มะนาวค้าบ......

Group Blog
 
 
พฤษภาคม 2551
 
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
 
16 พฤษภาคม 2551
 
All Blogs
 

จุดเริ่มต้นของการเดินทาง...1

จุดเริ่มต้นของการเดินทาง



~~~1~~~

ผมชื่อ " มะนาว " มีพี่ชายหล่อๆอายุห่างกัน 5 ปี ชื่อ " มะยม "
ตั้งแต่ผมเกิดมา และก็จำความได้ ผมถูกตามใจจากพ่อแม่ พี่ชาย แล้วก็รวมทั้งคนรอบข้างมาโดยตลอด
อยากได้อะไรก็ได้ อยากกินอะไรก็ได้กิน มีเสื้อผ้าใหม่ดีๆแพงๆใส่
แต่ว่าถึงผมจะถูกตามใจมากๆแบบนั้น แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าผมจะเสียคน เอาแต่ใจตัวเองเหมือนคน
ที่ถูกเลี้ยงดูมาแบบนี้ที่เป็นกันหรอกนะครับ
กลับกันผมไม่ค่อยจะเรื่องมากกับอะไรต่างๆนัก ไม่ค่อยอยากได้อะไร เรื่องการกินก็ไม่เรื่องมาก มีอะไร
ก็กินได้หมด

พออายุครบเข้าเรียน พ่อกับแม่ก็พาไปเข้าเรียนที่โรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่ง โดยมีลูกพี่ลูกน้องเป็นผู้ชาย
ซึ่งมีอายุเท่าๆกัน เกิดห่างกันแค่ 9 วันเท่านั้นเอง ไปเข้าเรียนด้วย

ตอนที่เข้าเรียน ผมจำได้แม่นเลยว่า พ่อแม่ กะพวกครูปรึกษากันว่าจะจับผมกะญาติของผมเรียนแยกกัน
แล้วทีนี้ ห้องเรียนเด็กอนุบาลมีสองห้อง คือห้อง 1 กับ ห้อง 2 แต่ก็ไม่รู้ว่าจะให้ใครอยู่ห้องไหนกันดี
พ่อแม่และครู ก็มาถามผมกะญาติผมว่า ใครจะอยู่ห้องไหน โดยที่ถามญาติก่อน
แล้วญาติของผม ก็ตอบทันทีว่า ห้อง 1
พอผมได้ยิน ผมก็ตอบบ้างว่าผมอยู่ห้อง 2 ก็ได้
และนั่นคือ จุดเริ่มโชคชะตาของผมที่ได้เริ่มหมุน
ที่ผมคิดว่าคนบนฟ้า หรือใครก็แล้วแต่ ได้ขีดให้ผมได้เดิน ได้เป็นผมเหมือนที่ผมเป็นอย่างในวันนี้

ที่โรงเรียนที่ผมต้องมาเรียนแห่งนี้มีเจ้าของเป็นชาวต่างชาติ
และก็เป็นโรงเรียนที่มีคนนับถือศาสนาคริสต์มาเข้าเรียนมากเกินครึ่งของคนที่นับถือศาสนาพุทธ

ที่ผมบอกว่าชีวิตถูกขีดนั้น ก็เพราะว่า
ที่ญาติของผมเลือกห้อง 1 นั้น เป็นห้องที่มีแต่เด็กผู้ชายเรียนล้วนๆ โดยที่ไม่มีผู้หญิงสักคน
ซึ่งแตกต่างกับห้อง 2 ที่ผมต้องอยู่ แทบจะตรงกันข้ามเลย ก็ห้อง 2 นั้นมีแต่ผู้หญิงเกือบจะทั้งห้อง
มีทั้งหมด 40 คน ผู้หญิงปาไป 32 คน ที่เหลือผู้ชายแค่ 8 คนรวมผมด้วย
