'*^-+...ไม่มีอะไรงดงาม เท่าความสงบสุข...+-^*'

::กาแฟถ้วยนั้น::

กาแฟร้อนหวานจัดที่เหลืออยู่เพียงก้นถ้วยเย็นชืดลงไปแล้ว...

ฉันเอามือกุมถ้วยเพื่อหวังจะขอความร้อนที่แทบไม่เหลืออยู่ของมันให้ไออุ่นมาช่วยบรรเทาความหนาวเย็นจากเครื่องปรับอากาศในร้านกาแฟใจกลางเมือง กลิ่นกาแฟจากเครื่องทำกาแฟโชยให้ได้กลิ่นหอมอย่างต่อเนื่องจากลูกค้าที่แวะเวียนเข้ามาและสั่งกลับออกไป น้อยคนนักจะใช้เวลาละเลียดกาแฟที่มีอย่างอ้อยอิ่ง บางทีก็อาจจะเหมือนความสัมพันธ์ในชีวิตก็ได้ ที่เพียงเดินเข้ามาแล้วก็เดินผ่านออกไปเมื่อได้รับประโยชน์ที่ต้องการครบถ้วนแล้ว ฉันคิด

ฉันถอนหายใจให้กับความคิดตัวเอง กระชับผ้าคลุมสีน้ำตาลลายอาหรับผืนโปรดให้กระชับตัว เพราะรู้ว่าไม่อาจหาความอุ่นจากถ้วยกาแฟถ้วยนั้นได้อีกต่อไปแล้ว ยิ่งฟ้ากำลังมัวซัวเหมือนฝนจะลงเม็ดอย่างนี้ยิ่งพาลทำให้เครื่องปรับอากาศพ่นลมแรงมากยิ่งขึ้น (อย่างน้อยก็ในความรู้สึกฉัน) ฉันเหม่อมองออกไปนอกกระจกบานใหญ่ของร้าน ภายนอกจัดตกแต่งด้วยต้นไม้ดอกไม้ให้ดูร่มรื่นเย็นตา แต่ที่จริงหารู้ไม่ว่า เมื่อมองทะลุม่านไม้เหล่านั้นออกไป มันก็คือเมืองใหญ่ ๆ ที่สับสนวุ่นวาย เต็มไปด้วยมลพิษและไอเสีย ต้นไม้เหล่านี้ก็แค่ปิดบังอะไรบางอย่างอยู่ และเรา (คนที่ชอบมานั่งร้านกาแฟบรรยากาศดี) ก็กำลังหลอกตัวเองด้วยอะไรบางอย่างเช่นกัน

เสียงบรรเลงเปียโนเพลง Canon ดังคลอไปกับเสียงกรุ๊งกริ๊งของกระดิ่งประตูที่ส่งเสียงดังตลอดเวลา ทั้งเมื่อคนที่เข้ามาและเดินกลับออกไป เป็นเวลา 3 ชั่วโมงกับกาแฟร้อนหนึ่งถ้วยที่ฉันนั่งอยู่ตรงนี้ไม่ขยับเขยื้อนไปไหนทั้งนั้น วันนี้ฉันอยากนั่งเฉย ๆ นิ่ง ๆ ไม่ต้องเจอใคร ไม่ต้องรับโทรศัพท์ใคร ไม่ต้องอ่านหนังสือเล่มไหน และไม่ต้องขับรถไปไหนทั้งนั้น

แต่แล้วความตั้งใจฉันก็ไม่ได้เป็นไปตามคาดสักเท่าไหร่...

"กาแฟหมดแล้ว จะรับอีกสักถ้วยไหมล่ะคะ" เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังมากจากด้านหลัง ปลุกฉันให้ตื่นจากภวังค์การคิดอะไรเรื่อยเปื่อย ฉันหันไปมองก็พบหญิงสาวคนหนึ่งหน้าตาคุ้นเคย ไม่ใช่พนักงานร้าน ไม่ใช่เพื่อนฉัน ฉันนึกไม่ออกว่าเธอเป็นใครและเคยเจอเธอที่ไหน แต่ฉันรู้สึกเหมือนรู้จักกับเธอมานานแสนนาน

"ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณ" ฉันยิ้มอย่างมีมารยาทและตอบหญิงสาวคนนั้นกลับไปอย่างตัดบทสนทนา แต่เธอกลับเดินมานั่งลงที่เก้าอี้ตรงข้ามฉันอย่างวิสาสะ ฉันผงะเล็กน้อยที่เธอเสียมารยาทอย่างนั้น ทั้งที่โต๊ะตัวอื่นก็ว่างเต็มร้านทำไมเธอต้งมานั่งโต๊ะเดียวกับฉันด้วย


แต่ก่อนจะอ้าปากถามอะไรเธอออกไป พนักงานที่ร้านก็นำกาแฟของเธอมาเสิร์ฟให้ มันเป็นคาปูชิโน่ปั่นใส่วิปครีม(ราดคาราเมล) เธอยิ้มให้พนักงานร้านอย่างน่ารักและกล่าวขอบคุณอย่างจริงใจ ฉันรู้สึกถูกชะตาเธอแปลก ๆ แต่กระนั้นก็ยังนึกไม่ออกอยู่ดีว่าเคยเจอเธอที่ไหน

เรานั่งเงียบกันอยู่สักพัก เธอดูมีความสุขกับวิปครีมและคาราเมลของเธอพอสมควร เหมือนว่าเธอจะไม่ได้สนใจฉันที่กำลังทำหน้างงงวยและประหลาดใจในหญิงสาวแปลกหน้าที่จู่ ๆ ก็เดินมานั่งด้วยกันโดยไม่ได้ขออนุญาตแบบนี้ แต่เธอก็ยังเงยหน้าจากการจัดการกับวิปครีมของเธอมาส่งยิ้มให้ฉันเป็นพัก ๆ เป็นรอยยิ้มที่ดูเป็นมิตร สดใส ไร้เดียงสา เป็นยิ้มที่ฉันรู้สึกคุ้นเคยอีกเช่นกัน แต่ถึงกระนั้นฉันก็ยังนึกไม่ออกว่าเธอเป็นใครอยู่ดี ฉันจึงปล่อยเลยตามเลยโดยไม่คิดจะถามอะไรเธออีก พลางคิดว่า การที่มีคนมานั่งเป็นเพื่อนในวันฟ้าหม่น ๆ เหงา ๆ แบบนี้ก็ดีไปอีกแบบ

"วันนี้อากาศดีนะ เธอว่าไหม" หญิงสาวคนตรงหน้าฉันพูดขึ้น ว่าแล้วเธอก็วางมือจากวิปครีมและคาปูชิโน่ที่หมดไปครึ่งถ้วย เอนตัวพิงกับพนักเก้าอี้สบาย ๆ ทำตัวสนิทสนมคุ้นเคยเหมือนเป็นเพื่อนเก่าแสนนานหรือไม่งั้นก็เหมือนว่าเรานัดกันไว้อย่างดิบดีในบ่ายวันนี้ "คนกินกาแฟเยอะดีด้วยล่ะ ไม่เคยคิดเลยนะว่าจะมีคนเข้า ๆ ออก ๆ เยอะขนาดนี้ ถ้าความสัมพันธ์ในชีวิตมีเยอะแยะแบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ รู้สึกไม่โดดเดี่ยวดี"

