http://twitter.com/merveillesxx และ http://www.facebook.com/merpage
Group Blog
 
<<
พฤศจิกายน 2550
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930 
 
13 พฤศจิกายน 2550
 
All Blogs
 
ถึงโบ๋...หลับให้สบาย



PART 1 : อุทาหรณ์ สำหรับที่นั่งมอเตอร์ไซค์บ่อยๆ

ไม่มีอะไรมากหรอกครับ คือเมื่อเย็นผมเพิ่งได้รับแจ้งข่าวว่า เพื่อนสมัยมัธยมคนนึงเพิ่งเสียชีวิต เพราะตกจากมอเตอร์ไซค์ หัวฟาดพื้น

ผมยังไม่ทราบรายละเอียดนะครับว่า เธอทำอีท่าไหนถึงตกลงมา แต่เท่าที่รู้ตอนนี้คือ เธอนั่งมอเตอร์ไซค์เพื่อเข้าไปมหาลัยของเธอ (มศว.) ถ้าให้เดาคงนั่งต่อมาจาก BTS หรือ MRT สักอย่างนีแหละ

ก็ไม่ได้จะบอกให้ทุกคนเลิกนั่งมอไซนะครับ ทราบดีว่าสภาวะรถติดในกรุงเทพแบบนี้ มอไซก็สิ่งจำเป็นเหมือนกัน แต่ก็ขออย่าให้ละเลยเรื่องเล็กๆน้อยๆนะครับ อย่างเช่น ถึงแม้ระยะทางจะใกล้ๆ (อย่างเช่นกรณีเพื่อนผมนี่แหละ) แต่ถ้าใส่หมวกกันน็อคไว้ก็คงดี หรือเวลานั่งก็ระวังขาไว้บ้างครับ เพื่อนผมนั่งแล้วขาไปกระแทกกับรถเมล์ก็มีมาแล้ว ฯลฯ

เรื่องของเพื่อนผม ทำให้ได้ข้อคิด อย่างน้อย 2 ข้อ ครับ

1. คนเราบทจะตาย มันก็ตายได้เสียง่ายๆ และด้วยเรื่องง่ายๆ เหลือเกิน

2. ถึงแม้การตายตั้งแต่อายุยังน้อย จะเป็นเรื่องไม่น่าเกิดขึ้น แต่มันก็เกิดขึ้นได้เสมอ - ที่พูดแบบนี้ก็เพราะว่า เพื่อนร่วมรุ่นมัธยมของผม เสียชีวิตไปแล้วถึง 3 คนครับ (คนแรกป่วยตาย / คนที่สองถูกแฟนยิงตาย / คนที่สามคือเคสนี้)


และถึงแม้เพื่อนคนนี้ผมจะไม่สนิทมาก แต่ก็ยังรู้สึกใจหาย และหลอนมากๆ เพราะ

1. เมื่อ 3 วันก่อน เพื่อนคนนี้เพิ่งมาแอด hi5 ผม ผมเลยลองเข้าไปดูรูปเธอ ยังคิดในใจอยู่เลยว่า "เอ๊ะ เดี๋ยวนี้มันก็แต่งตัวเป็นผู้เป็นคน ดูน่ารักดีนี่หว่า" ไม่น่าเชื่อเลยว่าอีก 3 วันถัดมา เธอจะหายไปจากโลกใบนี้แล้ว

2. ได้ยินมาว่า เพื่อนผมเสียชีวิตแถวๆ อโศก ซึ่งเมื่อกลางเดือนก่อนผมเพิ่งมีเหตุเร่งด่วน ต้องนั่งมอไซจากบ้านไปแถวๆ ตึกแกรมมี่ (ไม่ได้ไปประกวด The Star แน่นอน ฮ่าๆ) ผมบอกพี่คนขับว่า "เร่งสุดตัวเลยพี่ ถ้าผมไปทัน เรียกเท่าไรผมให้พี่เต็มที่" สรุปแล้วผมนั่งมอไซจากบ้านผม (ลาดพร้าว) ไปตึกแกรมมี่ ได้ในเวลาเพียง 15 นาที! (มหัศจรรย์มาก) แต่พอวันนี้ผมลองมาคิดดูว่า ระหว่างการไปถึงที่หมายทัน กับการเกิดเหตุร้ายไม่คาดฝัน เทียบกันแล้ว มันไม่คุ้มเลยครับ (โดยปกติแล้ว ผมแทบไม่นั่งมอไซเลย แล้วก็นั่งไม่ค่อยจะเป็นด้วย นั่งบ่อยๆก็แค่จาก MRT เพชรบุรี ไปโรงหนังเฮ้าส์ช่วงรถติดๆ / ปกติแล้วผมนั่ง taxi มากกว่า)