และก็ยิ่งกว่านั้นผู้ชาย 5 คนจาก 8 คน เป็นคนคริสต์ด้วย มีแค่ ผมกะอีก 2 คนที่เป็นพุทธ

ที่เป็นแบบนั้น มีเหตุผลนะ ครูบอกพ่อกับแม่ว่า ห้อง 1 นักเรียนเต็มแล้วให้ผมไปเรียนห้อง 1 ด้วยไม่ได้
และอีกอย่าง จะจับผมให้แยกจากญาติของผมด้วยน่ะครับ พ่อกับแม่ก็เลยยอม
แล้วจากนั้นผมก็เลยต้องนั่งเรียนท่ามกลางเพื่อนผู้หญิง โดยมีเพื่อนผู้ชายแค่กระจุกเดียวเป็นเพื่อน
แต่ก็ไม่เป็นอะไรนะ คือยังเด็กด้วย เลยไม่รู้สึกอะไร

ก็เรียนไปเรื่อยๆ จนเข้ามัธยมต้น ผมเองก็เริ่มโตขึ้น
แต่แม่กับพ่อ ก็เป็นอะไรอีกไม่รู้ เริ่มห่วงผมมากขึ้น รวมทั้งหวงมากขึ้นด้วยเหมือนกัน
ไม่ยอมให้ผมออกไปไหนเลย ถ้าจะไปก็บอกคนที่บ้านให้ออกไปส่ง และก็รอรับกลับ
ซึ่งผิดกับพี่ชายของผม รายนั้นจะออกไปไหน จะกลับเมื่อไหร่ จะนอนที่ไหน พ่อกับแม่ไม่เคยว่าเลยสักนิด

แล้วพอไม่ให้ออกไปไหน แม่ก็สอนผมให้รู้จักกับการทำอาหาร ทำขนม เก็บกวาดบ้าน รวมทั้งซักผ้า รีดผ้าแทน
คิดดูแล้ว ก็ไม่เข้าใจแม่เลยว่า แม่เห็นอะไรในตัวของผม ถึงได้สอนให้ผมทำสิ่งต่างๆเหล่านี้เป็น
ทั้งๆที่เรื่องแบบนี้โดยทั่วๆไปแล้ว พ่อแม่ก็คงจะไม่สอนลูกชายหรอกครับ
ก็อาจจะมีสอนบ้างเพื่อให้รู้จักได้ทำเป็น เอาไว้ช่อยเหลือตัวเองได้ แต่ก็คงจะไม่ได้มอบหมายให้ทำตลอด

ในช่วงเรียนมัธยมต้น ก็ไม่มีอะไรมากมาย เรียนๆเล่นๆตามประสาเด็กผู้ชายทั่วไปจนกระทั่งจบ
ผมก็ตัดสินใจเข้าเรียนม.ปลาย โดยที่ผมต้องไปสอบเข้าโรงเรียนอื่น
เพราะที่ที่ผมเรียนอยู่นั้น มีเรียนแค่ถึงมัธยมต้นเท่านั้นเอง
ผมก็ไปสอบ และก็สอบติดได้เข้าเรียนที่โรงเรียนประจำจังหวัด

ที่โรงเรียนนี้แตกต่างจากโรงเรียนเดิมลิบลับ มีคนหลากหลายขึ้น โตขึ้น เพราะเป็นช่วงเข้าสู่วัยรุ่น
มีกิจกรรมให้ทำมากมาย การเรียนก็ยากขึ้น ช่วงแรกผมต้องปรับตัวกับการเรียนพอสมควร
และก็รวมทั้งเพื่อนใหม่ๆด้วย แต่ก็ผ่านไปอย่างราบลื่น ก็เรียนจนจบม.4

แล้วพอขึ้นม.5 อะไรๆ ก็เข้าที่มากขึ้น ไม่ต้องปรับตัวอะไรแล้ว การเรียนก็ไม่มีอะไรน่าห่วง
พอไม่มีอะไร ก็เลยมีเวลาว่างมากขึ้น สนุกๆกับชีวิตนักเรียนม.ปลายมากขึ้น
เริ่มแอบชอบคนนู้นคนนี้ แต่ก็ไม่ได้บอกให้ใครรู้

แล้ววันนึงเป็นวันหยุด ผมนั่งเล่นที่บ้าน นึกเบื่อๆ ก็เลยเอาหนังสือแมกกาซีนวัยรุ่นที่ซื้อไว้มาอ่าน
