ฟิค y นะคะ ใครหลงเข้ามาก็ขออภัยค่า
Group Blog
 
 
ธันวาคม 2551
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031 
 
19 ธันวาคม 2551
 
All Blogs
 
Fic แอบหอม part 6-7 (จินเมะ*ยูพี)


แอบหอม part 6
………….
……..
…..

ในห้องแต่งตัวที่จัดไว้สำหรับโฮสประจำคลับหรูเต็มไปด้วยความวุ่นวาย
และเสียงบ่นของ ยูอิจิ ที่บ่นตลอดตั้งแต่รู้ว่าต้องเป็นโฮสชั่วคราวในคืนนี้
จนกระทั่งปัจจุบันมันยังไม่เลิกบ่น ส่วน จิน จุนโนะ ยืนแต่งตัวอยู่ข้างๆ
ไม่ได้พูดอะไรเพราะบ่นไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้น เสียพลังงานเปล่า

“ ทำไมโฮสจะต้องแต่งตัวแบบนี้ทุกที่เลยวะ “

“ ใส่แบบชาวบ้านธรรมดาเค้าใส่กันมันจะตายหรือไง “

“ แล้วทำไมต้อง สีดำ? ไฟก็มืดๆ สลัวๆ มองอะไรก็ไม่เห็น
ยังจะใส่ชุดดำอีก “

“ ดูซิเหมือน เจมส์บอน 007 เลยอ่ะ ต้องใส่แว่นดำด้วยไหมเนี่ย? “

“ ไอ้ยู.....มึงจะหุบปากได้หรือยัง... ตอนท้องแม่มึงกินอะไร? ไอ้บ้านี่
กูยิ่งเกร็งๆ อยู่ “ โคคิชักทนไอ้ห้อยนี่ไม่ไหว มันบ่นมาเป็นชั่วโมงแล้ว
ส่วน ไอ้จิน กับไอ้โนะ แม่งก็เงียบเป็นเป่าสาก ตกลงพวกมันเต็มใจกัน
ใช่ไหมกับไอ้งานชั่วคราวเนี่ย

“ ไงหนุ่ม ๆ โอ้โหหล่อกันจริง ๆ สงสัยคืนนี้สาวเพียบ ถ้าเกิด
พวกสาว ๆ ติดใจพวกเอ็งจะมาเป็นโฮสให้ข้าถาวรหรือเปล่าวะ “

“ เงียบไปเลยไอ้เรียว แค่นี้กูก็อยากจะฆ่ามึงจะแย่ “ ยูอิจิ พูดไป
จัดปกสูทไปถึงจะ ไม่ค่อยเต็มใจนัก แต่ขอหล่อไว้ก่อนแล้วกัน
เรื่องอื่นเอาไว้ทีหลัง

“ แล้วต้องทำไงบ้างล่ะเรียว? เกิดมาไม่เคยเป็นโฮสอ่ะ “ จุนโนะเอ่ยถาม
ด้วยหน้าตาไร้เดียงสา โถพ่อคนซื่อ ดูสิแล้วจะไปคุยอะไรกับพวกสาว ๆ
คงไม่ยกเรื่องระบบประสาท กับเส้นอะไรต่อมิอะไรมาคุยกับเค้าหรอกนะ
กลัวใจมันจริง ๆ

“ เอ็งก็ดู ๆ พวกโฮสตัวจริงเค้าทำ แกก็ทำตามเขาไปนั่นแหล่ะ
มันไม่ยากหรอกน่า เรียนหมอยากกว่าตั้งเยอะ แกยังทำได้ “

“ เหอะ...มันเหมือนกันเรอะไอ้บ้าเรียว เดี๋ยวไอ้โนะมันถูกพวกผู้หญิงลวนลามกลับบ้านไปฆ่าตัวตายแกจะทำไง “

“ แหม...ไอ้คิ เกินไปแล้วเอ็ง ว่าแต่แต่งตัวเสร็จหรือยัง? ออกไปกันได้แล้ว
ไอ้จิน...ข้าให้เอ็งมาเรียกแขก ไม่ได้จะให้มาไล่แขก ทำหน้าตาให้มันดี ๆ หน่อย “

“ เอ็งก็รู้ อย่างไอ้จินน่ะ ไม่ได้อาบน้ำมาสามวัน สาวยังกรี๊ดมันเลย
ดูดิแต่งซะเต็มยศขนาดนี้ ข้าว่าคลับเอ็งพังแน่ ๆ “ โคคิออกความเห็น
พร้อมทั้งยืนหมุนไปหมุนมาหน้ากระจก สำรวจความหล่อตัวเอง

“ ไอ้จินน่ะแค่ขยับตัวก็เรียกสาว ๆ ได้แล้ว แต่เอ็งดิไอ้คิ
ยืนอยู่เฉย ๆ ก็เรียกบาทาได้เป็นสิบ “

“ ไอ้ห้อย.....มึงตาย... “ (มันยังไม่เลิกกัดกันครับท่าน)

.........................
..............
.......

ภายในคลับเต็มไปด้วยสาวน้อยสาวใหญ่ มากมาย คลับของเรียว
ดังเป็นอันดับต้น ๆ ของย่านนี้ มีคู่แข่งไม่กี่ที่โดยเฉพาะ snop
คลับของ ฮิโรกิ ดังไม่แพ้กัน แถมเจ้าของยังเป็นคนที่เรียว
คิดอยากจะทำมิดีมิร้ายอยู่ ก็อยากจะกำหราบคนอวดดีนั่นเสียบ้าง
เพราะเวลาเจอกันเหมือนเห็นเรียวเป็นอากาศ ว่างเปล่า ไร้ตัวตน
........

....


“ วันนี้คลับเราพิเศษครับ คุณผู้หญิงทั้งหลายโชคดีจริง ๆ
ที่มาใช้บริการคลับเราคืนนี้ เพราะพวกคุณจะได้อยู่กับหนุ่ม ๆ ทั้งสี่
เพียงคืนนี้ คืนเดียวเท่านั้นครับ “


จิน โคคิ ยูอิจิ จุนโนะ เดินออกมาจากห้องแต่งตัว ผ่านสาวน้อย สาวใหญ่
ที่พากันกรี๊ดไม่หยุด เมื่อเห็นทั้งสี่ปรากฏตัวขึ้น จินออกมาด้วยหน้าตาเฉยชา
นำเพื่อนไปยังโซฟา ที่มีสาว ๆ นั่งกันอยู่ประมาณ 4-5 คน
ก่อนหน้านี้เรียวบอกว่าเป็นแขกประจำ ต้องบริการดี ๆ

“ สวัสดีครับทุกคน “ จุนโนะผู้มีมารยาทงามโค้งทักทายสาว ๆ อย่างสุภาพ

“ วันนี้พวกเรารับหน้าที่ดูแลพวกคุณนะครับ ผมโคคิ นี่จิน ยูอิจิ จุนโนะ
ต้องการอะไรบอกได้เลยนะครับ ยินดีบริการเต็มที่ครับ “

ไหงมันบอกเกร็ง ถ้าไม่รู้นึกว่ามันเคยทำงานพิเศษเป็นโฮส ยูอิจินึกค่อนขอดในใจ

“ จินคะ มิยูกิคุ้นหน้าคุณมาก เราเคยเจอกันที่ไหนมาก่อนหรือเปล่า “
จ้องหน้า จินเขม็งเหมือนเคยเห็นกันมาแล้วจริง ๆ

“ เราคงไม่เคยเจอกันหรอก เพราะผมจำคุณไม่ได้ “ ตอบไปอย่างเย็นชา

“ ...ไอ้จิน.. “ ยูอิจิสะกิดแขนจินเบา ๆ สงสัยมันจะมาไล่แขก อย่างที่เรียวมันว่า

“ สาว ๆ อยากสั่งเครื่องดื่มเพิ่มหรือเปล่าครับ โคคิช่วยหันเหความสนใจ
แต่ดูเหมือน มิยูกิ ยังติดใจจินอยู่ดี

“ แล้วมาแค่คืนนี้หรือคะ ถ้าจินมาทุกวัน มิยูกิ จะได้จองตัวไว้เลย “

“ หลังคลับเลิก จินไปต่อกับ มิยูกินะ “

“ ไม่ดีกว่าผมจะกลับไปนอน “

“ เอ่อ...คือว่า จินป่วยนะครับ ไม่ค่อยสบายนิดหน่อย “

ยูอิจิรีบบอกก่อนที่ จินจะทำพัง

“ ทุกคนครับ...ออกไปเต้นกันดีกว่าไหม? นั่งอยู่เฉย ๆ
ไม่เบื่อกันบ้างเหรอครับ ไปครับ โคคิโค้งให้สาว ๆ เป็นการเชิญชวน
เรื่องเอนเตอร์เทรน งานถนัดเค้าล่ะ

เหลือมิยูกิที่ไม่ยอมขยับเขยื้อนไปไหน จินเป็นผู้ชายที่ถูกใจมากที่สุด
นับตั้งแต่ท่องราตรี เข้าออกคลับเป็นว่าเล่น เธอก็เหมือนลูกคนรวยทั่วไป
สวย รวย เลือกได้ ไม่คิดผูกมัดกับใครเบื่อก็ต่างคนต่างไป ถูกใจก็คบกัน
แต่สิ่งที่ได้มายาก ยิ่งท้าทาย จินมีบางสิ่งบางอย่างสะดุดตาสะดุดใจ
ท่าทีเย็นชานั่น
ไม่เหมือนผู้ชายคนอื่น ตอนนี้เธอเริ่มเบื่อพวกผู้ชายที่คอยเอาอกเอาใจ
จะแย่

“ จินคะ ดื่มเป็นเพื่อนมิยูกิหน่อยนะ “ ยกแก้วไวน์ ราคาแพงส่งให้จิน
ที่รับไปดื่มรวดเดียวหมด

“ ปกติจินเป็นโฮสที่คลับไหนคะ ถ้าแถวนี้ทำไมมิยูกิไม่เคยเห็นมาก่อน “

“ ก็แถวนี้แหล่ะ.... โลกมันไม่ได้กลมขนาดจะเจอกันง่าย ๆ “

แล้วถ้าโลกกลมจริง คนที่เขาไม่อยากเจอมากที่สุด ก็ผู้หญิงข้างเขาเนี่ย

“ เฮ้อ...เซ็ง ไอ้เรียวนะไอ้เรียว “

.....................