ฉันรู้ดีว่าไม่ค่อยเห็นด้วยกับประโยคหลังของเธอเท่าไหร่ แต่เลี่ยงจะพูดถึงมันไป "ฉันว่าวันนี้มันน่าหดหู่ออก ฝนจะตกก็ไม่ตกสักที แถมแอร์ก็หนาวด้วย" ฉันตอบเธอไปเหมือนคนบ่นพึมพำและเริ่มทำตัวสบาย ๆ ขึ้นเมื่อเห็นเธอทำตัวสบาย ๆ "เธอน่ะ ไม่หนาวบ้างเหรอ กินกาแฟเย็น ๆ แบบนั้น ใส่เสื้อตัวบางเสียด้วย" ฉันพูดเหมือนพี่สั่งสอนน้องเพราะเมื่อพิจารณาแล้วรู้สึกว่าเธอดูเด็กกว่าฉันนิดหน่อย

"ก็ฉันชอบนี่นา กาแฟเย็น ๆ อย่างนี้ ไม่เห็นต้องไปคิดเลยว่าอากาศจะเป็นยังไง ในเมื่อชอบซะอย่าง ก็จะกินละ" ว่าแล้วเธอก็ยิ้มขัน ๆ และดูดกาแฟเย็น ๆ อีกหนึ่งคำ "เธอเองมากกว่า เธอก็ชอบกาแฟเย็นไม่ใช่เหรอ มานั่งกินกาแฟร้อนชืด ๆ เป็นคนแก่ไปได้ มา...ฉันเลี้ยงอีกแก้วดีกว่านะ กินด้วยกันอร่อยกว่า ดีกว่าให้เธอมานั่งมองเฉย ๆ"








ว่าแล้วเธอก็ลุกไปสั่งคาปูชิโน่เหมือนเธอเด๊ะอีกหนึ่งแก้วโดยที่ฉันยังไม่ทันได้มีโอกาสคัดค้าน ลักษณะการพูดคุยของเธอยิ่งทำให้ฉันรู้สึกคุ้นเคยมากยิ่งขึ้น ฉันเริ่มแน่ใจว่าฉันต้องรู้จักเธอจากไหนสักที่ แต่ฉันก็ยังนึกไม่ออกอยู่ดีว่ารู้จักเธอได้อย่างไร อีกไม่นานพนักงานเสิร์ฟคนเดิมก็เอากาแฟเหมือนกันเด๊ะอีกแก้วมาวางตรงหน้าฉัน และก็เป็นหญิงสาวคนตรงข้ามที่กล่าวขอบคุณและยิ้มแย้มแจ่มใสเช่นเคย

"ว่าแต่เธอ มานั่งเหงาอยู่ในร้านกาแฟคนเดียวแบบนี้ทำไมเหรอ" เธอถามฉันขึ้นเมื่อเห็นฉันเหม่อออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง "ไม่เห็นสดใสสมกับเป็นเธอเลย" ฉันเงยหน้าขึ้นมองหน้าเธอหลังจากเธอพูดประโยคหลังขึ้นมา เธอหมายความว่ายังไงกันว่าฉันต้องเป็นคนสดใสอย่างนั้นหรือ?

"ก็ฉันเหงา" ฉันตอบออกไป รู้สึกไว้ใจเธออย่างประหลาด

"เหงาเหรอ...อืมมม...ฉันก็เหงาเหมือนกันนะ" ว่าเสร็จเธอก็ยิ้มน่ารัก ๆ ตามแบบเธอ

"เธอน่ะเหรอเหงา ไม่เห็นเหมือนคนเหงาเลย"

"แล้วคนเหงานี่ต้องทำหน้ามุ่ย ๆ แบบเธอทุกคนเลยหรือยังไง" เธอหยุดนิดหนึ่ง "ฉันว่าคนทุกคนก็เหงากันทั้งนั้นแหละนะ แม้แต่จะมีเพื่อน หรือว่ามีแฟนก็เถอะ ความเหงาไม่ได้เลือกว่าจะอยู่กับคนที่อยู่คนเดียวสักหน่อย เธอว่าไหมละ" เธอพูดลอย ๆ แต่คำพูดลอย ๆ ของเธอทำให้ฉันคิดตาม

"แล้วฉันก็เหนื่อยด้วยนะ" ฉันหยิบคาปูชิโน่เย็นใส่วิปครีม(ราดคาราเมล)ขึ้นมาดูดอย่างเลื่อนลอย ทันทีที่กาแฟเย็น ๆ สัมผัสลิ้น ฉันรู้สึกอบอุ่นร่างกายและสดชื่นอย่างประหลาด ไม่เห็นจะต้องพึ่งกาแฟร้อน ๆ อย่างที่เธอว่า

"เหนื่อยเหรอ...อืมมม...ทั้งเหนื่อยทั้งเหงาเลย เธอนี่น่าสงสารจัง" เธอพูดเหมือนบ่นไปเรื่อยมากกว่า

"ฉันรู้สึกเหนื่อย ๆ ยังไงไม่รู้ เหนื่อยใจน่ะ เธอเป็นเหมือนฉันอีกหรือเปล่าละ"

"ฉันเหงานะ แต่ไม่ค่อยเหนื่อยเท่าไหร่ ฉันรู้สึกว่าโลกนี้มีอะไรเยอะแยะเลย ยิ่งทำอะไรมาก ๆ ก็ยิ่งได้เรียนรู้อะไรมากขึ้น" เธอพูดด้วยสายตาเป็นประกาย แต่ฉันหัวเราะขันหนึ่งที

"หึหึ...เธอนี่มองโลกในแง่ดีชะมัด" ฉันยิ้มเยาะ "ว่าไปแล้ว ฉันก็เคยเป็นเหมือนเธอนะ มองโลกสดใส ไม่คิดอะไรมาก และอยากเรียนรู้ตลอดเวลาน่ะ แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกแก่ ๆ ไม่เห็นอยากจะทำอะไรสักอย่าง เบื่อหน่ายไปหมด ไม่รู้สึกว่าอะไรสวยงามอีกต่อไป" เป็นประโยคที่ฉันพูดยาวที่สุดตั้งแต่คุยกับเธอมา กาแฟถ้วยนั้นของฉันเริ่มพร่องลงไปนิดหน่อย

"เธอไม่ค่อยไว้ใจใครเหมือนเมื่อก่อนแล้วสินะ?"

