กันยายน 2552

 
 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
24
25
26
27
28
29
30
 
 
All Blog
ที่สุด...ต้องจบที่ตัวเอง
สวัสดี เจ้าไดอารี่ออนไลน์ ;)

ฤกษ์งามยามปลอดอีกแล้ว ที่ตรูได้เข้ามาอัพบล็อค...

- หากใครได้บังเอิญเผลอกดแวะเข้ามาแล้ว เราขอสวัสดีด้วยละกันค่ะ

เกริ่นก็ง่ายๆ น่ะนะ เพราะนาน ถึงนานมากๆๆๆ จึงจะได้อัพบล็อค

ก็ด้วยเหตุที่งานที่แบกอยู่นั้น มันต้องอาศัยสมาธิและทุ่มแรงกายใจ

แบบเรียกกันเป็นสนธิสัญญาสูบวิญญาณเลยทีเดว..


จะด้วยอะไรดลใจหว่า นานทีเดวกับบันทึกความรู้สึกนี้

(เรียกมันว่าอย่างนี้ เพราะก็อย่างนึง ทุกครั้งที่แวะเข้ามาอัพ
นั่นคือ ฉันเพิ่มความทรงจำ และอะไรที่คิดว่าดี
มาเก็บ บันทึกลงไว้ ไม่อยากให้มันหายไป)

วันนี้ก็เหมือนกัน เพื่อนรักคนหนึ่ง เกิดวันจันทร์ที่แล้ว (14 กย.) ของหลายทษวรรษที่ผ่านมา...

ส่งคำอวยพรย้อนหลังไป แล้วก็ได้เมลล์ตอบกลับมาพร้อม Fw mail ของแถม

เพื่อนเอ๋ย เิมิงราวกับมานั่งกลางใจตรู เต็มๆเลย

ทำให้ต้องมาแปะไว้ในนี้ กันลืมอีกละ

สัจธรรมง่ายๆหนอ คือ ทุกสิ่งเกิดขึ้น ตั้งอยู่ และดับไป

เวียนวนอยู่เช่นนี้ ตัวเราเท่านั้น ที่ไปยึดมั่นเอาเป็นสุข ทุกข์ ตามแต่ใจตัว

อย่าลืมดิ สิ่งใดเกิดขึ้นแล้ว สิ่งนั้นดีเสมอ

สุขให้ได้กับทุกวันนะ... ตัวเอง


+++++++++++++++++++++++++

ระหว่างทาง...ของการเดินทางถอยกลับ


เคยไหม...ที่คุณก้าวเดินไปข้างหน้า
แต่รู้สึกว่ามันเป็นการถอยหลังกลับ

เคยไหม...ที่ท้องฟ้าในโลกส่วนตัวของคุณ
กลับเปลี่ยนจากสีฟ้ามาเป็นเมฆครึ้มสีเทาหม่น
โดยไม่มีเค้าลางแห่งพายุร้าย

ทุกอย่างพัดพาคุณกลับไปสู่จุดเริ่มต้น
หรือไกลกว่านั้น...เปลี่ยนจากรอยยิ้มเป็นหยดน้ำตา
เปลี่ยนเสียงหัวเราะเป็นเสียงสะอื้นไห้
ความทุกข์เข้ามาทดแทน
วันเวลาแห่งความสุขของคุณจนหมดสิ้น

ความคาดหวังคือปัจจัยหลักของความทุกข์
ความฝันบางครั้งก็เป็นสิ่งที่ก่อให้เกิดทุกข์
ชีวิตคนเรามีปัญหา เพิ่มมากขึ้นตามวันเวลาที่หมุนไป

ทุกๆ วันเหมือนกับต้องตื่นขึ้นมา
เพื่อเดินเข้าไปในสมรภูมิรบ ฟาดฟันกับปัญหา
หากคุณชนะคุณก็จะเดินจากมา พร้อมความสำเร็จอีกครั้งหนึ่ง
หากคุณแพ้คุณก็อาจล้มจมอยู่กับที่

แล้วจะมีใครสักกี่คนบนโลกใบนี้
ที่จะคอยยื่นมือให้ความช่วยเหลือเมื่อเราเจ็บปวด
เอาเข้าจริงในโลกใบนี้...เราจะมีใคร?
ใครที่เป็นของเราจริงๆ เกิดมาเพื่อเราจริงๆ

บทเรียนของการเดินถอยหลัง
ทำให้รู้ว่าความคาดหวัง มักมาพร้อมกับความผิดหวังเสมอ
เราคาดหวังว่าจะมีใครมาร่วมแบ่งปันความรู้สึก
คอยประคับประคองอยู่เคียงข้าง...คอยรับเมื่อเราล้ม
แล้วตั้งความหวังว่าเขาจะยืนอยู่เคียงข้างเราไปจนวันตาย
มีลมหายใจของกันและกันอย่างอบอุ่น

