ฟิค y นะคะ ใครหลงเข้ามาก็ขออภัยค่า
Group Blog
 
 
ธันวาคม 2551
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031 
 
18 ธันวาคม 2551
 
All Blogs
 
Fic แอบหอม part 1-5 (จินเมะ * ยูพี)

แอบหอม part 1

จิน

จิน

จิน

"อะไรกันน่าเบื่อจริง" พวกผู้หญิงน่ารำคาญ จะเอายังไงกับฉันหนักหนาเนี่ย

อคานิชิ จิน ทายาทนักธุรกิจพันล้านถอนหายใจยาวอย่างปลงๆ

เขาอุตส่าห์หลบแล้วนะ พวกนี้นี่ตาดีกันจริง ขอบอก

คิดแล้วก็ใส่เกียร์หมา,แมว เกียร์ไรก็แล้วแต่ที่นึกออกอ่ะน่ะ

วิ่งไม่เห็นฝุ่นไปที่ตึกปี 2

"เฮ้อ เกือบตาย "

" อีกแล้วหรือว่ะไอ้จิน ออกกำลังกายแต่เช้าเชียวนะมึง "ไอ้ห้อย ยูอิจิ ฉายา

ที่เพื่อนตั้งให้ เพื่อนสนิทที่มีอยู่ไม่กี่คนทักขึ้น

ทำไมแกต้องทำไรให้ยุ่งยาก ก็แค่นั่งรถที่บ้านเข้ามาก็หมดเรื่อง

ยูอิจิส่ายหัวด้วยความไม่เข้าใจไอ้หล่อตรงหน้า ยอมรับว่ามันหล่อกว่า

แต่ความเร้าใจน่ะของผม (มากไปล่ะ*ข*)

"ถามจริงเฮอะไอ้คุณจิน เอ็งคิดอะไรอยู่ ถึงได้อยากขึ้นรถไฟมามหาลัยฟ่ะ"

"แม่งรถก็แน่นเบียดกันเป็นปลากระป๋อง มันน่าพิศมัยตรงไหน" เขาล่ะข้องใจกับไอ้หล่อนี่มาก ถึงมากที่สุด

"แกไม่รู้สึกถึงความน่าสนใจของมันน่ะสิไอ้ยู บนรถไฟน่ะนะมันแตกต่างจากชีวิตฉัน โดยสิ้นเชิงเลยนะโว้ย "

ใช่มันย่อมแตกต่างอยู่แล้ว เขาน่ะเกิดมาบนกองเงินกองทอง ตระกูลของเขา

หยิบจับอะไร ก็เป็นเงินเป็นทองไปหมด

มีอะไรที่คุณชายอย่างเขาอยากได้แล้วไม่เคยได้มั่ง ไม่มี แต่ก็ไม่ได้ทำให้

อคานิชิ คนนี้มีความสุข มากกว่าคนอื่น เขาอาจจะมีความสุขน้อยกว่าคนอื่น

ด้วยซ้ำ ก็เขาน่ะเป็นลูกคนเดียว และก็อยู่คนเดียวมาโดยตลอด

เพราะอะไรล่ะ พ่อกับแม่เขาน่ะสิ ทำธุรกิจ เดินทางไปต่างประเทศ

เป็นว่าเล่น เขาเห็นหน้าคนรับใช้มากกว่าหน้าพ่อแม่ตัวเองเสียอีก

แต่ดีหน่อยที่เขามีพี่เลี้ยงที่ใจดีอย่างทัตจัง และมีเพื่อนสนิทอย่าง ยูอิจิ,โคคิ,

จุนโนะ และเพื่อนของเขาก็บ้าบอคอแตกไปตามนิสัยของแต่ละคน

อยู่กับพวกมันแล้วไม่เคยเหงา


"จินโว้ยมาแล้วเหรอ" นั่นไงนึกถึงก็มา โคคิ ไอ้หน้าโหดผิดกับนิสัยลิบลับ
ทักเสียงดังลั่น

"เย็นนี้เล่นบาสกันป่ะ ไอ้รุ่นพี่ปี 3 มันท้าน่ะ แม่งมันคงนึกว่าพวกเราอ่อน ไม่รู้ซะแล้ว" มันพูดพลางนั่งลงข้างๆ คว้ากระเป๋ามาเปิด แล้วสิ่งที่ไม่เข้ากับ
หน้าตามันอย่างมาก ก็ติดมือมันมาด้วย

นม ครับ นม (อะ อะ อย่าคิดมาก) จะบอกว่ากล่องนม แต่แค่เนี้ยไม่เท่าไหร่
แต่มันเป็นนมรสสตอเบอรี่ครับท่าน

"ไอ้คิ เฮ้ยมึงไปแอบกินได้ไหม ไอ้บ้า เสียภาพหมด แม่งมีหน้าตาเรียกหาบาทา แต่แม่งดันกินนมรสสตอเบอรี่ แล้วนี่แมวที่ไหน มันจะกลัวมึงฟะ"

"ไอ้ยู การที่ใครจะกลัวไม่กลัวกูมันอยู่ที่นมกูตรงไหน"

"ไอ้เปร.... ก็นมมึงน่ะสีชมพู๊ ชมพู"

"บ้าตายูบ้า มาแอบเห็นของเค้าตั้งแต่เมื่อไหร่" โคคิพูดเสร็จทำท่าบิดไปบิดมาทั้งที่ยังดูดนมอยู่ในปาก

"ไอ้คิ มึงอยากจะทางใครทางมันกับกูนักใช่ไหม พูดแถมยกบาทาที่ใส่ คอนเวิ.. เบอร์ 45 ยันเข้าให้ แต่ความไว โคคิเป็นเลิศ มีหรือแค่เนี้ยหลบไม่ทัน

"จิ๊น ช่วยเค้าด้วย ไอ้ห้อยมันรังแกเค้า" มือปลาหมึกเกาะหมับเข้าให้ที่แขนของ จิน

"พอไอ้คิ ตูจะอ้วก ไอ้บ้านี่" มือไอ้นี่นี่ เหนียวเป็นกาวจิงๆๆ

"เออ ไอ้คิ เมื่อกี้เองบอกพวกปี 3 ท้าแข่งเหรอ เองไปกวนไรเขามาอีกล่ะสิ"

"ป่าวนา ข้าแค่เดินผ่านหน้าพวกมันเองนะโว้ย สงสัยความหล่อมันกระแทกตาพวกมันเข้าอ่ะ"

"แล้วเองจะไปกันหรือป่าว ไอ้จิน ไอ้ยู บอกไว้ซะก่อนถ้าไม่ไปเสียเชิงหมด"

"ไปดิวะ เผื่อมีสาวๆๆ ตามไปกรี๊ด แหม มันกระชุ่มกระชวยดีจริง มีสาวมาล้อมหน้าล้อมหลัง"

"มากไปแหล่ะ ไอ้ห้อย เห็นมาทีไร ก็ จินหล่ออย่างงั้น หล่ออย่างงี้ ไม่เห็นจะมี ยูหล่องั้น หล่องี้มั่ง เฮอะ"

"อ่าวเองไม่เห็น ออร่าในตัวข้าเหมือนสาวๆๆ หรอกเฟ้ย"

"พอเถอะชักจะทนเอ็งไม่ไหว แล้วไปไหมไอ้จิน " โคคิหันไปถามจินที่ยืนเงียบอยู่นาน

"ก็ได้ กลับบ้านไปก็ไม่รู้จะทำไร"



แอบหอม” Part 2


.....................................
....................................
...................................
..................................

เสียงกรี๊ดกร๊าดภายในโรงยิมทำให้ร่างบางที่กำลังเดินผ่านหยุดชะงักเท้าทันที พลางเปลี่ยนทิศทาง เดินไปยังต้นเสียง

“ทำไมสาวๆ ถึงมารวมกันอยู่ตรงนี้เยอะแยะ” พึมพำพร้อมชะเง้อมองผ่านประตูเข้าไป อย่างสนอกสนใจ

“คาเมะ” เสียงเรียกจากด้านหลังหยุดการกระทำทั้งหมดของคนตัวเล็ก

“อ้าว ยามะจัง เสร็จแล้วเหรอ” ทักเพื่อนรักด้วยรอยยิ้มหวาน

“เฮ้อเสร็จแล้วน่ะสิ เหนื่อยมากเลยคาเมะ” ยามะพีพูดพร้อมยื่นแก้มป่องๆ เข้าไปถูไถกับแก้มใส อย่างอ้อนๆ แต่ก็ไม่ค่อยถนัดเพราะติดกับแว่นสายตาอันหนา

“อ๊ะ แย่ล่ะแก้มเป็นรอยหมดเลย” มือนุ่มๆของ ยามะพีลูบไปที่แก้มใสของคนตรงหน้าที่บัดนี้ กลับเป็นรอยแดงเพราะขอบแว่นของเขา

“ก็บอกแล้วไงยามะจัง ว่าให้ใส่ คอนแท็ค ดูสิเนี่ยแว่นปู่อันเนี้ยะมันบังความน่ารักของยามะหมดเลยรู้มั้ย”

“ไม่เอาอ่ะ คอนแท็ค มันทำให้เคืองตา แล้วกว่าจะถอด กว่าจะใส่ยุ่งยากจะตาย สู้แว่นก็ไม่ได้”

“ว่าแต่คาเมะเถอะ ชมรมเลิกแล้วเหรอเห็นทุกทีต้องไปตาม”

“เสร็จแล้ว.....นี่ไงของโปรด ยามะจังเชียวนา” กล่องขนมสวยๆ ลอยไปลอยมาอยู่ตรงหน้า ทำให้ตาโตๆ มีแสงวิ๊งๆๆ ขึ้นมาทันที