.......

เรียวเดินขึ้นไปบนเวที หลังจากยืนดูเหตุการณ์ภายในคลับมาสักระยะ
ท่าทางต้องช่วยเพื่อนซะแล้ว เห็นมิยูกิส่งไวน์ให้เจ้าจินมันหลายแก้ว
ไอ้นั่นก็กินเอากินเอาเหมือนพวกประชดชีวิต ตัวเองแพ้ไวน์
ยังจะกินเข้าไปอีก เดี๋ยวก็ได้เรื่อง

“....สวัสดีครับทุกคน...วันนี้ยังไม่หมดรายการพิเศษนะครับ
ผมมีรายการพิเศษจะมานำเสนอ เสียงเพลงจากโฮสพิเศษของเราครับ .... จินขึ้นมาสิ... “

แน่ะมันสั่ง แต่จินรู้ว่าเพื่อนตัวดีพยายามจะช่วย ลุกออกมาจากผู้หญิงข้าง ๆ ที่มองตามหลังอย่างหมายมาด ส่วนเพื่อน ๆ กลับเข้าไปนั่งแทน
หลังจากออกไปวาดลวดลายกัน จินขึ้นไปบนเวทีรับไมค์มาจากมือเรียว
พลางพยักหน้าอย่างรู้กัน หลับตาตั้งสติ ตอนนี้เขารู้สึกมึน ๆ สงสัยจะกินไวน์มากไป

เสียงนุ่ม ๆ นั่นสะกดทั้งสาวน้อย สาวใหญ่ หลงเพ้อไปเลย หน้าตาหล่อแถมเสียงก็เพราะ ส่วนมิยูกิที่จ้องนิ่งไปยังหนุ่มสุดเท่ห์บนเวที บอกกับตัวเองในใจว่าคืนนี้จะไม่ปล่อยให้จินหลุดมือไปแน่

..........................

.............

.........


“…. ฮิโระจ๋า.... คาเมะ เจ้าตัวเล็กแก้มใสเรียกเขามาแต่ไกล พอเข้ามาใกล้
ก็กระโดดกอดเขาเสียแน่น คิดถึงเจ้าตัวเล็กนี่เหมือนกัน ตอนนี้งานเขายุ่งมาก พี่ทักกี้โยนงานคุมคลับให้เขาแทน ตัวเองกลับหายเงียบเข้ากลีบเมฆ
เห็นโทรบอกว่าจะไปต่างประเทศ เลยไม่ได้เจอเจ้าแก้มใสนี่เสียหลายวัน

“ หนีเที่ยวใช่ไหมเจ้าตัวดี “ ยกมือขยี้ผมนุ่มนั่นด้วยความเอ็นดู

“ เดี๋ยวเถอะพี่จะบอกพี่กี้ “

“ ...อย่าน้า..ฮิโระจังที่แสนดี ห้ามบอกพี่ชายนะ ไม่อย่างนั้น
เป็นไม่ได้ออกไปไหนอีกหลายวันเลย “

“ ทำอย่างกับพี่เค้าจะไม่รู้ แถวเนี้ยมีแต่หูตา ของพี่ชายเราทั้งนั้น
ไม่รู้วันนี้ พรุ่งนี้ก็รู้ “

“ ถ้ารู้ก็บอกว่ามาหาฮิโระงัย ฮิโระพูดให้ พี่ชายไม่ว่าหรอก
นะนะฮิโระคนดี ฮิโระสุดที่รัก ^0^ “ อ้อนกันขนาดนี้ใครจะไม่ใจอ่อน
เอื้อมมือไปหยิกแก้มใสนั่นอย่างมันเขี้ยว

“ ...ก็ได้... ห้ามไปไหนโดยไม่มีคุซาโนะนะ “ ต้องกำชับเอาไว้ก่อน
แถวนี้อันตรายถึงจะเป็นผู้ชายก็เถอะ มองสำรวจเจ้าตัวเล็กตรงหน้า

เสื้อไหมพรมมีฮู้ตสีขาวนั่น เวลาเจ้าตัวเล็กใส่เหมือนนางฟ้าน้อย ๆ
ทำให้ร่างเล็กดูบอบบางน่ารัก น่าทนุถนอม ผู้หญิงยังอาย แค่ยืนอยู่ตรงนี้หนุ่ม ๆ ที่เดินผ่านมองกันตาปรอย แล้วอย่างนี้จะให้คลาดสายตาได้อย่างไร

“ ...ฮิโระ..เมื่อกี้เดินผ่านคลับ Volume คึกคักน่าดู มีอะไรพิเศษหรือเปล่า
เห็นสาว ๆ เพียบเลย “

“ ...อืม..เห็นลูกน้องมาบอกเหมือนกันว่ามีโฮสชั่วคราว ไม่รู้ไปจ้างมาจากไหนความหล่อขั้นเทพ กะว่าจะเฉียดไปดูเสียหน่อย “

“ ขอไปด้วยน้า “ เข้าไปเกาะแขนอย่างอ้อน ๆ

“ อยากไปคลับอื่นดูบ้าง อยู่แต่ที่คลับเราน่าเบื่อจะแย่
จะได้เอามาเปรียบเทียบกันงัย ว่าของใครเจ๋งกว่า “

“ ...ไม่ได้หรอก... ที่เข้าคลับเราได้เพราะเป็นเจ้าของนะ
ที่อื่นเรายังอายุไม่ถึง..ห้าม.. แต่เป็นคลับเรา คาเมะก็ไม่ควรจะมาด้วยซ้ำ “
เอ่ยออกไปอย่างดุ ๆ ที่อโคจรแบบนี้ถ้า เกิดอะไรขึ้นกับเจ้าตัวเล็กนี่
พี่ทักกี้ฆ่าเขาแน่ ๆ

“ แต่ฮิโระพาเข้าได้นี่นา “ ต่อรองเสียงอ่อนเสียงหวาน

“ โธ่ฮิโระน่ะ มีทั้งฮิโระ และก็คุซาโนะอยู่ด้วยตั้งสองคน สบายหายห่วง “

“ ...ไม่ได้.. ยังไงพี่ก็ห่วง “ เห็นหน้าใสงอง้ำก็ใจอ่อน


“ แต่ต้องอยู่ข้าง ๆ พี่ตลอดเวลานะ “ แค่นั้นหน้าใสก็สว่างไสวด้วยร้อยยิ้ม
ขึ้นทันตา

........................
.................
............

เรียวเห็นฮิโรกิ ตั้งแต่ผ่านประตูคลับเข้ามาแล้ว ข้าง ๆ มีหนุ่มน้อยน่ารักตามมาด้วย พร้อมทั้งชายหนุ่มมาดเข้มอีกคน ดูก็รู้ว่าเป็นผู้คุมแต่ไม่รู้
ว่ามาคุมฮิโรกิ หรือเจ้าตัวเล็กข้าง ๆ

“ เข้ามาในคลับคู่แข่ง ไม่กลัวโดนข้อหาเป็นสปายเหรอ “

“ ที่นี่เค้าต้อนรับลูกค้ากันอย่างนี้หรือไง ฉันจะเปลี่ยนบรรยากาศบ้างไม่ได้เหรอ คลับของเรามีดีพอ ไม่เห็นจำเป็นต้องลอกเลียนแบบคลับของใคร “

ก็ไอ้หน้าเชิด ๆ หยิ่ง ๆ แถมคำพูดไม่ไว้หน้าใครแบบเนี้ย ที่เรียวหมั่นใส้นักหนา

“ งั้นก็เชิญครับ ลูกค้า วีไอพี เดี๋ยวผมบริการให้ “ โค้งให้อย่างล้อเลียน
แถมส่งสายตาวิบวับไปให้ ทำให้หน้าที่เชิดอยู่แล้วกลับเชิดขึ้นอีก
ส่วนคาเมะน่ะเหรอตอนนี้กำลังมองสำรวจไปทั่วคลับหรูที่เป็นคู่แข่ง
อย่างทึ่ง ๆ การตกแต่ง บรรยากาศภายในคลับ ออกแนวเท่ห์ ๆ แต่ดูอบอุ่น แตกต่างกับคลับเขา ที่ดูสดใส อ่อนหวาน คนละเรื่องกันเลยนะเนี่ย
แล้วลูกค้าส่วนใหญ่ที่นี่มีแต่ผู้หญิง ที่คลับเขาลูกค้ากว่าครึ่งมีแต่ผู้ชาย สงสัยมาติดใจพี่ฮิโระ

เหลือบมองคนข้าง ๆ ก็ฮิโระของเขาน่ะ ใครเห็นก็ต้องหลง ไม่เว้นแม้แต่
หนุ่มที่เข้ามาทักเมื่อกี้ ก็เขาเห็นสายตาที่จ้องมอง มันหวานเสียขนาดนั้น

“ ใครฮะฮิโระ แต่งตัวไม่เหมือนโฮสที่นี่เลย “ ถามออกไปอย่างอยากรู้

“ เรียว....เจ้าของคลับน่ะ “ ตอบออกมาเบา ๆ

“ เอ๋ ๆ ๆ ชักจะยังไง เจ้าของออกมาต้อนรับด้วยตัวเองแบบเนี้ย “

“ ไม่ยังไงหรอก กลัวเราจะเข้ามาล้วงความลับน่ะสิ เลยต้องมาคุม
ไม่ให้คลาดสายตา “

น้ำเสียงที่ติดจะประชดประชันแถมหน้าตาก็บึ้งตึงยามพูดถึงคนบางคน ผิดปกติเห็น ๆ อย่างนี้ต้องมีอะไรแน่ ๆ
............................