"อืมมม...ทำนองนั้นน่ะ" ฉันเริ่มมีบทสนทนาเหมือนคุยกับเพื่อนเก่าแก่คุ้นเคยอย่างไม่รู้ตัว "จำไม่ได้แล้วด้วยซ้ำว่าไว้ใจมันทำกันยังไง" ว่าแล้วฉันก็หัวเราะเยาะตัวเอง

"แล้ว...เธอไม่เชื่อในความรักแท้จริงอีกแล้วเหรอ?" เธอทำหน้าคาดหวังเล็กน้อยจากฉัน

ฉันมองหน้าเธอจริงจัง เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เห็นดวงตาเธอชัด ๆ "ฉันเคยเชื่อเรื่องอย่างนั้นด้วยเหรอ?" คำพูดฉันหนักแน่นและหมายความตามที่พูดจริง ๆ


ฉันว่าฉันเห็นหญิงสาวคนนั้นน้ำตาคลอหน่วย แววตาเต็มไปด้วยความผิดหวังในตัวฉัน แต่หยดน้ำตาก็หายไปอย่างรวดเร็ว ส่วนความผิดหวังยังส่อให้เห็นชัดทั้งดวงหน้า "ฉันเสียใจจัง" เธอพูดง่าย ๆ อย่างตรงไปตรงมา แล้วเราก็เงียบกันอยู่พักหนึ่ง วิธีการร้องไห้และกลบเกลื่อนของเธอทำให้ฉันรู้สึกคุ้นเคยขึ้นมาอีกแล้ว แต่ก็ยังนึกไม่ออกอยู่ดีว่าเธอเป็นใคร ฉันรู้ดีว่าที่ผ่านมา ฉันทำความสัมพันธ์หล่นหายไประหว่างทางเยอะเหมือนกัน แต่ไม่คิดว่าจะมีใครบางคนที่ฉันรู้สึกคุ้นเคยมากขนาดนี้หล่นหายไปโดยที่นึกไม่ออกแบบนี้...ฉันเริ่มรู้สึกว่าฉันนี่เป็นมนุษย์ที่ดำเนินความสัมพันธ์ได้ห่วยจริง ๆ!

"เธอมองตัวเธอเป็นยังไงล่ะตอนนี้" เธอเอ่ยขึ้นเป็นประโยคแรกหลังจากกาแฟของเธอไม่ได้ถูกแตะต้องแต่ของฉันกลับพร่องไปกว่าครึ่งแก้ว

"อืมมม...ไม่รู้เหมือนกัน ฉันไม่ได้ถามตัวเองมานานแล้วนะ" ฉันตอบไป

"ก็ฉันถามเธออยู่นี่ไง"

"เป็นเหมือนเอสเปรสโซ่มั้ง" ฉันตอบไปงั้น ๆ "ขม ดำ หม่นและร้อน"

"ฮ่า ๆ ๆ ๆ 'ขม ดำ หม่นและร้อน' งั้นหรือ" เธอหัวเราะออกมาอย่างเปิดเผย "ไม่ค่อยเข้าใจหรอกนะว่ามันเป็นยังไง แต่มันดูหดหู่ชอบกล เธออยากรู้ไหมละว่าฉันมองตัวเองยังไง" เธอหยุดนิดหนึ่งแววตาสดใสขึ้นมา "เหมือนคาปูชิโน่ใส่วิปครีม(ราดคาราเมล)แก้วนี้แหละ หอม หวาน มัน น่าค้นหา เมื่อได้กินก็อยากกินอีก ฮี่ฮี่" เธอพูดแบบร่าเริงและภูมิใจในตัวเอง

"ฉันไม่เห็นว่าคาปูชิโน่มันจะน่าค้นหาตรงไหนเลย มีแต่จะทำให้อ้วนน่ะสิ เลี่ยนแล้วก็ไม่มีประโยชน์ต่อร่างกายเลย" ฉันพูดแบบขัดเธอ แต่ก็อดยิ้มตามไปด้วยไม่ได้

"นี่เธอ เวลาเธอยิ้มน่ะ สดใสมากรู้ไหม" เธอยิ้มให้ฉัน "ฉันอยากเห็นเธอยิ้มเหมือนเมื่อก่อนนะ ตอนที่ไม่คิดอะไรมากแม้ว่าจะมีเรื่องให้คิดเยอะมาก ตอนที่ยังมองโลกสดใสแม้จะมีเหตุการณ์เกิดขึ้นมากมาย ตอนที่เธอยังเป็นคาปูชิโน่เย็นเหมือนฉันน่ะ...ว่าแต่เธอว่าความรักคืออะไร"

ฉันหยุดคิดนิดหนึ่งกับคำถามที่เธอถาม ชักเริ่มสนุกกับการสนทนาเสียแล้ว (แม้จะยังนึกไม่ออกก็ตามว่าเธอคือใคร) "ฉันว่า มันก็คือการที่คนสองคนมีประโยชน์อะไรบางอย่างเอื้อต่อกันน่ะสิ ไม่ได้หมายความในแง่ร้ายนะ แค่พูดตามความเป็นจริง...หากว่าคนหนึ่งไม่รู้สึกว่าอีกคนตอบแทนอะไรที่ต้องการได้แล้ว ก็หมดรักเท่านั้นเอง ความรัก ก็แค่การทำถูกใจกันและกันน่ะฉันว่า" ฉันคิดว่าเธอคงจะเสียใจกับการมองโลกในแง่ร้ายของฉัน แต่เปล่าเลย เธอกลับหัวเราะขึ้นมา

"ฮ่า ๆ ๆ...เธอนี่ สมเป็นเอสเปรสโซ่จริง ๆ นะ"

....................
..............
...................


บทสนทนายังคงดำเนินต่อไปเรื่อย ๆ ในร้านกาแฟน่ารักร้านนั้น แม้ฝนจะตกพรำลงมา แต่ฉันว่ามันก็สวยดีไปอีกแบบ
การกินกาแฟเย็น ไม่ได้ทำให้หนาวขึ้นสักหน่อย แต่กลับทำให้อุ่นใจเพราะได้กินอะไรที่ชอบ
แต่ถึงอย่างนั้น...ฉันก็ยังนึกไม่ออกอยู่ดีว่าเธอเป็นใคร!
รู้แต่ว่าฉันคุ้นเคยเหลือเกิน เหมือนว่าเธอเป็นฉันในอดีตอย่างนั้นแหละ...

