สเก๊ตซ์บุ้ค ขีดๆขูดๆ ทาๆ ทิ้ง ๆ ว่ากันว่าเส้นคือไวยากรณ์ของสี เฉกเช่นตัวโน้ตดนตรีและท่วงทำนอง ต่อให้เนื้อเพลงแสนดีแค่ไหน หากท่วงทำนองไม่ไพเราะเสนาะหู เพลงนั้นก็ยากติดตรึงใจ วันนี้เอาลายเส้นที่ไม่เอาไหนทีใกล้มือมาให้ดู ทั้งที่ตะกั่วป่าและที่ไปอัมพวาก่อนสิ้นปี เดี๋ยวจะหาว่า ดีแต่ "อวดดี" จึงเอาที่ไม่ดีมาอวดบ้าง เพื่อพินิจว่า เหตุใดภาพเขียนสีจึงไม่สวย(ล้มเหลว) คงต้องก้มหน้าก้มตาฝึกหัดไปเรื่อยๆ อ้อ อีกอย่างเพิ่งเปิดกะลาครอบ เจอโลกกว้างของนักวาดรูประบายสี จากทุกมุมโลก รวมตัวกันทำกิจกรรมสเก๊ตซ์ภาพมาราธอน แล้วก็มาโพสต์ให้ชมกัน แบบว่า ผลัดกันเขียน เวียนกันอ่าน แต่ไม่วานกันชม ได้ประโยชน์มาก ดูแล้วก็ไฟลุกพรึ่บๆ อยากเอาเจ้าสมุดสเก๊ตซ์ของตัวเอง ออกมาโชว์บ้าง มีเยอะแยะ ระเกะระกะอยู่ในตู้ในลังเก็บของ ไว้ว่างจะลองค้นมาถ่ายให้ดูกัน ตอนนี้ คั่นเวลาด้วยสเก็ตซ์บางคนที-บางน้อย อัมพวาไปพลางๆนะครับ รูปเหล่านี้มีทั้งที่เสร็จแล้ว ไม่ดี และที่ยังไม่เสร็จ หมดแรงใจ เขียนต่อ เอามาเป็นบทเรียนให้เพื่อนๆที่สนใจเขียนสีน้ำ ลงสีหนักและด้านไป (สีบางสีไม่โปร่งใส ใช้ได้เฉพาะกิจ) คงไม่ต่อแล้ว เพราะ รูปผิดหมดทั้งมุมมองและสีสัน แสงเงา-เวลานั้นเปลี่ยนแปรตลอด เส้น-แสง-สี นี้แก้ยาก ผิดแล้วผิดเลย โดยเฉพาะสเก๊ตซ์ภาพคน ต้องแม่น ผิดก็ทิ้งลูกเดียว วาดใหม่ๆๆๆ จนได้กระดูกได้ชีวิต รูปนี้ผิดหลาย แต่กล้อมแกล้มไปเพราะหมดแรงข้าวต้ม คนเป็นแบบก็เมาแล้วด้วย จึงเคยเปรียบสีน้ำเป็นดั่งชีวิต ต้องคิดรอบคอบ วางแผนให้ดี มีความละเอียดอ่อน จังหวะเวลาต้องพอเหมาะพอดี การตัดสินใจต้องเด็ดขาด คุณภาพกระดาษก็สำคัญยิ่ง (รูปร้านตัดผม ไม่รู้เป็นไรชอบวาดจัง แสงทึมสีเทา เอาไม่อยู่ แพ้คัดออกอีกแล้ว) (รูปชุดตึกเก่านี้ ปล้ำอยู่ห้าหกรูปได้ นี่ทดลองใช้ปากกาเคมีสีดำ เจอน้ำเข้าก็สกปรก รูปไม่ใส กรรมการไม่ให้ผ่าน) กระดาษที่วาดรูปคราวไปอัมพวา คุณภาพพอใช้ได้ ไม่อุ้มน้ำเท่าไหร่ แต่ก็สมกับราคา ผมฝากน้องชายเพื่อนรับเหมาซื้อตอนอยู่ปาย กระดาษที่เตรียมไปหมด น้องชายเพื่อนไปซื้อวัสดุก่อสร้างในตัวเมืองเชียงใหม่ มีน้ำใจช่วยซื้อให้ที่ร้านสมุดล้านนาหน้า ว.ค.เดิม เป็นของติดตราว่าผลิตมาเลเซีย หรือเอามาแพคเล่มที่ไทยก็เป็นได้ แต่ไม่ถึง ๓๐๐ บาท สำหรับความหนา ๓๐๐ แกรม เมื่อเทียบกับกระดาษนอก ราคาหลายพันบาทและกระดาษของไทย ที่ไม่เอาไหน แถมโกงเรื่องความหนา ( เช่น ๑๒๐แกรม ก็บอก ๒๐๐ เป็นต้น อย่าให้เอ่ยชื่อเลย เขาปฎิบัตกันจนขินชาแล้ว) (รูปนี้แป๊ก เขียนที่ท่าน้ำ แดดไล่ สีใจร้อน คอนโทรลสีไม่ได้ ยังไม่เข้าใจธรรมชาติกระดาษ) ส่วนรูปล่างนี้ เป็นการเขียนสีรูปแรก แปลกที่แปลกทาง ยังกลัวๆกล้า ๆ อนาโตมี่คนแก่ยืนยังไม่ดี ขื่อหลังคาศาลา ดูว่าจะรับน้ำหนักไม่ไหว เรียกว่าเส้นยังไม่แม่น สีก็เลยมัวตาม เสียดาย น่าจะทำได้ดีกว่านี้ รูปสุดท้าย สีพอดูได้ แต่ระยะ แสงเงา ยังไม่ลงลึกพอ เขียนอย่างฉับไวแบบจะให้ประทับจิต(อิมเพรสชั่นนิสท์) จะนี้ดได้สักแค่ไหนสียังไม่แจ่ม องค์ประกอบภาพยังไม่จัด เรียกว่าพอไปวัดยามรุ่งสางเท่านั้น วาดรูปสิ่งปลูกสร้าง ริมแม่น้ำ นี่ยากนะครับ มันหาสิ่งนำสายตาไปหาจุดสนใจไม่ได้ เมื่อเราอยู่อีกฝั่งคลอง เห็นแต่แนวระนาบ ฉากอยู่อย่างนั้น ต้องใส่เรือ เพิ่มระยะเข้าไป ให้มีความลึก ไม่อีกที ก็ต้องไปหายืนกลางสะพานข้ามคลอง หรือล่องเรือไปหามุมมองที่มีระยะเปอร์สเปคตีบเหมาะๆ สรุปแล้วรำไม่ดีนั่นแหละ แต่ ก็โทษปี่โทษกลองไปเรื่อย ๆ ไม่ยอมรับตรง ๆว่ารำไม่ดี หมูไม่กิน เออ.....(ช่วยรับมุขล้านปีหน่อยดิ)   Create Date : 30 มกราคม 2553 Last Update : 30 มกราคม 2553 21:25:51 น. 35 comments Counter : Pageviews.