3. เมื่อเดือนสิงหา ผมไปซื้อเสื้อเชิ้ตที่ห้างแม่ ผมก็หยิบสีเชิ้ตแขนยาว สีดำๆ มาตัวนึง แม่ก็ถามซื้อทำไม ผมก็บอกว่า "ต่อไม่ค่อยมีเสื้อดีๆ ใส่ไปงานศพอ่ะแม่ ซื้อเผื่อๆไว้แล้วกัน" ผมไม่นึกเลยว่าจะได้ใช้เสื้อตัวนั้นเร็วขนาดนี้ (ปกติผมไม่ใส่เสื้อเชิ้ต / เสื้อแขนยาว)

4. แต่เพื่อนผมอีกคนหลอนกว่าครับ เพราะมันโทรมาเล่าว่า เมื่อ 2 เดือนก่อน มันเพิ่งขับรถผ่านแถวมศว. แล้วเห็นเพื่อนคนที่ตายเนี่ย ยืนรอคิวมอไซอยู่ มันบอกว่าพรุ่งนี้มันไม่กล้าขับรถออกจากบ้านแล้ว เพราะมันต้องผ่านเส้นทางนั้นทุกวัน (อีนี่ก็เวอร์)

ก็เอามาเล่าสู่กันฟังเฉยๆนะครับ บางทีสติ ความรอบคอบ และ ความระมัดระวัง ก็เป็นสิ่งที่เรามักลืมให้ความสำคัญกับมัน และหนังอย่าง Final Destination ก็อาจจะเป็นหนังที่เราควรดูบ่อยๆ ครับ (ฮ่าๆๆๆ)

ป.ล. คืนพรุ่งนี้ผมต้องไปงานศพเพื่อนครับ ปกติแล้วผมมักหลีกเลี่ยงการไปงานศพ (และงานแต่งงาน) ในทุกกรณีอยู่แล้ว แต่คราวนี้คงต้องไป ให้ตายสิ ผมเกลียดช่วงเวลาแบบนี้จริงๆ






PART 2 : ถึงอีโบ๋

(คำเตือน : มีการใช้คำหยาบคาย)

กูยังจำได้ตอน ม.3 กูกับมึงชอบ X-JAPAN ด้วยกัน

กูยังจำได้ ตอนที่มึงยกแก้วโค้กราดใส่หัวไอ้เน เพราะไอ้เนไปแซวอะไรมึงสักอย่าง

กูยังจำได้ มึงมายืมตังค์กู บอกว่าเสียบอล แต่กูไม่ให้ มึงบ่นว่า "คันฉัตร อ่ะ งก!" กูเคืองชิบหาย

กูยังจำได้ ตอน ม.ปลาย อยู่ดีๆ มึงก็เดินเข้าห้องกู มาด่าๆๆๆๆ อีเห็ด เพราะมึงหาว่าอีเห็ดไปยุ่งกับอีเดนท์ (ขอบอกว่าเป็นช็อตผู้หญิงแย่งผัวที่กูประทับใจมาก)

ให้ตายเหอะ ทำไมกูถึงจึงจำได้แต่เรื่องเหี้ยๆ ของมึง

หรือนี่แหละคือมนุษย์ ที่ชอบเลือกจำแต่ด้านไม่ดี

แล้วสารภาพเลยว่า กูก็ชอบเอาเรื่องเหี้ยๆ ของมึง ไปเล่าเป็นโจ๊กให้คนฟัง

แม้แต่ตอนที่มึงตายไปแล้ว ในวันที่กูโทรไปเล่ากับคนอื่นว่า "เฮ้ย แม่ง เพื่อนกูตายอีกคนแล้วว่ะ"

เทียบกันแล้ว ใครวะที่เหี้ยกว่ากัน มึงที่ตายแล้ว หรือกูที่ยังอยู่

มันคงเหมือนที่กูอ่านเจอเมื่อเร็วๆนี้ ที่เขาบอกว่า

"นี่แหละมนุษย์...แม้แต่ความทรงจำต่อคนที่จากไปแล้ว เราก็ยังเอาประโยชน์จากมัน"

กูบอกใครต่อใครว่า กูเฉยๆ เรืองที่มึงตาย เพราะ "ไม่ใช่เพื่อนสนิท"

แต่ชิบหายเถอะ เมื่อกี้กูร้องไห้ว่ะ

ไม่รู้ร้องเพราะอะไร

เพราะคิดถึงมึง?

เพราะเสียดายที่มึงตายเร็วเกินไป?