ฉันเดินไปจ่ายเงินที่เค้าน์เตอร์
"ทั้งหมดมีสามแก้วนะคะ เอสเปรสโซ่หนึ่ง คาปูชิโน่เย็นใส่วิปครีม(ราดคาราเมล)สองนะคะ" เธอยิ้มหวานมาให้ฉัน

"หืมมมม?" ฉันทำเสียงสงสัยอะไรบางอย่าง แต่แล้วก็มองกลับไปที่โต๊ะ ร่องรอยของกาแฟสามแก้วที่ฉันจัดการไปตลอดทั้งวัน ฉันยื่นเงินให้พนักงานสาวน้อย ยิ้มกับตัวเองที่นึกได้ว่าคงเสียรู้ให้หญิงสาวอารมณ์ดีคนนั้นแล้วแน่ ๆ พลางคิดต่อไปว่าฉันคงตาค้างไปอีกหลายวัน

เสียงกระดิ่งกรุ๊งกริ๊งดังขึ้นเมื่อฉันผลักประตูออกจากร้าน ฝนหยุดไปสักพักแล้ว อากาศข้างนอกกำลังสดชื่น ฉันส่ายหัวและยิ้มกับตัวเองอีกครั้ง...ในที่สุดฉันก็นึกออกว่าเธอเป็นใคร เสียใจที่ลืมเธอไปและไม่ได้คุยกับเธอนานมากแล้ว คงเพราะปล่อยให้เรื่องราวของชีวิตแสนซับซ้อนที่เอามาแบกไว้กับตัวเอง มาบดบังตัวเธอไป พลันคิดถึงบทสนทนาที่เธอถามฉันว่า

"เธอมองตัวเธอเป็นยังไงล่ะตอนนี้"

"อืมมม...ไม่รู้เหมือนกัน ฉันไม่ได้ถามตัวเองมานานแล้วนะ"

"ก็ฉันถามเธออยู่นี่ไง"





*หมายเหตุ : ฉากและสถานที่อ้างอิงจากจินตนาการ แต่ตัวละครทั้งสอง มีอยู่จริง....
ต้องขอโทษคนอ่านด้วยค่ะที่เขียนยาวไปหน่อย พอดีเพลินไปนิด อ่านไม่จบไม่ว่ากันนะคะ อ่านแล้วติเตียนไว้ด้วยนะคะ :)






ขอบคุณผู้ร่วมเดินทางเส้นทางสายมิตรภาพเส้นนี้ด้วยกันทุกคนนะคะ
สำหรับถนนเส้นต่อไป จะมาในหัวข้อที่ว่า "โลกทั้งใบ..." ค่ะ

หากสนใจร่วมถนนสายมิตรภาพโรยตัวอักษรเส้นต่อไปกับพวกเรา ทำตามกติกาง่าย ๆ เหมือนเคย ดังนี้ค่ะ
-ลงชื่อบอกกล่าวกันไว้
-เขียนเรื่องอะไรก็ได้ที่เกี่ยวข้องกับหัวข้อนี้ และอัพบลอคในหมวดงานเขียน/บทประพันธ์
-อัพบลอคในวันจันทร์ที่ 28 กันยายนนี้ เวลาใดก็ได้
-เมื่ออัพบลอคแล้ว กรุณามาแจ้งอีกครั้งในบลอคของคนใดคนหนึ่ง และเราจะทำการรวบรวมลิงค์อีกทีค่ะ

ย้อนอ่านโครงการ ::ถนนสายนี้...มีมิตรภาพ:: คลิกได้ค่ะ

รายชื่อผู้ร่วมโครงการ
::BeCoffee::
::nikanda::
::นางสาวดุ่บดั่บ::
::กะว่าก๋า::
::อสัญแดหวา::
::Little Knight::
::Artagold::
::Paulo::
::JewNid::
::Unravel::
::ปีศาจความฝัน::
::นัทธ์::
::บุยบุย::
::inmemoir::
::tempopo::



ขอบคุณสำหรับการติดตามค่ะ
หวังว่าจะได้ร่วมเดินทาง ในถนนสายมิตรภาพโรยตัวอักษรนี้ด้วยกันนะคะ





Create Date : 14 กันยายน 2552
Last Update : 14 กันยายน 2552 22:44:06 น. 52 comments
Counter : 941 Pageviews.

 
สวัสดีค่ะ แวะมาแต่โห เห็นตัวหนังสือแล้วแปะโป้งไว้ก่อนค่ะ
ต้องใช้สมาธิพอสมควร เพราะตอนนี้อ่านอยู่ที่ห้องทำงานรวม ว่าแล้วก็ค่อนข้างเสียวหลัง 555

กลับบ้านแล้วจะแวะมาอีกทีนะคะ


โดย: แม่ภูมิ (Artagold ) วันที่: 14 กันยายน 2552 เวลา:9:47:32 น.  

 
คลิกๆๆ รูปสวยๆน่ารักๆไว้ส่งต่อเพียบ...

แวะมาอ่านจ๊ะ
แล้วก็เพิ่งนึกขึ้นได้วันนี้ยังไม่ดื่มกาแฟเลยล่ะ
ต๊ะไว้ดื่มตอนเข้าประชุมละกันเน๊าะ


โดย: อุ้มสี วันที่: 14 กันยายน 2552 เวลา:9:56:03 น.  

 
มาลงนามก่อน

แล้วพุ่งขึ้นไปอ่าน

อิอิอิ


โดย: be-oct4 วันที่: 14 กันยายน 2552 เวลา:11:26:55 น.  

 
ตอนแรกก็ว่ายาวจังนะน้องปอย
แต่อ่านไปจินตนาการไปตามที่บรรยายแล้ว
ก็เพลินดีจัง
แป๊ปเดียวจบแล้ว

แป๊บเดียวจบ...
แปลว่าน้อยไป เอาอีก
จะติดตามตอนต่อไปนะคะ
เร็วๆนา...
อยากรู้ว่าบทสนทนาที่สาวน้อยทั้งสองคน
กำลังคุยกันอยู่ จะพาไปสู่เรื่องราวที่น่าติดตามอย่างไร

คิดถึงเด้อปาจ๋อย


โดย: be-oct4 วันที่: 14 กันยายน 2552 เวลา:11:30:42 น.  

 
แวะมาหาก่อนไปพักเที่ยง
ตอนนี้ก็ดีขึ้นมากแล้ว หลังจากกลับจากต่างจังหวัด
คิดว่าซักหลายปีคงจะดีขึ้น แต่ไม่เกิน 15 ปีคงจะดีขึ้น




โดย: เพลงดาบแม่น้ำร้อยสาย วันที่: 14 กันยายน 2552 เวลา:11:54:00 น.  

 
ตามความรู้สึกผม
ผมว่าตัวเอกกำลังคุยกับตัวเองอยู่ใช่ไหมครับ?
คุยกับอีกตัวตนหนึ่งที่สดใส ที่แอบซุกซ่อนไว้ในหัวใจ
ผมว่างั้นนะครับ

เขียนได้อารมณ์และน่ารักทุกครั้งเลยนะครับ


โดย: ไอซ์คุง (ปีศาจความฝัน ) วันที่: 14 กันยายน 2552 เวลา:12:53:00 น.  

 
อ่านเพลินนะครับน้องปอย
พี่ก๋านึกภาพตามได้เลย



โดย: กะว่าก๋า วันที่: 14 กันยายน 2552 เวลา:13:09:20 น.  