“อะไรน่ะ คาเมะห๊อมหอม” สูดความหอมเข้าไปเต็มปอด

“เค้กสตอเบอรี่ ของโปรดยามะจังไง” เสียงใสเอ่ยบอกเบาๆ

“โอ้สุดยอด...... รักคาเมะที่สุดในโลกเล้ย” จมูกโด่งๆ ยื่นไปหอมแก้มใสดังฟอด “ แหมแก้มคาเมะเนี่ย หอมไม่แพ้เค้กเลยแฮะ” คนตาโตคิดในใจ

“ งั้นกลับบ้านกันดีกว่า ” ฉวยข้อมือของคนตัวเล็ก จูงเดินห่างออกมาจากโรงยิม ที่ตอนนี้เสียงกรี๊ดเริ่มเบาลง ทั้งคู่เกือบจะเดินถึงประตูมหาลัยอยู่แล้วคนตาโตกลับหยุดกึก ทำให้คนเดินตามอุทานอย่างตกใจ

“ว้า ยามะลืมหนังสือไว้ที่ห้องสมุด จดโน้ตไว้เต็มเลยแย่จริง ของสำคัญลืมได้ไง”

“ ยามะจังกลับไปเอาสิ เดี๋ยวคาเมะนั่งรออยู่ตรงนั้นนะ ” ชี้มือไปยังม้านั่งริมทะเลสาบหน้ามหาลัย ไม่ห่างจากที่ยืนอยู่มากนัก

“งั้นรอแป๊ปนะ ยามะจะวิ่ง 100 เมตร ต่อวินาทีเลย”

“อ๊ะ ไม่ต้องรีบก็ได้” ยังไม่ทันที่ร่างบางจะพูดจบประโยค ก็เห็นแต่หลังไวๆ ของเพื่อนสนิทซะแล้ว ส่ายหน้าไปมาพร้อมกับเดินไปที่ม้านั่งริมทะเลสาบ

………

……..

“เฮ้ยไอ้คิ หายบ้าหรือยังมึง ได้เสียเหงื่อเป็นปี๊ปแบบนี้ กีฬาน่ะมันดีเห็นไหม ทำให้คนหายบ้าได้ใช่ไหม จิน ” หันไปพยักหน้าขอความเห็นจากคนข้างๆ

“อือ เห็นด้วยว่ะ” พูดไปด้วยพร้อมทั้งขยับผ้าขนหนูเช็ดผมฟูที่ตอนนี้เปียกโชกให้แห้ง

“เออ ข้าบ้าแล้วเอ็งล่ะ ต้องบ้ากว่าข้าแน่ๆ เพราะเอ็งพูดกับคนบ้าอย่างข้ารู้เรื่อง 555 เฮ้ย... ใช่ครับ เฮ้ย...
เพราะว่าไอ้ยูปากห้อยมันยันไอ้หน้าโหดเข้าให้เต็มๆ ผลน่ะเรอะ ก็ไอ้หน้าโหดอ่ะดิ มันดันชนโครมเข้าให้กับเด็กแว่นที่วิ่งมาด้วยความเร็วแสง กระเด็นกระดอนไปคนละทิศละทาง

“ โอ้ย... อะไรเนี่ย ” มือบางคลำป้อยๆ ไปตามเนื้อตัวเหมือนสำรวจหลังจากกระแทกลงบนพื้น

“ไอ้ยู มึงทำไรเนี่ย... เป็นไรมากหรือเปล่า ” จากหน้าโหดๆ กลายเป็นหน้าแห้งยิ้มแหยๆ ขึ้นมาทันที

“เจ็บสิถามได้ เดินภาษาป๊ะนายหรือไง แล้วนี่นายเป็นมนุษย์ต่างดาวป่ะเนี่ย หน้านายทำไมเบลอๆ บานๆ ”

งงสิครับ โคคิ เจอมุขนี้เข้าไปหน้าตาก็ออกจะหน้ารักแต่ทำไมปากจัดจัง
มือบางขยี้ไปที่ตาโตๆ เพราะมองไม่เห็น “แว่นล่ะ แว่นฉันไปหนาย” โวยวายทันทีที่ของสำคัญ ที่ติดกับหน้ามานานอันตธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย พลางหันซ้ายหันขวามองหา

“นี่หรือเปล่า” เสียงนุ่มๆ ดังขึ้นข้างๆ ทำให้ต้องหันหน้าไปมอง แต่เห็นไม่ถนัดเลยต้องชะโงกหน้า เข้าไปไกล้มือของใครบางคนที่ยื่นแว่นมาให้ “ โห มือสวยอ่ะ ” แค่คิดในใจเท่านั้นนะ เรื่องไรจะชมออกไป พร้อมทั้งกระชากแว่นกลับมาใส่บดบังตาโต ที่คนเห็นถึงกับอึ้ง

“ขอบใจ แต่ทีหลังไม่ต้อง แล้วก็หัดดูตาม้าตาเรือกันซะบ้าง นี่ดีนะแขนขาฉันไม่หักไป ถ้าฉันเป็นอะไรไปนะนายไม่ตายดีแน่ ดีนะที่กำลังรีบ ” ขว้างค้อนไปให้คนตรงหน้า แล้วก็ผลุนผลันวิ่งหายไปพร้อมหัวใจของใครบางคนแถวนี้

“ จิน เค้าตกหลุมรักอ่ะ” เขย่าแขนคนยืนข้างๆ แถบจะหลุดติดมือ

“บ้าหรือป่าว ไอ้ยู เดี๋ยวดีดไปนู่น ปล่อยแขนตู”

“น่ารัก น่าร้ากกกก คนอะไรก็ไม่รู้ กน่ารักที่สุดในโลก โอ้เจ้าหญิงของยู ไปอยู่ที่ไหนมาทำไมเพิ่งเจอ หลุดรอดสายตาองค์ชายยูคนนี้ไปได้ยังไงตั้ง 20 กว่าปี”

“ไอ้ยู ไอ้ยู ไอ้ยูโว้ย “ โคคิตะโกนเรียกเพื่อนที่ตอนนี้วิญญาณหลุดออกจากร่างตามไอ้ตาโต ปากจัดนั่นไปแล้ว จนหน้าแทบจะชนกัน

“ไอ้คิ กูได้ยินแล้ว มึงเอาหน้าโหดๆ ของมึงไปไกลๆ เลย โห เสียฟิลลิ่งหมด”

“ถ้าได้ยินแล้วมึงก็เลิกเพ้อรำพันซะที จะได้กลับบ้าน เย็นแล้วนะโว้ย ไอ้จิน ปล่อยไอ้ยูมันไว้แถวนี้แหล่ะ”

“เอ้ยยู ไปเถอะ เย็นแล้วเดี๋ยวไม่ทันรถไฟ” พูดเสร็จตบหลังเพื่อนปึกๆ เพื่อเรียกวิญญาณให้กลับเข้าร่าง

“โอ้ย ไอ้จิน นี่มือหรือเท้าวะเนี่ย หนักเป็นบ้า เฮ้ย รอด้วย”


...แอบหอม... part 3
………….
………..
……

“ คาเมะ ..ไปเถอะ ” เสียงยามะพีร้องเรียกจากด้านหลัง ทำให้คนตัวเล็กละสายตาจากหนังสือตรงหน้าหันไปมองเพื่อน

“จะทันรถเที่ยวนี้หรือเปล่า..ยามะจัง” ยกมือขึ้นดูนาฬิกาเรือนเล็กน่ารักสมตัวเจ้าของ

“ทันสิ ไปวิ่งๆ”

ที่สถานีหน้ามหาลัย ประตูรถไฟกำลังปิดพอดี ร่างสองร่างผ่านประตูเข้าไปอย่างฉิวเฉียด

“เฮ้อ...เกือบไม่ทัน” ยกผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อที่แก้มป่องๆ ไปด้วย แล้วก็เพื่อแผ่ไปยังแก้มใส ที่ตอนนี้แก้มใสๆ นั้นกลับแดงระเรื่อ

“รถไฟตอนนี้คนแน่นจัง ยามะ” คาเมะยืนตัวลีบหันหน้าเข้าหายามะพี เพื่อนรัก แต่แผ่นหลังกลับโดนเบียดไปเบียดมา

“ขยับมาตรงนี้มา” ยามะพีก็ไม่ชอบใจเหมือนกัน

“ไอ้คิ...มึงดูดิ เฮ้ยพรหมลิขิตโว้ย..น้องน่ารักของกู” สะกิดเพื่อนให้มองไปข้างหลังของจิน พร้อมทำหน้าทำตาเหมือนหมาเห็นกระดูก

“ ไอ้จิน..มึงขยับเข้าไปใกล้หน่อยดิ กูอยากมองหน้าเค้าใกล้ๆ อ่ะ” ดันร่างหนาของเพื่อน ให้ถอยหลังเข้าไปใกล้ๆ เป้าหมาย แผ่นหลังของ จิน ชนคนข้างหลังเบาๆ จึงหันหน้าไปมอง เห็นแต่เรือนผมเส้นเล็กสีน้ำตาล ของคนที่ยืนหันหลังชนกับเขาอยู่ จึงหันกลับมาถามไอ้ตัวก่อเรื่อง

“ เห็นพอหรือยัง แค่เนี้ยะ ฮะ ..ไอ้ยู..” เห็นตาปิ๊งๆ ของมันก็รู้แล้วว่าใกล้จนเกินพอ

“ คาเมะจัง...โทรไปบอกที่บ้านหรือยังว่าจะกลับเย็น ” จินได้ยินเสียงถามเบา ๆ ถึงกับอมยิ้ม กับชื่อที่ถูกเรียก “ คาเมะจังเหรอ ”