โดย: ooyporn 30 มกราคม 2553 21:51:53 น.

สวัสดีค่ะ ตามมาชมภาพสีน้ำ ฝีมือตอนนี้ยังเป็นเด็กอนุบาลค่ะ วาดที่ไรมิติหายทุกที   โดย: ฮักน้ำปิง 30 มกราคม 2553 21:59:23 น.

สวัสดีครับ จะว่าไปแล้วภาพทั้งหมดที่เอามาให้ชมนี้ ให้อารมณ์แตกต่างกันไป สนุกทุกภาพครับ ผมว่าศิลปะไม่มีถูกมีผิด ชอบภาพเรือนไทยริมน้ำ เข้าถึงจิตวิญญาณจริงๆ ผมเป็นคนชาวคลองครับ จึงรู้สึกได้ ผมเคยไปวาดสีน้ำที่วัดเฉลิมพระเกียรติ ตามหลักสูตรระยะสั้น ของ รร. ช่างศิลป์ ไปถึงตอนเช้า เริ่มลงมือวาดกันเลย มือสั่นครับ เลยบอกพรรคพวกที่ไปด้วยกันว่า ไปหาอะไรรองท้องกันก่อน เมื่ออิ่มแล้ว อารมณ์ก็มั่นคง ภาพกำแพงวัดของผมในวันนั้น อาจารย์ชี้ชวนกันมาชมหลายคน   โดย: Insignia_Museum 30 มกราคม 2553 22:10:41 น.

ผมก่มีปัญหาส่วนตัวคือ ตอนนี้ไม่กล้าหยิบจับสีน้ำมาใช้งานครับอ้าย ให้เสก็ตท์พอไหว แต่พอจะจับสีมาลง ใจเป๋ๆครับ เหมือนนักมวยเรื้อเวที เพื่อนขอให้วาดรูปประดับห้อง ปีกว่าเฟรมยังนิ่งอยู่เลยครับ 555 เพื่อนดันบอกว่า "ไม่เอาพู่กันเดียวเน้อ ขอหลายๆสีหน้อย" 5555 ผมชอบรูปกาน้ำชาตราไก่ของอ้ายปอนนะครับ สวยครับ สวยและถูกใจครับอ้าย   โดย: กะว่าก๋า 30 มกราคม 2553 22:59:25 น.

แวะมาดูรูป มาอ่านเรื่องครับ คงได้แค่นี้เพราะไม่สันทัดเลยเรื่องรูปวาดและการวาดรูป รูปที่ดีใช่ว่าต้องสวยต้องงาม รูปไม่สวย ไม่งาม...อย่างใจ ใคร? แต่มันก็เป็นอดีตที่น่าจดจำ เป็นอดีตที่เป็นรากฐานของรูปในอนาคตได้นี่ครับ ไม่มีรูปที่ไม่สวย ย่อมไม่มีรูปที่สวย... สวัสดีปีใหม่ครับน้า   โดย: Mining 74 31 มกราคม 2553 9:10:21 น.

หนูถอดใจกับการวาดสีน้ำไปพักหนึ่งเพราะติดเรื่องคอนโทรลสีไม่ได้นี่ล่ะค่ะน้า แค่ไล่สีใบตองให้มันดูเป็นต้นกล้วย ยังออกมาแบนๆ เป็นกล้วยสองมิติ ฮ่าๆๆ   โดย: แพนด้ามหาภัย IP: 124.127.123.114 31 มกราคม 2553 12:06:14 น.