 
อ่านเพลินจริง ๆ ค่ะคุณปอย
แอบดูก่อนว่ายาว แต่พออ่านไป ยิ่งอยากรู้ ยิ่งแน่ใจ
และยิ่งทึ่งหน่อย ๆ กับเรื่องราวที่ถ่ายทอดออกมาได้อย่างมีเสน่ห์ชวนให้ติดตามค่ะ

บางทีเราเปลี่ยนไปทุกวัน ๆ นะคะ
เคยชอบอย่างหนึ่งในวันก่อน วันนี้อาจจะไม่ชอบ
เคยเป็นอย่างหนึ่งที่วันก่อนไม่กล้าจะเป็น
เคยคิดคนละอย่างกับวันวาน

บางทีเราอาจเป็นได้หมดทั้ง คาปูชิโน เอสเพรสโซ่ หรือลาเต้


โดย: Paulo วันที่: 14 กันยายน 2552 เวลา:13:22:54 น.  

 
กำลังนั่งดื่มกาแฟคุยกันกับตัวเองในอดีตใช่มั้ยครับ

ภาพในอดีตมักจะดูหวานใสกว่าโลกปัจจุบันนะครับ

แต่ถึงปัจจุบันจะหาความหวานได้น้อยนิด แต่คุณค่ามันก็เพิ่มขึ้นนะครับผม


ปล. อัพบล๊อกร่วมโครงการแล้วเหมือนกันนะครับ


โดย: Unravel วันที่: 14 กันยายน 2552 เวลา:14:37:49 น.  

 
หวัดดีค่ะ..ปอย
แสดงว่าแจงมาถูกทางแฮะ
ตั้งแต่มีผู้หญิงมานั่งด้วย
แล้วคุณปอยบอกว่าไม่รู้จัก
เดาไว้เลย..สงสัยเป็นปอยอีกคน
เค้าจาซื้อหวย..จะได้ถูกบ้าง


เอาหล่ะ..มาเข้าเรื่องดีกว่า อย่างนี้
เขาเรียกว่างานเขียนจิตวิยา..หรือเปล่าเอ่ย
มันเรียบเรื่อย..ไม่ต้องใช้ฉากอารมณ์รุนแรง
แต่มันเข้าถึงใจนะคะปอย..ให้ยอ้นมองตัวเอง


หมั่นไส้ตัวเองนิดหน่อย..
ดัน(เสือก)รู้ก่อน..ว่าอีกคนเป็นใคร
เลยไม่ได้ลุ้นในส่วนนั้น..แต่ชอบ
ในส่วนที่ปอยเขียนงานเขียน..ช่วงหลังๆมานี้
มันได้ข้อคิดจากเรื่องราวอยู่เรื่อยเลย..


ปล.ปอยเขียนนิยายได้เลยนะนี่
ประโยคสนธนา..แต่งได้ยาวไม่มีติดขัด พริ้วมาก




โดย: nikanda วันที่: 14 กันยายน 2552 เวลา:15:16:11 น.  

 
สวัสดีจ้า น้องปอย..

อ่านแล้วน่ารักจ้ะ..น้องต้องเป็นปอยติสต์แน่ๆ..?

ถึงโลกนี้จะรุนแรงกับเราแค่ไหน..

สิ่งที่เราต้องทำ คือรักษามุมมองที่ดีต่อโลกใบนี้เอาไว้.



เมื่อไหร่ที่เราเสียมันไป..

แม้วันที่โลกสดใส..

โลกของเราก็ยังมัวหม่น..



แม้เราจะแสร้งยิ้มให้โลก..

โลกก็จะตอบแทนเรา ด้วยการมอบความรู้สึกที่ดีขึ้นแก่เรา..


ไม่เชื่อลองดู...



แล้วเจอกันจ้า..


ปล.พี่หาหนังสือได้ห้าเล่มแล้ว..

พรุ่งนี้วันหยุด จะไปส่งให้จ้า..


เดี๋ยวขอหาที่อยู่ห้องสมุดก่อน..






โดย: ต๊ายตาย..นี่มัน..!!! (อสัญแดหวา ) วันที่: 14 กันยายน 2552 เวลา:16:19:47 น.  

 
มาชิมกาแฟบ้านนี้ครบทั้ง3แก้ว โดยไม่รู้สึกว่ามันมากจนเกินไป เพราะการได้คุยกับตัวเองในบางครั้ง สามารถเรียกสติและสิ่งที่หลงลืมกลับคืนมาได้ค่ะ

ขอบคุณสำหรับเรื่องราวดีๆที่ให้แง่คิดที่ดีด้วยค่ะ


โดย: pinkyrose วันที่: 14 กันยายน 2552 เวลา:18:20:38 น.  

 
เมื่อคอนบ่าย เจอคุณก๋า พูดเรื่องกาแฟ

มาตอนค่ำมาเจอกาแฟอีกถ้วย

หรือว่าถ้วยเดียวกัน คืนนี้นอนตาค้างแน่เชียว

ยาวจัง อ่านเพลิน นักเขียนมืออาชีพเลยคุณ

ขอไปหม่ำข้าวก่อนนะคะ

จะมาอ่านต่อ อ้อ ขอแอดไว้เป็นเพื่อนก่อนน้า



แอมอร


โดย: peeamp วันที่: 14 กันยายน 2552 เวลา:19:14:52 น.  

 
สวัสดีค่ะพี่ปอย
555 มาซดกาแฟ ให้หมดถ้วย
และก็แอบคิดอยู่ว่า คุยกะตัวเองแน่เลย

แต่คุยแบบเห็นภาพแบบนี้ น่ากลัวๆ
กลัวหลอนค่ะ

ไม่ว่าอะไรจะผ่านเข้ามาในชีวิต
สิ่งหนึ่งทีไม่ควรละเลย คือ ศรัทธาในตัวเอง

ส่วนกาแฟ ที่บ้านหนู ตอนจบเป็นไงไม่รู้
ไห้คนอ่าน คิดเองดีกว่า 5555


โดย: แม่ภูมิ (Artagold ) วันที่: 14 กันยายน 2552 เวลา:19:16:32 น.  

 
โทษทีวันนั้น ไม่ค่ยอได้คุยกันเลย พอดีรีบไปด้วยแหละ ไว้วันหลังนัดเจอกันที่มหาลัยเนอะ จะได้คุยกัย อัพเดทๆๆ

ปล. เดี๋ยวกลับมาอ่าน

ปล. 2 มะนิวแถลงข่าวแล้ว พี่สุดแสนช้ำใจ สมาชิกคนสุดท้ายในกลุ่มที่ยัง...โสด แง๊


โดย: แอบชอบ คห. ข้างล่าง วันที่: 14 กันยายน 2552 เวลา:19:18:00 น.  

 
ดีจ้า ...

ทุกอย่างที่น้องปอยเขียนมา .. พี่ว่ามันทำให้เรามอง
ภาพออกมาได้แบบชัดแจ้งเลยอ่ะค่ะ พี่ไม่รู้ว่างานเขียน
แบบนี้เค้าเรียกว่าอะไร จำได้ว่ามันมีศัพท์อยู่บ้าง
เหมือนกันแต่จำไม่ได้จริงๆ เพราะว่าอ่านแล้วมันทำให้
เหมือนฉากหนึ่งในละคร .. เรียกว่าอ่านแล้วอินสุดยอดเลยค่ะ


พี่เองเขียนไม่เยอะเท่าไหร่ แต่เพราะว่าอยากเขียน
แบบสั้นๆ แล้วเหมือนต่อยหมัด ... แต่ว่ายังงงว่ามันตรงประเด็น
หรือเปล่าหน่อย ฮี่ๆ

สบายดีนะคะ


โดย: JewNid วันที่: 14 กันยายน 2552 เวลา:20:41:04 น.  