ก็อ่านไปเรื่อยๆ จนเจอคอลัมน์ๆนึง ที่มีคนมาลงข้อความอยากมีเพื่อน
โดยการเขียนจดหมายหากัน แทนที่จะใช้การสื่อสารที่สะดวกแบบอื่น แล้วก็มีลงที่อยู่ไว้ด้วย
ผมเห็นมีคนลงคอลัมน์นี้กันมากมาย

แล้ววันนั้น ก็เกิดนึกสนุกอะไรก็ไม่รู้ เลยนั่งเลือกข้อความที่ลงที่รู้สึกดีและจริงใจที่สุดมา 1 ข้อความ
ดูว่าชื่อคนลงว่าชื่ออะไร ปรากฏว่า เจ้าของข้อความนั้น เป็นกลุ่ม มี 3 คน
ผมก็ไม่คิดอะไร เพราะว่าได้เลือกแล้ว ก็เลยเริ่มเขียนจดหมายแนะนำ ทักทายส่งไปหาคนกลุ่มนั้น
แล้วก็รอจดหมายตอบกลับ แต่ว่ารอแล้วรออีกก็ไม่มาสักที จนเกือบจะลืมไปแล้ว
อยู่ๆไปรษณีย์ก็เอาจดหมายมาส่ง
มองดูเห็นชื่อคนส่ง ก็ยิ้มได้ รู้ทันทีว่าเป็นใคร ผมรีบเปิดออกอ่านทันที
อ่านไปยิ้มไป แค่อ่านก็รู้ว่าคนเขียนเป็นคนยังไง
คิดในตอนนั้นเลยว่า เลือกไม่ผิดจริงๆ
สนุกดีครับ
........................................
......................................................








 

Create Date : 16 พฤษภาคม 2551
21 comments
Last Update : 3 มิถุนายน 2551 16:16:50 น.
Counter : 161 Pageviews.

 

เจิมก่อน


 

โดย: Mint (Mint-Mint555 ) 16 พฤษภาคม 2551 20:04:48 น.  

 

ในที่สดพี่มะนาว ก็อัพ อิอิ

อยากรู้จังว่าต่อมาเป็นไงอ่ะค่ะ แบบว่าก็กลายเป็น penfriend แล้วก็กลายเป็นแฟนกันอ่ะป่าวว ถ้าเป็นงั้น ก็penfriend สื่อรัก หุหุ

 

โดย: cassper_W IP: 203.118.111.230 16 พฤษภาคม 2551 20:16:41 น.  

 

โปรดติดตามตอนต่อไป อิอิ

ไม่ค่อยได้รู้เรื่องพี่มะนาวเท่าไรเลย วันนี้ได้รู้มากขึ้นด้วย

จะเเวะมาบ่อยๆๆนะคะ

 

โดย: ทาคุ IP: 58.8.89.17 16 พฤษภาคม 2551 20:16:41 น.  

 

มารอตอนต่อไป

 

โดย: โยเกิตมะนาว 16 พฤษภาคม 2551 20:21:23 น.  

 

ง่า...มาลงชื่อให้มะนาวก่อนนะ

 

โดย: รวิษฎา 16 พฤษภาคม 2551 20:37:22 น.  

 

เข้ามาเพื่อน้องคนนี้โดยเฉพาะเลยนะ

 

โดย: ^^sky^^ IP: 121.91.9.148 16 พฤษภาคม 2551 21:02:19 น.  

 

มารอตอนต่อไปครับบบบ

 

โดย: บุญอ้อน IP: 125.24.73.164 16 พฤษภาคม 2551 21:04:13 น.  

 

แวะมาอ่านจ้า

 

โดย: Summer Flower 16 พฤษภาคม 2551 21:55:49 น.  