“ อ๊ะ..ลืมเลย ” เสียงเล็กๆ ของคนข้างหลังอุทานขึ้น

“ เสียงน่ารัก ” จินคิดในใจ รู้สึกเหมือนคนข้างหลังขยับยุกยิก หาอะไรสักอย่าง

“ คุซาโนะ.. วันนี้กลับเย็นหน่อยนะ.. อืม ชมรมเลิกช้าน่ะ ไม่ต้องออกมารับหรอก ” เสียงใสๆ เอ่ยกับโทรศัพท์
แต่กลับทำให้คนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ อยากเห็นหน้าขึ้นมาซะงั้น จึงหันหน้าไปมอง พร้อมๆ กับเจ้าเด็กแว่นน่ารัก ของเจ้ายู อุทานทำตาโตมองไปข้างหลังร่างเล็ก เจ้าตัวจึงหันมามองตามสายตาของเพื่อน…… อุบัติเหตุ......... มันเป็นอุบัติเหตุ จริงๆ ... ก็แก้มใสชนเข้ากับจมูกโด่งพอดิบพอดี

“ อื้อ.. " เสียงเล็กอุทานอย่างตกใจ พลางเงยหน้าขึ้นมองสบตาคม
ของคนต้นเหตุ แก้มใสแดงก่ำขึ้นมาทันที ก็หน้าน่ะใกล้กันมากกกก
ส่วนคนต้นเหตุน่ะ อึ้งและเอ๋อ ไปแล้ว “ ผู้ชายใช่ไหม คนที่อยู่ตรงหน้าเขา แต่ทำไมน่ารักอย่างนี้ แถมแก้มก็ ห๊อมหอม บ้าไปแล้วไอ้จิน ต้องบ้าแน่ๆ “ ยิ่งเห็นคนตรงหน้ายืนหน้าแดง ยิ่งทำอะไรไม่ถูก ได้แต่เอ่ยขอโทษออกไปเบาๆ เบามาก เหมือนเสียงกระซิบเลยแหล่ะ
ส่วนร่างบางได้แต่พยักหน้านิดๆ แล้วต้องก้มหน้าหลบสายตาหวานที่ส่งมาให้

แต่เสียงแว๊ดๆ ของยามะพี ทำให้ทั้งคู่ถึงกับสะดุ้งหลุดออกมาจากบรรยากาศแปลกๆ “ นายไปยืนไกลๆ ฉันเลยนะ” ยามะพีตวาดยูอิจิ ที่ตอนนี้ไปยืนทำตาวิบวับ ออร่ากระจาย อยู่ตรงหน้า ...ไปตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?

“แหม...ก็เราอยู่มหาลัยเดียวกันใช่มะ การทำความรู้จักคุ้นเคยไม่เห็นจะเสียหายตรงไหน” ยังมันยังทำหน้ามึนตอแยเขาต่อ

“ จะเสียหายต่อสุขภาพจิตฉันน่ะสิ ถ้ายังเห็นหน้านายอยู่เนี่ย” ยามะพีโวยวาย

“ ก็รถมันออกแน่น จะให้หลบไปทางไหนล่ะครับ ยังไงก็ต้องทนเห็นหน้ากันหน่อยล่ะน่า”

“ เมื่อกี้นายไม่ได้อยู่ตรงนี้นี่ “ ยามะพีบ่นแถมค้อนให้อีกที่นึง

“ อ่าวก็คนมันเบียด เลยต้องตามๆ กันมา “ มันยังเนียนได้

“ นายก็เขยิบไปหน่อยสิ ไม่เห็นต้องเข้ามาใกล้ขนาดนี้ “ ยามะพียังแว๊ดไม่เลิก

“ ยามะจัง.. จะลงแล้วน้าไปเถอะ “ คาเมะผู้ยืนฟังสองคนเถียงกันอยู่นานเอ่ยขัดสงครามย่อยๆ ตรงหน้า พลางคว้ามือคนตาโตให้เดินตามไปยังประตู

“ ยามะจังเหรอ..ชอบอ่ะดุดี “ ...ยูเอ้ยแกหลงเจ้าปลาทองหัวปักหัวปำแล้ว..
ส่วนคาเมะเมื่อดึงยามะพีออกมาจากที่เกิดเหตุได้ ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก หัวใจยังเต้นตึกๆ อยู่เลย ไม่กล้าหันกลับไปมองข้างหลัง เพราะความรู้สึกบอกว่าสายตาคมยังคงมองอยู่

จินมองร่างบางจนหายลับไปจากสายตา โดนโคคิสะกิดเบาๆ

“ ไอ้จิน..อึ้งไปเลยเหรอ “ โคคิที่เป็นยามสังเกตการณ์บนรถไฟอยู่นานแซวขึ้น

“ ตาถึงนะแกนั่นน่ะ คาเมะนาชิ คาซึยะ ปี 1 สุดป๊อปเชียวนะเอง “
จินได้ยินยังงั้นถึงกลับหันขวับมาทันที ส่วนโคคิก็ลอยหน้าลอยตายิ้มยียวน กวนประสาทมาให้ คนอยากรู้ตรงหน้าเกือบจะยันโครมเข้าให้

“ ได้ยินอะไร ป๊อปๆ อ่ะ “ ยูอิจิยื่นหน้าเข้ามาฟังอย่างสนใจ

“ ก็เรื่องของปี 1 สุดป๊อป คาเมะนาชิ คาซึยะ น่ะสิ “

“ อ๋อ..คนที่ทั้งหนุ่มทั้งสาวทั่วมหาลัย ต่างพากันเพ้อถึงใช่ป่ะ ไอ้คิ...ทำไมล่ะ “ หันไปถามไอ้หน้าโหด

“ อ่าวไอ้ยูก็น้องน่ารักที่อยู่ข้างๆ ไอ้ปลาทองปากจัดไง หรือลูกกะตาแก มีไว้ให้ไอ้ปลาทองคนเดียววะ "

“ นั่นน่ะเหรอ...คาเมะจัง...เออน่ารักดี แต่หัวใจข้าให้ยามะจังของข้าไปหมดแล้วโว้ย “

“ เขาเป็นของแกตั้งแต่เมื่อไหร่ ก็เห็นๆ กันอยู่เค้าแถบจะกินหัวแกอยู่แล้วอ่ะ “

“ เอาเหอะน่า ยังไงเค้าก็ต้องเป็นของข้า “ ยูอิจิคิดเองเออเองเสร็จสับ

“ แล้วคุยเรื่อง คาเมะจังทำไมล่ะ ไอ้คิ “ ยูอิจิหันไปถาม เห็นไอ้โหด
มันทำหน้าพยักเพยิด ไปทางจินที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็เก็ตขึ้นมาทันที

“ เอ๊ะ เอ๊ะ อคานิชิ “ ยูอิจิหันไปทำตาวิบวับกับคนข้างหน้า

“ อะไรเล่า ไอ้ยู ไม่ต้องมาแซวเลยนะ “ เสยกมือลูบท้ายทอยแก้เขิน

“ ก็ร้อยวันพันปี คุณชาย อคานิชิ เคยเหลือบตาแลใครที่ไหนกัน แสดงว่า
คนนี้ของจริงอ่ะดิ “ เอาศอกสะกิดร่างหนาเบาๆ …แน่ะมันเงียบแสดงว่ายอมรับ...

“ คาเมะจังน่ะ เขาเรียนคณะบริหาร อยู่ชมรมคหะกรรม ใครๆ ก็อยากจะกินขนมที่คาเมะจังทำกันทั้งนั้นแหล่ะ ว่าแต่ยามะจังของข้านี่สิออกจะน่ารัก ทำไมใครๆ ถึงไม่เคยพูดถึงเลยล่ะ “

“ ไอ้ยู..มึงเอายามะจังออกจากหัวสมองมึงก่อนดิ ไอ้นี่นี่คุยเรื่องคาเมะกันอยู่แท้ๆ “ โคคิชักจะทนไม่ไหวกับไอ้คนหน้ามึนนี่

“ เอาออกจากสมอง ก็ยังอยู่ในหัวใจกูอยู่ดี “ หันไปทำตาลอยใส่ไอ้หน้าโหด จนโคคิตบป้าบเข้าให้ที่หัวเรียกสติ

“ เออๆ..รู้แล้ว มือหรืออะไรวะนี่เจ็บนะโว้ย “

“ แต่แกคงต้องพยายามหน่อยนะจิน เรื่องคาเมะน่ะ “ โคคิหันไปพูดกับจินต่อ ไม่อยากจะสนใจไอ้ห้อยนี่

“ ทำไมล่ะ “ จินถามขึ้นด้วยความอยากรู้

“ ก็บ้านคาเมะนาชิน่ะโหดกันทั้งบ้านเลยน่ะสิ โดยเฉพาะพี่ชาย ทาคิซาว่า ฮิเดอากิ โหดมากๆๆๆๆๆ แถมหวงน้องชายอย่างกับจงอางหวงไข่แน่ะ “

“ ทำไมถึงคนละนามสกุล “ จินถามขึ้นเบาๆ

“ แม่ของคาเมะน่ะเป็นหม้ายมี ทาคิซาว่า ก่อนที่จะมาแต่งงานกับ ตระกูล คาเมะนาชิ ก็ไม่มีปัญหาหรอกนะ เพราะตระกูล คาเมะนาชิ น่ะรัก
ทาคิซาว่ามาก กิจการต่างๆ น่ะ ยกให้ ทาคิซาว่าเป็นคนดูแลทั้งหมด
แต่ตระกูล คาเมะนาชิน่ะน้องๆ ยากูซ่าเลยนะเว้ย ประโยคหลังยื่นหน้าไปกระซิบใกล้ๆ จิน (มันจะกระซิบทำไม)

“ เตรียมตัวเตรียมใจได้เลย ไอ้จิน ถ้าจะเข้าไปลักไข่จงอาง “ ยูอิจิพูดแล้วทำมือปาดคอประกอบ