 
งานเขียนชิ้นนี้จะบอกว่ายังไงดีหละ..

พี่ไม่ชอบอ่านหนังสือ และ ก็ไม่ชอบอ่านอะไรยาวๆ..
แวบแรกที่มา Blog นี้..โหน้องปอยเขียนยาวที่สุดเลย..

เดี๋ยวค่อยแวะมาอ่านดีกว่า..

พอทำงานเสร็จเลยแวะมาอ่าน..รู้สึกเสียดายว่าเราทิ้งผลงานดีๆอย่างนี้ได้ไง..
ถ้าพลาดไปคงเสียดายมากๆแน่ๆเลย

งานเขียนแบบนี้เป็นอีกแบบที่ทำให้ผุ้อ่านติดตามได้จนจบ..
เพราะอยากรู้ว่าเธอคนนั้นเป็นใคร..
อ่านมาจนจบ..จับใจความได้ว่า..เธอผู้นี้ต้องน้ำหนักตัวขึ้นและนอนไม่หลับแน่ๆเลย

ก็แหม..เล่นกาแฟไปตั้ง 3 แก้วแหนะ..อิอิ





โดย: Little Knight วันที่: 14 กันยายน 2552 เวลา:21:10:53 น.  

 
เรื่องยาวๆ ขอติดไว้ก่อนนะ ...


โดย: นัทธ์ วันที่: 14 กันยายน 2552 เวลา:21:15:44 น.  

 
ชอบจังค่ะคุณแจง

ตอนแรกเห็นยาว ขี้เกียจนิดๆ
แต่พออ่านได้ซักพัก ติดเลยค่ะ สุดท้ายก็จบแถมมีทวนอีกต่างหาก

อ่านแล้วรู้สึกว่าได้ทบทวนเรื่องราวของตัวเองมากขึ้นเลยค่ะ เรื่องราวในแง่ของความสัมพันธ์เป็นอะไรที่ลึกซึ้งเสมอค่ะ

ชอบมากๆเลยค่ะคุณแจง อ่านแล้วรู้สึกดีมากๆ



โดย: บุยบุย วันที่: 14 กันยายน 2552 เวลา:21:41:50 น.  

 
เป็นเรื่องยาวจริงๆ ด้วยค่ะ อ่านไปได้นิดนึงชักง่วงไม่ใช่ไม่สนุกนะคะ แต่ได้เวลานอนแล้ว ขอเป็นมาอ่านต่อพรุ่งนี้ช่วงค่ำดีกว่าค่ะ


โดย: ส้มแช่อิ่ม วันที่: 14 กันยายน 2552 เวลา:23:13:10 น.  

 
คุณปอย ชอบค่ะเขียนยาวถูกใจใช่เลย
เดาได้ตอนกลางๆ เรื่องว่าน่าจะเป็นตัวเอง
เอสโปรสโซ กับ ตัวเองที่เป็นคาปูชิโน่ใช่ไหม

แต่ว่าการเดาเรื่องได้ไม่ได้ทำให้ความน่าติดตามลดลงนะคะ
เพราะว่าเสน่ห์ของเรื่องนี้อยู่ที่ความละมุนละไมของประโยค
และวิธีคิดของหญิงสาวค่ะ

คิดว่างั้นนะคะ อิอิ

ป.ล.ขอลิ้งค์มั่งสิคะ หรือส่งให้แล้วก็ไม่รู้ อิ อีกรอบ


โดย: BeCoffee วันที่: 14 กันยายน 2552 เวลา:23:14:15 น.  

 
ลืมถามค่ะว่าหนังสือที่รับบริจาคจะหมดเขตส่งวันไหนคะ จะได้รีบไปส่งให้น้องๆ ได้อ่านกันค่ะ


โดย: ส้มแช่อิ่ม วันที่: 14 กันยายน 2552 เวลา:23:15:22 น.  

 
สวัสดีค่ะน้องปอย เป็นครั้งแรกที่ตามมาอ่านต้นกำเนิดของถนนสายนี้ ขอชมว่าเขียนและแต่งได้ดีมาก ๆ เลยค่ะ เพื่อนบล็อกหลายท่านมีความสามารถทางด้านการเขียนที่น่าทึ่งจริง ๆ

"เธอมองตัวเธอเป็นยังไงล่ะตอนนี้"

"อืมมม...ไม่รู้เหมือนกัน ฉันไม่ได้ถามตัวเองมานานแล้วนะ"

"ก็ฉันถามเธออยู่นี่ไง"

คนเดียวกันนั่นเอง ^^



โดย: prunelle la belle femme วันที่: 15 กันยายน 2552 เวลา:1:04:44 น.  

 
นกร้อง จิบบิบ จิบบิบ


ปลุกเราจากที่นอน


ตื่นดีกว่า


อรุณสวัสดิ์ค่ะ น้องตุ๊บตั๊บ





แอมอร


โดย: peeamp วันที่: 15 กันยายน 2552 เวลา:6:01:32 น.  

 
สวัสดียามเช้าครับน้องปอย










โดย: กะว่าก๋า วันที่: 15 กันยายน 2552 เวลา:7:18:59 น.  

 
ไม่เห็นยาวเลย

อืมมม..
มีสัญลักษณ์เยอะซะจนไม่แน่ใจว่าเข้าถึงหรือเปล่า
.
.
.
กาแฟสองชนิดนี้..พี่ว่ามันเคยเทผสมกันไหม?

ไม่รู้ว่ากาแฟนี้สื่อถึงบางสิ่งที่ตรงกันหรือเปล่า

ว่าแต่..ตัวละครมีสองคนหรือคนเดียว?


โดย: สาวลาว IP: 203.131.211.154 วันที่: 15 กันยายน 2552 เวลา:7:30:16 น.  

 
สวัสดีค่ะหนูปอย
มาแวะทักทายสาวน้อย
แล้วขอชิมกาแฟบ้านนี้สักถ้วยนะค่ะ
กาแฟ ...จากใจ...


โดย: ชีวิตมีลีลา วันที่: 15 กันยายน 2552 เวลา:8:33:10 น.  

