

การทำหน้าที่ในห้องเรียน มันจุกจิก เพราะเด็กสิบสามคนที่เหลือตอนนี้
จะต้องทำงานกลุ่มทุกวัน โดยแบ่งออกเป็นสามกลุ่ม ครูดูแลกลุ่มแรกทำงาน
ครูผู้ช่วยดูแลกลุ่มที่สอง แม่คนหนึ่งดูแลกลุ่มที่สาม และแม่ที่เหลือต้องทำ
สื่อการสอนที่ครูกำหนดให้ เพื่อเด็กจะได้มีสื่อทำในวันรุ่งขึ้น เหล่านี้คือหน้าที่

ส่วนมาก จะมีแม่หน้าตาซ้ำๆ อย่างฉันและแม่ๆอีกหลายคนไปโผล่หน้าให้ครูเห็น
แต่ก็มีแม่ๆอีกจำนวนหนึ่ง ที่นิ่งเฉย ไม่ช่วยแม้แต่วันเดียวในบางเดือน
ก็ไม่รู้ว่า คนเหล่านี้จะมีสำนึกมั๊ยว่า คนอื่นไม่เพียงแต่สละเวลาไปช่วย
แต่เขาต้องสละเงินซื้อขนม ซื้อน้ำผลไม้เป็นกล่องๆ ไปให้เด็กถึง 13 คน
ซึ่งก็เป็นเงินไม่น้อยในแต่ละเดือน และบางคนก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไร

ฉันไม่แปลกใจหรอก ว่าทำไมระยะหลังเวลาจะเซ็นต์ชื่อ ทุกคนถึงขยักอาการ
เซ็นต์กันแค่วันเดียว เพราะคงได้เห็นในตารางแล้วว่า บางคนไม่ได้มาทำหน้าที่
แม้แต่ครั้งเดียวในบางเดือน ฉันว่า..เรื่องอย่างนี้ไม่น่าจะเกิดขึ้น ในชั้นเรียน
ของลูกๆเราเอง เพราะทั้งหมดที่ทำไปก็เพื่อลูกทั้งนั้น ความจำเป็นของแต่ละคน
ฉันก็เข้าใจ ฉันจึงอยากจะพูดขอร้องให้พวกเขาเข้าใจและเสียสละแบบที่ฉันคิด
ซึ่งก็ไม่รู้ว่า จะเป็นไปได้มากแค่ไหนเหมือนกัน

ฉันเสนอตัวทำหน้าที่ไปแล้ว สามรอบ แต่ก็ยังมีอีกหลายรอบที่แม่ของเด็ก
ที่ลาออกไปเซ็นต์ชื่อไว้ และยังไม่มีใครทำหน้าที่แทน และยังมีแม่ๆบางคน
ที่ไม่ได้เซ็นต์ชื่อประจำเดือนนี้เช่นกัน เดาได้ว่า เขามาไม่ได้จึงทำนิ่งเฉยเสีย
และฉันก็เดาได้เช่นกันว่า หากฉันเสนอตัวทำแทนโดยไม่เรียกร้องเงินเลย
ขอเพียงเขานำขนมมาให้เด็กๆในวันนั้น คงเป็นการคลี่คลายปัญหาที่ดี

น่าเศร้าใจทุกทีที่ฉันได้เจอปัญหาแบบนี้ Jorge ถามแม่เขาว่า..
แม่ครับ..ทำไมผมไม่เคยเห็นแม่ในห้องเรียนเลย แม่ของจอร์จเล่าให้ฉันฟัง
ในวันหนึ่ง และเป็นฉัน..ที่จะเล่าให้แม่ของจอร์จฟังถึงพฤติกรรมต่างๆของลูกเธอ
ในห้องเรียน เพื่อให้เธอแก้ไขพฤติกรรมต่างๆของลูกให้ดีขึ้น เดาได้ว่า
แม่ของจอร์จคงจะเห็นด้วยกับความคิดของฉัน ฉันเชื่ออย่างนั้น


Create Date : 18 กุมภาพันธ์ 2551
Last Update : 18 กุมภาพันธ์ 2551 2:58:01 น. 6 comments
Counter : 362 Pageviews.

 
เป็นคุณแมที่น่ารักจังค่ะ



โดย: Mooky Miracle Mom วันที่: 18 กุมภาพันธ์ 2551 เวลา:8:12:50 น.  