แอบหอม....part 4
……
….
…

ณ คฤหาส อคานิชิ

“ วันนี้กลับช้าจังเลยคุณจิน “

“ อ่าว..ทัตจังรออยู่เหรอ โทษทีลืมโทรบอก วันนี้เล่นบาสกับยูอิจิ โคคิน่ะ “ เอ่ยตอบพี่เลี้ยงที่รักเหมือนพี่น้อง เพราะเป็นคนดูแลทุกอย่างภายในบ้านและตัวเขา

“ จะทานอาหารเลยหรือเปล่า เดี๋ยวจะได้ให้แม่บ้านตั้งโต๊ะ “

“ อืม..ก็ได้เดี๋ยวจินขึ้นไปเปลี่ยนชุดก่อน แล้ววันนี้กินข้าวด้วยกันนะทัตจัง “ บอกพี่เลี้ยงแล้ววิ่งหายขึ้นไปชั้นบน

“ คุณจินเป็นอะไร ปกติกลับมาทำหน้าเบื่อโลกทุกที แต่วันนี้กลับเดินอมยิ้มเข้ามา หรือว่าชนะบาส “ พี่เลี้ยงคนสวยที่อยู่กับจินมาตั้งแต่เด็กนึกแปลกใจ
บนโต๊ะอาหาร อาการของจินก็ยังเป็นเหมือนตอนกลับมา คือกินไปยิ้มไป
จนพี่เลี้ยงต้องเอ่ยทักถึงความผิดปกติ

“ ชนะบาสมาเหรอคุณจิน ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เชียว “

“ อ๊ะ..ละสายตาจากถ้วยซุปที่มีใบหน้าของเต่าน้อยลอยอยู่ เมื่อได้ยินเสียงทัตจัง

“ ชนะสิ ชนะขาดเลย “

“ แต่ทุกทีคุณจินก็ชนะบ่อยนี่ ไม่เห็นดูมีความสุขอย่างวันนี้ “ ทัตจังตั้งข้อสังเกตตามที่เห็นมาตลอด

“ ก็วันนี้มีความสุขกว่าทุกวันนี่ แล้วอาหารก็อร่อยกว่าทุกวันด้วย “ พูดไปกินไปยิ้มไป

“ คงไม่ใช่เรื่องชนะบาสอย่างเดียวแล้วล่ะอาการแบบนี้ “ พี่เลี้ยงคนสวย
ถึงกับส่ายหน้ากับอาการของคุณชายบ้าน อคานิชิ

.........

....

ส่วนที่ตระกูลคาเมะนาชิ อันเก่าแก่กลับมีแต่บรรยากาศเยียบเย็นวังเวงพิกล เมื่อคุณหนูเล็กของบ้านอยู่ในโหมดงอนพี่ชายใหญ่ แห่งตระกูล นั่งหน้าบึ้ง
ไม่ยอมพูดยอมจาอยู่ที่โต๊ะอาหาร ทำให้พี่ชายที่โหดแสนโหดกับใคร แต่กับน้องชายสุดที่รักนี่แพ้ราบคาบทุกที (เขาเรียกแพ้ทาง)

“ คัตจังกินนี่สิอร่อยนะ “ คีบปลาอบซุปเต้าเจี้ยววางลงบนข้าวของคนตรงหน้าอย่างเอาใจ

“ ซุปนี่ก็อร่อยนะ “ เลื่อนถ้วยซุปเข้าไปวางใกล้ๆ อีกอย่าง

“ แล้วนี่ก็......” เงียบกริบทันทีเมื่อเจอคนตัวเล็กขว้างค้อนมาให้

“ ถ้าพี่ชายยังจะโวยวายเรื่องไม่ให้ขึ้นรถไฟไปมหาลัย กับจะให้คุซาโนะ ไปรับไปส่งอีกล่ะก็ เราไม่ต้องมาพูดกัน แล้วก็จะไม่กินข้าวด้วย “ เสียงเล็กๆ แต่ดุแว๊ดขึ้นทำให้คนที่ลูกน้องตั้งฉายาว่าหล่อแต่โหด กลับนั่งสงบเสงี่ยมเจียมตัวอยู่ตรงหน้าคนที่ดูยังไงๆ ก็ไม่เห็นจะน่ากลัว แต่นะก็คุณชายใหญ่
รักน้องมากๆๆๆๆๆ แค่เห็นคนตัวเล็กเสียใจ หรือเห็นน้ำตา
คุณชายใหญ่ของบ้านแทบจะลงไปชักดิ้นชักงอ ลิ้นไม่ให้ไต่ ไรไม่ให้ตอม แล้วการจะขัดใจเหรอ ยิ่งไม่มีทาง

“ โถ..ก็พี่เป็นห่วง แล้ววันนี้คัตจังก็กลับเย็นผิดปกตินี่ “

“ จะห่วงอะไรกันนักกันหนา น้องตัวเองเป็นผู้ชายนะ แล้วก็กลับกับยามะจังด้วย “

“ เป็นผู้ชายน่ะรู้อยู่แล้ว แต่เป็นผู้ชายที่ทำให้ผู้ชายด้วยกันมองจนเหลียวหลังเนี่ย มันไม่น่าห่วงหรอกเหรอ “ อันนี้คิดในใจพูดออกไปไม่ด้าย..ถึงตาย

“ ก็ได้พี่ไม่ให้คุซาโนะไปรับไปส่งที่มหาลัยก็ได้ แต่ต้องไปรับที่สถานีรถไฟนะ “ ยังมีการต่อรองนิดๆ หน่อยๆ ก็คนมันห่วง

“ จริงนะ “ ถามย้ำเอาคำมั่นสัญญา

“ อืม..จริงสิ “ พยักหน้าให้คนตัวเล็กตรงหน้า เฮ้อ..ไม่เคยจะใจแข็งกับเจ้าตัวเล็กนี่ได้สักที แค่นี้รอยยิ้มหวานจากคนตรงหน้าก็ปรากฏขึ้น

“ รักพี่ชายที่สุดเลย “ เข้าไปเกาะแขนเอาแก้มใสซบไหล่พี่ชายทันที เปลี่ยนโหมดเร็วจริงๆ เลย พี่ชายสุดหล่อส่ายหน้าพร้อมทั้งยกมือขยี้ผมนุ่มของคนตัวเล็กเบาๆ

สายแล้ว.....สายแล้ว... เสียงเล็กโวยวายพร้อมวิ่งตัวปลิวลงมา

“ คุซาโนะ ทำไมไม่ปลุก ดูสิสายเลย “ ก้มลงใส่รองเท้าพร้อมบ่นไปด้วย

“ คุณหนูคร้าบ เสียงนาฬิกาปลุกดังไปสามบ้านแปดบ้าน แถมเขาไปเคาะประตูตั้งหลายรอบแล้ว “ คุซาโนะคิดอย่างปลงๆ พลางเดินนำหน้าไปที่รถ
คันหรู แต่ต้องชะงักเพราะเสียงเล็กๆ เรียกอยู่ข้างหลัง

“ คุซาโนะไม่เอาคันนั้น “ คนพูดยืนอยู่ข้างรถมอไซค์คันโตนิ้วมือเคาะอยู่บนเบาะ

“ ไม่ได้นะครับถ้าคุณชายใหญ่รู้เข้าล่ะก็ ผมตายแน่ “ คุซาโนะคอย่นเห็นนรกรำไรรออยู่ข้างหน้า

“ จะรู้ได้ยังไงถ้านายกับฉันไม่พูด แล้วแถวนี้ก็ไม่มีใครพูดใช่ไหม “ หันไปขอความเห็น แต่ดูก็รู้ว่าเป็นคำสั่ง ลูกน้องทั้งหลายพยักหน้ากันอย่าง
พร้อมเพรียง จึงได้ยิ้มหวานๆ เป็นรางวัล

“ ขนาดคุณชายใหญ่ของบ้านยังยอม แล้วพวกเราเป็นใครกัน “

...................

........

....

สายตาคมของคนตัวสูงเห็นร่างบางวิ่งขึ้นมาบนรถไฟตั้งแต่แรกแล้ว
วันนี้เขาตื่นสายสาเหตุก็คนตรงหน้าเขานี่แหล่ะ ทำให้เขานอนไม่หลับ
พอหลับยังเข้าไปกวนเขาในฝันอีก ต้องปรับกันหน่อยล่ะมั้ง
โทษฐานทำให้สุขภาพกายเขาเสีย ก็การนอนไม่พอเป็นอันตราย
ต่อความหล่อไม่ใช่เหรอ ยังไม่ทันจะหาเรื่องปรับคนน่ารัก ก็เห็นแก้มใสของคนตรงหน้าแดงก่ำขึ้นมา แถมปากบางๆ ยังเม้มเข้าหากันซะแน่นเชียว

“ ทำไมล่ะ “

“ เอามือแกออกไปเลยนะ “ มือใหญ่คว้าหมับเข้าที่ข้อมือไอ้คนบังอาจมายุ่งกับหัวใจเขา

“ แกไม่อยากตายดีใช่ไหมถึงทำอย่างนี้ “ น้ำเสียงเย็นเยียบ และสายตาที่ฆ่าคนได้ของจิน ทำให้ไอ้คนบังอาจสั่นเป็นเจ้าเข้าทีเดียว กระชากคอเสื้อของมันขึ้นมาหวังจะซัดให้น่วม แต่ถูกคนตัวเล็กคว้ามือเอาไว้ซะก่อน

“ อย่าเลยฮะ แค่นี้เขาก็กลัวจะแย่อยู่แล้ว “ เสียงสั่นเอ่ยขึ้นเบาๆ ตั้งแต่
ขึ้นรถไฟมา นี่เป็นครั้งแรกที่เจอเหตุการณ์แบบนี้ (เห็นไหม ถึงได้เป็นห่วง อันนี้พี่กี้คิด)