 

สวัสดีคุณปอย แวะมาทักก่อนกาแฟแก้วถัดไป
ร้านแม่ผมเขียวที่แฝงตัวอย่างเงียบเชียบนั้น ดูสุขดี
แต่ในมุมมองของเพื่อนอีกกลุ่มที่มี ก็รู้สึกเสียดาย
ความเก่าขลัง ความเคร่งขรึม แล้วยังประวัติความเป็นมา
หากแต่เรามัวเก็บเก่า นานไปก็ใช่ว่าจะมีใครเห็นค่า จริงไหม

หากแวะไปยามค่ำคืนของวันศุกร์และเสาร์
ลองเงยหน้าขึ้น มองด้านซ้ายที่เป็นระเบียงตากลม
โชคดีหรือโชคร้าย เราอาจจะได้สบตากันก็เป็นได้นะคุณนะ

ส่วนชั้นสองเคยขึ้นไปนั่งหลบลมฝน ยามสุราพร่ำ
ก็ได้เห็นว่าเป็นคล้ายแกลอรี่ แต่ไม่เห็นมีงานแสดง
เลยไม่แน่ใจว่า จะเป็นอย่างไรแน่ หากสนใจคงต้องถามพนักงานเอา

แม้จะชอบกาแฟเพียงใด ..หัวใจก็ยังชอบบรรยากาศสุรา


โดย: inmemoir วันที่: 15 กันยายน 2552 เวลา:9:33:20 น.  

 
แวะมาทักทายครับ

แอบมายกมือด้วยอีกคน เห็นตอนแรกแอบบ่นเหมือนกัน
ยาวอ่ะ แต่ยังไงก้อ่านอยู่แล้ว อ่านไปเรื่อยๆเพลินอ่ะครับ ชอบ พี่ปอยเขียนเก่ง


ปล. ผมว่าแต่ละคนก็มีกาแฟประจำตัวครับ ต่างจิตต่างใจ อิอิ


โดย: ไอซ์คุง (ปีศาจความฝัน ) วันที่: 15 กันยายน 2552 เวลา:10:11:47 น.  

 
คิดถึงบล็อคเดิมมากๆ ก็ไม่อยากทิ้งไปเพราะเป็นจุดเริ่ม
ที่เราได้เล่นบล็อค ผมคิดว่าจะอัพบล็อคในชื่อนี้ต่อไป
ผมเห็นบล็อคของผมก็นึกถึงเพื่อนเก่าสมัยเล่นบล็อคใหม่ๆ เม้นท์วันนึงมากกว่า 10 เม้นท์ เดี๋ยวนี้แทบจะมีไม่ถึง 10 เลย ... สงสัยไปเล่นอย่างอื่นกันหมด

มีความสุขมากๆ นะครับ


โดย: เพลงดาบแม่น้ำร้อยสาย วันที่: 15 กันยายน 2552 เวลา:12:04:14 น.  

 
พี่ไม่ได้อ่านเรื่องแบบนี้มานานแล้ว อ่านมากแล้วมึน...แบบเริ่มแก่แล้วสมองไม่ค่อยสั่งการน่ะ...

น้องปอยเขียนได้ลึกซึ้งและมีความหมายดีจัง
อ่านแล้วไม่รู้สึกว่ายาวเลย

สงสัยพี่คงต้องหาพี่เวลานั่งมองตัวเองบ้างแล้วล่ะว่าเป็นยังไงตอนนี้ แต่สงสัยคงจะเป็นเอสเปรสโซ่...ขม ดำ ผสมกับคาปูชิโน่..อ้วนแน่เลย


โดย: narellan วันที่: 15 กันยายน 2552 เวลา:23:52:51 น.  

 
สวัสดีค่ะ แวะมาบอกว่ายินดีค่ะถ้าช่วยพอจะช่วยอะไรได้บ้าง ด้านความเป็นอยู่อะไรเทือกนี้ จะถนัดกว่าแนววิชาการนะคะ หุหุหุ

เห็นว่าเค้ามีสมาคมนักเรียนไทยในฝรั่งเศสอยู่ อันนี้น้องปอยเองก็คงทราบแล้ว ก่อนไปขอชมหน่อยนะคะ น้องปอยเป็นสาวเก่งที่รักเรียน รู้สึกว่ามันดีจังเลยอ่ะค่ะ ^^


โดย: prunelle la belle femme วันที่: 16 กันยายน 2552 เวลา:1:51:59 น.  

 
สวัสดียามเช้าครับน้องปอย









โดย: กะว่าก๋า วันที่: 16 กันยายน 2552 เวลา:6:12:35 น.  

 
แวะมาบอกข้างๆถ้วยกาแฟว่า..

พี่ส่งหนังสือไปให้แล้วนะครับ..

เป็น แฮรี่ ภาค 4-5 อย่างละเล่ม

ลอร์ด ภาคแรก 1 เล่ม

อื่นๆอีก สี่ห้าเล่มจ้า..


หวังว่าคงได้รับเป็นอย่างดี.



โดย: ชายผู้หล่อเหลา...กว่าแย้นิดนึง.. (อสัญแดหวา ) วันที่: 16 กันยายน 2552 เวลา:16:29:02 น.  

 
สวัสดียามค่ำคืนวันพุธค่ะน้องปอย... ไม่ได้แวะมาเสียนาน เข้าใจว่าน้องปอยกำลังเตรียมตัวจะไปเรียนต่อ... ดีจังค่ะ จะไปต่อโทนิติฯ หรือเปล่าเอ่ย... ตอนจบตรีพี่เคยคิดจะต่อโทกฎหมายนะคะ แต่พอไปดูสถานที่เรียนแล้วรู้สึกว่าสองจิตสองใจ แล้วบังเอิญพี่ไม่ค่อยรักงานด้านนี้ด้วยอ่ะค่ะ ก็เลยตัดสินใจไปทางเอ็มบีเอดีกว่า... แต่กฎหมายก็เป็นพื้นฐานที่ดีมากนะคะ ทำให้เรารู้จักคิดอย่างมีตรรกะ มีความรอบคอบอย่างเป็นเหตุเป็นผล...
...ไปเมื่อไหร่อย่าลืมบอกกันด้วยเน้อ...


โดย: Devonshire วันที่: 16 กันยายน 2552 เวลา:20:33:43 น.  

 
สวัสดียามเช้าครับน้องปอย









โดย: กะว่าก๋า วันที่: 17 กันยายน 2552 เวลา:7:06:23 น.  

 


โดย: ส้มแช่อิ่ม วันที่: 17 กันยายน 2552 เวลา:22:01:49 น.  

 
สวัสดีค่ะพี่ปอย


ข้าวเหนียวเพิ่งได้รับใบตอบรับวันนี้เองค่ะ หนังสือถึงก็ดีใจค่ะ ที่ได้ช่วยเหลือน้อง ๆๆๆๆ ว่าแต่บรรดาเพื่อน ๆๆๆ ของข้าวเหนียวอ่ะค่ะ อยากจะส่งหนังสือให้พี่ปอยอีก แต่หนังสือจะเป้นหนังสือของเด็ก อ่ะค่ะ แต่ก็น่ารัก และมีประโยชน์นะค่ะ เหมาะสำหรับให้เด็กอ่านคลายเครียดอ่ะค่ะ ไม่ทราบว่าถ้าเป็นหนังสือไม่ใช่ที่พี่ปอยระบุมา พี่ปอยจะรับหรือเปล่าค่ะ....


