ฟิค y นะคะ ใครหลงเข้ามาก็ขออภัยค่า
Group Blog
 
<<
ตุลาคม 2552
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
 
11 ตุลาคม 2552
 
All Blogs
 
[Short Fic].........ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย........Akame and friend





ร่างสูงนั่งมองควันบุหรี่สีเทาลอยคว้างกลางอากาศ หลังจากพ่นมันออกมาเมื่อครู่

ก้นบุหรี่มวนแล้วมวนเล่าถูกรองเท้าผ้าใบราคาแพงเหยียบขยี้ระบายอารมณ์

กับเรื่องภายในห้องที่ผลุนผลันออกมา ไอดอลเจ้าอารมณ์

เหมาะมากกับฉายาที่ใคร ๆ ตั้งให้ ไม่เว้นแม้แต่เพื่อนพ้องยังเอาฉายานี้

มาจิกกัดเป็นบางครั้ง

ใบหน้าคมเคร่งขรึมคิ้วเข้มขมวดมุ่น เมื่อไหร่กันนะที่ไม่สามารถเก็บความปรารถนา

เก็บซ่อนมันลึกจนจมสู่ก้นบึ้งของหัวใจได้อีกต่อไป

และด้วยเหตุนี้เขาถึงต้องมานั่งฟังท่านประธานใหญ่วีนใส่ ไม่รู้ตัวเองเหมือนกัน

ว่าทำแบบนั้นไปได้อย่างไร และมีใครบางคนเก็บมันไว้เป็นหลักฐาน

แถมส่งให้ท่านประธานเอามันมาเล่นงานเขาจนหูชาตั้งแต่เช้า

ยังไม่ทันเข้าห้องซ้อมเลยด้วยซ้ำ เลขาผู้เอาการเอางานของประธานใหญ่

ไปดักฉกตัวเขามาตั้งแต่โผล่เข้ามาในบริษัทเป็นก้าวแรก



“ นายยังไม่เข็ดใช่ไหม อยากถูกเนรเทศไปอยู่นอกอีกหรือไง “

ท่านประธานส่งเสียงโวยวายดังลั่น พร้อมปาอะไรบางอย่างถูกใบหน้าหล่อ

ที่นั่งเป็นทองไม่รู้ร้อน


“ ส่งผมไป ผมไม่ว่าอะไร แต่ผมจะกลับมาทำเหมือนเดิม

เพราะท่านประธานเป็นคนผิดสัญญา “ ตอบกลับไป

ท่าทางไม่ทุกข์ร้อน แถมหน้าตายียวนกวนประสาท

ทำให้คนได้ฟังเต็มสองหู เห็นเต็มสองตา อยากหยิบของใกล้มือ

แพ่นกระบาลไอ้หน้าหล่อตรงหน้านัก ที่ทำไปไม่ใช่ห่วงอนาคตมันหรอก

หรือ ถ้าแฟนคลับรู้เข้ามันจะมานั่งหน้าหล่ออยู่ตรงนี้ได้ไหม
อยากจะรู้จริง ๆ

“ ฉันไม่ได้ผิดสัญญากับแก แค่ให้ไปทบทวนหัวใจตัวเอง

แล้วค่อยว่ากันอีกที นี่ไม่ทันไรแกออกลายแล้ว “


“ ไม่ทันไร นี่มันปาไปสองปีกว่า สองปีนี่ไม่นานเลยนะครับ “

เอ่ยประชดประชันผู้มีอาวุโสมากทั้งคุณวุฒิวัยวุฒิ

เริ่มจะหมดความอดทน สายตาคมจ้องนิ่งไปยังสิ่งที่ประธานปาใส่เขา

เมื่อครู่ ใครมันกล้าดีถึงถ่ายรูปพวกนี้ไว้อย่าให้รู้ว่าฝีมือใคร

พ่อจะซัดซะให้น่วม นิ้วมือเรียวลูบไล้รูปภาพอย่างทนุถนอม