......................

..........

“ นี่เป็นเพลงสุดท้ายนะครับ “ เสียงนุ่ม ๆ บนเวทีหยุดความคิดของคนตัวเล็ก
โดยสิ้นเชิง หันไปมอง สิ่งที่เห็นน่ะทำให้ตะลึงไปเลย

ก็จะใครที่ไหน รุ่นพี่ อคานิชิ จิน แถมการแต่งตัวบ่งบอกชัด ๆ ว่าเป็นโฮส
แต่พอรุ่นพี่ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวติดกระดุมไม่กี่เม็ดสวมทับด้วยสูทดำแบบนี้
ทำไมถึงดูเท่ห์จัง?

“ คาเมะไปนั่งเถอะ “ เรียกเจ้าตัวเล็กที่มองไปบนเวทีตาไม่กระพริบ
พลางดึงมือให้เดินตามไปนั่งโต๊ะพิเศษ ที่เจ้าของคลับขี้เก๊ก
ดูจะเต็มอกเต็มใจเตรียมให้อย่างออกนอกหน้า ส่วนเจ้าตัวเล็กข้าง ๆ
หลังจากนั่งลงแล้วสายตาก็ยังไม่ละจากเวที แต่กลับจ้องเขม็งไปที่นักร้อง
แต่เขาก็ต้องยอมรับว่าคนบนเวทีนั่นเสียงเพราะ แถมหล่อได้ใจอีกต่างหาก

“ จะทานอะไรสั่งได้เลยนะ “ เรียวถามมองไปยังคนตัวเล็กอย่างเอ็นดู

“ คาเมะสั่งเครื่องดื่มอะไร ดึงแขนคนที่เอาแต่จ้องไปบนเวทีเบา ๆ “

“ อ๊ะ... ขอน้ำส้มฮะ “

“ ลองค๊อกเท็ลคลับพี่หน่อยไหม อร่อยนะ รสชาติก็อ่อน ๆ “

“ ไม่ต้อง... คาเมะยังดื่มเหล้าไม่ได้ “ บอกออกไปเสียงดุ
แถมส่งตาเขียว ๆ ตามมาอีก

“ แล้วฮิโระล่ะ จะลองหน่อยไหม “ เรียวถามรอยยิ้มเกลี่ยอยู่บนใบหน้า

“ ก็ได้ แต่ไม่ต้องเรียกชื่อซะสนิทสนมขนาดนั้น เราไม่ได้เป็นอะไรกัน “

“ ถ้าอยากเป็นจะต้องทำยังไงล่ะ “ ยื่นหน้าเข้าไปกระซิบจนจมูกโด่ง
แทบจะชนเข้าที่แก้มอย่างแกล้ง ๆ

“ เอ๊ะ... เบี่ยงหน้าหลบอย่างขัดใจ คิดผิดจริง ๆ ที่เข้ามาในคลับนี้

“ หึ หึ ทิ้งเสียงหัวเราะกวนประสาทไว้ก่อนจะลุกไป “

………….
…….
…..

“ คุซาโนะไปไหนล่ะ คาเมะ “ หันไปถามหลังจากไม่เห็นคนสนิท
ของร่างบาง

“ อยู่ที่เคาเตอร์บาร์นั่นไงฮะ “

“ สนใจเหรอคาเมะ พี่เห็นมองตาไม่กระพริบตั้งแต่เข้ามาแล้ว “
ถามไปอย่างอยากรู้ เพราะดูเจ้าตัวเล็กจะสนใจคนบนเวทีจริง ๆ จัง ๆ

“ ปะ...เปล่านะฮะ เค้าเป็นรุ่นพี่ที่มหาลัย แล้วก็รวยมากด้วย
แค่สงสัยว่ามาทำอะไรในคลับนี่ จะว่ามาทำงานพิเศษก็ไม่น่าจะใช่ “

“ เพื่อนพี่เองแหล่ะ คืนนี้ให้มันมาช่วย คนไม่พอ “ เรียวไขข้อข้องใจ
วางเครื่องดื่มที่ถือมาบนโต๊ะ พร้อมทั้งนั่งลงข้าง ๆ คนหน้างอ
ที่เขยิบถอยออกห่างโดยอัตโนมัติ

“ คาเมะรู้จักไอ้จินมันด้วยเหรอ “


“ ฮะ ก็เพิ่งจะรู้จัก “ ตอบออกไปเบา ๆ ไม่ยอมสบตาคนถาม

“ งั้นก็รู้จักทั้งก๊วนเลยน่ะสิ วันนี้มันมารวมตัวอยู่ที่นี่จนครบนั่นแหล่ะ “

“ จริงเหรอฮะ พี่จุนโนะก็มาเหรอฮะ “ ถามออกไปท่าทางดีใจ

“ นั่นไง “ เรียวชี้มือไปที่มุมคลับ เป็นส่วนที่แยกออกกึ่ง ๆ
จะเป็นพื้นที่ส่วนตัวนิดนึง เห็นจุนโนะนั่งอยู่......ข้าง ๆมีหญิงสาวหน้าตาน่ารักนั่งอยู่ด้วย ถัดมาก็เป็นรุ่นพี่ ยูอิจิ คนที่ดูเหมือนจะสนใจยามะจัง
ของเขาเป็นพิเศษ แต่ตอนนี้กลับนั่งยิ้มหวานให้กับสาวน้อยข้าง ๆ
แล้วคนหน้าตาแปลก ๆ นั่น ก็คงเป็นพี่โคคิ คนดังของคณะสถาปัตย์
มีสาวขนาบข้างซ้ายขวา แต่คนที่สะดุดตาเป็นพิเศษกลับเป็นผู้หญิง
สวยมาก ๆ อีกคน ที่นั่งมองนิ่งไปที่ไหนสักแห่ง มองตามสายตาไปก็เข้าใจทันที อ๋อ มองคนบนเวที

“ เชอะ.... อยู่ที่ไหนก็มีแต่สาว ๆ กรี๊ดสินะ “ ไม่เห็นจะสนใจ ให้หน้าตาดีเสียงเพราะก็เถอะ

เรียวเห็นเจ้าตัวเล็กข้างหน้า ที่มองไปบนเวที หน้าตายิ้มแย้มเมื่อครู่
เปลี่ยนเป็นงอง้ำ เขาว่าเขาตาไม่ฝาด เมื่อเห็นเจ้าตัวเล็กส่งค้อนไปให้
คนบนเวทีด้วย

“ ตอนนี้พี่เป็นห่วงไอ้จินมัน “ แกล้งเปรยออกมาเพื่อดูปฏิกิริยาคนตรงหน้า

“ มันแพ้ไวน์ กินเข้าไปหลายแก้วแล้วด้วย คงใกล้จะออกฤทธิ์แล้วล่ะ “

“ แล้วจะเป็นยังไงฮะ “ ว่าจะไม่สนใจ แต่ปากไปไวกว่าสมอง

“ ก็ไข้ขึ้น....แล้วก็หมดสติน่ะ รอให้เพลงนี้จบจะให้มันเข้าไปพัก “
จ้องหน้าคนตัวเล็ก ที่ตอนนี้สายตาไปอยู่บนเวทีแล้ว

……………….

……….

…….

พอจบเพลง จินเดินลงจากเวที เขารู้สึกร้อนไปทั้งตัว ทั้ง ๆ ที่คลับนี้อากาศ
ข่อนข้างหนาว สงสัยไวน์จะเล่นงานเข้าแล้ว ตรงไปที่กลุ่มเพื่อน
อยากเข้าไปพักที่ห้อง แต่ต้องไปบอกพวกมันก่อนเดี๋ยวจะวุ่นวายกันใหญ่

“ จิน....มิยูกิชอบเสียงจินมากเลยรู้ไหม เสียงจินเพราะ ๆ “
ฉุดมือจินที่เดินเข้ามาใกล้ให้นั่งลงข้าง ๆ การกระทำนั่นไม่ได้รอดพ้นสายตาของคนบางคน ที่มองตามจินตลอดตั้งแต่ลงจากเวทีแล้ว
และเมื่อเห็นก็ทำให้หงุดหงิดขึ้นมาทันที

“ ไม่เห็นจะเป็นอะไร....ยังไปทำหวานกับสาวได้ปกติ “ บ่นพึมพำกับตัวเองเบา ๆ

“ พี่ฮิโระ ไปห้องน้ำนะฮะ “ พูดพลางเดินออกไปเลย
ไม่อยากเห็นหน้าคนบางคน หมั่นใส้

“ เดี๋ยวสิ คาเมะ “ ฮิโรกิเรียกไว้จะลุกตามไป แต่เรียวดึงมือเอาไว้เสียก่อน

“ ไม่ต้องห่วงหรอกน่า ไม่มีอะไรหรอก คลับนี้ปลอดภัย “

“ จะเชื่อได้แค่ไหนกัน ไม่เห็นมีใครน่าไว้ใจซักคน โดยเฉพาะนายน่ะ
ปล่อยได้แล้ว “ ดึงมือออกจากมือที่จับแน่นอย่างไม่พอใจ

เรียวปล่อยมืออย่างเสียดาย นี่แค่จับมือเท่านั้นถ้ามากกว่านี้เจ้าตัวจะฆ่าเค้าไหมเนี่ย

.....

...