แต่ในโลกของความเป็นจริงก็คือ...เราต้องยืนด้วยตัวเองให้ได้
หายใจด้วยตัวเองให้ได้...ลุกด้วยตัวเองให้ได้
อ้อมแขนและลมหายใจของคนอื่น
เป็นเพียงส่วนประกอบ ที่ทำให้เราเต็มพร้อมสมบูรณ์

เราจำเป็นต้องก้าวเดินต่อไปให้ได้ แม้ไม่มีส่วนประกอบนั้นก็ตาม
ฉันได้เรียนรู้ว่า...ความฝันจำเป็นต้องเปลี่ยนแปลง
เพื่อลดความเจ็บปวดในชีวิต

เช่นเดียวกับความรัก
สิ่งที่เรามอบไปอย่างทุ่มเท...โดยไม่เคยคิดถึงความผิดหวังที่จะ ตามมา
มักทำให้เราเจ็บปวดจนสุดจะทน

ความรัก...เปลี่ยนแปลงได้
รอยเท้าของเราเหยียบย่ำไปท่ามกลางความสับสน
บางครั้งเข็มนาฬิกาก็เดินเร็วขึ้น...บางครั้งกลับเดินช้าลง
ทุกอย่างไม่เป็นดั่งที่วาดหวังไว้เสียที
เพราะเราควบคุมทุกสิ่งทุกอย่างไม่ได้

ความคิดของเขา...อาจทำให้เราเจ็บปวดจนสุดจะทน
แต่เราก็ยังจำเป็นต้องมีชีวิตอยู่...เพื่อรับรู้ถึงความเจ็บปวด นั้น
ดังนั้นเมื่อมีน้ำตาและตัดสินใจว่าจะต้องเปลี่ยนแปลง อย่าหันกลับไปทางเดิม
เพราะเรากำลังจะเดินจากมันมา...อาจไม่ใช่เขาหรือเราเป็นคนไม่ดี

แต่ในบางเรื่อง...ก็อาจมีเหตุผลมากกว่าหนึ่งอย่าง
อย่าพูดว่าเราทำเพื่อเขา...แต่กลับเอาตัวของเราเป็นที่ตั้ง
เพราะนั่นไม่ใช่รักที่แท้จริง

ถ้าบนทางเดินที่ผ่านมาเราก้าวเร็วเกินไป
มองย้อนกลับไปดูตัวเองใหม่...แล้วหัดเดินให้ช้าลง

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++

และไหนๆก็ไหนๆ ว่าด้วยเรื่องความรู้สึกที่กำไว้ นำมาซึ่งความเจ็บปวดหัวใจแล้ว

เตือนใจไว้อีกซักอันก็ละกัน..ที่พอสรุปได้ว่า วันหนึ่งที่สามารถวางความคิด ระลึกถึงลงไปได้ วันนั้น ชีวิตก็เบา โล่ง ไม่ต้องแบกความรู้สึก ความคาดหวัง ความสุข อะไรก็ไม่รู้ รู้แต่ไม่จีรัง...

.................

มีประโยคนึงในหนัง IL MARE น่าสนใจมาก ...เขาบอกทำนองว่า ...ที่เราต้องเจ็บปวดกับความรักน่ะ ไม่ใช่เพราะมันจากไปหรอก ...แต่เพราะมันยังคงอยู่ต่างหาก

ถ้าวันนี้คนสองคนต่างหมดรักกันไป คงไม่มีใครต้องเสียใจมากนัก แต่กลับเป็นเพราะรักที่ยังอยู่ในใจคุณนั่นเอง ที่ทำให้คุณปล่อยวางลงไม่ได้

ธรรมชาติของรักมักไม่ให้โทษแก่ใคร เพียงแต่อาจปรุงแต่งให้หัวใจพองฟูจนลืมนึกถึงความจริงที่ว่า มีวันที่รักมา ก็อาจมีวันที่รักไปได้

ความรักเป็นสิ่งสวยงาม หลายคนจึงอดหลงใหลได้ปลื้มกับมันไม่ได้ในยามที่มันอยู่ เรามักหลอกตัวเองว่า เพราะเรารักเขามาก เขาคงเห็นความดี ความตั้งใจของเรา และรักเราตอบบ้าง ไม่มากก็น้อย

และ เมื่อเขาตอบรับรักของเรา ความฟูของหัวใจ มักทำให้เราก้าวล่วงไปถึงการรู้สึกยึดมั่น ว่าเขาเป็นส่วนหนึ่งของเรา เป็นเหมือนทรัพย์สินส่วนตัวทางใจอย่างหนึ่ง ที่จะต้องอยู่กับเราทุกครั้งที่เราต้องการ นานเท่าที่เราปรารถนา
ความ รู้สึกอันนี้แหละ คือจุดเริ่มของความเจ็บปวดทั้งมวล เพราะมันฝืนกฏธรรมชาติ ไม่ได้บอกว่า ... รักต้องลงเอยด้วยความเศร้าเสมอไป เพียงแต่ถ้าเขาจะอยู่ เขาจะไป จะรักคุณมากขึ้น คงเดิม หรือหดน้อยถอยลง ก็จะเป็นเพราะคนสองคน ไม่ใช่ความต้องการของเราฝ่ายเดียว หรือเขาฝ่ายเดียว