สีน้ำเป็นสีที่เขียนยากที่สุดเท่าที่เคยเขียนรูปมา คนที่ทิ้งพู่กันมา 35 ปีแล้วอย่างป้าแอ๊ด เขียนไม่ได้แน่นอน แม้แต่สีน้ำมันยังมือสั่นเลยค่ะ อยากจะฝึกปรือฝีมือใหม่เหมือนกัน แต่ยังหาเวลาว่างไม่ได้เลย ลูกอุตส่าห์ซื้อเฟรม ซื้อสี มาให้ ก็ยังวางไว้ในถุงเหมือนเดิม แม้แต่การเขียนสีชอร์ค ไปซื้อกระดาษและสีมาแล้ว ทุกอย่างก็ยังวางนิ่งเฉยอยู่ แค่เห็น มอง แล้วก็สะท้องฃนใจ เฮ้อ... ดูฝีมือปาดพู่กันของพี่ปอนไปก่อนก็แล้วกัน   โดย: addsiripun 31 มกราคม 2553 12:51:35 น.

พี่ปอน ปอนจัง สวัสดีสวีดัดวันอาทิตย์ค่ะ ชอบภาพportraitจัง ภาพlandscapeก็ชอบ ลายเส้นหมึกจีนก็ชอบ เอ๊ะ...ลายเส้นปากกาก็ชอบ อ้าว..เหมาหมดเลยนี่หน่า สวยจังพี่ปอน ... เอาสมุดสเก็ตช์ออกมาโชว์ให้หมด นี่คือการปล้น   โดย: silly 31 มกราคม 2553 14:27:23 น.

รูปพระน่าจะมาจากวัดไทยพุทธคยาครับอ้าย ตอนถ่าย ถ่ายยากมากเพราะแสงน้อยครับ ส่วนคำอฐิษฐานนั้น ตอนไปนั่งที่พุทธคยา ผมอธิษฐานจิตว่า "ขอเกิดชาตินี้เป็นชาติสุดท้าย" ครับ   โดย: กะว่าก๋า 31 มกราคม 2553 16:55:35 น.

สวัสดีแพนด้า น่าเขียนหมีเป็นหมา ก็อย่าท้อใจ เราเองจนเดี๋ยวนี้ ก็ยังเขียนหมาเป็นหมีอยู่แหละเธอเอ๋ย ป้าแอ๊ดครับ ช่วงที่ผมเข้ากทม นัดไปวาดรูปเล่นกันนะครับ ถ้าป้าแอ๊ดตัดเย็บเสื้อผ้าสวย ผมเชื่อว่าวาดรูปหมูๆครับ ทำบ่อยๆก็ชิน น่า...เอาขนาดจิ๋วๆก่อนนะครับ สเก๊ตซ์ลายเส้นก่อนครับ ปากกา ดินสอ อะไรก็ได้ครับที่เขียนบนกระดาษได้ บางคนก็ไม่เขียนครับ เอากระดาษปะเป็นรูป ก็มี ป้าแอ๊ดเศษผ้าเยอะ เอาเศษผ้าปะเลย อย่าติดในอุปกรณ์ครับ ทำที่เราถนัดและมีอยู่ และประการสำคัญ ขณะทำมีความสุข ถ้าแค่คิดก็ทุกข์ กังวล หวาดหวั่น ผิดแล้วครับ ศลปะต้องสุขครับ ทำแล้วสุขสบายอารมณ์ ร้องเพลง เต้นระบำไปด้วย นั่นแหละศิลปะ เอ้า เริ่มเลย... ลืมให้หมดทฤษฎีทั้งหลาย สวยไม่สวย ไม่สำคัญ สำคัญทำแล้วสุขใจครับ ค่าของมันประมาณไม่ได้ มากมาย แค่กระดาษแผ่นเล็กๆ ฮา ฮา ฮา ซิลลี่ พู่กันหนูสปริงดีมากกกกกกก ขอบคุณๆๆๆๆ เดี๋ยวจะหาลิงค์มาให้นะ ทำ บ่ ค่อยเป็น มีที่ญี่ปุ่น คูมิ เก่งมากๆ เธออยู่ใกล้ๆโตเกียวด้วย ก๋า อธิษฐานอย่างนั้นเลยเหรอ ชาติสุดท้ายพระพุทธเจ้าเป็นอะไรนะ   โดย: สัญจร ดาวส่องทาง 31 มกราคม 2553 21:19:37 น.

สวัสดียามเช้าครับอ้ายปอน แอบขำกับเม้นท์ของอ้ายตางบนครับ ตอบพี่หมีไป ผมก่อ่านไปขำไปครับ 555 แล้วก่เห็นด้วยกับเม้นท์ตี้อ้ายส่งวข้อความถึงป้าแอ็ด ครูสอนศิลปะควรได้อ่านและนำไปปฏิบัติกับลูกศิษย์ของตนครับ ปล. ผมว่าชาติสุดท้ายก่อนตี้พระพุทธองค์จะนิพพาน ท่านบ่าได้เป๋นอะหยังสักอย่างแล้วครับ แม้แต่เป๋นพระพุทธเจ้า   โดย: กะว่าก๋า 1 กุมภาพันธ์ 2553 6:36:46 น.