“ เป็นอะไรไปคะ จิน เหงื่อออกเต็มเลย “ เอื้อมมือไปหมายจะเช็ดหน้าให้
แต่จินเบี่ยงหน้าหลบเสียก่อน หันไปสะกิด ยูอิจิ เบา ๆ

“ ไอ้ยู ข้าไม่ไหวว่ะ สงสัยจะแพ้ไวน์ ขอไปพักที่ห้องก่อนนะ “

“ ไหวไหมไอ้จิน “ ยูอิจิถามอย่างตกใจ ก็รู้ดีว่าเวลาจินมันแพ้ไวน์น่ะ
อาการหนักแค่ไหน

“ ไหว....ไปนะ “ พยายามทรงตัวลุกขึ้น

“ จินไม่สบายมากเหรอคะ มิยูกิไปส่งนะ “ เกาะแขนจินติดหนึบ
ส่วนจินถอนหายใจอย่างเหนื่อย ๆ จะสลัดก็คงไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่
ส่วนเพื่อน ๆ มองตามไปอย่างเป็นห่วง ไอ้เรียวมันคงดูแลได้

พอเดินผ่านห้องน้ำจึงหยุด ขอเข้าไปล้างหน้าหน่อยแล้วกันอาจจะดีขึ้น อยากจะหลุดจากแขนผู้หญิงข้าง ๆ นี่ด้วย

“ ขอเข้าห้องน้ำก่อนนะครับ “ หันไปบอกคนที่เกาะแขนเขาอยู่
มิยูกิปล่อยมือออกจากแขนอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก
แต่จะตามเข้าไปในห้องน้ำชายก็กระไรอยู่

ส่วนคนตัวเล็กเมื่อเข้ามาในห้องน้ำ ก็บ่นพึมพำอย่างขัดใจอยู่คนเดียว

“ คนอะไรรู้ว่าตัวเองแพ้ไวน์ ยังจะกินเข้าไปอีก แต่สงสัยจะไม่ได้แพ้จริง
เห็นยังหว่านเสน่ห์ให้สาวได้อยู่เลย “ ล้างมืออย่างกระแทกกระทั้น
หันหลังไปเป่ามือให้แห้ง จึงไม่เห็นคนที่บ่นถึงเดินเข้ามา

ส่วนจินมาถึงก็ก้มลงล้างหน้าอย่างรวดเร็ว พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นคนตัวเล็ก
ซึ่งเขาไม่เห็นตอนเดินเข้ามาหันหันกลับมาพอดี

“ คาซึยะ มาทำอะไรที่นี่ “ หันขวับไปหาคนตัวเล็กอย่างกะทันหัน
ทำให้ถึงกับเซไปเลยทีเดียว

“ พี่จิน...เป็นอะไร? “ ถลาเข้าไปประคองหลังจากเห็นอาการของคนตรงหน้า พยุงพาไปนั่งที่ม้านั่ง

“ ดูสิเนี่ยตัวร้อนจี๋เลย “ หยิบผ้าเช็ดหน้าจากกระเป๋าเสื้อเช็ดไปตามใบหน้า
ที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำ แต่ถูกคนตัวโตยึดมือไว้เสียก่อน

“ ทำไมมาอยู่ที่นี่ เข้ามาได้ยังไง มันอันตรายรู้ไหม “ ถามออกไปเป็นชุด
ก็คนมันห่วง (เป็นห่วงตัวเองเถอะจินเอ๋ย)

“ มากับพี่ชาย ไม่เป็นไรหรอก “ จินเมื่อได้ยินก็ถอนใจออกมาอย่างโล่งอก
ปล่อยมือคนตัวเล็ก แต่กลับซบหน้าลงกับบ่าบอบบางนั่นแทน

“ พี่จินไหวไหม? ที่นี่มีห้องพักหรือเปล่า? ไปพักที่ห้องดีกว่าฮะ “

“ อืม...ก็ได้ แต่คาซึยะ ต้องอยู่เป็นเพื่อนพี่นะ “ บอกออกไปเสียงอ้อน ๆ

“ ไปเถอะฮะ เดินไหวไหม “ ประคองคนตัวโตให้ลุกขึ้น แต่ดูเหมือนอีกคน
จะให้ความร่วมมือดีเกินไป เพราะใบหน้ายังซบอยู่ที่ไหล่
แถมอ้อมแขนยังกอดเอวบาง เสียแน่น

“….จินคะ...“ ร่างเล็กชะงัก เมื่อเห็นผู้หญิงสวยที่อยู่กับจินเมื่อครู่รออยู่
มือบางแกะมือคนตัวโตออกทันที แต่มีหรือบางคนจะยอม.....
ให้เหลือสติอยู่น้อยนิดแค่ไหน เขาก็ไม่มีทางปล่อยมือจากเต่าน้อยของเขาแน่ ๆ

“ คาซึยะ...พาพี่ไปที่ห้องนะ พี่ไม่ไหวแล้ว “ ทำเสียงอ้อน
แถมมือที่เอวยังกอดแน่นขึ้นอีก ส่วนมิยูกิ ที่ยืนอยู่ตรงหน้า
เห็นการกระทำและได้ยินน้ำเสียงอ้อน ๆ ของจินเข้า ถึงกับอึ้งไปเลยทีเดียว
ตวัดสายตาไปมองหน้าผู้ชายที่จินกอดไม่ยอมปล่อยนั่น อยากจะกรี๊ดออกมาให้ลั่น อย่าบอกนะว่าจินมีรสนิยมแบบนี้ ถึงว่าทำเย็นชาใส่ตลอดเลย
จ้องไปยังผู้ชายหน้าสวยตรงหน้าอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ

ส่วนคนตัวเล็กก็อึดอัดกับสายตาที่ส่งมาให้ พยายามแกะมือคนตัวโตออก
แต่ดูเหมือนยิ่งห้ามยิ่งยุ นี่ถ้าตัวไม่ร้อนยังกับไฟอย่างนี้
คิดว่าพี่จินต้องกำลังแกล้งเขาอยู่แน่ ๆ ไม่รู้เอาเรี่ยวแรงมาจากไหน

“ ขอโทษฮะ พี่จินไม่สบาย ผมต้องพาไปพักก่อน “ เมื่อห้ามไม่สำเร็จ
ก็ต้องทำตามคนเอาแต่ใจนี่อย่างเดียวนั่นแหล่ะ

สายตาที่มองร่างทั้งสองประคองกันผ่านไป เหมือนเปลวเพลิง....
ปล่อยไปก่อนเถอะ....อยากรู้เหมือนกันว่าผู้หญิงแท้ ๆ อย่างเธอจะสู้ผู้ชายไม่ได้

............................

.............

“ ...พี่จิน........ถึงแล้วฮะ “ ประคองร่างจินให้นอนลงไปบนโซฟา
ภายในห้องรับรองพลางขยับตัวออกห่าง แต่เอวบางถูกดึงเอาไว้เสียก่อน

“ จะไปไหน “ ตาที่แดงก่ำเพราะพิษไข้นั่นจ้องเขม็งทีเดียว

“ ก็จะไปหาผ้าชุบน้ำเช็ดตัวให้น่ะสิฮะ “

“ จริง ๆ นะ ไม่ได้จะทิ้งพี่ไปใช่ไหม “ งอแงเหมือนเด็กกันเลย
เป็นแบบนี้ก็น่ารักดีเหมือนกัน

“ ไม่หรอกฮะ พี่จินเป็นแบบนี้จะทิ้งไปได้อย่างไง “
ยิ้มหวานให้คนตรงหน้าทำให้มือที่กอดเอวแน่นคลายออกนิดนึง
แต่ยังไม่วายกำชับตามมาอีก

“ กลับมาเร็ว ๆ นะ พี่ไม่อยากอยู่คนเดียวนาน ๆ “

“ แป๊ปเดียวฮะ ไม่ถึงหนึ่งนาทีเอ้า “

ร่างบางกลับออกมาจากห้องน้ำก็เห็นคนตัวโตถอดเสื้อสูท ทิ้งไว้ข้างโซฟา
เหลือแต่เสื้อเชิ้ตสีขาวที่ตอนนี้ชุ่มไปด้วยเหงื่อ

“ ถอดเชิ้ตออกด้วยสิฮะ เปียกหมดแล้ว “

“ ถอดให้พี่หน่อยสิ “ ล้มตัวลงนอนอย่างหมดเรี่ยวหมดแรง
เหงื่อซึมออกมาเต็มหน้า คนตัวเล็กเลยต้องขยับเข้าไปใกล้
ก้มหน้าก้มตาปลดกระดุมเสื้อที่เหลืออยู่ พยามบังคับมือไม่ให้สั่น
ก็แผ่นอกพี่จินเซ็กซี่จะตายไป ( คาเมะนาชิ คาซึยะ คิดอะไรอยู่เนี่ย
ผู้ชายเหมือนกันนะ ) ดุตัวเองอยู่ในใจ

“ พี่จินจะต้องกินยาแก้แพ้หรือเปล่า “ ถามออกไปเบา ๆ

“ ไม่ต้องหรอกพอพี่หลับตื่นมาก็หาย “ เสียงนุ่มที่ตอบกลับมา
ก็เบาไม่แพ้กันจนทำให้คนตัวเล็กต้องเงยหน้าขึ้นไปมอง

“ หลับไปแล้ว “ ถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางหยิบผ้าชุบน้ำเช็ดเบา ๆ
ไปบนใบหน้าชื้นเหงื่อของคนหลับสนิท เลื่อนลงมาบนแผ่นอกกว้าง
ที่เห็นก็ทำให้ใจเต้นได้ โชคดีที่เจ้าของหลับไปแล้ว
แล้ว ไม่อย่างนั้นต้องเห็นคนตัวเล็กแก้มแดงก่ำแน่ ๆ เอื้อมมือไปปัดผม
ที่ปกลงมาบนหน้าผากคนตัวโตที่ตอนนี้นอนไร้พิษสงเหมือนเด็ก ๆ
พลางหยิบเสื้อสูทที่ถูกถอดกองไว้ที่พื้นขึ้นมาห่มให้