เพราะรู้สึกว่าตัวเองแม่งเลว

หรือเพราะกลัวว่ากูจะตายเร็วเหมือนมึง

ไม่รู้ว่ะ กูไม่รู้จริงๆ

กูก็คงพูดไม่ได้มากกว่า ...ขอแค่ให้มึงหลับสบาย

ป.ล.1 กูได้ข่าวว่างานศพมึงจัดแบบคริสต์ กูไม่เคยไปงานศพของคริสต์ว่ะ เค้าบอกว่าจะเปิดโลงเห้นหน้ามึงด้วย ไอ้ตั๋งบอกว่ามันขอไม่ไป มันทำใจไม่ได้ ส่วนกูไม่รู้ว่ะ กูไม่รู้เหมือนกันว่ามันจะรู้สึกยังไง

ป.ล.2 แม่กู (ซึ่งก็รู้จักกับแม่มึง) บอกว่า ตอนเด็กๆ สมัยประถม กูกับมึง เคยเต้นคู่กันในงานแสดงของโรงเรียนด้วย กูเถียงแม่ว่าไม่มี แต่แม่ยืนยันว่าเคยแน่ๆ แม่บอกว่ามีรูปถ่ายเก็บไว้ด้วย ถ้าหาเจอกูต้องร้องไห้แน่ๆ มึงคิดดูสิแค่กูพิมพ์ท่อนนี้กูก็ร้องไห้แล้ว



Rest in Peace : Bo+ (1985-2007)




Create Date : 13 พฤศจิกายน 2550
Last Update : 13 พฤศจิกายน 2550 5:23:09 น. 37 comments
Counter : 640 Pageviews.

 

เรื่องงานแฟตเอาไว้ก่อนแล้วกันนะ

(สงสัยจะไม่ได้เขียนแล้วล่ะ)


อ้อ แล้วก็...

ถึงคนที่บอกว่าจะโทรมา

ถ้าจะไม่โทรมา

ก็อย่าบอกว่า เดี๋ยวจะโทรมา

เพราะแค่นี้ก็เศร้าพอแล้ว

รู้มั้ย เวลารอน่ะ มันยิ่งเศร้า


โดย: merveillesxx วันที่: 13 พฤศจิกายน 2550 เวลา:5:21:43 น.  

 
ใช่ คนเรา บทจะตาย มันก็ เร็วจริง ๆ หล่ะ

ตอนรู้ข่าว แว๊บแรกที่คิดคือ "อีกแล้วเหรอ"

คนแรก ตอนอยู่ ม.3

คนต่อมา ตอนจบม.6

แล้วก็ คนนี้ หลังจากเราจบปี 4

มันเศร้านะ

ถึงในความทรงจำเราเกี่ยวกับโบ๋ ก็แบบว่า ไม่ต่างอะไรกับแกเท่าไหร่หรอก ต่อ

แต่อย่างน้อย ตอนนี้ มันก็ไม่ต้องมาดิ้นรนในสังคมเน่า ๆ นี่อีกแล้วหล่ะ

ก็แอบคิดถึงมันนะ โรงเรียนนี้ ก็อยู่กันมา 12 ปีนิ แถมมีกันอยูแค่ 200กว่าคนเอง ทั้งรุ่น

แต่ ไอ้โบ๋ ถ้าแกรู้นะ ไ่ม่ต้องมาหานะ ถึงจะคิดถึง แต่ถ้ามา กรูกลัวว่ะ

แมร่ง ทำไมได้รวมรุ่นงานศพประจำเลย งานดี ๆ ไม่เห็นมีซักงาน


โดย: nekoichann IP: 58.9.150.31 วันที่: 13 พฤศจิกายน 2550 เวลา:6:31:31 น.  

 

*** สวัสดีจ้า วันนี้แวะมาเยี่ยม ขอให้ทำงานอย่างมีความสุข
และช่วงนี้อากาศเปลี่ยนแปลง รักษาสุขภาพด้วยนะคะ ***


เสียใจด้วยนะกับการเสียเพื่อนไปอีก 1 คน


โดย: หน่อยอิง วันที่: 13 พฤศจิกายน 2550 เวลา:8:00:16 น.  

 
หลังสงกรานต์ปลายปีหนึ่ง พี่ต้องตระเวณไปงานศพเพื่อนถึง 4 คน ( พวกเขาไปเที่ยวสงกรานต์ด้วยกัน )
งานศพบางคนอยู่ต่างจังหวัด พวกเราเหมารถบัสไปงานศพเพื่อนกัน บนรถสนุกสนานเฮฮามาก เหมือนการกลับมารวมเพื่อน ๆ อีกครั้ง

แต่พอถึงงานศพนี่สิ เศร้ามาก


โดย: grappa IP: 58.9.184.252 วันที่: 13 พฤศจิกายน 2550 เวลา:8:24:53 น.  

 
ช๊อคไปเหมือนกัน กูคิดว่า คนเราจะเริ่มเป็นไรกันสักสามสิบไรงี้ นี่มันเร็วไปจริง ๆ หว่ะ

ขอให้โบ๋แฮปปี้มาก ๆ ไม่ว่าตอนนี้แกจะอยู่ที่ไหนละกัน


โดย: ป้อง IP: 192.165.213.18 วันที่: 13 พฤศจิกายน 2550 เวลา:8:30:15 น.  