“ ไปให้พ้นหน้าเลยไป “ จินผลักร่างมันออกห่างจากรัศมีอำมหิต
มันรีบรนรานแหวกผู้คนหายลับไปอย่างรวดเร็ว

“ ไม่เป็นอะไรนะ “ ถามเสียงนุ่ม ผิดกับเมื่อกี้ลิบลับ

“ ขอบคุณมากเลยฮะ เอ่อ.... ค้างไปเลย หลังจากเงยหน้ามาเห็นคนที่ช่วยไว้ เมื่อกี้อยู่ในช่วงชุลมุนไม่ทันสังเกตุคนที่ช่วยแต่ตอนนี้เห็นหน้าชัดแจ๋ว
ก็คนที่ทำให้หัวใจเขาเต้นตึกตัก เมื่อวานนี้นี่นา

“ ทีหลังต้องระวังตัวหน่อยนะรู้มั้ย มายืนตรงนี้สิ “ ดึงคนตัวเล็กเข้ามายืนใกล้ๆ ใกล้มากๆๆๆ จนได้กลิ่นหอมๆๆ จากตัวคนร่างบาง แอบสูดความหอมเข้าปอดไปเต็มๆ “ โอ้เขาเริ่มเหมือนไอ้คนเมื่อกี้เข้าไปทุกที แค่ได้กลิ่นหอมจากคนตรงหน้า ก็แทบอดใจไม่ไหวอยากจะหอมแก้มใสๆ นั่นสักฟอด (อาการหนักแล้วแกไอ้จินเอ๋ย)

ส่วนคนตัวเล็กน่ะเหรอ หัวใจเต้นจนจะกระเด็นออกมานอกอกแล้ว
ก็คนตรงหน้าทำให้เขามีอาการแปลกๆ มาตั้งแต่เมื่อวาน เมื่อคืน
ก็นอนไม่หลับเพราะเขานั่นแหล่ะ แล้ววันนี้ยังจะมาเจออีก ช่วงนี้
หัวใจเขาทำงานหนักจริงๆ เลย

ถึงสถานีหน้ามหาลัยร่างสูงก็แหวกทางผ่านให้คนตัวเล็กตามลงมา

“ ขอบคุณอีกครั้งฮะ “ คาเมะโค้งให้คนตรงหน้าอีกครั้งพร้อมกับหันหลังเดินเข้ามหาลัย

“ เดี๋ยว... ข้อมือโดนดึงเอาไว้เสียก่อน จึงต้องหันกลับไปเงยหน้าสบตาคมที่มองอยู่ก่อนแล้ว

“ จิน อคานิชิ จิน ชื่อพี่ จำไว้นะ คาซึยะ “ เสียงนุ่มๆ เอ่ยขึ้นพร้อมแก้มหอมโดนขโมยจูบดังฟอด (นี่มันหน้ามหาลัยเลยน้า ทำอะไรน่ะ จิน)
ร่างบางของใครบางคนยังยืนเอ๋ออยู่เลย แต่กับคนขโมยจูบหายลับ
ไปหลังประตูมหาลัยเรียบร้อยแล้ว โชคดีนะที่วันนี้มาสายคนน้อย แต่แค่เนี้ย
ก็อายจะแย่ ยกมือลูบแก้มเบาๆ ก้มหน้าก้มตาเดิน ไปที่ตึกปี 1 ทันที

“ สายนะคาเมะ “ เจ้าตาโตแก้มป่องทักขึ้น “ หลังนั่งรอเพื่อนรักมานานสองนาน

“ แล้วทำไมหน้าแดงๆ เป็นอะไรหรือเปล่า “ เอามือแตะๆ ลูบๆ ไปที่แก้มคนตรงหน้า

“ ป่าวนี่..อากาศคงเย็นน่ะ “ บอกไม่ได้เป็นอันขาด ทั้งเรื่องบนรถไฟ และเรื่องหน้ามหาลัย ก็พี่ชายกับยามะจังน่ะ เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยช่างห่วงด้วยกันทั้งคู่ ถ้ายามะจังรู้พี่ชายก็ต้องรู้

สรุปช่วงเช้าฟังอาจารย์สอนไม่รู้เรื่อง เพราะสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

................

........

ตอนเที่ยงที่โรงอาหารของมหาลัย ยูอิจิพยายามชะเง้อคอมองหาคนตาโตแก้มป่องของเขา

“ ไอ้ยู คอแกยาวไปถึงดาวอังคารแล้วว่ะ “ โคคิอดรนทนไม่ไหวกับอาการคอยืดคอยาวของเพื่อน

“ ก็ข้ารอยามะจังของข้าอยู่อ่ะ ทำไมไม่เห็น “

“ เขาคงไม่มากินหรอก ข้าไม่เคยเห็นเขามาที่นี่เลยนะ “ โคคิเอ่ยอย่างสงสัย

“ ทั้งยามะจังของแก และคาเมะจังของใครบางคน “ เหลือบไปมองหน้า
ไอ้คนข้างๆ ที่นั่งหน้าหล่อไม่พูดไม่จา

“ เอออาจจะจริงของเอ็งข้าก็ไม่เคยเห็นเหมือนกัน “ ยูอิจิพยักหน้าหงึกๆ
เป็นเชิงเห็นด้วย กับโคคิ เป็นครั้งแรก

“ โถ่เอ้ย.. ไอ้ยูทำหยั่งกะเอ็งจะเห็น แค่เป็นเด็กแว่นเอ็งเองจะเหลือบตาแลหรือเปล่า ถ้าไม่เห็นหน้าเขาชัดๆ นะฮะ

“ ปากเหรอนั่นไอ้คิ ก็ทุกคนแหล่ะวะ กูก็เห็นมองคนหน้าตาดีก่อนทั้งนั้น
แหล่ะ แล้วเอ็งล่ะควงแต่ละคนสาว mv ยังอาย

“ ก็ข้ามันหล่อเลือกได้โว้ย “ โคคิพูดพลางยักคิ้วหลิ่วตาประกอบ

“ ข้าล่ะไม่เข้าใจสาวสมัยนี้จริงๆ ว่ะจิน พวกคุณเธอทั้งหลายชอบอะไร
ในตัวไอ้นี้วะ “ ชี้นิ้วเข้าไปจิ้มๆ หน้าผากไอ้หน้าโหด
จินได้แต่นั่งหัวเราะ หึๆ ให้กับความบ้าบอของเพื่อนตัวแสบทั้งสองคน
พลางโบกมือทักคนตัวสูงที่กำลังเดินเข้ามา

“ จุนโนะ ....โผล่ออกมาจาก lap ได้แล้วเหรอ หายไปสองวันสองคืนเลยนะ “ ไอ้คู่เด็กนรก หยุดการตบหัวกันไปมาทันที เมื่อเห็นเป้าหมายใหม่

“ ไอ้โนะ..ยังอยู่อีกเหรอเอ็ง ข้านึกว่าโดนผ่าไปพร้อมกับกบที่แกหิ้วเมื่อวันก่อน “ โคคิเอ่ยปากกัดเป็นคนแรก

“ ไอ้โนะ..ตอนนี้แกผ่าแต่กบใช่ป่ะ แกไม่นึกอยากผ่าหมาออกจากปากไอ้คิ มันบ้างเหรอ “

“ ได้ข่าวว่าเลี้ยงไว้ในปากเหมือนกันไม่ใช่งัย ไอ้ยู “ (มันไม่เค้ย ไม่เคย ที่จะยอมกันจริงๆ )

“ พอเหอะ “ จุนโนะยกมือห้าม ตอนนี้ตาตี่ๆ เท่าเม็ดถั่วเขียวใกล้จะปิดเต็มทน แถมหิวข้าวมากเลยด้วย

“ จิน... เลี้ยงข้าวหน่อยดิ หิวจะแย่อยู่แล้ว “ หันไปอ้อนกับคุณชายข้างๆ ทำหน้าทำตาละห้อยเหมือนลูกหมา จนจินอดสงสารไม่ได้

“ เอาสิจะกินอะไรล่ะ ยังไม่ได้กินเหมือนกัน ไอ้สองตัวนี่มันยังกัดกัน
ไม่เสร็จ “ พูดจบก็ได้รับค้อนจากไอ้สองคนข้างๆ (ดูมันทำ เสียลูกตาจริงๆ)

“ อืมไปดิ กินเสร็จจะขอไปงีบที่ห้องสมุดสักหน่อยไม่ไหวง่วง “ ลุกเดิน
ตามจินไป จนไอ้สองแสบต้องวิ่งหูลู่ตามไปด้วย


แอบหอม part 5

................
............
........