ข้าวเหนียวก็ประชาสัมพันธ์กะเพื่อน ๆๆ ในบล็อคเดี๋ยวคงเข้ามาสอบถามพี่ปอยอ่ะค่ะ ว่ามีหนังสืออะไรบ้าง เพราะข้าวเหนียวก้จำไม่ได้ จำได้แต่แฮรี่พอตเตอร์ค่ะ อิอิ


................................................................


ร้านก๋วยเตี๋ยวร้านนี้อยู่ในตลาดเตาปูนค่ะ พี่ปอย เวลาพี่ปอยผ่านมาเลยไม่เห็นเพราะร้านเค้าอยู่ในตลาดเลยค่ะ
ว่างๆๆ พี่ปอยลองมาชิมน่ะค่ะ อร่อยดี

คืนนี้ขอให้พี่ปอยฝันดีนะค่ะ

ปล......เรื่องกาแฟเนี๋ย ใช่ที่ไอซ์คุงเข้าร่วมโครงการด้วยใช่ไหมค่ะ หุหุ เห็นไอซ์คุง ก็อัพเรื่องการแฟเหมือนกันค่ะ


ว่าแต่เดี่ยวข้าวเหนียวขออ่านของพี่ปอยก่อนน่ะค่ะ ยังไม่ได้อ่านเลย อิอิ



โดย: น้องข้าวเหนียวกะพี่หมูปิ้ง (MooBamBam ) วันที่: 17 กันยายน 2552 เวลา:22:13:36 น.  

 
สวัสดียามเช้าครับน้องปอย











โดย: กะว่าก๋า วันที่: 18 กันยายน 2552 เวลา:6:56:28 น.  

 
ตะแรกคิดว่าเป็น "ฉัน" ภาควัยเยาว์ซะอีกครับ ที่แท้เป็น "ฉัน" ภาคซ่อนอยู่ลึกๆ นี่เอง

นานๆ ได้คุยกับตัวเองแบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ (แต่ห้ามพูดเสียงดัง เดี๋ยวคนอื่นมอง อิๆ)


โดย: คุณพีทคุง (ลายปากกา ) วันที่: 18 กันยายน 2552 เวลา:10:01:51 น.  

 
แวะมาดูหัวข้อว่าจะพอมีเวลาและความคิด
บ้างไหมอยากเขียนเสมอเลยครับ แต่ไม่
ค่อยมีสมาธิเขียน

เจ้าหลานตัวที่เราจะบาบีคิววันนั้นอ่ะ มานถาม
ถึงคุณปอย เหอๆ

สบายดีอยู่มั้ยครับ พี่แป๋งกลับมาแล้ว สงสัย
งานยุ่งหัวฟู ไม่มีเวลาคุยกันเลย

รักษาสุขภาพนะครับ



โดย: หนูหล่อ (nulaw.m ) วันที่: 18 กันยายน 2552 เวลา:17:35:07 น.  

 
ได้รับหนังสือแล้วหรอครับ
เรื่องของที่ระลึกไม่เป็นไรหรอกครับ
แบบว่าได้ทำบุญให้น้องๆ ก็ดีใจแล้ว
ค่าเฉลี่ยประเทศไทยจะได้มีคนอ่านหนังสือเกินปีละ 3 บรรทัดเสียที อิอิ


โดย: ไอซ์คุง (ปีศาจความฝัน ) วันที่: 18 กันยายน 2552 เวลา:19:37:05 น.  

 
สวัสดียามเช้าครับน้องปอย


28 นี้พี่ก๋าไม่อยู่
ไปเชียงรายครับ
แต่อาจจะอัพบล้อกไว้ อิอิอิ

ไม่พลาดร่วมโครงการแน่นอน









โดย: กะว่าก๋า วันที่: 19 กันยายน 2552 เวลา:7:06:24 น.  

 
สวัสดียามเช้าครับน้องปอย








โดย: กะว่าก๋า วันที่: 20 กันยายน 2552 เวลา:6:12:24 น.  

 
รักษาสุขภาพนะครับ


โดย: everything on วันที่: 20 กันยายน 2552 เวลา:12:35:34 น.  

 
กลับมาจาก ตจว. แย้ว คิดถุง มักๆ


โดย: พลังชีวิต วันที่: 20 กันยายน 2552 เวลา:17:51:38 น.  

 
สวัสดียามเช้าครับน้องปอย









โดย: กะว่าก๋า วันที่: 21 กันยายน 2552 เวลา:7:00:05 น.  

 
ปอยของพี่ไปไหนหนอ
คิดถึงๆ
เค้ามาทานกาแฟตะเองไปหลายรอบแล้วนะ
นอนไม่หลับ...

ตาแข็ง

โฮะๆๆๆๆ

ตาแข็ง


โดย: be-oct4 วันที่: 21 กันยายน 2552 เวลา:8:26:30 น.  

 
ได้รับการ recommend จากใครบางคนให้เข้ามาชม
ภาพงามจริงๆ ไว้จะแวะมาอีกนะ


โดย: loveseatstudio IP: 124.122.25.247 วันที่: 21 กันยายน 2552 เวลา:18:10:59 น.  

 
ข้าวเหนียวมาส่งพี่ปอยเข้านอนค่ะ คืนนี้ฝันดีนะค่ะ

ว่าแต่ช่วงนี้อากาศเปลี่ยนพี่ปอย อย่าลืมดูแลตังเองเยอะ ๆๆ นะค่ะ ประเดี๋ยวไม่สบายแล้วเด็ก ๆๆ จะคิดถึงคุณครูพี่ปอยเอาน้าาาส์


โดย: น้องข้าวเหนียวกะพี่หมูปิ้ง (MooBamBam ) วันที่: 21 กันยายน 2552 เวลา:22:47:28 น.  

 
สวัสดียามเช้าครับน้องปอย










โดย: กะว่าก๋า วันที่: 22 กันยายน 2552 เวลา:7:23:38 น.  

 
แวะมาเยี่ยมจ้าาาา



โดย: Little Knight วันที่: 22 กันยายน 2552 เวลา:14:06:05 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

นางสาวดุ่บดั่บ
Location :
Vichy France

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 20 คน [?]




\\\ดุ่บดั่บๆ///
ดุ่บดั่บ คือ การเคลื่อนตัวของหนอน
หนอนตัวน้อย ๆ ที่สามารถไปไหนก็ได้ตามใจต้องการ
ฉันเองก็อยากเป็นหนอนตัวน้อย
จะได้ทำอะไรก็ได้ และไปที่ไหนก็ได้ตามที่ใจฉันฝัน
...ดุ่บดั่บ ๆ ๆ...





>>>คลิก ๆ...สารบัญและสมุดเยี่ยมค่ะ<<<




อ่านบลอคเก่า ๆ ก็ได้นะ

<<การปรับตัว-Acclimatisation>>
::สวนสาธารณะวันหม่น::
ภาพ: ดอกมูเก้
โดยสวัสดิภาพ-Bon Voyage(2)
โดยสวัสดิภาพ-Bon Voyage(1)



















Status: ขาวดำ



Group Blog
 
<<
กันยายน 2552
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930 
 
14 กันยายน 2552
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add นางสาวดุ่บดั่บ's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.