 
เวลาซ้อนมอไซพี่วิน นั่งรถเมล์สีเขียว หรือคันที่มันขับแบบนรกหนีตาย

เรามักจะคิดว่า นี่ชีวิตตรูมีค่า แค่ราคา 8บาท หรือ 10 บาทเท่านั้นเองเหรอเนี่ย แล้วทำไมมันถึงต้องล้อเล่นโดยมีชีวิตคนอื่นเป็นเดิมพันด้วย(ฟะ)




โดย: renton_renton วันที่: 13 พฤศจิกายน 2550 เวลา:9:02:11 น.  

 
เรายังจำตุ๊กตาฮิเดะของโบ๋ได้ มันเอามานอนด้วยตอนเข้าค่ายวงโย

ช็อคไปเลยเหมือนกันนะ เร็วเกินไปแล้วจริงๆ
เราก็นั่งมอร์ไซค์อยู่ทุกวันเหมือนกัน จากรถไฟฟ้าไปที่ออฟฟิส เมื่อเช้านั่งก็หลอนๆตัวเองอยู่เหมือนกัน
เฮ้อ อยากย้ายที่ทำงานซะแล้ว

เราจะอธิษฐานให้แกนะ โบ๋
ขอให้แกพักผ่อนอย่างเป็นสุขในดินแดนของพระบิดา


โดย: แอน IP: 203.146.11.109 วันที่: 13 พฤศจิกายน 2550 เวลา:9:06:06 น.  

 
หวังว่าก่อนไปสวรรค์ เค้าคงจะได้มาอ่านที่ต่อเขียนนะ

ชีวิตคนแสนสั้น เรายังไม่เคยมีเพื่อนสมัยม.ปลายที่เสียชีวิต
มีแต่ตอนประถม ตอนนั้นยังไม่รู้สึกเสียใจมากเท่าไหร่

แต่ถ้าเป็นเพื่อนที่คบอยู่ตอนนี้ เราคงทำใจไม่ได้
มันเร็วเกินไปจริงๆ

ปล.เราไม่ค่อยได้นั่งมอไซค์แล้ว แทกซี่ก็ไม่
ถ้าเราจะตายบนถนน เราคงตายเพราะรถเมล์นรก


โดย: blastnest IP: 58.64.66.98 วันที่: 13 พฤศจิกายน 2550 เวลา:9:16:04 น.  

 
เสียใจด้วย

วันก่อนไปงานแฟตก็เกือบตายเหมือนกัน รถเมล์ขับเบียดฟุตบาธไปตลอดทาง มีช็อตนึง มันเบียดจนล้อเกยขึ้นไปบนฟุตบาธ ตอนนั้นใจหวาดหวั่นมาก กลัวจะไม่ได้ไปซื้อซีดีสมอลรูม

ทำให้คิดได้ว่า ชีวิตมันแขวนอยู่บนเส้นด้ายดีๆ นี่เอง


โดย: strawberry machine gun วันที่: 13 พฤศจิกายน 2550 เวลา:10:32:11 น.  

 
โอออ น่ากลัว ไม่เอาอีกแล้ว ผมก็เพิ่งโดนอ่ะ เมื่อสัปดาห์ก่อน รีบมากเพราะมีงานแล้วอยู่ในช่วงรถติด เลยใช้บริการที่วิน ซึ่งปกติไม่ใช่ เพราะกลัวการนั่งมอตอร์ไซต์มาก แล้วก็จริงๆ ยังไปไม่ถึงไหน ก็ชนโครม (ไอ้คนขับเสือกไม่เป็นไร แต่กูนี่สิ เจ็บ) ผมเห็นแล้วว่ามอไซต์อีกคันที่เลี้ยวมาตรงข้ามกำลังจะชน แต่คนขับไม่เห็น

เฮ้อ! อ่านแล้วเศร้าดีที่เราแค่เจ็บ ไม่เอาอีกและ บ๊ายบายพี่วิน


โดย: แอบชอบ คห. ข้างล่าง วันที่: 13 พฤศจิกายน 2550 เวลา:12:09:04 น.  

 
ขอแสดงความเสียใจด้วยค่ะ ตอนนที่ทำงานอยู่แถวอโศก ได้ยินเกือบทุกวันเรื่องอุบัติเหตุ ถึงซอยนั้นมีแค่ฝั่งละ 2 เลน แต่ว่ารถขับกันเร็วมาก (อาจจะเป็นเพราะรถแถวนั้นติดเกือบทั้งวัน พอวิ่งได้หน่อยเลยใส่กันเต็มที่)

ปล.1 มอเตอร์ไซด์รับจ้าง กับ ญาติของตัวเองขับไปส่ง เลือกนั่งมอ' ไซด์รับจ้างดีกว่าอ่ะ บอกให้มันขับช้า ๆ มันเจือกบอกว่า ก็กูจะซิ่ง มันเคยพาปาดหน้ารถเมล์ ปอ.11 (ที่มันยาว ๆ แล้วมีฟลอร์เตะตะกร้อด้วยอ่ะ) เดชะบุญมันพ้น ถือเป็นโชคดีปายยย
ปล.2 คห.ข้างบน ชอบเราจริงอ่ะ


โดย: ale IP: 58.8.14.137 วันที่: 13 พฤศจิกายน 2550 เวลา:12:58:32 น.  