ในมุมมองของคนที่รักงานศิลปะ แต่ .. ไม่เป็น ภาพทุกภาพล้วนแล้วแต่น่าสนใจค่ะ ไม่รู้หรอกว่าตรงไหนผิดพลาด อาจจะสะดุดสายตา เอ๊ะ แต่ก็จะ อ้อ ก็เค้าจะวาดแบบนี้ ใครจะทำไม :) เวลาชม .. ดี. ชอบตั้งคำถามในใจ ตอนที่นั่งวาด ใจ คนวาดอยู่ตรงไหน วาดภาพอยู่ริมน้ำ ใจเป๋ไปขึ้นเครื่องบิน เตรียมเดินทางหรือเปล่า หรือ อะไรที่อยู่ในใจ คือสิ่งที่เห็นเป็นภาพทั้งหมด .. หรือเปล่า . . รำไม่ดี หมูไม่กิน เพราะหมูรู้ และผ่านประสบการณกินรำที่ดีกว่ามาแล้ว แต่ไก่ไม่รู้อ่ะค่ะพี่ เพราะตั้งหน้าตั้งตาจิกจิ๊ก จิ๊ก จิ๊ก ไม่มีเวลามาละเมียดละมัยกับรสรำ ขอบคณพี่ปอนมากๆค่ะ ดี.แบบว่าดีใจมากเลยที่พี่ชม แล้วยังไปที่บล็อกอีก เมื่อวานดี.ก็มาที่บล็อกพี่ แต่ไม่รู้ว่าจะเขียนยังไงดี ไม่รู้จะบอกยังไงว่า ดีใจมาก วันนี้เลยมาบอกแบบที่คิดดิบดิบไม่ต้องปรุง "ดีใจมากค่ะ ที่ได้รับคำชมจากพี่ปอน"   โดย: d__d (มัชชาร ) 1 กุมภาพันธ์ 2553 7:20:50 น.

พี่ปอน ที่สปริงดีนั้นคาดว่าเป็นเพราะมีคู่ขวัญเป็นราฟาเอล เพราะดูหล่อนท่าทางจะคึกคักเหลือกำลัง ขอบคุณสำหรับลิงค์ค่ะ ฝนเคยแว่บไปดูหลายหนก่อนหน้านี้ ได้ดูผลงานของคุณอัสนีง่ะค่ะ เขามือโปรกันทั้งนั้นเลย สงสัยซิลลี่จังคงได้แต่ยืนเกาะขอบสนามดูผลงาน (ปอดแหก) .. วันนี้มีสอบข้อเขียนสำหรับเข้าทำงานล่ะพี่ปอน... มองไม่เห็นแสงสว่างแห่งอนาคตเลย บรึ๋ย ๆ พิกลสงสัยจะแห้ว เฮ่อ... ไปทบทวนตำราต่อล่ะก่ะ   โดย: silly 1 กุมภาพันธ์ 2553 7:27:17 น.

หวัดดีครับน้า ผมวาดอะไรไม่เป็นหรอกครับ เคยเรียนก็นานมากแล้ว ไม่ได้ใช้ด้วย ที่เรียนก็ไม่ใช่ด้านศิลปะอีกต่างหาก ออ...ขอโทษที่ไม่ได้บอกน้าไปครับ เพราะผมเองก็ลืมตัวเองไปว่าเปลี่ยนชื่อ เดิมผมใช้ล็อกอินว่า mining old man ครับ คนที่อยู่อุบลน่ะครับ, เคยเจอน้ากับน้องนกที่งานอ่านบทกวี ที่หอศิลป วัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร ... จริงจริงอะไรที่ทำด้วยใจมันดีนะครับ เรียบ ง่าย ไม่ถูกไม่ผิด แต่สมใจ พอใจ จดจ่อกับสิ่งที่ตัวเองทำ ทำให้สุดฝืมือ เคยมีคนบอกว่า "ทำอะไรก็ทำให้เต็มที่ แล้ววางผลของการกระทำให้อยุ่ในอุ้มหัตถ์ของผู้เป็นเจ้า..." ก็ถือว่าเป็นการลดละ อัตตาของตัวเราไปประมาณนั้นในความคิดตื้นตื้นแบบผมน่ะนะัครับ มีความสุขครับน้า แล้วจะแวะมาอีกครับผม   โดย: Mining 74 1 กุมภาพันธ์ 2553 7:56:47 น.

หวัดดีค่ะพี่ปอน แปลกจัง แต่เราชอบทุกภาพที่ลงมาให้ดูเลยค่ะ อยากวาดสีน้ำบ้างค่ะ แต่ยังวาดไม่เป็นเสียที ว่าจะ ว่าจะ ทุกที   โดย: กาเกต์ IP: 110.164.229.196 1 กุมภาพันธ์ 2553 10:22:36 น.