“ ... คาซึยะ...อย่าทิ้งพี่ไปนะ “ เสียงพึมพำเบา ๆ ที่ออกมาจากปากคนนอนหลับ ทำให้คนได้ฟังใจอ่อนยวบเลยทีเดียว

“ หลับเถอะฮะพี่จิน “ ลูบไปบนแก้มคนตัวโตอย่างอ่อนโยน
แต่มือบางโดนจับเอาไว้เสียแน่นดึงไปวางแนบอกกว้าง
ขนาดหลับยังเอาแต่ใจเลยส่ายหน้ายิ้ม ๆ
ประตูห้องรับรองปิดลงช้า ๆ เรียวฉุดมือฮิโรกิที่พยายามขืนตัวออก
ให้ตามกันไป

“ ไม่เห็นจะต้องห่วงเลย ....สภาพแบบนั้นไอ้จินมันจะไปทำอะไรคาเมะได้ “

“ แล้วทำไมฉันจะต้องไว้ใจเพื่อนนายด้วยเล่า “ เสียงโวยวายยังดังออกจากปาก

“ ถ้าไม่ไว้ใจก็ให้ผู้คุมที่ยืนหน้าเข้มอยู่นั่นไปยืนเฝ้าหน้าห้องเสียก็หมดเรื่อง “ พยักหน้าไปทาง คุซาโนะที่ยืนดูอยู่ห่าง ๆ รอฟังคำสั่ง

“ ....คุซาโนะ....ไปรอคาเมะอยู่หน้าห้องรับรองนะ “

“ .....ครับ....” รับคำสั่งแล้วเดินไปยืนปักหลักนิ่งอยู่หน้าห้องจริง ๆ

เรียวก็เพิ่งเคยเห็นเพื่อนของเขาเป็นแบบนี้ครั้งแรก อ้อนกันเสียขนาดนี้
สงสัยจะหลงรัก เจ้าตัวเล็กนั่นแล้วแน่ ๆ อย่างนี้ต้องไปฉลองกับเจ้าสามตัวนั่นหน่อย แต่จะทำอย่างไรกับพี่จอมหวงข้าง ๆ เขาเนี่ย



แอบหอม part 7
…………..

……….

……

“ คาซึยะ......เสียงพึมพำออกมาจากปากคนนอนอยู่บนโซฟาทำให้เพื่อน ๆ
ที่กำลังสุมหัวกันอยู่ ต้องหันหน้าไปมองเป็นจุดเดียวกัน

“ ดูมัน... เจ้าตัวเค้ากลับไปหลับสบายอยู่ที่บ้านแล้วมัง มันยังนอนละเมอ
เพ้อหาเค้าอยู่ได้ “ ยูอิจิเปิดประเด็นสนทนาขึ้นมาก่อน หลังจากฮิโรกิ
ก็ได้แต่เข้ามาพาคาเมะกลับไป นั่งมองหน้ากันตาปริบ ๆ มาตลอด

“ ไอ้เรียว....แกทำไมไม่ห้ามแฟนแก “ โคคิเริ่มโวยวาย

“ ไอ้บ้าคิ...เค้ามาเป็นแฟนข้าตั้งแต่เมื่อไหร่ นี่ถ้าฮิโระได้ยินที่แกพูด
มีหวังเค้าไม่พูดกับข้าอีกแน่ ๆ แค่นี้ก็เกลียดขี้หน้าข้ากับไอ้จินมันจะแย่”

“ เดี๋ยวจินมันตื่นมาไม่เห็นคาเมะ มันคงโมโหหน้าดู “
จุนโนะพูดอุบอิบออกมาเบา ๆ

“ มันจะโมโหทำไม เป็นอะไรกับเค้า เค้าดูแลมันนั่นก็มากเกินไปแล้ว “
เรียวพูดพลางหันไปมองไอ้คนนอนนิ่งอยู่บนโซฟาอย่างเห็นใจ
คนมันหัวอกเดียวกัน

“ แล้วพวกเอ็งจะมารวมหัวกันอยู่ที่นี่ทำไม บ้านช่องไม่กลับกันเรอะ”

“ ...เอ้า...บ้าป่ะไอ้เรียว เมื้อกี้แกเรียกพวกข้ามาฉลองให้ไอ้จินไม่ใช่เรอะ
แล้วไหงไล่กลับเฉยเลย ไอ้นี่ ๆ ผีเข้าผีออกจริง ๆ “ ยูอิจิบ่นไอ้คนตรงหน้า

“ แกยังมีอารมณ์ฉลองกันอีกเหรอไง ปล่อยไอ้จินมันไว้กับข้าที่นี่แหล่ะ เดี๋ยวข้าเรียกทัตจังให้มาดูแลมันเอง

“ เออ....พวกข้ากลับก็ได้ ดูมันด้วยก็แล้วกัน ดีนะพรุ่งนี้วันหยุด “
ยูอิจิเดินไปตบบ่าเรียว

“ ไอ้คิ...กลับดินั่งหน้าเหลี่ยมอยู่ได้ แกจะไปต่อกับแม่สาวสองคนนั่น
หรือเปล่า เห็นนั่งกระซิบกระซาบกันอยู่เป็นนานสองนาน

“ แล้วเอ็งล่ะไอ้ยู ยายอาเสะน่ะ ยิ้มหวานแทบจะหยดให้กัน ไอ้คนเจ้าชู้
ระวังเหอะข้าจะไปบอกไอ้แว่นแก้มป่องมัน ว่าอย่ามายุ่งกับเอ็ง "

“ ใครเจ้าชู้? เพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดซะแล้วซิมึง เล่นของสูง ข้าเจ้าชู้
ที่ไหน ก็ไอ้เรียวมันบอกให้บริการดี ๆ ไม่ใช่เรอะ?

“ บริการดีเกินไปหรือเปล่าครับคุณยู “ แค่พูดก็เหลือจะทน
แต่นี่ดันยื่นหน้าเหลี่ยม ๆ ลอยไปลอยมาอยู่ตรงหน้าอีก เลยโดนตบหัว
ไปเสียป้าบนึง โทษฐานทำให้อารมณ์เสีย

“ เฮ้ย...มึงสองคนน่ะจะเลิกทะเลาะกันได้ยัง ดูไอ้โนะดิยืนหลับแล้ว
แม่งกัดกันได้ทุกสถานการณ์ นี่มันจะตี 3 แล้ว จะกลับไปนอนกันไหม
หรือพวกมึงอยากจะหลับอยู่กับไอ้จินที่นี่
กูจะได้ช่วยสงเคราะห์ ซักคนล่ะหมัดสองหมัด

“...อย่า!...ไม่ต้องขนาดนั้นหรอกว่ะเพื่อน “ ยูอิจิร้องห้าม ไปไอ้คิ
ไอ้โนะกลับเถอะ เผ่นแหน็บพร้อมทั้งลากจุนโนะติดมือไปอย่างรวดเร็ว

..............................
........................
..............

BMW คันหรูวิ่งผ่านหน้ามินิมาร์ทระหว่างทางไปคอนโดราคาแพง

แต่ถอยหลังกลับมาจอดด้านหน้าอีกครั้ง ยูอิจิลงมาจากรถเปิดประตูเข้าไป

ภายในซึ่งเวลานี้มีแต่เขาคนเดียวพนักงานที่เคยทักทายยามเข้ามาซื้อของ

ที่นี่ ไม่ได้อยู่หน้าเคาเตอร์ คงจะเข้าไปทำธุระด้านหลัง หยิบตะกร้า

เดินเข้าไปด้านใน ตรงไปยังตู้เครื่องดื่มเลือกหยิบน้ำ นม น้ำผลไม้

อีกหลายชนิดใส่ลงในตะกร้า ในตู้เย็นตอนนี้เหลือของกินอยู่ไม่กี่อย่าง

พรุ่งนี้กว่าจะตื่นคงเกือบเที่ยง หาเสบียงตุนไว้ดีกว่า หันซ้าย หันขวา

มองหาอาหารที่เข้าเวฟแล้วสามารถกินได้ทันที เนี่ยแหล่ะน้าอยู่บ้านดี ๆ

มีคนดูแลไม่ชอบ อยากทำตัวเป็นเด็กมีปัญหาซะงั้น ทั้ง ๆ ที่ครอบครัว

สุดจะรัก สุดจะหวง ก็ลูกชายคนเดียวของตระกูลนากามารุนี่นา

ถูกประคบประหงมมาอย่างดี ครอบครัวอบอุ่นจนร้อนเลยล่ะ

จึงต้องปฏิวัติขอออกมาอยู่คอนโดคนเดียว ขืนอยู่กับครอบครัวต่อไป

คงทำอะไรไม่เป็นซักอย่าง หันไปทางไหนจะหยิบจับอะไร มีคนทำให้ซะ

หมด ได้ยินเสียงประตูปิดเบา ๆ ด้านหลัง แต่ก็ไม่ได้สนใจ

เพราะกำลังจดจ่ออยู่ระหว่าง เกี๊ยวซ่า ราเม็ง ซาบะย่างซีอิ๊ว

ก็มันน่ากินไปหมด ตัดสินใจไม่ถูก เลยใส่มันลงไปในตะกร้าทุกอย่าง

เดินไปยังเคาเตอร์ เห็นพนักงานยืนหันหลังจัดของอยู่ จึงยืนรอ

แต่เหมือนยังไม่รู้ตัว เลยกระแอมกระไอเรียกร้องความสนใจ

ทำให้คนตรงหน้าถึงกับสะดุ้ง

“ ขอโทษครับ......อ๋า....นาย..” ชี้นิ้วมาที่หน้ายูอิจิ ตาโตหลังแว่นนั่น
โตขึ้นอีกเท่าตัว

“ นากามารุ ยูอิจิ ครับ ^-^ “ ยื่นหน้าเข้าไปกวนประสาท
ตอนแรก เขาก็ช็อคอยู่เหมือนกัน เมื่อยามะจังของเขาหันมา