 
ตอนเพื่อนในรุ่นตายเมื่อหลายเดือนก่อน กูตกใจเหมือนกัน
แทยที่เรียนจบจะได้ไปงานบวข งานแต่ง กลับต้องไปงานศพก่อน ซึ่งก่อนมันตายก็คล้ายๆ มึงนี่แหละ มันพึ่งมาโพสคอมเมนท์ใน hi5 กูได้ไม่นาน มันก็จากไปด้วยการที่รถแหกโค้ง

และเมื่อวานกูก็หลอน
เพราะว่า
มันออน MSN


โดย: Nomorebrain IP: 124.120.11.41 วันที่: 13 พฤศจิกายน 2550 เวลา:14:14:55 น.  

 


โดย: คนทับแก้ว วันที่: 13 พฤศจิกายน 2550 เวลา:14:47:57 น.  

 
เสียใจด้วยน่ะ


โดย: ennisdelmar IP: 125.24.2.163 วันที่: 13 พฤศจิกายน 2550 เวลา:14:51:06 น.  

 
เสียใจด้วยนะแก

เมื่อก่อนชั้นนั่งมอไซค์บ่อยมาก เดี๋ยวนี้ไฮโซ ขับรถแทน เอิ๊กๆ
แต่จะกลับไปนั่งมอไซค์แล้ว สู้ค่าน้ำมันไม่ไหว
แต่ว่า อุบัติเหตุเกิดขึ้นได้เสมอเนาะ
เราเคยนั่งมอไซค์ ก็นั่งห้อยขาอ่ะ นั่งข้างๆ นั่งมาเฉยๆ รถก็ไม่ได้ขับเร็วอะไร
แต่ก็ไปชนกะคันข้างๆได้ ได้แผลมาหน่อยนึง

ความตายมาเยือนชีวิตเร็วจัง บางทีมันอาจจะถึงเวลาแล้วก็ได้
เหมือนที่เคยบอกเพื่อนว่า "มันถึงเวลาที่เราต้องไปงานแต่งกันแล้วนะเว้ย"
แต่ตอนนี้ "มันก็ถึงเวลาที่เราต้องไปงานศพเพื่อนเหมือนกัน"


โดย: เส IP: 124.121.162.112 วันที่: 13 พฤศจิกายน 2550 เวลา:16:45:44 น.  

 
เออ...ไม่ค่อยสนิท แต่ก็รู้สึกหลอนๆเหมือนกัน

จำได้ว่าตอนประมาณป.2-3ยังเล่นพ่อ แม่ ลูกกันบ่อยๆ(ย้อนความจำโคตรนานเลย)
แล้วจำได้อีกเรื่องก้อตอนโดนด่าเรื่องอีเดนท์นั่นแหละ เพราะเป็นเหตุการณ์ประทับใจ(มาก)อย่างนึงสมัยม.ปลาย

เซ็งอ่ะ รู้ลึกว่าอายุก้อไม่เยอะขนาดต้องเที่ยวไปงาน
ศพบ่อยๆซะหน่อย รู้สึกแบบfinal destinationอ่ะ ความตายโคตรใกล้ตัว

ไปสบายนะ โบ๋ ไว้จะอธิษฐานเผื่อ


โดย: เห็ดว่ะ IP: 202.176.82.25 วันที่: 13 พฤศจิกายน 2550 เวลา:17:30:28 น.  

 
ใจหายเหมือนกันตอนที่ได้ยินข่าวจากแพรว
จำได้ว่ายังพูดถึงโบ๋ใน Hi5 อยู่หยกๆ
ถึงจะไม่ได้ซี้มากแต่ก้ทำเอาเศร้าเลย...คนเราจะไปก็ไปซะงั้น เฮ้ออออออ

ขอให้มีความสุขนะ ไปสบายๆล่ะโบ๋


โดย: แป้ม IP: 203.99.253.8 วันที่: 13 พฤศจิกายน 2550 เวลา:18:17:47 น.  

 
เสียใจด้วย
เราไม่รู้จักน้องเขาหรอก
แต่ก็ขอให้เขาหลับให้สบาย


โดย: พรเก้าประการ วันที่: 13 พฤศจิกายน 2550 เวลา:18:29:50 น.  