สวัสดีเมื่อค่ำค่ะ _/\\_ ขออนุญาตเรียกชื่อ อ้ายปอน ตามคุณก๋านะคะ จะพากย์ภาษาเมือง ก็อู้บ่จ้าง ช่วงนี้ไม่ค่อยได้ระบายสีเลยค่ะ ไปสนามเอาสีติดไปด้วย แต่ไม่มีจังหวะให้ขยับแปรงเลย สุดท้ายเก็บไว้ในร่องสมองอีกตามเคย รอวันมาแหวกเอาความทรงจำลงกระดาษ ว่าจะระบายสีชมพูของพญาเสือโคร่งที่ขุนช่างเคี่ยนค่ะ   โดย: ปิง (ฮักน้ำปิง ) 1 กุมภาพันธ์ 2553 21:20:51 น.

สวัสดีครับพี่ปอน ผมชอบรูปอาแป๊ะที่ร้านไทเชียง ผมเห็นขณะวาด และคิดว่ารูปนี้ได้เลย คือเหมือนอาแป๊ะด้วย   โดย: พ่อพเยีย 2 กุมภาพันธ์ 2553 7:45:28 น.

ตามพี่ฝนมาค่ะ ชอบทุกภาพเลยค่ะ มากสุดคือร้านตัดผม ตึกเก่า และบ้านริมน้ำ   โดย: JoySewing 2 กุมภาพันธ์ 2553 20:47:32 น.

เห็นด้วยกับความเห็นของพี่ปอนค่ะ คิดว่าที่ป้าแอ๊ดทำงานฝีมือทุกวันนี้ คืองานศิลปอย่างหนึ่งค่ะ เพราะทำด้วยความรักทุกชิ้น และที่สำคัญคือ ไม่มีเงินทองเข้ามาเกี่ยวข้องเลย ทำเพราะรัก ทำแล้วแจกค่ะ   โดย: addsiripun 3 กุมภาพันธ์ 2553 10:17:56 น.

โดย: ooyporn 3 กุมภาพันธ์ 2553 16:40:04 น.

พี่ปอน ชอบบรรทัดแรกมากค่ะ - เส้นคือไวยากรณ์ของสี โอ้ ซาบซึ้งจริงๆ นี่ขนาดพี่บอกว่าผลงานงั้นๆนะ ชอบสีน้ำมากค่ะ ภาพสเกตช์ที่พี่วาดให้ในงานสัปดาห์หนังสือปีก่อน ยังเก็บไว้อยู่เลย ปลื้มมากค่ะพี่ขอบคุณนะคะ   โดย: รักแรกคลิก IP: 204.136.218.8 3 กุมภาพันธ์ 2553 16:58:37 น.

ภาพที่ครูปอนบอกไม่สวย มีที่ติ หนูก็ยังว่าสวยอยู่ดีค่ะ ว่าแต่จะมีโละมาให้บ้างได้ป่าว หุ หุ นู๋ตุ้ยเองจ้า   โดย: นรี ร. IP: 202.90.6.36 3 กุมภาพันธ์ 2553 17:10:12 น.

วันก่อนมาทักทายแบบไม่แน่ใจและเร่งรีบค่ะ วันนี้เลยกลับมาทักทายและสำรวจบล็อคอีกรอบค่ะ จอยเป็นคนหนึ่งที่อ่านงานเขียนของคุณ "กระท่อมดิน ทุ่งดาว" ชอบมากๆค่ะ อ่านรวดเดียวจบ ชอบใช่เพราะกระแส แต่ชอบเพราะคิดว่าบ้านดินเรียบง่ายแต่สวยงามไม่ทำร้ายธรรมชาติด้วยกันและให้คุณสมบัติที่ดีกับผู้อาศัย "ใฝ่ฝันว่าสักวันจะต้องมีบ้านดินและปลูกอยู่ท่ามกลางต้นไม้" เริงรมณีย์สีน้ำก็ชอบมากๆเช่นกันค่ะ ต่อไปถ้าจัดงานแสดงผลงานสีน้ำอีกคงต้องรบกวนแจ้งด้วยนะคะ อยากไปเห็นผลงานจริงน่ะคะ   โดย: JoySewing 3 กุมภาพันธ์ 2553 20:08:36 น.

สวยจังค่ะ อยากวาดรูปสวยๆ แบบนี้ได้บ้างจัง   โดย: เหมือนพระจันทร์ 3 กุมภาพันธ์ 2553 22:34:01 น.

สวัสดียามเช้าครับอ้าย หนังสือของผมน่าจะเดินทางไปถึงพะเยาแล้วนะครับ   โดย: กะว่าก๋า 4 กุมภาพันธ์ 2553 6:37:14 น.