 

เริ่มสนุกแล้วค้าบบบน้องงมะนาววว พี่รออ่านทุกวันเลยน่า

 

โดย: พี่โจโจ้ IP: 117.47.213.126 16 พฤษภาคม 2551 22:52:42 น.  

 

มาต่อไว ๆ นะคับน้องมะนาวที่น่ารัก....

 

โดย: นนท์ IP: 124.120.10.93 17 พฤษภาคม 2551 0:35:51 น.  

 

แวะมาอ่านจ้ะ
จะมารออ่านตอนต่อไปนะจ้ะ

 

โดย: aey IP: 58.9.162.148 17 พฤษภาคม 2551 0:38:44 น.  

 

มารออ่านตอนต่อไปครับ

อยากรู้จังว่า penfriend คนนี้จะใช่พี่เจสหรือเปล่าน๊อ

 

โดย: wind beneath my wing 17 พฤษภาคม 2551 9:10:28 น.  

 

แวะมาอ่านจ๊ะ

 

โดย: aum IP: 58.9.79.180 17 พฤษภาคม 2551 13:14:02 น.  

 

อะไรจะเิกิดขึ้นต่อไปน้าเนี่ย

 

โดย: gun (เฉาก๊วยกะบ๊วยเค็ม - -" ) 17 พฤษภาคม 2551 15:09:13 น.  

 

รออ่านต่อนะจ๊ะ มะนาววว ^^

เอ่ ชักอยากรู้แล้วสิ ว่าเจ้าของจดหมายน้อยเป็นยังไง
ถึงอ่านไปยิ้มไปซะขนาดนั้น อิอิ

 

โดย: kapolo_girl (Friday_Inlove ) 17 พฤษภาคม 2551 23:42:47 น.  

 

เป็นเพนเฟรนประมาณนั้นปะคะ

 

โดย: MiLCH IP: 58.8.37.124 19 พฤษภาคม 2551 20:10:10 น.  

 

โอวววววววววว
ใครหนอคือ เจ้าของจดหมายน้อย
มาต่อเร็วๆ นะจ๊ะ อยากรู้ อยากรู้

 

โดย: พี่เล็ก (FC ของมะนาวจ้า) IP: 116.58.231.242 22 พฤษภาคม 2551 8:20:06 น.  

 

จะเกิดอะไรขึ้นในตอนต่อไปนะ อิอิ

 

โดย: Enfant IP: 124.120.226.91 29 พฤษภาคม 2551 6:31:23 น.  

 



รายนิ...เผลอแป๊บเดียวโตเป็นวัยรุ่นแล้ว


...จดหมายไม่ได้ผิดซองใช่ไหม????????? คิคิ

 

โดย: ช่อกุหลาบสีส้ม IP: 58.137.102.18 29 พฤษภาคม 2551 17:40:51 น.  

 

มาไล่อ่านแล้วนะค่ะพี่ม๊านาว

ขอไปอ่านตอนหน้าแล้วน้า ตอนนี้คนๆนั้นจะเป็นใครน้า

 

โดย: LadyZSeNorA* 1 มิถุนายน 2551 21:17:41 น.  

 

มาอ่านความเป็นเด็กน่ารักของน้องมะนาวแล้วน่ะค่ะ

 

โดย: rannie IP: 203.210.79.192 16 กันยายน 2551 14:22:29 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


j-now-t
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]




หวัดดีค้าบ
ชื่อมะนาวนะค้าบ ตัวเล็กๆน่ารักๆ ( แหวะ ) นิสัยดีที่ 1 เลยจริงๆน้า
นาวมีพี่สุดที่ร้ากหลายคน ละแต่ละคนก็ร้ากนาวมากๆกันทุกคนเลยอ่ะค้าบ อิอิ
มีพี่เจส พี่ทัก พี่แป้ง เป้ง พี่ก้อง ละก็พี่ๆๆๆๆ...อีกหลายคน

แน่ะอย่าเพิ่งหมั่นไส้นาวน้า ก็พี่เค้าร้ากนาวจริงๆนี่ ...แฮะแฮะ...