 
พูดถึงมอเตอร์ไซค์
วันก่อนคุยกับรุ่นพี่ เขาก็บอกว่าเมืองไทยนี่ประหลาด หมวกกันน็อกต่อมอไซค์วินมีหนึ่งอัน แล้วคนใส่ก็คือคนขับ ส่วนผู้โดยสาร ช่างมัน

ส่วนหนึ่งคงเป็นเพราะไม่มีงบ (เพราะบางคันผมก็เห็นว่ามีไว้ให้ผู้โดยสาร)
หรืออีกส่วนที่น่ากลัวคือ ผู้โดยสารเองนั่นแหละที่แสดงท่าทีขี้เกียจใส่.... (ผมเองก็เคยขี้เกียจใส่เหมือนกัน แต่โดนคนขับบังคับใส่เพราะแกกลัวตำรวจจับ)

ชีวิตเราต้องระวังในทุกวินาทีของชีวิตจริงๆ...
แค่นั่งมอไซค์จากบีทีเอสหรือใต้ดินไปมหาลัยยังเป็นได้ขนาดนี้เลย..

เหมือนกับตอนผมอยู่มอสองอะพี่.. มีอาจารย์เลขคนนึงที่สอนแย่มาก เป็นครั้งแรกที่ผมเรียนเลขได้เกรดสาม (และทำให้ผมเกลียดเลขในระดับสูงกว่านั้นมาจนทุกวันนี้) เป็นอาจารย์คนที่ผมด่าสาดเสียเทเสียทุกวัน

แต่พอวันหนึ่ง แกก็รถคว่ำ นอนโรงพยาบาลอยู่ประมาณ 4-5 วันก็เสีย
จำได้ว่า ทุกคนในห้อง รวมถึงคนที่เคยด่าแกสาดเสียเทเสียร่วมกันกับผมก็ช็อคไปเหมือนกัน

หรือตอนอยู่เตรียมฯ มีเทอมนึงหนังสือนอกเวลาภาษาอังกฤษให้อ่าน Four Weddings and a Funeral
ซึ่งปกติอีข้อสอบหนังสือนอกเวลามันจะออกไม่โหดมาก แต่ปรากฏว่าเสือกออกเป็นประวัติวรรณคดี (มีข้อนึงจี๊ดมาก มันออกว่า "จงตอบเหตุผลที่ผู้เขียนให้ตัวละครน้องชายของพระเอกเป็นใบ้" แล้วก็มีชอยส์สี่ข้อ)

พอออกจากห้องสอบ ทุกคนรุมกันสาปแช่งคนออกข้อสอบ แล้วผมก็ได้ยินมาว่ามีคนนึงแช่งให้คนออกข้อสอบรถคว่ำ แล้วอ.ฝรั่งที่ออกข้อสอบคนนั้นก็รถคว่ำจริงๆ

ผลออกมาว่าแกไม่ตาย แต่จำใครไม่ได้เลยแม้แต่เมียตัวเอง... (ไม่รู้ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้าง)


โดย: nanoguy วันที่: 13 พฤศจิกายน 2550 เวลา:18:30:53 น.  

 
อ่านแล้วนึกถึงเพื่อน....
เราเพิ่งเรียนจบ...ไม่นานเพื่อนมาตาย
งง...ว่าเฮยมันตายได้

ไม่ค่อยรู้สึกหรอกตอนสมัยเด็กๆ
ว่าความตายช่างง่ายดายสิ้นดี....

เสียใจกับครอบครัวและเพื่อนๆของน้องคนนี้ด้วยนะคะ


โดย: กาแฟดำไม่เผ็ด วันที่: 13 พฤศจิกายน 2550 เวลา:19:29:22 น.  

 
พี่ก็เหมือนพี่แป็ดเลย

เพื่อนพี่สมัยเรียนตายไปปีละคน แถมยังเป็นการตายแบบน่ากลัวเสียสิ้น

ชีวิตคนเรามันก็บอบอบาง บอบบางเหลือเกิน บางทีไม่กี่วันข้างหน้า คนใกล้ตัวของเราหรือแม้แต่ตัวเราเองก็อาจจะจากไป

แสดงความเสียใจกับเพื่อนน้องเมอร์ด้วย


โดย: I will see U in the next life. วันที่: 13 พฤศจิกายน 2550 เวลา:20:42:09 น.  

 
กรุจะไปงานวันที่โรงเรียนเราเป็นเจ้าภาพอ่ะ มีใครไปมั่งฟระ??


โดย: Pae IP: 124.120.16.74 วันที่: 13 พฤศจิกายน 2550 เวลา:21:07:28 น.  

 
ชีวิตเป็นสิ่งที่ไม่แน่นอนจริงๆ จนบางครั้งยังตั้งตัวไม่ทัน เขาก็จากเราไปแล้ว

R.I.P. นะครับ


โดย: Ploffy วันที่: 13 พฤศจิกายน 2550 เวลา:21:19:49 น.  