สวัสดีค่ะพี่ปอน ชอบกาน้ำชาตราไก่จังค่ะ คนยุด'ยาเรียกป้านชา(หรือเปล่านะ เหมือนจำได้ว่าอย่างนั้น) แต่ที่แน่ ๆ มีชากาป้าน เพราะเคยชงชานี้ให้ปู่กินทุกเช้า ไม่รูจะพูดไงดี เพราะพูดภาษาศิลปะไม่เป็น แต่เวลาชมภาพ งามก็ว่างาม ไม่ถึงกับ..เจ้าว่างามก็ว่างามไปตามเจ้า เพียงแต่ดูไม่ออกว่า มันขาดอะไร.. เปล่ามาชมกันให้เสียคน ถึงจะบอกว่า ..เอาไม่ดีมาอวดบ้างก็ตาม บางทีก็เหมือนกับรับรู้กลาย ๆ ว่า งานทุกอย่างก็ต้องอาศัยการลงมือทำ กว่าจะได้อย่างใจต้องใช้เวลากันทั้งนั้น ช่วงนี้ สำราญกับการอ่านหนังสือ(เท่าที่มี)ค่ะ อ่านนิตยสารทั้งขวัญเรือน กุลสตรี จีเอ็ม มติชนฯ -->> ค่อย ๆ เก็บแต่ละคอลัมน์ แล้วรู้ตัวเลยว่า เดี๋ยวนี้ไม่สนุกกับการตามนิยายเป็นตอน ๆ เหมือนก่อน รอรวมเล่มแล้วอ่านมากกว่า ถึงวางสกุลไทยได้บ้าง ช่วงนึงติดนิยายในสกุลไทยมากน่ะค่ะ (ดีหรือไม่ดีล่ะค่ะนี่) อ่าน--เยือนเหย้าริมยม--แล้วค่ะ .. ณ ที่แม่น้ำมาพบกัน ฉันมีไร่ ฉันมีรัก เพิ่งรู้จักชื่อชอนตาวันก็วันนี้เอง เชยจริง ชื่อเพราะมากค่ะ แปลกใจทำไมไม่เคยรู้ไม่เคยเรียนมาก่อนนะ อ่านดินแดนแห่งฝัน ลำเนาแม่น้ำแห่งนี้ ที่เป็นที่มาของหนังสือบทกวี ความเรียงและบทเพลงหลายเล่ม มองเห็นภาพของคำว่า artist in residence ขึ้นมา บางสถานที่บรรจุหัวใจและยังสร้างแรงบันดาลใจให้บรรดากวี จึงมีผลงานดี ๆ ฝากไว้ให้ อย่างน่าเหลือเชื่อ.. ไม่รู้ว่าจะมีบ้างไหม ที่อยู่ในสถานที่รื่นรมย์จนไม่ได้เขียนงาน ซึมซับมันไว้ในใจจนไม่ยอม(เขียน)บอกใคร ชอบบทจบนั่นแหละค่ะ อย่ายึดมั่นถือมั่นในสิ่งไหน ยิ่งหัวใจมนุษย์นั้นยิ่งแล้ว... ขออภัยค่ะ..แวะมาชมภาพสีน้ำบ่อย ๆ แล้วไม่ทิ้งร่องรอยไว้ เลยพล่ามซะ.. :)   โดย: ภูเพยีย 4 กุมภาพันธ์ 2553 8:20:55 น.

HI สวัสดีจ้ะปอน ติ๊....ก.... แวะมาทักทายตอนเช้า เลยได้ดูรูปฝีมือปอน เอาใจช่วยจ้ะ สมัยทำงานที่ลิงก์แม็คแคนแอริคสัน คอ้ปี้ครีเอฟทีฟว์ พันธ์ศักดิ์ จักกะพาก ก็เพิ่งเริ่มหัดเขียนรูปสีน้ำอยู่ ตอนนั้น เขาก็เขียนไม่เป็นนะจ๊ะ ต่อมา เขาก็ดังแล้ว ปอน คงเป็นอีกคน แห่ง ศิษย์เก่า เท็ดเบทส์ ที่จะเป็น นักเขียน ถ้อย และ ภาพ ที่ดีต่อไปจ้ะ ใจมันเขียนนี่จ้ะ อย่าไป ติดกับทฤษฎีให้มาก ใจมันอยากเขียนไร ก็ปล่อยมันไปจ้ะ ด้วยรักและคิดถึง จาก เพื่อนเก่าในวงการโฆษณา ห้องสุดท้าย สุดทาง แห่ง ชั้นเก้า ตึก ศิวะดล ถนนคอนแวนต์ หวังว่า คราวนี้คงพอจะจำได้นะ   โดย: tiki_ทิกิ 4 กุมภาพันธ์ 2553 8:35:18 น.