จุนโนะเข้ามาในห้องสมุดที่เงียบสงบหวังจะหลับซักงีบ หลังจากที่ไม่ได้หลับมาตลอด สองวันเต็มๆ

“นี่จะต้องผ่าอะไรต่อไปเนี่ย” คิดอย่างเหนื่อยๆ พลางหันซ้ายหันขวาหาที่
เหมาะๆ ในการแอบหลับ แต่ก็ต้องสะดุ้งเพราะมีมือเย็นๆ มาจับที่แขนเสียก่อน หันไปก็เห็นรุ่นน้อง เจ้าแว่นตาโตแก้มป่องที่มีไอคิวเป็นเลิศยืนยิ้มหวานอยู่ข้างๆ

“ไงฮะ พี่จุนโนะ โอ้โหตาพี่นี่สุดยอดนอกจากจะตี่แล้วยังเหมือนหมีแพนด้าได้อีก 555” หัวเราะซะใหญ่โตอย่างกับเห็นจุนโนะเป็นตลกคาเฟ่ซะงั้น

“ ไม่ต้องมาหัวเราะพี่เลย เดี๋ยวเราก็จะเป็นเหมือนพี่นั่นแหล่ะ หลังจาก
ขึ้นปี 2 น่ะ” ยกมือลูบหัวทุยๆ ของเจ้าเด็กแว่นแก้มป่อง (จุนโนะแอบใจดีนะนี่)

“ พี่ง่วงมากเลยเนี่ย ว่าจะมาหาที่งีบซักหน่อยน่ะ”

“ ไปตรงมุมนู้นสิฮะ ผมจองไว้แล้วเดี๋ยวผมอยู่เป็นเพื่อน” ชี้มือชี้ไม้ไปริม
หน้าต่างตรงมุมห้องที่มีกองหนังสือวางอยู่เป็นตั้ง

“ ไม่ดีล่ะมั้งเดี๋ยวพี่จะรบกวนเวลา เราจะเสียสมาธิ” จุนโนะพูดอย่างเกรงใจ

“ โธ่ สำหรับพี่จุนโนะที่แสนเลิศเลอเพอร์เฟก ของผม ไม่รบกวนเป็นอันขาด” ชูสองนิ้วให้พร้อมกับรอยยิ้มหวานตามมาด้วย

“ แล้วผมจะคอยกันไม่ให้ใครมากวนพี่ตอนหลับด้วย” ว่าพลางฉุดข้อมือ
คนตัวสูงลากไปด้วยกัน ทั้งจุนโนะและ ยามะพี เป็นรุ่นพี่รุ่นน้องที่สนิทกันมาก เพราะจุนโนะเป็นรุ่นพี่ที่พึ่งพาได้ของ ยามะพี เวลาสงสัยหรือไม่เข้าใจเกี่ยวกับ เรื่องเรียน ยามะพีต้องไปหาจุนโนะให้ช่วยติวให้ประจำ ยามะพีน่ะเป็นคนเรียนเก่งอยู่แล้ว ระดับท็อปเท็นของปี 1 แต่จุนโนะเป็นอัจฉริยะกว่า เพราะเป็นท็อป เบอร์ 1 ของมหาลัย คะแนนสอบสูงลิบลิ่ว แถมหน้าตาก็ดีสาวๆ กรี๊ดไม่แพ้ก๊วน เพื่อนซี้ จิน ยูอิจิ โคคิ เลยแม้แต่นิด ไม่รู้แต่ละคนทำบุญมาด้วยอะไรหน้าตาดี แถมฉลาดเป็นกรดกันทั้งก๊วน ถ้าอยู่รวมกันครบองค์ประชุมเมื่อไหร่ มหาลัยแทบแตก
.....................
...........
.......

เสียงโหวกเหวกโวยวายจากสนามบอลนอกตึกคหะกรรมไม่ได้ทำให้มือคนตัวเล็กที่กำลังตวงแป้งชะงักได้เพราะว่าเจ้าของตกอยู่ในอาการใจลอย

“ คาเมะนาชิ ใส่แป้งมากไปแล้วนะ” อาจารย์ซึบาสะคนสวยทักขึ้นหลังจากยืนมองอาการของคนตรงหน้ามาได้ซักพัก

“ คาเมะนาชิ” เอื้อมมือไปจับมือที่ยังไม่หยุดตวงแป้ง

“ อ่ะ ครับ” ชะงักมือหน้าตาตื่นขึ้นมาทันที

“ ใส่แป้งมากไปแล้ว เป็นอะไรไปวันนี้ใจลอยจังเลย” เสียงนุ่มของอาจารย์ถามอย่างห่วงใย

“ ขอโทษฮะ ผมคิดอะไรเพลินไปหน่อย” ก้มศรีษะขอโทษเป็นการใหญ่

“ ไม่เป็นไรจ้ะ แต่ระวังหน่อยนะ เดี๋ยวเค้กออกมาแข็งเป็นหินแย่เลย”

“ แต่พุดดิ้งทำเสร็จแล้วใช่ไหม อาจารย์ขอชิมหน่อยได้หรือเปล่า”

“ ได้ฮะ” กุลีกุจอเดินไปหยิบพุดดิ้งที่ทำเสร็จแล้วมาส่งให้อาจารย์ พร้อมรอคำติ ชมอย่างใจจดจ่อเลยทีเดียว

“ อืมใช้ได้อร่อยมาก สมกับเป็น คาเมะนาชิคนเก่งจริงๆ”

“ นี่ถ้าใครได้เป็นแฟนคงโชคดีมากๆ” พูดไปยิ้มไปให้กับคนยืนเขินอยู่ตรงหน้า

“ คาเมะ พวกเรากลับก่อนนะ สวัสดีครับ , ค่ะ อาจารย์”

“ คาเมะนาชิ ยังอยู่ต่อใช่ไหม”

“ ฮะเดี๋ยวผมทำให้เสร็จก่อน แล้วค่อยกลับ อาจารย์กลับก่อนได้เลยฮะ”

“ ก็ดีเหมือนกันงั้น คาเมะนาชิดูแลให้เรียบร้อยด้วยนะ”

“ เฮ้อ” ถอนหายใจออกมาอย่างขัดใจหลังจากอยู่คนเดียว เขาไม่เคยเป็นอย่างนี้ เพราะรุ่นพี่ อคานิชิ จิน นั่นทีเดียว มองส่วนประกอบเค้กที่ตนทำอย่างปลงๆ นี่ถ้าอาจารย์ไม่ทักไว้ เค้กวันนี้คงกินไม่ได้แน่นอน

“ ไอ้จิน...ส่งบอลมา” เสียงโคคิโวยวายเรียกยู่หน้าโกล ส่วนเจ้ายูก็กระโดด
หยองแหยงอยู่ใกล้ๆ ร้องขอบอล แต่ลูกบอลที่ทั้งสองอยากได้นักอยากได้หนา ลอยละลิ่วข้ามหัวไปนู่น ได้แต่มองตามไปตาละห้อย

“ ไอ้จิน..แกเป็นอะไรฮะ เอาสมาธิมาเล่นด้วยหรือเปล่าวะ คนอยู่ตรงนี้นะโว้ย แกเตะไปไหน หลายรอบแล้วนะ โคคิโวยวาย

“ แกไปเก็บบอลมาเลย ข้าขี้เกียจตามไปเก็บให้แล้ว” ยูอิจิบอกอย่างเซ็งๆ

“ ขอโทษ ขอโทษ จะไปเก็บมาให้นะ” จินร้องบอกเพื่อนพลางวิ่งไป
ยูอิจิกับโคคิ หันไปยักคิ้วหลิ่วตาให้กันอย่างมีความหมาย ก็ไอ้ที่บอลมันลอยเข้าไปน่ะมันไปทางห้องคหะกรรมเห็นๆ ให้จินไปเก็บน่ะดีที่สุดแล้ว (ร้ายจริงๆ เจ้าสองคนนี่)

จินเกือบจะเดินผ่านหน้าต่างห้องที่เปิดไว้หลังจากวิ่งมาเก็บบอล ถ้าไม่เหลือบเห็นร่างของใครบางคนที่เขาคิดถึงมาทั้งวัน ทำให้เขาเรียนไม่รู้เรื่อง แถมไม่มีสมาธิใน การเล่นฟุตบอล กำลังยืนหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่ น่ารักจังเลยเวลา
เต่าน้อยของเขา ใส่ผ้ากันเปื้อนแบบนี้

“ น่ากินจังเลยขอพี่บ้างได้ไหม” เสียงที่ดังอยู่ข้างหูทำเอาคนที่กำลังจดจ่ออยู่กับความคิดของตัวเองสะดุ้งเฮือก หันขวับกลับไปมอง ก็ต้องชะงักค้าง
ไปหลายวินาที เพราะคนที่เขากำลังคิดต่อว่าอยู่ในใจมายืนอยู่ข้างๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

“ เข้ามาได้ยังไง” ถามอย่างแปลกใจ ก็เขาไม่ได้ยินเสียงประตูเปิดปิด ร่างสูงหันหน้าไปทางหน้าต่างที่เปิดอยู่

“ แล้วขอได้มั้ยพุดดิ้งที่อยู่ในมือน่ะ” สายตาหวานๆ ที่ส่งมาให้เหมือน
จะอ้อนด้วยซ้ำ มีหรือคนบางคนจะใจแข็งอยู่ได้

“ รับไปซิฮะ มีอีกหลายชิ้น” ยื่นพุดดิ้งสีสวยส่งให้ แต่ไม่มีปฏิกิริยาตอบรับใดๆ จากคนตัวสูง

“ มือพี่เปื้อน” พูดพลางยื่นมือที่มีลูกบอลอยู่ด้วยให้คนตัวเล็กดู

“ งั้นก็ไปล้างที่อ่างนั่นก่อนสิฮะ” ชี้มือไปยังอ่างล้างมือที่อยู่มุมห้อง
คนตัวสูงวางลูกบอลลงบนโต๊ะ ไม่ได้ไปล้างมือหรอก แต่กลับหันมาหา
คนตัวเล็กเหมือนเดิม

“ ป้อนหน่อยไม่ได้เหรอ” ร่างบางชะงักไปทันทีหลังจากได้ยินคำพูด
ของคนตรงหน้า ไม่รู้เป็นอะไรพอสบตากับคนๆ นี้ หัวใจมันชอบเต้นตึกๆ แปลกๆ

“ ได้ยังไงกันฮะ รุ่นพี่ก็ทานเองสิ”

“ เรียกพี่จินไม่ได้เหรอ เมื่อเช้าก็บอกไปแล้ว” พูดพลางขยับเข้าใกล้
คนตัวเล็กอีกนิด