“ ใครเขาอยากรู้ชื่อนายกัน ไม่ต้องมาบอก *-*

“ ก็รู้จักชื่อ ยามะจังฝ่ายเดียวไม่ยุติธรรม เลยต้องบอกชื่อตัวเองนี่ไง
เห็นไหมรักษาผลประโยชน์ให้สุด ๆ เลยนะนี่ ^-^

“ ยามะจังบ้าอะไร อย่ามาเรียกซะสนิทสนมแบบนี้นะ “

“ แล้วนี่จะทำอะไร? คิดเงินใช่ไหม? ส่งมาสิตะกร้าน่ะ จะได้รีบไป ๆ ซะ”

“ โห....ที่นี่เค้าพูดกับลูกค้าอย่างนี้หรือครับ ไม่สุภาพ ไม่สุภาพ “
ยกนิ้วขึ้นมาส่ายไปมาตรงหน้าคนแก้มป่องขี้โมโห
ยูอิจิแปลกใจอยู่เหมือนกันเค้าเข้าออก มินิมาร์ทที่นี่เป็นประจำ
แต่ทำไมไม่เคยเห็นคนตรงหน้าเลยแม้แต่ครั้งเดียว นี่ถ้ารู้ว่าจะเจอ
เขาจะมามันทุกวันเลยจริง ๆ

“ แล้วจะกลับเมื่อไหร่ “ เปลี่ยนเรื่องพูดเฉย จนอีกคนงง

“ ทำไม? จะกลับเมื่อไหร่ไม่เห็นจะเกี่ยวกับนาย “

“ จะได้รอกลับพร้อมกัน จะไปส่ง “

“ ไม่ต้อง! มาเอง ก็กลับเองได้ ไม่ต้องมายุ่ง “

“ ก็อยากจะยุ่งอ่ะ “

“ เอ๊ะ...” กำลังจะแว้ดต่อก็มีคนเปิดประตูเข้ามาเสียก่อน

“ สวัสดีครับ...เชิญครับ...” ยิ้มให้เสียกว้าง ช่างเปลี่ยนได้หน้ามือ
เป็นหลังมือ แต่พอหันมาหายูอิจิ หน้ากลับบึ้งตึงเหมือนเดิม

“ ตกลงจะคิดไหม....เงินน่ะ ถ้าไม่ก็เอากลับไปเก็บ “ พูดรอดไรฟัน
ออกมาเสียงเบา

“ คิดซิคร้าบ....... เดี๋ยวไม่มีอะไรกิน อยู่คนเดียวลำบาก ไม่มีใครดูแล”
จะบอกทำไม ไม่เห็นจะอยากรู้ คนตาโตแก้มป่องคิดข่อนขอดอยู่ในใจ
พลางหยิบของจากตะกร้า ที่คนตรงหน้าส่งให้ มาคิดเงินอย่างกระแทก
กระทั้น รายการที่ผ่านมือไป ทำให้รู้ว่าคนกวนประสาทก็รู้จักซื้อของ
ที่มีประโยชน์กับเขาเหมือนกัน แต่ทำไมดูผอม ๆ สงสัยพยาธิ
แย่งกินหมด หรือไม่ก็หนักไปทางกินแต่ของมึนเมา ก็ดูสิกลับบ้าน
ร่วมสว่างขนาดนี้ สงสัยจะท่องราตรีมาจนฉ่ำปอดล่ะสิ ลูกคนรวยก็เงี้ย
ใช้ชีวิตไร้สาระไปวัน ๆ หาประโยชน์อะไรไม่ค่อยจะได้ เงยหน้าขึ้น
ไปรับเงินจากมือสวยนั่นมาอย่างรวดเร็ว แถมต้องหงุดหงิด เพราะสายตา
ที่จ้องเขาตลอดเวลา จริง ๆ เลย ในตัวนายคนเนี้ยที่เห็นดูดีสุดก็มือเนี่ย
มองไปที่มือเรียวสวยตาไม่กระพริบ

“ สนใจเหรอ....ยกให้เลยมั้ย “ ยื่นมือตัวเองไปตรงหน้าคนตาโต
ที่มองแต่มือเขาเขม็งมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว

“ อะไรเล่า....เอ้านี่ เรียบร้อยแล้ว “ ส่งของในถุงให้หวังกลบเกลื่อน
อาการตัวเอง แต่แทนที่คนตรงหน้าจะรับไปแต่ของกลับจับมือเขาไปด้วย

“ เอ๊ะ...จะทำอะไร ปล่อยนะ “

“ ก็บอกมาก่อนซิว่าจะกลับเมื่อไหร่ “

“ มันเกี่ยวอะไรกับนาย บอกแล้วไงว่าไม่ต้องมายุ่ง “ทั้งสองยังยื้อยุด
กันไม่เลิกจนคนที่ยืนรอจ่ายเงินอยู่ข้างหลังเริ่มทนไม่ได้

“ ขอโทษนะครับ ผมจะจ่ายเงินได้หรือยัง “ เสียงบูด ๆ ดังมาจาก
ด้านหลังของยูอิจิ หยุดทุกอย่างลงโดยอัตโนมัติ

“ จะจ่ายก็จ่ายสิ “ หันไปตีหน้ายักษ์ใส่คนที่เข้ามาขัดจังหวะ

“นายยืนขวางเขาอยู่ แล้วเขาจะจ่ายได้ยังไง “ ยามะพีแว้ดเข้าให้

“ ขอโทษนะครับ “ โค้งให้คนที่ยืนหน้าบูดข้างหลังยูอิจิ

“ จะปล่อยมือได้หรือยัง “ ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันบอกออกไป ยูอิจิจำต้อง
ปล่อยมือออกอย่างเสียดาย พร้อมทั้งหลีกทางให้ แต่ยังไม่ยอมไปไหน
เขาจะปักหลักยืนอยู่ตรงนี้แหล่ะ ไม่บอกก็ไม่เป็นไร ยังไงก็ต้องกลับ
ใช่ไหมเค้าก็รอจนกว่ายามะจังของเขาจะกลับก็หมดเรื่อง (ยูอิจิสู้ ๆ)
ผ่านไปร่วมชั่วโมงแล้วที่คนกวนประสาทนั่น ยังยืนหน้าแป้น
มองตามเขาตาหวานไปทุกที่ ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนของมินิมาร์ท
จนลูกค้าที่เดินเข้าเดินออกพากันอมยิ้มกันทั่วหน้า ความอดทนสิ้นสุด
ก็ตอนโดนแซวจากเด็กหนุ่มสองคนก่อนที่จะออกจากร้านไปนั่นเอง

“ รับรักเขาไปเถอะครับพี่ ดูเขาจะรักพี่มากเลยนะเนี่ย “

“ นั่นสิ น่าสงสารเขาออกครับ “


ส่วนคนที่ได้ยินสองคนมีปฏิกิริยาต่างกันโดยสิ้นเชิง อีกคนนึง
ยิ้มเสียกว้างขวาง แต่อีกคนกลับหน้าหงิกหน้างอ

“ คนบ้าอย่างนี้ก็มีด้วย “ ถอนหายใจออกไป ไม่รู้จะต้องทำยังไง
เกิดมาก็เพิ่งเคยเจอ

“ นี่นายจะไปได้หรือยัง ไม่คิดจะกลับไปหลับไปนอนเหรอ “

“ รอกลับพร้อมยามะจังไง “ ให้ยามะจังของเขาหน้าหงิกหน้างอ
ใส่ก็น่ารักสำหรับเขาอยู่ดีแหล่ะ

“ ยังไม่กลับ อีกชั่วโมงนึง“ บอกออกไปเสียงขุ่น แต่กลับทำให้
คนตรงหน้าฉีกยิ้มจนปากแทบจะถึงหู

“ งั้นพี่ไปรอที่รถนะ “ แทนตัวเองเสียสนิทสนมจนคนได้ฟัง
อารมณ์ขุ่นขึ้นมาตงิด ๆ

“ ตามใจสิ จะไปรอที่ไหนก็เชิญ “ หันหลังไปจัดของต่อท่าทาง
เหมือนจะไม่สนใจคนกวนประสาทอีกต่อไป แต่แค่นี้ยูอิจิ
ก็กระดี๊กระด๊าจะแย่ ยิ้มหน้าบานตรงไปยังรถคันหรู
ส่วนคนตาโตได้แต่เหลือบมองตามหลัง เชอะคุณชายจริง ๆ
แค่ราคารถคันนั้นคันเดียวก็เหยียบ 10 ล้านแล้วมั้ง เงินขนาดนั้น
ครอบครัวเราคงใช้ได้เป็นชาติแลย ถึงไม่อยากจะยุ่งกับพวกคนรวย
คิดแล้วก็หมั่นใส้ แต่รวยอย่างคาเมะ และพี่จุนโนะ เป็นข้อยกเว้น
คาเมะน่ะเรียนด้วยกันมาตั้งแต่ประถม เป็นเพื่อนรักที่สุดคนเดียว
มาตลอด เพราะคาเมะไม่เคยดูถูกว่าเขาด้อยกว่า ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตาม คาเมะทั้งรัก ทั้งห่วงเขามากคอยดูแลเอาใจใส่ ขนาดค่าเทอม
ยังจะออกให้ แต่เขาไม่อยากจะรบกวนเพื่อน ไม่อยากเป็นภาระ
ของเพื่อน อยากจะเรียนจบด้วยความสามารถของตัวเอง
เขาโชคดีที่ได้รับทุนเรียนมาตลอด และที่ได้เข้ามาเรียนในมหาลัยอันดับหนึ่ง แถมแพงแสนแพงนี่ได้ส่วนหนึ่ง ก็เป็นเพราะคาเมะช่วย ติดต่อวิ่งเต้นหาทุน วิ่งเข้าวิ่งออกห้องผู้อำนวยการเป็นร้อยรอบ

มีพี่จุนโนะที่แสนดีช่วยติวให้อีก แค่นี้เขาก็ไม่ต้องลำบาก
ในการหาเงินเรียนมหาลัย เวลาว่างก็ทำงานพาทไทม์บ้าง
เพื่อเป็นค่าใช้จ่ายส่วนตัว ไม่อยากรบกวนพ่อแม่ ท่านจะได้ไม่เหนื่อยมากนัก

แต่กับใครบางคนที่อยู่ในรถคันหรูนั่น คงจะสบายมาแต่เกิด ทำบุญ
มาดี เรียนก็เก่ง รวยก็รวย หน้าตาก็งั้น ๆ แหล่ะ แค่นี้ก็รู้แล้วว่า
ต่างกับเขาราวฟ้ากับดิน

.................................
..........................
.................