 
แรกๆก็ทำด้วยความเสียสละ ... แต่นานไปชักไม่ไหวว่ะ จะว่ามันเห็นแก่ตัวไม่เห็นแก่สวนรวมได้ไม๊ ไม่รับผิดชอบในหน้าที่เนาะ เบื่อไอ้คนพวกนี้มากเลย แกก็ใจอ่อนเหมือนเรา เราอดไม่ได้เหมือนกันที่ต้องช่วย ให้มันผ่านพ้นไป


โดย: แม่น้องกุ๊ก IP: 210.246.146.188 วันที่: 18 กุมภาพันธ์ 2551 เวลา:14:46:48 น.  

 
นี่แหละ ชีวิตของคนเป็นแม่ ฮิ ๆ เหนื่อย แต่ก็สู้เพื่อลูก จริงป่ะค่ะ


โดย: joicecy (joicecy_k ) วันที่: 18 กุมภาพันธ์ 2551 เวลา:17:50:50 น.  

 
ให้ตายเหอะ ตั้งแต่เช้าปวดหัวกับเรื่องแมว
แมวไม่มีเจ้าของ สีดำด้วย มันชอบเข้ามา
ที่หลังบ้าน มาอึอยู่บ่อยครั้งแล้วมันก็แวบ
หายไปอย่างว่องไวทุกครั้งที่เจอเราไล่

ทว่าวันนี้ ไล่ยังไงมันก็ไม่กลัว ไม่หนี
จ้องหน้าตอบ ทำเอางงอ่ะ คุณสามี
ออกมาดู เธอว่า ปกติแมวจะกลัวคนไล่
ถ้าไล่มันต้องวิ่งหนี แต่ถ้าไม่หนีแสดงว่า
มันป่วย น่ากลัวแมวตัวนี้คงตายวันนี้แหละ

เราก็ยังไม่เชื่อที่เธอพูดนะ แหม..ขับเคี่ยว
กันมาตั้งนานนะเจ้าแมวตัวนี้ วันดีคืนดี
ดันมาเจ็บจะตายที่บ้านฉันเนี่ย บ้านอื่น
ก็ไม่ไปตาย แล้วที่ขับเคี่ยวกับมันมานาน
พอมันจะตายก็ดันเกิดสงสารขึ้นมาอีก
เอานมไปวางให้มัน ตัวมันแอบนอนซุก
มุมหนึ่งของหลังบ้าน เราก็ไม่กล้าแตะมัน
กลัวมันกัด เพราะมันไม่มีเจ้าของ

ตกเย็นนั่นล่ะ ออกไปดูมันอีกที
เห็นมันนอนตายข้างๆนมที่เอาไปวางไว้ให้
ฉันก็ยังไม่กล้าเก็บศพมันนะ รอสามีกลับมา
เก็บศพมันใส่ถุง โทรไปที่กำจัดเศษซาก
สัตว์ ให้มาเก็บศพมันไป

เขาบอก ให้นำมันใส่ถุงสองชั้น
ไปวางไว้ที่หน้าบ้าน พรุ่งนี้ก่อนเจ็ดโมง
จะมีเจ้าหน้าที่มาเก็บเอง

ใจหายอ่ะนะ ดันมาตายบ้านเราประหนึ่ง
มันจะรู้ว่า ที่นี่คือที่ๆปลอดภัยสำหรับมัน
ที่จะนอนตายได้


โดย: แม่น้องนิก IP: 216.175.77.41 วันที่: 19 กุมภาพันธ์ 2551 เวลา:12:17:27 น.  

 
หนูชื่อยุ้ย นะคะ ขอรบกวนหน่อยนะคะ
คือพอดีว่าหนูจะไปทำงานwork and travel ที่ sandiego แต่หนูยังหาที่พักไม่ได้เลย ถ้าพี่จะกรุณาหนู ช่วยแนะนำที่พักที่นั่นให้หนูหน่อยนะคะ ขอบคุณมากนะคะในความกรุณาหนูไปถึงวันศุกร์ที่ เจ็ด มีนาคม 2551ติดต่อหลับหาหนูที่ yuiland@hotmail.com
ขอบคุนคะ
ช่วยติดต่อกลับด้วยนะคะ


โดย: yui anchulee IP: 58.8.89.136 วันที่: 19 กุมภาพันธ์ 2551 เวลา:17:31:17 น.  

 
เป็นคุณแม่ที่น่ารัก มากๆ ชอบเรื่องราวในบล็อค ...เป็นคุณแม่เหมือนกันค่ะ ตัวเล็กอยู่ป 3 คะ
พัชริดา


โดย: พัชริดา IP: 58.9.28.119 วันที่: 21 กุมภาพันธ์ 2552 เวลา:12:54:23 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

Mommy and me
Location :
California United States

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add Mommy and me's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.