ชีวิตเป็นเรื่องซับซ้อนเข้าใจยาก... แต่ในความซับซ้อนนั้น มันก็เรียบง่ายอย่างที่เรานึกไม่ถึง เพราะไม่ว่าสิ่งไหน เรื่องอะไรสารพัดสารพัน ทุกอย่างล้วนแต่อยู่ในกฏเดียวกัน มันจะเกิดขึ้น... ตั้งอยู่... แปรสภาพ แล้วก็จบลง
รักที่สมหวังอยู่กันจนแก่เฒ่าก็หนีไม่พ้นกฏข้อนี้ เพราะวันนึง ไม่เราก็เขาก็ต้องตายจากกัน สิ่งสำคัญจึงไม่ได้อยู่ที่ว่า ...วันนี้เขาอยู่หรือจากไป

สำคัญที่ว่า ...ช่วงที่เรามีเวลาอยู่ด้วยกัน ขอให้มีความทรงจำที่ดี ...ก็เพียงพอแล้ว อย่างน้อยเราก็ยังมีอะไรดีดีให้นึกถึง และยิ้มให้ความทรงจำนั้นได้ ถึงวันนี้จะยังร้องไห้ก็คงไม่กระไร เพราะชีวิตก็เป็นแบบนี้ มีวันที่เลวร้าย มีวันที่สวยงาม มีวันที่ว่างเปล่า สุขก็อยู่กับเราไม่นาน ทุกข์ก็อยู่กับเราไม่นาน สุขเคยแวะผ่านมาแล้วก็ไป ทุกข์ก็เป็นเฉกเช่นกัน ร้องไห้แล้วก็อย่าร้องเปล่าๆ มองให้เข้าใจสัจธรรมของชีวิตไปด้วย อย่าให้ความรักมาทำให้โง่เขลา จนไม่เข้าใจคำ่ว่ารักคืออะไร ทั้งที่ความรัก รู้จักกันมาตั้งแต่แรกเกิดจากคนที่ให้กำเนิด ดูแล นั่นแหละคือ รักแท้!!!

ได้ แต่อวยพรให้คุณเข้าใจชีวิตมากขึ้น เติบโตขึ้น เข้มแข็งขึ้นแต่อย่าแข็งกร้าว ขอให้อ่อนโยนแต่เข้มแข็ง และขอให้วันใหม่ในชีวิตมาถึงในอรุณรุ่งของวันพรุ่งนี้ วันที่เราจะไม่ต้องร้องไห้อีกต่อไป...

............................................


ขอบคุณคนสร้าง Fw mail ทั้ง สอง บทความนี้

ตรูไม่รู้ว่าใครหรอกนะ แต่ขอให้ผลบุญที่ทำให้ช่วยฉันตาสว่างขึ้นมาด้วย

่ส่งผลให้เขามีมุมมองที่มีความสุขต่อการดำเนินชีวิตทุกๆวันละกัน สาธุ

ส่วน messenger เด่วกลับไทย ตรูแบกของไปฝากละกัน

แม้แกจะบอกไม่ต้องการไร แต่ก็มีให้อยู่แล้ว ไม่ต้องกลัว..

+++++++++++++++++++++++++++++++++++

ขาดไม่ได้เลย ก็เพลงนี้...

ระลึกไว้ให้หนัก วางลงได้แล้ว...

จะสุข จะทุกข์ ก็เรียนรู้ ผ่านไปแล้ว แล้วก็วางลง...ให้ได้

แล้วเจอกัน...;)




Create Date : 23 กันยายน 2552
Last Update : 23 กันยายน 2552 18:05:11 น.
Counter : 408 Pageviews.

2 comments
  
;)

แวะมาเยี่ยมบ้านค่ะ

ถูกใจคำว่า "สูบวิญญาณ" เพราะตอนนี้เหมือนถูกดูดวิญญาณอยู่ค่ะ
โดย: ต๋องตึง IP: 10.30.185.175, 202.14.164.250 วันที่: 3 กุมภาพันธ์ 2553 เวลา:15:20:33 น.
  
บทความดีมากๆค่ะ ขอบคุณมากค่ะที่นำมาลง
โดย: breakaway IP: 70.189.77.11 วันที่: 14 กุมภาพันธ์ 2553 เวลา:23:46:53 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

เลื้อย
Location :
Seoul,  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



สวัสดี ชาวโลก...ออนไลน์

ขอบคุณที่แวะเข้ามาแล้วเยี่ยมชมค่ะ

นานๆ จึงจะได้มาอัพซักกะครั้งแหละ...
ตามแต่ใจจะพาไป

หากเข้ามาอัพบ่อย ตายแน่เลย
งานท่วมหัว เอาตัวไม่รอด..

จะทักทาย ติชม ประการใด ตามสบายละกัน ^^'

ไว้คุยกันค่ะ ;)

ปล. ชักงงๆนิดหน่อย ตรูแปะไว้คราวก่อน
แล้วไฉนจึงหายไปได้ละเนี่ย...งึ่มๆ