สวัสดีครับภูเพยีย ขอบคุณสำหรับทุกสิ่ง ป้านชา ใช่แล้ว เขาจะอยู่ในถังบุผ้าอีกที ช่วยเก็บความร้อนของชาในป้านไว้ ผมไม่สันทัดในชา (ยังกับว่าสันทัดในกาแฟแน่ะ) ไม่สันทัดทั้งนั้นแหละครับ โดยเฉพาะการชงชีวิต) ไม่รู้ว่าจะมีบ้างไหม ที่อยู่ในสถานที่รื่นรมย์จนไม่ได้เขียนงาน ซึมซับมันไว้ในใจจนไม่ยอม(เขียน)บอกใคร มีครับ สบายเกิน ดีเกิน อิ่มเกิน หรือ รักเหลือเกิน อะไรที่มันเกิน ๆนี้ไม่ดีสักอย่าง สู้ขาด ๆ เกิน ๆ ไม่ได้ แบบว่าพอดี ๆ ลองย้ายสถานที่ใหม่ ก็ทำให้ใฝ่ถวิลสถานที่เก่า และเขียนได้ชัด อยู่บนยอดเขาไม่เห็นความงามของยอดเขาหรอกครับ เพราะเราเหยียบมันไว้(โบราณเขาถึงว่า คนใกล้เกลือมักกินด่าง) ต้องลงมายืนบนพื้นราบ ชีวิต มิตรภาพ ความรัก คงเฉกฉันนั้น ขอบคุณนักเขียนหนุ่มก๋าจ๊าดนัก วันนี้อยู่หันคาชัยนาท พรุ่งนี้ก่อนค่ำถึงทุ่งดาวครับ หนังสืออยู่รอแน่นอน JoySewing ขอบคุณครับที่บอกกล่าว ผู้อ่านของผมมีกระหยิบมือหนึ่ง ส่งเสียงมา ก็ดีใจ บ้านดินไม่ยากครับ ขอให้มีแรงงานมาลงแขก ที่สำคัญแรงใจครับ สวัสดีทิกิ ขอบคุณที่แวะมาเอ่ยเอื้อนให้กำลังใจ ไม่ลืมครับ ห้องแรกไม่ใช่หรือ ถัดจากคุณสราวุธ ตรงข้ามกับห้องเสนองานลูกค้า ถัดไปเป็นห้องคุณ.....นึกไม่ออก ที่เคยเป็นนักเขียน และคู่หูสาวเปรี้ยว ลืมชื่ออีกแล้ว สูบบุหรี่จัด ๆ จำเลขาไดเร็คเตอร์ น้องน้ำมนต์ และเออีอีกคน ใครหนอ..... จำหน้าได้ทุกคนแหละ แต่จำชื่อไม่ได้ นายฝรั่งชื่ออะไรนะ โอ๊ย ไม่นึกแล้ว แย่จัง ฝั่งตรงข้ามคือโอกิลวี รึเปล่า มีจันทนีย์ อุนากุล เป็นก็อปปี้ไรท์เตอร์ไล่ๆกับเรา หลังจากนั้น ก็ออกเทปเพลง ดังระเบิด เป็นเพลงที่เรายังร้องติดปากจนวันนี้ และตอนมาทำสู่ฝัน ก็จึงดิ่งไปสัมภาษณ์เธอเป็นรายแรก พูดความเก่า เล่าความหลัง หึ หึ เออ ตึกศิวดลยังอยู่ไหมนะ อยากไปเดินสวนวันวานดูสักครั้ง น่าจะได้อะไรดี ๆนะ อย่างน้อยก็ความรู้สึกเปื้อนฝุ่น นึกออกแล้ว ดนัย (นามสกุลอะไรหนอ)   โดย: สัญจร ดาวส่องทาง 6 กุมภาพันธ์ 2553 22:28:30 น.

สวัสดีครับภูเพยีย ขอบคุณสำหรับทุกสิ่ง ป้านชา ใช่แล้ว เขาจะอยู่ในถังบุผ้าอีกที ช่วยเก็บความร้อนของชาในป้านไว้ ผมไม่สันทัดในชา (ยังกับว่าสันทัดในกาแฟแน่ะ) ไม่สันทัดทั้งนั้นแหละครับ โดยเฉพาะการชงชีวิต) ไม่รู้ว่าจะมีบ้างไหม ที่อยู่ในสถานที่รื่นรมย์จนไม่ได้เขียนงาน ซึมซับมันไว้ในใจจนไม่ยอม(เขียน)บอกใคร มีครับ สบายเกิน ดีเกิน อิ่มเกิน หรือ รักเหลือเกิน อะไรที่มันเกิน ๆนี้ไม่ดีสักอย่าง สู้ขาด ๆ เกิน ๆ ไม่ได้ แบบว่าพอดี ๆ ลองย้ายสถานที่ใหม่ ก็ทำให้ใฝ่ถวิลสถานที่เก่า และเขียนได้ชัด อยู่บนยอดเขาไม่เห็นความงามของยอดเขาหรอกครับ เพราะเราเหยียบมันไว้(โบราณเขาถึงว่า คนใกล้เกลือมักกินด่าง) ต้องลงมายืนบนพื้นราบ ชีวิต มิตรภาพ ความรัก คงเฉกฉันนั้น ขอบคุณนักเขียนหนุ่มก๋าจ๊าดนัก วันนี้อยู่หันคาชัยนาท พรุ่งนี้ก่อนค่ำถึงทุ่งดาวครับ หนังสืออยู่รอแน่นอน JoySewing ขอบคุณครับที่บอกกล่าว ผู้อ่านของผมมีกระหยิบมือหนึ่ง ส่งเสียงมา ก็ดีใจ บ้านดินไม่ยากครับ ขอให้มีแรงงานมาลงแขก ที่สำคัญแรงใจครับ สวัสดีทิกิ ขอบคุณที่แวะมาเอ่ยเอื้อนให้กำลังใจ ไม่ลืมครับ ห้องแรกไม่ใช่หรือ ถัดจากคุณสราวุธ ตรงข้ามกับห้องเสนองานลูกค้า ถัดไปเป็นห้องคุณ.....นึกไม่ออก ที่เคยเป็นนักเขียน และคู่หูสาวเปรี้ยว ลืมชื่ออีกแล้ว สูบบุหรี่จัด ๆ จำเลขาไดเร็คเตอร์ น้องน้ำมนต์ และเออีอีกคน ใครหนอ..... จำหน้าได้ทุกคนแหละ แต่จำชื่อไม่ได้ นายฝรั่งชื่ออะไรนะ โอ๊ย ไม่นึกแล้ว แย่จัง ฝั่งตรงข้ามคือโอกิลวี รึเปล่า มีจันทนีย์ อุนากุล เป็นก็อปปี้ไรท์เตอร์ไล่ๆกับเรา หลังจากนั้น ก็ออกเทปเพลง ดังระเบิด เป็นเพลงที่เรายังร้องติดปากจนวันนี้ และตอนมาทำสู่ฝัน ก็จึงดิ่งไปสัมภาษณ์เธอเป็นรายแรก พูดความเก่า เล่าความหลัง หึ หึ เออ ตึกศิวดลยังอยู่ไหมนะ อยากไปเดินสวนวันวานดูสักครั้ง น่าจะได้อะไรดี ๆนะ อย่างน้อยก็ความรู้สึกเปื้อนฝุ่น นึกออกแล้ว ดนัย (นามสกุลอะไรหนอ)   โดย: สัญจร ดาวส่องทาง 6 กุมภาพันธ์ 2553 22:28:30 น.