“ หรือว่าไม่เคยคิดจะจำชื่อพี่” ตาคมจ้องเขม็งรอคำตอบจากคนตัวเล็ก

“ ปะ...เปล่า นะฮะ” เอ่ยตะกุกตะกักตอบไป ทำไมแค่นี้จะต้องดุด้วย
(ก็เพิ่งจะ รู้จักเองไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นเสียหน่อย)

“ งั้นเรียกพี่จินซิ” ยังไม่เลิกคาดคั้น

“ เอ่อ...พี่จินก็ทานเองสิฮะ” ยื่นพุดดิ้งให้คนตรงหน้า

“ คาซึยะ ป้อนหน่อยนะ” กลับมาทำเสียงอ้อนอีกแล้ว เมื่อกี้ยังดุอยู่เลย
แถมเรียกชื่อเสียสนิทสนม นี่ถ้าไม่ทำตามคำขอ สงสัยจะปักหลักอยู่ตรงนี้ไม่ยอมไปไหนแน่ๆ ท่าทางดื้อน่าดู คงไม่เคยมีคนขัดใจล่ะสิ

“ ก็ได้ฮะ” หยิบช้อนตักพุดดิ้งยื่นไปให้คนตรงหน้า แล้วก็มีคนรับเข้าปากไปอย่าง เต็มอกเต็มใจ กินไปมองหน้าคนป้อนไปมีความสุขจริงๆ

“ อ๋า...เปื้อนเลย” อุทานพลางยื่นมือไปเช็ดปากคนตัวสูงที่เปื้อนพุดดิ้ง
ก็ทำให้ยามะจังบ่อย แต่ลืมไปว่ากับคนตรงหน้ามันต่างกัน การกระทำแบบนี้มันทำให้ใครบางคนใจเต้น ส่วนคนตัวเล็กเมื่อสบตาหวานๆ ของคนตรงหน้า ถึงกับอึ้งไป เลยรีบชักมือกลับแต่ไม่ทันแล้ว เพราะโดนคว้าเอาไว้เสียก่อน

“ มือ คาซึยะ ก็เปื้อนเหมือนกัน”

“ อ๊า..พี่จินทำอะไร” อุทานอย่างตกใจ เมื่อสิ้นสีชมพูของคนตัวสูง
ตวัดเลียนิ้วมือ ที่เปื้อนพุดดิ้งจากปากตนเอง

“ หวานจัง” เสียงนุ่มเอ่ยขึ้น สายตายังคงจับจ้องใบหน้าที่บัดนี้แดงก่ำ

“ ปล่อยเถอะฮะ” ก้มหน้าหลบตา พยายามดึงมือออก

“ ทำไมล่ะ” น้ำเสียงเอาแต่ใจกลับมาอีกแล้ว

“ ก็เอ่อ...ก็ถ้าใครมาเห็น”

“ เห็นแล้วจะทำไม ใครเห็นก็ช่าง พี่ไม่เห็นจะสนใจ” นี่แหล่ะ
คุณชาย อคานิชิ จิน ของแท้

“ ต้องสนใจสิฮะ มันเป็นเรื่องปกติที่ไหน ผู้ชายสองคนมายืนจับมือกันอยู่เนี่ย” พยายามดึงมือออกอีกครั้ง แต่คงจะสำเร็จถ้าอีกคนเต็มใจ
นี่ไม่เลยเพราะดูเหมือนจะทำให้มือโดนบีบแน่นมากขึ้น คนๆ นี้
คงไม่ยอมรับคำปฏิเสธจากใคร

“ พี่จิน....เจ็บนะฮะ” เสียงตัดพ้อ จากคนตรงหน้า รวมทั้งตาสวยมีน้ำตาคลอ
ทำให้ท่าทีแข็งๆ อันตธานหายไปทันที คลายมือที่บีบเสียแน่นอย่างลืมตัวออก เห็นผิวขาวๆ เป็นรอยแดงก็เสียใจ

“ พี่ขอโทษ เจ็บมากหรือเปล่า”

“ คาซึยะ” ก้มหน้าลงไปจนชิด คนที่ยืนเม้มปากนิ่ง

“ พี่ขอโทษนะครับ ยกโทษให้พี่นะครับคนดี “ เสียงออดอ้อน เว้าวอนนั่น
ทำให้คนตัวเล็กใจอ่อนลงกว่าครึ่ง

“ คาเมะจ๋า มีอะไรกินบ้าง “ เสียงใสๆ ของยามะพีดังมาก่อนจะเห็นตัว
เสียอีก ทำให้คนตัวเล็กสะดุ้ง ผลักคนตัวโตออกห่างทันที

“ ใครน่ะ คาเมะ “ ถามเสียงเข้มขึ้นมาทันที เมื่อเข้ามาเห็นเพื่อนรักอยู่กับ
คนแปลกหน้า แต่หน้าตาคุ้นๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

“ รุ่นพี่เค้าเข้ามาเก็บบอลน่ะ นี่ไง “ ชี้มือไปที่ลูกบอลบนโต๊ะ ไม่ยอม
หันไปสบตาคนตัวสูง จึงไม่เห็นสายตาดุๆ ที่ส่งให้

“ คาเมะ..มีขนมอร่อยๆ เหลือไว้ให้พี่บ้างหรือเปล่า “ จุนโนะเดินตามเข้ามา
หลังจากหยุดทักทายรุ่นน้องที่รู้จักครู่หนึ่ง

“ อ้าวเฮ้ย จิน มาทำอะไรที่นี่ “ เอ่ยทักเพื่อนซี้ที่ยืนหน้าบอกบุญไม่รับอยู่

“ มาเก็บบอล “ ตอบเพื่อนแต่ตากลับจ้องคนตัวเล็กเขม็ง

“ ยามะพี คาเมะ นี่เพื่อนพี่ อคานิชิ จิน เรียนอยู่วิศวะ แล้วนี่ ยามะพี ปีหนึ่ง
สัตวแพทย์ คณะเดียวกับฉัน และก็ คาเมะนาชิ คาซึยะ ปีหนึ่ง บริหาร
ขวัญใจ สาวๆ หนุ่มๆ ทั้งมหาลัย “

“ ไม่ต้องบอกก็รู้ ใครไม่รู้จักคาเมะจังของ ยามะบ้าง “ พูดชมเพื่อน
อย่างภาคภูมิใจ แถมยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนจมูกแทบจะชนกันอยู่แล้ว
เป็นเหตุให้ใครบางคน อยากเข้าไปจับแยกเสียให้รู้แล้วรู้รอด

“ คาเมะ วันนี้มีอะไรให้พี่กินบ้าง ไม่ได้มาสองวัน พี่คิดถึงขนมแสนอร่อยของ คาเมะมากๆ “ ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าน้ำเสียงอ้อนๆ นั่น ทำให้บรรยากาศเย็นๆ พิกล

“ มีพุดดิ้งฮะ ทำไว้ตั้งหลายชิ้น พี่จุนโนะชอบใช่ไหมฮะผมจำได้ “
ตอบเสียงหวาน แถมยิ้มหวานให้ด้วย

“ โอ้โห ดีใจจัง จำได้ด้วยว่าพี่ชอบอะไร “ (หน้าบานเชียวจุนโนะ)

“ พี่จุนโนะคนกินไม่ได้แล้วล่ะ เพราะต้องไปกับพี่ “ คว้าคอไอ้คนหน้าระรื่นตรงไปยังหน้าต่างที่เปิดอยู่

“ ไอ้จิน.. ทำอะไรหา จะไปไหน แล้วทำไมไม่ออกทางประตู นี่มันหน้าต่างนะโว้ย เสียงโวยวายของจุนโนะไม่ได้หยุดร่างสูงที่ดึงคอเพื่อนซี้ให้กระโดดตามไปด้วยได้

“ ไอ้จิน เฮ้ย อ๊าก ตุ้บ “ (ไม่อยากจะนึกถึงสภาพของจุนโนะเลยจริงๆ)

“ เพื่อนพี่จุนโนะคนนี้แปลกๆ หรือเปล่า คาเมะว่ามั้ย “ ยืนเกาะหน้าต่าง
มองดูจินลากจุนโนะจากไปพร้อมขอความเห็นคนตัวเล็กที่ยืนทำตาปริบๆ
อยู่ข้างๆ

“ คงจะยังงั้นแหล่ะมั้ง “ ตอบรับไปเสียงเบาๆ

*******
“ ยู คิ ช่วยด้วย “ ตะโกนอย่างดีใจเมื่อเห็นตัวช่วยแต่เจ้าสองคนกลับยืนมองตาค้างที่เห็น จินลากคอจุนโนะหัวซุกหัวซุนตามมาด้วย

“ ไอ้จิ๊น.... จะทำอะไรจุนโนะมัน “ ยูอิจิได้สติก่อนวิ่งไปแกะมือจิน
ออกจากคอ จุนโนะ

“ แกทำอะไรเดี๋ยวไอ้โนะมันก็ตายคามือพอดี “ โคคิรีบเข้าไปช่วยแกะ
มือจินออกอีกแรง

“ เป็นอะไรวะจินแกบ้าไปแล้วเรอะ “ ไปยืนหลบอยู่ข้างหลัง ยูอิจิกับโคคิ
หลังจากหลุดรอดมือจินออกมาได้

“ คอข้าแทบหัก “ คลำคอตัวเองป้อยๆ แถมมองไปทางจินอย่างไม่ไว้วางใจ

“ แกไปห้องคหะกรรมทำไมบ่อยๆ “ แทนที่จะได้รับคำตอบ
กลับได้รับคำถามแทน

“ อ้าว..ถามแปลกๆ ข้าก็ไปกินขนมที่คาเมะทำน่ะสิ” มันช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย พูดออกมาได้วอนตายจริงๆ ไอ้โนะ เจ้าสองคนที่เป็นโล่กำบังหันไปมองหน้ากัน อย่างเสียวๆ เมื่อเห็นสายตาของจิน