“ ยามะจัง....มาแล้วจ้า “ ไอโกะเพื่อนร่วมงานคนสวยทักขึ้น
หลังจากเปิดประตูเข้ามาในร้าน

“นี่ยามะจัง...BMหน้าร้านน่ะสวยมากเลยเนอะ แถมเจ้าของก็หล่อล่ะ
มาจอดรอใครนะ น่าอิจฉาจัง “ เพื่อนสาวทำท่าทำทาง ฝัน ๆ

“ หล่อตรงไหน จมูกก็โต ปากก็ห้อย เชอะ “ คิดอยู่ในใจ เท่านั้นแหล่ะ
ขืนพูดออกไปยายไอโกะคงซักจนไม่ได้กลับบ้าน

“ งั้นเข้าไปเปลี่ยนชุดก่อนนะ แล้วจะกลับเลย ฝากด้วยน้าไอโกะ “

“ สบายมากมีหนุ่มหล่อ มาอยู่หน้าร้าน สู้ตายค่ะ “
ยามะพีเดินออกมาทางด้านหลัง มินิมาร์ท โดยไม่สนใจ
คนที่รอจะไปส่งสักนิด ไม่ได้บอกเสียหน่อยว่าจะกลับด้วยคิดเองเออเอง
ก็รอต่อไปแล้วกัน เดินยิ้มสะใจไปตลอดทางกลับบ้าน

ส่วนยูอิจิที่นั่งอ่านหนังสือฟังเพลงฆ่าเวลาอยู่ในรถ เงยหน้าขึ้นมาจาก
หนังสืออีกที ก็ไม่เห็นคนแก้มป่องของเขาแล้ว เห็นแต่ผู้หญิงผมยาว
หน้าตาสวยยืนอยู่แทน

“ยามะจังล่ะครับ “ เสียงทุ้ม ๆ ที่ออกมาจากปากหนุ่ม BM ทำให้ไอโกะ
เคลิ้มไปเลยทีเดียว แต่ต้องเอะใจ ก็ชื่อที่ออกมาจากปากหนุ่มหล่อมันชื่อ
ยามะจังนี่นา

“ ยามะจังเหรอคะ “ ไอโกะถามย้ำเพื่อความแน่ใจว่าฟังไม่ผิด

“ ครับ “

“กลับไปได้ครู่นึงแล้วค่ะ “

“ กลับไปตอนไหนครับ ทำไมผมไม่เห็น” โทนเสียงเริ่มเข้มขึ้น

“ ออกไปทางด้านหลังร้านค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ “ อย่าบอกนะ
ว่าที่หนุ่มหล่อนั่งรออยู่เป็น ยามะจัง โอ้ ทำไมหนุ่มหน้าหวาน
ถึงเป็นทีสนใจอยู่เรื่อย แล้วผู้หญิงแท้ ๆ แถมสวยอย่างเราจะทำยังไง
ล่ะที่นี้

“ เอ่อ...ไม่เป็นไรครับขอบคุณมาก “ โค้งให้อย่างสุภาพ
แล้วก็ผลุนผลันออกจากร้านไป ยูอิจิอยากจะถามถึงบ้านคนตาโตแก้มป่อง
ใจจะขาดแต่ยั้งปากเอาไว้เสียก่อน ยามะจังไม่คิดจะสนใจกันเลยใช่ไหม

คอยดูนะถ้าเจอละก็ เขาจะ จะ เอจะอะไรดี เอาเถอะขอให้เจอก่อน
แล้วทำไงถึงจะเจอ คิดสิ ยูอิจิ คิดสิโว้ย ก้มหัวลงไปกระแทก
กับพวงมาลัยรถ สักพักก็หยุดกึก ไอ้โนะตะโกนชื่อเพื่อนออกมา
คว้าโทรศัพท์กดเบอร์เพื่อนอย่างเร็ว ไม่สนใจว่ามันจะหลับไปหรือยัง

“ รับสิโว้ย รับ รับ “ เสียงเรียกดังอยู่หลายรอบ มันไม่ปิดเครื่องก็บุญแล้ว

“ ฮาโหล ยู มีอะไร “ เสียงงัวเงียสุด ๆ เพิ่งได้นอนยังไม่ถึงสองชั่วโมงเลย

“ แกมีที่อยู่ยามะจังหรือเปล่า “ ตรงประเด็นสุดๆ เหมือนกัน

“ มี...แกจะเอาไปทำไม “

“ แล้วทำไมแกไม่เคยบอกฉันวะ “

“ แกไม่เคยถาม แล้วข้าจะบอกทำไม “ ดูมัน ซื่อหรือกวนกันฟ่ะเนี่ย

“ รีบบอกมาเลยนะ ข้าใจร้อนโว้ย “

“ ไม่... แกจริงใจแค่ไหนกับยามะพี ถ้าแกแค่คิดเล่น ๆ เบื่อแล้วทิ้ง
อย่างพวกสาว ๆ ที่แกเคยคบ ก็ไม่ต้องไปยุ่งกับเค้า “

“ ข้าจริงจังนะโว้ยไอ้โนะ แล้วพวกสาว ๆ พวกนั้นเข้ามาหาข้าเอง
บอกพวกหล่อนไปแล้วว่าข้าไม่คิดจะจริงจังกับใคร รับได้ก็รับ
รับไม่ได้ก็ไป พวกหล่อนก็ยอมรับกันแต่โดยดีนี่นา

“ แต่ไม่ใช่กับยามะพี แกจะต้องจริงใจกับเขาตั้งแต่แรก ถ้าเขาเสียใจ
เพราะแก ข้าจะไม่ยกโทษให้ “ จุนโนะพูดออกมาจากใจจริง ๆ

ยามะพี เป็นคนดี ชีวิตก็ไม่ได้สุขสบายอะไรนัก เขาไม่อยากให้
เพื่อนของเขา ทำให้เสียใจภายหลัง

“ แกเคยเห็นข้าสนใจใครก่อนหรือเปล่าล่ะ ยามะจังเป็นรักแรกพบ
ของข้าเลยนะ และข้าก็ไม่อยากเห็น ยามะจังของข้าเสียใจด้วย
ข้าอยากเห็นเขามีแต่ความสุข แกเชื่อฉันไหมวะไอ้โนะ “
ยูอิจิตอบออกไปอย่างจริงจังเช่นกัน

“ เออ....เชื่อ “ ยูอิจิที่ใคร ๆ เห็น อาจเป็นคนขี้เล่น บ้าบอ โวยวาย
ไปตามเรื่องยามอยู่กับเพื่อน ๆ แต่ถ้าเพื่อนสนิทจริง ๆ จะรู้ว่าหมอนี่

ถ้าคิดทำอะไรจะมุ่งมั่นมาก และก็ไม่ล้มเลิกความตั้งใจง่าย ๆ ไม่อย่างนั้น
คุณชายนากามารุ คนนี้คงไม่ออกมาอยู่คนเดียวข้างนอกอย่างนี้หรอก
คงจะยอมให้ครอบครัวฟูมฟักเป็นไข่ในหินไปตลอดชีวิต

“ บ้านยามะพีก็อยู่ใกล้ ๆ คอนโดแกนั่นแหล่ะ “ จุนโนะเฉลยคำตอบ
ทำให้คนบางคนเอ๋อไปเลย

“ ห๋า.... ตรงไหน “ ถามออกไปเสียลั่นรถ

“ ก็หมู่บ้านเก่าแก่ อยู่ด้านซ้ายของถนนก่อนถึงคอนโดแกแป๊ปเดียวเอง

ที่มีศาลเจ้าอยู่หน้าหมู่บ้านน่ะ แกขับรถผ่านทุกวัน บ้านเค้าเข้าไปด้านใน

อยู่ขวามือหลังที่ 9 น่ะ บ้านจะหลังเล็ก ๆ น่ารัก แล้วหน้าบ้านจะจัดแบบ

สวนญี่ปุ่นโบราณ มีอยู่หลังเดียวแหล่ะ เพราะพ่อเขาเป็นนักจัดสวนน่ะ

โชคดีว่ะเพื่อน ข้าจะได้นอนต่อ ส่วนเอ็งจะไม่หลับไม่นอน ก็เรื่อง

ของเอ็ง “

“ เดี๋ยว.....ไอ้โนะ ทำไมแกรู้เรื่องยามะจังดีขนาดนี้ แค่รุ่นพี่ที่ติวให้

ไม่ใช่เรอะ “ ถามออกไปอย่างเอาเรื่อง เริ่มหึงครับท่าน ก็มาคิด ๆ ดู

ไอ้โนะมันสนิทกับยามะจังของเขาเกินไปหน่อยไหม แต่จุนโนะเหมือน

นกรู้ตัดสายโทรศัพท์ไปเรียบร้อย

“ เออ...ฝากไว้ก่อน “ เห็นว่าบอกที่อยู่ของยามะจังให้รู้ เลยเก็บ

เอาไว้ทบต้นทบดอกคราวหน้า ผลุนผลันลงจากรถเดินเข้ามินิมาร์ทไปใหม่

จนไอโกะเงยหน้ามามองอย่างแปลกใจ เจอรอยยิ้มหวานจากหนุ่มตรงหน้า

เข้าให้ถึงกับละลายไปเลย

“ ผมอยากได้เครื่องดื่มกับอาหารบำรุงน่ะครับ แต่ไม่รู้ว่าจะเลือกอย่างไหนดี “

เอ่ยบอกเสียงนุ่ม ๆ แค่เนี้ยคนสวยตรงหน้าก็จัดการเลือกใส่ตะกร้า
ให้อย่างครบถ้วนแถมจะมากไปเสียด้วยซ้ำ

“ ขอบคุณมากเลยครับที่กรุณา “ โค้งให้อย่างสุภาพ หลังจากได้รับของ
เรียบร้อยแล้ว

ไอโกะมองตามหลังไปอย่างปลื้ม ๆ หล่อ รวย สุภาพ โอ้ยอิจฉายะมะจัง
ที่ได้แฟนเพอร์เฟกอย่างนี้

ยูอิจิเมื่อกลับมาในรถก็เปิดเพลงเบา ๆ ขับ BM คันหรู ตรงไปยังคอนโด
ของตัวเองอารมณ์ดีผิดปกติ

“ รอก่อนนะ ยะมะจัง ยังไงก็หนีพี่ยูคนนี้ไม่พ้นหรอก “


...............