นาวก็ขอบคุณทุกๆคนนะค้าบ ที่แวะเข้ามาเที่ยวที่บ้านหลังนี้ของมะนาว จะมะว่า เข้ามาด้วยสาเหตุอะไรก็ตาม นาวก็ขอขอบคุณทุกๆคน ด้วยละกัน นะค้าบ...อิอิ

ละเข้ามาก็พูดคุยกันได้น้า จะได้รู้จักกันเยอะๆ...น้า...นะค้าบบบบ....
ที่สำคัญ เข้ามาเที่ยวกันแล้ว ก็เข้ามาเที่ยวอีกบ่อยๆด้วยล่ะ

ปอลอ..1..รักมะนาวด้วยน้า เพราะใครเข้ามาที่นี่ นาวก็รักทุกคนละค้าบ อิอิ

ปอลอ..2..ฝากอีกนิดค้าบ ทุกๆวันเสาร์ จะเป็น di'ไอ้ทัก ของพี่ทักนะค้าบ
สุดที่รักของนาวคนนึงอ่ะ แฮะแฮะ........

ขอบคุณทุกๆคนมากๆค้าบบบบบ.......จุ๊บจุ๊บบบบบบบบบบ..........
 
อย่าลืมรักมะนาวมากๆด้วยน้า

Google

  รักทุกคนมากนะค้าบ ละทุกคนก็รักนาวด้วยน้า

 .............จุ๊บจุ๊บ.............
....ที่คิดถึงเพราะรักเธอใช่ไหม
เคยเป็นคน อยู่ได้คนเดียว
ไม่เคยจะนอนเหงาใจ
ไม่เคยเรียกร้องใครใคร
ให้มาเฝ้าคอยดูแล
เคยเป็นคนที่ไม่เคยแคร์
ว่าใครจะอยู่หรือว่าไป
แต่มันดูเปลี่ยนไปตั้งแต่เจอเธอ

มองดวงดาวก็ทำให้เหงาในใจ
ไม่รู้ว่าเป็นอะไรได้แต่คิดถึง

....ที่คิดถึง เพราะรักเธอใช่ไหม
ที่อ่อนไหว ง่ายดายคงเพราะรักเธอจริงๆ
ก็ไม่เคยรู้ตัว
ก็มันยังไม่ชิน
สับสนวุ่นวายในใจจะหลับไม่ได้จริงๆ

เคยเป็นคนที่รักตัวเอง
มากเกินที่จะรักใคร
ไม่เคยคิดมากเกินไป
ไม่เคยไม่เป็นมาก่อน
มันกังวลไม่เป็นอันนอน
ถ้าหากไม่อยู่ใกล้ๆเธอ
ถ้าไม่ต้องอยากเจอแต่เธอไม่รู้

มองดวงดาวก็ทำให้เหงาในใจ
ไม่รู้ว่าเป็นอะไรได้แต่คิดถึง

ที่คิดถึง เพราะรักเธอใช่ไหม
ที่อ่อนไหว ง่ายดายคงเพราะรักเธอจริงๆ
ก็ไม่เคยรู้ตัว
ก็มันยังไม่ชิน
สับสนวุ่นวายในใจจะหลับไม่ได้จริงๆ

ทุกคืนนั้นคอยเป็นห่วงว่าหลับหรือยัง
อย่างนี้ใช่ไหมคือความรัก
อย่างนี้นั้นแปลว่าฉันรักเธอใช่ไหม
...ก็อยากจะรู้...

ที่คิดถึง เพราะรักเธอใช่ไหม
ที่อ่อนไหว
ง่ายดายคงเพราะรักเธอจริงๆ
ก็ไม่เคยรู้ตัว
...ก็มันยังไม่ชิน...
สับสนวุ่นวายในใจ
จะหลับไม่ได้จริงๆ...
Friends' blogs
[Add j-now-t's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.