สักพักจึงสอดเก็บในกระเป๋าสตางค์

ตัวเองหน้าตาเฉยจนคนเห็นการกระทำต้องเหล่ตามอง


“ นายรู้ไหมว่าฉันต้องจ่ายในราคาเท่าไหร่ กับภาพนั่น “

“ เท่าไหร่ก็ช่าง ผมไม่เห็นสน “

“ นายมันจะไปสนอะไร มีแต่ข่าวฉาวจนชิน แล้วอีกคนเขาจะเป็นยังไง

ถ้าเห็นรูปพวกนี้ นายไม่แคร์งั้นสิ “

ประธานแสนฉลาด รู้อยู่ว่าจุดอ่อนของเขาคืออะไร แถมนำมาใช้ข่มเขา

ประจำ เบื่อจริง ๆ คนรู้ทัน


“ แค่นี้เขาก็เกลียดผมจนไม่อยากมองหน้า เพราะใคร

สั่งให้ผมถอยห่างจากเขา สั่งให้ผมทำเย็นชาใส่เขา

แถมยังไม่รู้สึกผิดบ้างสักนิด ใจดำชะมัด “


“ ฉันจำได้ว่าเรื่องนี้นายสมัครใจ เต็มใจอย่างมากที่จะทำ “

“ เพราะผมห่วงเค้า ถ้าผมไปสักคนข่าวลือนั่นมันจะค่อย ๆ หายไป

คุณเป็นคนบอกผมเอง แต่ต่อไปนี้ผมจะไม่ยอมทำเหมือนเดิม

ผมจะไม่ถอยห่างจากเค้าอีก “ เขาทนมามาก ทนเก็บความลับในใจ

มานานเกินไป


“ ฉันไม่ได้ห้ามนาย แต่ฉันขอเตือนนายไว้อย่าง อนาคตของคนที่ตัวเอง

รัก

สำคัญเสมอนายรู้อยู่แก่ใจตัวเองนี่ ถ้าหัวสมองนายไม่ทึบจนเกินไป

นายน่าจะเข้าใจ อีกอย่างมันคงยากหน่อยมั้ง นายเป็นคนบอกเอง

ว่าหน้านายเขายังไม่อยากมองด้วยซ้ำ “


“ ผมจัดการเองได้ “ ใบหน้าหล่อเหลาบูดบึ้งเต็มทน บ่งบอกว่าไม่ค่อย

พอใจกับประโยคที่ได้ยินเท่าไหร่นัก คนตรงหน้าเขาล่วงรู้ทุกอย่าง

ชอบหยิบประเด็นต้องห้ามสำหรับเขามาพูดแขวะให้หงุดหงิดอยู่เรื่อย



“ ฉันจะคอยดู ไม่ใช่จัดการเองจนกระฉ่อนล่ะ เดือดร้อนฉันต้องแก้

ข่าวให้อีก “


“ รู้แล้วน่า อย่าย้ำมากได้ไหมพ่อคนฉลาด “ ดูไอดอลเจ้าอารมณ์

มันประชดประชัน ปิดประตูใส่หน้าประธานซะงั้น

ท่านประธานส่ายหน้าไปมาอย่างเอือมระอา

นี่เขาใจอ่อนเกินไปหรือเปล่า เอาน่าให้รางวัลความอดทน

สำหรับคนไม่ค่อยมีความอดทนสักครั้งคงไม่เป็นไร ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น

ค่อยหาทางแก้ไขทีหลัง ก็เขาคนฉลาดอย่างเจ้าไอดอลมันว่านี่

เฮ้ออออออ

‘’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’
‘’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’
‘’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’
‘’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’