...........

......

ทัตจัง.......เรียกพี่เลี้ยง หลังจากลืมตาขึ้นมาเห็นกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่

บนเก้าอี้ริมห้อง

“ ตื่นแล้วหรือคุณจิน เป็นอย่างไรบ้าง “

“ ไปไหนกันหมด “ ถามพลางยกมือลูบหน้าอย่างเพลีย ๆ

“ มาถึงก็เหลือแต่คุณเรียวคนเดียว คนอื่น ๆ คงกลับไปแล้ว “

“ ทิ้งกันไปหมด “ เอ่ยออกมาอย่างน้อยใจ แต่จุดประสงค์ไม่ใช่

กับพวกเพื่อน ๆ ของเขาหรอก อีกคนต่างหาก ไหนบอก จะไม่ทิ้งกันไง
คนโกหก ใบหน้าเพลีย ๆ นั่นบึ้งตึงขึ้นมาทันที

“ ที่กลับไป คงไม่อยากอยู่รบกวนคุณจินมากกว่า แล้วมีคุณเรียว
ดูแลอยู่ทั้งคน อย่าไปโกรธพวกคุณ ๆ เลย “

“ เปล่าไม่ได้โกรธพวกมันหรอก แต่โกรธคนโกหก “ หน้าบึ้ง
ยิ่งบึ้งขึ้นไปอีก พี่เลี้ยงเลยงงไป โกรธใคร แล้วใครโกหก

“ คุณจินไปล้างหน้าเสียหน่อยดีกว่า เดี๋ยวค่อยกลับบ้าน “

“ อืม....ดีเหมือนกัน ทัตจังรอก่อนนะ “

ล้างหน้าล้างตาออกมาจากห้องน้ำค่อยสดชื่นหน่อย เงยหน้าขึ้นมา
ก็เจอไอ้เพื่อนหน้าหล่อนั่งคุยอยู่กับพี่เลี้ยง

“ คาซึยะกลับไปเมื่อไหร่ “ ถามออกไปเสียงขุ่นทันที

“ ใจคอแกจะหายใจเข้าออกเป็น คาซึยะ เลยใช่ไหม เมื่อคืน
แกก็ละเมอหาแต่ คาซึยะ คาซึยะ “ เพื่อนตัวแสบมันดันแซวกลับมาอีก
จนทัตจังหันมามองเขาแปลก ๆ

“ ก็แค่ถามดู ไม่อยากรู้เท่าไหร่หรอก “ อุบอิบตอบไป

“ ปากน่ะให้มันตรงกับใจหน่อยไอ้จิน แหมทำอย่างกับข้าไม่รู้
ชอบเขาล่ะสิเอ็ง “

“ เฮ้ย....บ้าเหรอไอ้เรียว “ เขินครับไอ้จินมันเขิน เป็นบุญตาจริง ๆ

“ คาซึยะของแกน่ะ โดนฮิโรกิลากกลับไปตอนคลับใกล้จะปิดแล้ว

เค้านั่งเช็ดตัวให้แกตลอดเลยนะเว้ย ถ้าพี่เค้าไม่พากลับไปเสียก่อน

ข้าว่าเค้าคงอยู่กับแกจนถึงเช้านั่นแหล่ะ “

“ จริงเหรอ เค้าอยู่ตลอดเลยเหรอ “

“ ก็เออดิ ข้าจะโกหกแกทำไม ว่าแต่แกนี่ดูง่ายเนอะ หุบยิ้มบ้างก็ได้นะ “ ปากมันมีไว้กัดจริง ๆ

.................................

..........................

................


ที่ห้องของคุณชายอคานิชิ แทนที่กลับมาถึงจะหลับยาวแต่เปล่า
เจ้าของห้องยังเดินวนไปเวียนมาเป็นพันรอบได้แล้วมั้ง ทำอย่างไรดี
คิดถึงคนตัวเล็กแก้มใสจะบ้าตายอยู่แล้ว อยากเห็นหน้า อยากได้ยินเสียง

“ เฮ้อ! “ ลงไปนั่งกุมขมับที่เตียง ไม่เคยเป็นอย่างนี้มาก่อน
คว้าโทรศัพท์กดโทรออกอย่างรวดเร็ว

“ ฮาโหล....อะไรไอ้จิน ง่วงจะตายอยู่แล้ว “ โคคิส่งเสียงโวยวาย
มาตามสาย

“ คิดถึง คาซึยะอ่ะ “ จินตอบกลับไป

“ แกจะบ้าเรอะ เรื่องแค่เนี้ยต้องโทรบอกด้วย ละเมอหรือเปล่า
แกกลับไปนอนไปข้าง่วง “ โคคิโวยวายต่อก่อนจะตัดสายทิ้ง

มันไม่ห่วงกันเลยหรือไง
กดเบอร์ ยูอิจิ เรานอนไม่ได้คนอื่นก็ไม่ต้องนอน

“ ฮาโหล...ไอ้จินฟื้นแล้วเหรอ โทรมาไม ข้าเพิ่งได้นอน “
เสียงยูอิจิอู้อี้มาตามสาย

“ ข้าคิดถึง คาซึยะ “

“ แล้วโทรหาข้าทำไม ไม่โทรหาไอ้โนะมันล่ะ ข้าต้องนอนเอาแรง

เดี๋ยวจะไปบุกบ้านว่าที่พ่อตา แม่ยายโว้ย “ มันตัดสายหนีกันอีกแล้ว

โทรหาจุนโนะ ใช่ มันเป็นอัจฉริยะ มันน่าจะมีคำแนะนำดี ๆ ว่าแล้ว

ก็โทรหาจุนโนะเป็นรายต่อไป

“ ไอ้โนะ...ข้าคิดถึง คาซึยะ “ ปลายสายเงียบสนิท เหมือนคำที่ได้ยิน

ยังไม่เข้าไปอยู่ในสมองของมัน

“ โทรมาแค่เนี้ย บ้าพอกันเลยทั้งแก ทั้งไอ้ยู คิดถึงก็โทรหาเขาสิ

หรือไม่ก็ไปหาเขาที่บ้าน เอาเบอร์กับที่อยู่ไป แต่ข้าแนะนำให้โทรไปดีกว่า

อย่าเสนอหน้าไปที่บ้าน เพราะอาจหัวกระจุยได้ แล้วก็ไม่ต้องโทรมาแล้วนะ

ข้าจะได้หลับได้นอนซะที “

จินนั่งมองที่อยู่บ้าน คาซึยะกับเบอร์โทรศัพท์อย่างงง ๆ

ได้มาง่ายขนาดนี้เลยเหรอ ไอ้โนะมันคนหรือเปล่าเนี่ย

(ข้าน่ะคนธรรมดาแต่พวกแกคิดไม่ถึงกันเอง โฮะๆๆๆเสียงหัวเราะจุนโนะ)





Create Date : 19 ธันวาคม 2551
Last Update : 27 มีนาคม 2552 23:42:08 น. 3 comments
Counter : 204 Pageviews.

 
น่ารักอ่า
จินหลงน้องเข้าแล้วววว
พี่ยูสู้ๆๆ


โดย: rdn IP: 203.155.224.83 วันที่: 26 ธันวาคม 2551 เวลา:13:07:23 น.  

 
แหมนึกว่าจิน มันจะกอดน้องไว้ทั้งคืน

ที่ไหนได้กลับมมาร (อุ๊ยต๊าย ฮิโระ อย่าโกรธนะ)
แต่เอ๊ะทำไม จุนโนะ เป็นคนดีตลอดเลยนะ

จุนโนะ คู่ใครนี้ ฮิโระมีคู่เสียแล้ว

มะพีกลายเป็นเด็กทำงาน part time เหรอนี้

โฮสๆๆๆๆ อยากเที่ยวค่ะ


โดย: karuya IP: 117.47.27.81 วันที่: 2 มีนาคม 2552 เวลา:22:06:00 น.  

 
จินละเมอหาแต่น้อง
แต่ชอบจุนโนะโดนคนโทรมากวนแต่เหมือนจะรู้เลย ให้เบอร์โทรเลย ชอบเรื่องนี้
น่ารัก


โดย: ilovejinme IP: 61.90.106.183 วันที่: 10 มกราคม 2553 เวลา:23:39:02 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

Mamesu
Location :
ปทุมธานี Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




ถ้าใกล้กว่านี้ก็กลัวว่าเธอจะถอยไป ห่างใจฉันไปไกลไม่กลับมา
Friends' blogs
[Add Mamesu's blog to your web]
Links
 

MY VIP Friend

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.