อ้าว รูดกลับข้างบน ตายแล้ว ลืมตอบมิตรสหายหลายคน ห้ามน้อยใจ ไม่สะดวกแล้วครับ เจ้าบ้านมาแล้ว ก็สวัสดีสั้น ๆทุกท่าน สวัสดีคร้าบ.........   โดย: สัญจร ดาวส่องทาง 6 กุมภาพันธ์ 2553 22:34:42 น.

โห หลายรูปบอกไม่สวย เรายังชอบเลย จักรยานตะกั่วป่า สวยจับใจ ตามด้วยกาไก่ ไล่ไปยังแปะ แวะเข้าอัมพวา ฮ่า ฮ่า   โดย: วันที่ท้องฟ้าแจ่มใส 7 กุมภาพันธ์ 2553 1:04:00 น.

สวัสดียามเช้าครับอ้ายปอน หมื่นตาท่าจะไปนอนรอที่กระท่อมดินทุ่งดาวแล้วเน้อครับ   โดย: กะว่าก๋า 7 กุมภาพันธ์ 2553 6:08:12 น.

เงยหน้าเห็นห้วงฟ้า หลับตาเห็นห้วงใจ ขอบคุณพี่ปอน ปอนจัง   โดย: silly 7 กุมภาพันธ์ 2553 9:16:31 น.

วันที่ท้องฟ้าแจ่มใส ขอบคุณครับ สวยก็สวย ก๋า ผมวางหมื่นตาไว้แทนที่หมื่นตาเล่มแรกครับ หมื่นตาธรรมะเอกเขนก(อ่าน) แต่ผมพิเรนอ่านขณะอึ คุณห้ามน้อยใจ ข้างหน้าต่างหน้าชักโครก เป็นมุมที่เหมาะสุดสำหรับหมื่นตา จะได้หยิบมาอ่านพิจารณาเจริญสติและปลงทุกเช้า-ทุกเช้า ส่วนใหญ่ผมอ่านในบล็อกคุณแล้ว แต่ความรู้สึกต่างจากอ่านในหนังสือข้างชักโครก หมื่นตาธรรมะประจำห้องสุขา(ชื่อนี้ท้าทายกว่าเยอะ ไม่สงวนลิขสิทธิ์) หมื่นรู้มิสู้ปล่อยวาง(ลง) น่าจะชื่อนี้นะ แบบเรื่องสั้นประจำห้องส้วมของโอวเลี้ยงห้าแก้วยุคก่อน ๕๕๕ ผมชอบวิธีนำเสนอของหมื่นตา ทำยากให้เป็นง่าย มีมมมองแหลมคม แม้จะเป็นเรื่องที่เราคุ้น แต่ผู้เขียนก็ทำให้น่าสนใจและได้สติยั้งคิด อยากแนะนำให้น้องๆลองอ่านดูนะครับ ร้อยรู้ไม่สู่หนึ่งอ่านเอง และปฎิบัติ   โดย: สัญจร ดาวส่องทาง IP: 115.67.238.78 8 กุมภาพันธ์ 2553 13:13:17 น.

สวัสดีค่ะคุณ... อยู่ไหนหนอตอนนี้ .. คิดถึงจัง รักษาสุขภาพด้วยนะคะ .. เป็นห่วงเสมอค่ะ ปล. ตอนนี้ "หมื่นตาธรรมะ" ก็ติดอันดับขายดีแล้วนะคะ เนื้อ ง่ายแต่งามค่ะ หาซื้อได้ตามร้านหนังสือทั่วไปค่ะ (เชียร์ๆ)   โดย: บรรณารักษ์789 9 กุมภาพันธ์ 2553 11:54:47 น.