 
วันนี้ ตอนเข้าไปเคารพศพ ยังนำ้ตาจะไหลให้ได้

นี่ขนาดเค้าไม่ได้เปิดโลงไว้นะ (เห็นแอนว่า เพราะประสพอุบัติเหตุ เลยไม่เปิด)

ไม่งั้น คงร้องไห้กันยิ่งกว่านี้อีก


โดย: nekoichann IP: 58.9.227.42 วันที่: 13 พฤศจิกายน 2550 เวลา:22:28:47 น.  

 
เสียใจด้วย

งานเเฟตปีที่เเล้วเราเสียลูกพี่ลูกน้องไปคนนึง จำได้ว่าเพิ่งขับรถมาถึงอิมเเพคอยู่ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็ขับกลับ เเปลกที่ไม่เสียดายค่าตั๋วเลย



โดย: eawdead IP: 124.120.210.147 วันที่: 13 พฤศจิกายน 2550 เวลา:22:30:45 น.  

 
อืม...จิงหว่ะ ไอ้ต่อ
ความตายมันไม่ได้อยู่ห่างจากเราเลยหว่ะ.
บทจะตายก็ตายง่ายๆซะงั้น

ปล. ขอบคุณนะที่โทรมาบอกกรู..แต่เผอิญติดประชุมอยู่เลยคุยนานไม่ได้หว่ะ โทด'ทีที่วางหูเร็วไปหน่อย

อืม ถึงโบ๋ แกเป็นคนตั้งชื่อให้เราคนแรกว่า "อรรถดุ่ย" ตอนป.5 จากนั้นเพื่อนๆที่ CUD ก็เรียกกรูว่า "ไอ้ดุ่ย" มาตลอด เลยหว่ะ 555. Rest in peace na my friend.


โดย: ฮง IP: 58.136.171.222 วันที่: 13 พฤศจิกายน 2550 เวลา:22:40:16 น.  

 
"คันฉัตร อ่ะ งก!" นี่กูนึกสำเนียงโบ๋ออกเลยว่ะ
...
นึกถึงโบ๋นึกได้แต่เรื่องขำๆ เพราะโบ๋ชอบมีเรื่องขำๆอยู่ตลอด
กูเลยไม่รู้เศร้าหรือยังไง นั่งคิดถึงมันก็ยังหัวเราะทั้งน้ำตา

ตอนแรกไม่อยากจะเชื่อ
ก็รู้ว่าจริงแหละ แต่มันเร็วไป
ตอนเห็นรูปที่งานนี่น้ำตาซึมเลย


โดย: ยูน IP: 124.120.218.198 วันที่: 14 พฤศจิกายน 2550 เวลา:1:32:58 น.  

 
เสียใจด้วยจ้ะ

ปกติถ้าไม่จำเป็น ไม่ซ้อนมอเตอร์ไซด์เหมือนกันนะ มันน่ากลัว


โดย: DropAtearInMyWineGlass วันที่: 14 พฤศจิกายน 2550 เวลา:3:43:35 น.  

 
ขอแสดงความเสียใจกับครอบครัวของเพื่อนต่อ ผ่านต่อด้วยคนนะ
แล้วก็ถึงต่อ อย่าดาวน์เยอะหล่ะ สู้ๆ เป็นกำลังใจให้ทุกท่านผ่านเรื่องราวต่างๆหละกันนะ ..


โดย: โณ IP: 125.25.140.65 วันที่: 14 พฤศจิกายน 2550 เวลา:22:18:48 น.  

 
งานสวด พิธีทาง catholic ที่ วัดเซนต์ลุยส์ สาธร
วัน พฤหัสบดีที่ 15 พย ศุกร์ที่ 16 พย19.30 น.
รถจะติดมาก ใช้รถไฟฟ้า ลงสถานี สุรศักดิ์ เดิน 3 นาทีถึงวัด

งานเผา ที่วัดหัวลำโพง สามย่าน วันเสาร์ที่ 17 พย 14.00 น.

ขอเรียนเชิญเพื่อนๆ น้องโบทุกท่าน

คุณพ่อน้องโบ

กรุณาช่วยบอกต่อๆนะครับ ขอบคุณ


โดย: คุณพ่อน้องโบ IP: 125.24.76.89 วันที่: 15 พฤศจิกายน 2550 เวลา:7:19:12 น.  

 
+ ทุกครั้งที่อ่านเจอข้อความเกี่ยวกับการจากไปของใครซักคนนึง ถึงแม้ว่าพี่จะไม่เคยรู้จักมักจี่กับคนๆ นั้นก็ตาม แต่พออ่านไปๆ ก็จะน้ำตาซึมขอบตาทุกครั้ง เพราะความคิดถึงและความผูกพันของคนข้างหลังที่ยังอยู่ ซึ่งได้ร่วมกันเขียนถึงความทรงจำอันงดงามของเธอผู้จากไปอ่ะครับ

+ หลับให้สบายในสุคติภูมินะครับ คุณน้องโบ๋


โดย: บลูยอชท์ วันที่: 15 พฤศจิกายน 2550 เวลา:13:00:14 น.  