“ คราวหลังไม่ต้องไป “ เสียงเข้มของจินบอก

“ เฮ้ยได้ไง ข้าก็ไปออกบ่อย เอ็งจะมาห้ามข้าทำไม “

“ แล้วขนมของคาเมะก็โคตรอร่อย ไม่ได้กินเสียดายแย่ “

“ ไอ้โนะ..หยุดพูดไปเลยนะ “ ยูอิจิหันไปว๊ากจุนโนะ

“ อะไรเล่าไอ้ยูก็ข้าพูดความจริง “

“ เออพูดจริง แล้วก็จะตายจริงด้วย “ โคคิหันไปตวาดมันอีกคน

“ เอ็งไม่รู้เรอะ คาเมะจังน่ะ ไอ้จินมันหวง “ ยูอิจิหันไปบอกให้ไอ้ตี่ข้างหลังตาสว่างเสียทีก่อนที่จะโดนลูกหลงกันหมด

“ จริงอ่ะ แล้วไปกิ๊กกันตอนไหน ข้าไม่เห็นรู้เรื่อง “ จุนโนะบอกอย่างตกใจ
ก็ไม่รู้เรื่องจริงๆ หนิ

“ เอ็งจะไปรู้อะไรกับชาวบ้านเค้าฮะ วันๆ เห็นหัวที่ไหนมัวไปผ่ากบ ผ่าเขียดของเอ็งอยู่อ่ะดิ “ โคคิตอกเข้าให้

“ แต่ข้าไม่ได้คิดอะไรกับคาเมะเลยนะโว้ย “ เข้าไปเกาะแข้งเกาะขา
ออดอ้อน

“ แต่คิดกับยามะพีใช่ไหม เห็นสนิทกันนี่ “ ขอแก้แค้นมันนิดนึง โทษฐานที่มัน เจอเต่าน้อยของเค้าก่อน

“ ยามะพีอะไร “ ยูอิจิหูผึ่งขึ้นมาทันที

“ ก็ยามะพีของแกไงไอ้ยู เห็นไอ้โนะมันเดินตามเค้าต้อยๆ “ จินใส่ไฟ
กองใหญ่เข้าไปอีก

“ ไอ้โนะแกมายุ่งกับยามะจังของฉันทำไม “ ยูอิจิโวยวายพร้อม
วิ่งไปตะคลุบหมับเข้าให้บนคอจุนโนะ ที่กำลังยืนอึ้งจับต้นชนปลาย
อะไรไม่ถูก

“ ไอ้ยู..ปล่อยนะโว้ย ยามะพีไปเป็นของแกตอนไหน “

“ ไอ้คิช่วยด้วย “ หันไปหาตัวช่วยสุดท้ายที่เหลืออยู่
โคคิส่ายหน้าปฏิเสธ หลังจากดูท่าทีแล้ว

“ ช่วยเหลือตัวเองไปแล้วกันไอ้โนะ “

ส่วนจินตอนนี้ยืนยิ้มสะใจอยู่ข้างๆ ไม่ต้องจัดการเองให้เหนื่อย

******************

***************

*********

จินเดินเช็ดผมออกมาจากห้องน้ำ ตรงไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่ดังมาสักพัก

“ ไงเรียว โทรมาทำไมป่านนี้ “

“ เออ..เดี๋ยวไปโทรหาไอ้สามคนมันด้วยแล้วกัน “

“ ให้ออกไปหาดึกดื่นมีเรื่องอะไรก็ไม่บอก” บ่นไปอย่างนั้นแหล่ะ
เวลาเพื่อนมีปัญหาก็ต้องช่วยทุกที
.............
.........
.....

“ เป็นโฮส!!!!! " เสียงตะโกนพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมายของทั้งสี่คน
ไม่ได้ทำให้เรียวสะทกสะท้านเลยซักนิด

" ก็เออดิ แค่ให้ช่วยเป็นโฮส ไม่ได้จะพาพวกเอ็งมาฆ่าซะหน่อย “

“ แล้ววันนี้คนขาดจริงๆ ขาหักคน เป็นไข้ไปคน เตรียมสอบอีกคน”

“ คนไม่พอเสียชื่อคลับข้าหมด ถ้าพวกเอ็งไม่คิดจะช่วยเอ็งจะมากันทำไม “ นั่น.....ดูมันจะช่วยดีไหมเนี่ย

“ ก็เอ็งบอกให้รีบมาที่คลับด่วน นึกว่ามีเรื่องอะไรถ้ารู้ว่าจะให้มาเป็นโฮส
ใครมันจะมา “ ยูอิจิบ่นออกมาเป็นคนแรก

“ แล้วนี่ถ้าสาวๆ ที่หลงใหลแถมปลื้มในตัวข้ามาเห็นเข้าหนีหายไปหมดจะทำ
ยังไง “ โคคิบ่นกระปอดกระแปดตามอีกคน

“ นี่อีกว่าที่คุณหมออย่างไอ้โนะ อัจฉริยะอันดับหนึ่งของมหาลัย แกจะเอามันมาทำปู้ยี่ปู้ยำได้ลงคอเชียวเรอะ “ ยูอิจิยังคงบ่นต่อไป

“ บ่นกันพอหรือยัง แล้วแกล่ะไอ้จิน “

“ ถ้าพวกข้าไม่ทำเอ็งจะยอมไหมล่ะ “ ถามประชดกลับไป รู้คำตอบอยู่แล้วล่ะ

“ แหมให้คุณชายตระกูล อคานิชิ มาเป็นโฮสที่คลับ รู้สึกเกรงใจจริงๆ “
เรียวตบบ่าจินเบาๆ พลางยักคิ้วให้ เพื่อนทั้งสามคนถอนหายใจออกมา
พร้อมกันอย่างรู้ชะตากรรมในอนาคต






Create Date : 18 ธันวาคม 2551
Last Update : 12 เมษายน 2552 23:08:48 น. 7 comments
Counter : 474 Pageviews.

 
อ่านแล้วช่วยเม้นด้วยนะคะ
เจ้าของบล็อคมือใหม่หัดแต่ง


โดย: Mamesu วันที่: 18 ธันวาคม 2551 เวลา:19:25:29 น.  

 
เม้นตอนที่ 11 นะ
ส่วนตอนที่ 1-10 เม้นไว้ที่บอร์ดนุ่นแล้ว
จินนีจริง ๆ เลยนะ
เดือดร้อนเพื่อนเรียวจริง ๆ
แต่ท่าทางเต็มใจนะ
ทีนี้พอมีโอกาสไปหาฮิโระ
ก้อไปก่อเรื่องให้เค้าไปชอบหน้าซะอีก
แล้วจะสมหวังเมื่อไหร่เนี่ย
ส่วนจุนโนะฝีมือจริง ๆ
ทำได้ตามที่บอกไว้ว่า
จินตื่นมาจะเจอคาเมะเป็นคนแรก
แล้วจินน่ะพอรับโทรศัพท์แล้วปวดหัว
เดาเลยปวดการเมืองชัวร์
rain ฟันธง
เป็นกำลังใจให้
จะติดตามตอนต่อไปนะ


โดย: rain IP: 58.8.143.192 วันที่: 22 ธันวาคม 2551 เวลา:12:04:40 น.  

 
จินนะชอบคิดเองเรื่อยเลย ไม่ถามน้องก่อน เห็นใหมเกือบเข้าใจกันผิดแล้วเนี้ย ดีนะที่น้องเป็นคนมีเหตุผลนะ ไม่งั้นโกรธกันตายเลยอะ ชอบนะน่ารักดี แล้วจุนโนะกับทัตจังจะชอบกันใหมอะ อยากให้ชอบกันนะ เพราะน่ารักทั้งคู่อะ มาต่อไวไวน้า จะเป็นกำลังใจให้ค่ะ


โดย: kim IP: 202.149.25.234 วันที่: 24 ธันวาคม 2551 เวลา:20:45:29 น.  

 
โอย..น่ารัก
พี่จินเกือบได้เมาแบบไม่มีคนสวยมาดูแลแล้ว
จุนโนะเจ๋งจิงๆ

ตอนต้นเรื่องพี่เรียวเท่มาก แอบหลงพี่เรียว

ปะป๊าหม่าม๊าหลงลูกสะใภ้เข้าแล้วไง


โดย: kk IP: 58.9.92.158 วันที่: 27 ธันวาคม 2551 เวลา:15:38:58 น.  

 
แหม ไมนึกว่าจะหวานขนาดนี้

เจอกันครั้งแรก ก้ปิ้งกันแล้ว

แต่นะ คนมันน่าร้ก จะไม่ให้รักได้ยังไง

แต่เอ๊ะ ทำไม ต้องมีโฮส ด้วย


โดย: karuya IP: 222.123.119.238 วันที่: 1 มีนาคม 2552 เวลา:23:19:15 น.  

 
จินหลงน้องแล้วแค่เห้นตร้งแรกเอง
ขี้หวงด้วย ไปทำโนะทำไม
ชอบมีกี้ด้วยเป้นพี่ที่รักและหวงน้องมาก


โดย: ilovejinme IP: 61.90.106.183 วันที่: 10 มกราคม 2553 เวลา:23:16:20 น.  

 
ขออนุญาติแอดเป็นเพื่อนนะค่ะ



โดย: แพม (แพมาลย์ ) วันที่: 25 มีนาคม 2553 เวลา:5:46:43 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

Mamesu
Location :
ปทุมธานี Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




ถ้าใกล้กว่านี้ก็กลัวว่าเธอจะถอยไป ห่างใจฉันไปไกลไม่กลับมา
Friends' blogs
[Add Mamesu's blog to your web]
Links
 

MY VIP Friend

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.