 
โบ๋ นั่งรถมอเตอร์ไซค์วินเดียวกับที่เราขึ้นบ่อยๆ (ซึ่งข้าพเจ้าย้ายมาจากวินเพชรบุรี เพราะวินนั้นแม่งขับบนถนนเส้นหลัก ซึ่งจะขับเร็วหมาๆ หรือไม่ก็ต้องใช้ความสามารถในการหลบหลีกกระจกข้างของรถยนต์ เวลารถมันติดมากๆ )

ตอนนี้ผมไม่กล้าจะขึ้นวินไหนแล้วครับพี่

อย่างไรก็ RIP เน่อ


โดย: visuallyyours IP: 58.8.102.121 วันที่: 15 พฤศจิกายน 2550 เวลา:13:25:53 น.  

 
RIP ด้วยคนค่ะ

อยู่กรุงเทพมาสองปีกว่า จะสามปี เราเคยขึ้นมอเตอร์ไซค์ครั้งเดียวเองมั้ง
จะไปประชุมที่ห้องกระจก รัดสาด จุฬา
ด้วยความที่ไปเลทมากแล้ว คนอื่นเค้ารอกันหมดแล้ว พอโผล่จาก MRT ปุ๊บ ก็เลยเรียกมอเตอร์ไซค์ตรงนั้น เพราะคิดว่าเค้าจะวกขับบนฟุตบาธ เข้าทางบัญชี ที่ไหนได้ขัลงถนนอ้อมไปเข้าฝั่งอังรีฯ

ไม่ได้เร็วกว่ากันเลย แถมรถเยอะอีกตะหาก วันนั้นใส่กระโปรงด้วย สั้นเลยเข่าขึ้นมา ต้องนั่งแบบข้างๆ อ่ะ กลัวหวอออกด้วย กลัวหล่นด้วย เข็ดเลย -*-

ส่วนเรื่องความตาย/การสูญเสีย เราว่าก็จริงนะพี่ ความตายอ่ะมันอยู่ใกล้เราแค่นี้เอง ก็มันเป็นคู่แฝดกับสิ่งที่เราเรียกว่า "ชีวิต" นี่นา

ใช้ชีวิตอย่างมีสติ ทำทุกวันเหมือนมันเป็นวันสุดท้าย เพราะเราไม่รู้ว่าจะมีวันพรุ่งนี้ได้อีกนานแค่ไหน...


โดย: psycho patch วันที่: 15 พฤศจิกายน 2550 เวลา:16:36:06 น.  

 
แก ชั้นได้รูปรับปริญญาแล้วนะ
กรอบอลังการไฮโซมากๆ 555+

แต่ว่ามันติดหัวเพื่อนข้างๆมาด้วยอ่ะ แง๊ววว


โดย: เส IP: 124.121.166.153 วันที่: 15 พฤศจิกายน 2550 เวลา:21:15:03 น.  

 
^
^
มันก็เป็นงั้นทุกคนแหละแก


โดย: merveillesxx วันที่: 15 พฤศจิกายน 2550 เวลา:22:26:14 น.  

 
ทุกครั้งที่นั่งมอเตอร์ไซค์ พี่คิดไว้เสมอว่า "เตรียมตัวตายไว้ให้ดี..." และนั่งเฉพาะเวลาจำเป็นเท่านั้น

เมื่อสองวันก่อน ความคิดหนึ่งวูบขึ้นมาว่า Motorcycle ที่แท้้ คือ motorsuicide ...

หลับให้สบายนะน้องโบ๋ ถึงแม้ว่าเราจะไม่รู้จักกันก็ตาม (และแม้พี่จะนับถือคริสต์เหมือนหนูก็เหอะ)


โดย: quin toki IP: 58.9.120.200 วันที่: 16 พฤศจิกายน 2550 เวลา:2:51:18 น.  

 
พี่โบ

นิวเสียใจด้วยนะคะ

ในฐานะ

ที่เราศาสนาคริสต์

เหมือนกัน

นิวขอหั้ยพระเยซูและนักบุญทั้งหลาย

รวมถึงเทวดาที่คุ้มครองตัวพี่โบ

นิวขอหั้ยพวกเขาเหล่านั้น

คุ้มครองพี่โบหั้ยได้อยู่กับ

องค์พระผู้เป็นเจ้า

ด้วยเทอญ....อาแมน


โดย: newjidz IP: 222.123.152.61 วันที่: 16 พฤศจิกายน 2550 เวลา:13:23:18 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

merveillesxx
Location :
กรุงเทพ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 57 คน [?]




สำส่อนทางการดูหนัง ฟังเพลงและเสพวรรณกรรม
New Comments
Friends' blogs
[Add merveillesxx's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.