“ พีฮะ ผมคงไปไม่ได้แล้วล่ะ ยังซ้อมไม่เสร็จเลย “

เสียงแหบน้อย ๆ ดังมาจากร่างบางของคนที่กำลังก้มหน้าก้มตาค้นของใน

กระเป๋า ไหล่เล็กหนีบโทรศัพท์ไว้ข้างหู ไม่ได้สนใจว่าเดินใกล้ใครเข้าไป

ทุกที และบางคนไม่คิดหลบแม้สักเซ็นเดียว ไอ้พีนะไอ้พี เพื่อนเวร

ฝากให้ดูแลคนสำคัญตอนเขาไปนอก มันดูแลดีเกินไปทำตามคำสั่ง

ไม่มีขาดตกบกพร่อง จนเขากลับมาแล้วมันยังดูแลไม่เลิก

สักวันพ่อจะแกล้งเป่าหูให้ยูยะงอนจนกู่ไม่กลับเลยคอยดู

โทษฐานทำให้ระคายเคืองหัวใจ


“ อ๊ะ!!!! “ อุทานออกมาอย่างตกใจ เมื่อตนเองปะทะเข้ากับร่างของ

ใครบางคนที่ยืนอยู่ข้างหน้าจนโทรศัพท์ล่วงลงพื้นแตกกระจาย


“ ขอโทษครับ “ เงยหน้าขึ้นขอโทษอย่างร้อนรน แต่พอรู้ว่าเป็นใคร

หน้าใส ๆ นั่นกลับบึ้งตึงอย่างที่คนมองเคยเห็นจนนับครั้งไม่ถ้วน


“ พังหมดแล้ว ทีหลังเดินระวังหน่อยสิ “ ก้มลงไปเก็บชิ้นส่วน

โทรศัพท์ที่กระจายไปคนละทิศละทางพร้อมทั้งก้มหน้าซ่อนยิ้ม

อย่างแนบเนียน


“ ไม่ต้องหรอก ฉันเก็บเองได้ เสียเวลาอคานิชิเปล่า ๆ “

เสียงติดเข้มนิด ๆ แถมเรียกนามสกุลเสียห่างเหิน

ทำเอาคนได้ฟังหุบยิ้มฉับ หงุดหงิดทุกทีที่ได้ยิน เมื่อก่อนยังจินยังงั้น

จินยังงี้ จะเรียกนามสกุลเฉพาะต่อหน้ากล้องเท่านั้นคอยดูเถอะ

ไม่นานหรอก เขาต้องได้ยินชื่อเขาออกจากปากบางสีชมพูที่เห็นทีไร

อยากกดจูบให้ช้ำนัก


“ เอาเครื่องนี้ไปใช้ก่อนไหม “ หยิบโทรศัพท์จากกระเป๋าเสื้อ

ยื่นให้คนตัวเล็กตรงหน้า ที่ตอนนี้คิ้วผูกกันเป็นโบว์กลางหน้าผากมนเรียบร้อย


“ ไม่ดีกว่า เดี๋ยวไปขอพีได้ พีมีโทรศัพท์หลายเครื่อง

ไม่รบกวนอคานิชิหรอก “ ห่างเหิน ห่างเหินเกินไปแล้วนะ

ปึ้ง!!! ฝามือตบลงไปบนล็อคเกอร์เสียงดังสนั่น เป็นผลให้คนตัวเล็ก

สะดุ้งเฮือก ถอยออกห่างคนยืนหน้าบึ้งอัตโนมัติคนเอาแต่ใจ

ไม่พอใจก็ใช้อารมณ์ตลอด


“ บอกให้ใช้เครื่องนี้ ก็เครื่องนี้ หรือรังเกียจไม่อยากแตะต้องของ ๆ ฉัน “

กระชากข้อมือขาวยัดโทรศัพท์เครื่องหรูใส่มือเล็กอย่างรวดเร็ว

จนอีกคนสะดุ้งไม่ทันตั้งตัว กับการถูกเนื้อต้องตัวกันเป็นครั้งแรกในรอบปี

ไม่นับการถ่ายแบบบางครั้งเท่านั้นแหละที่ต้องอยู่ข้าง ๆ กัน

ไม่บอกก็รู้ว่าคนตัวสูงไม่ค่อยอยากเข้าใกล้เขาเท่าไหร่นักหรอก

คิดแล้วมันเจ็บตรงอกนี่อีกแล้ว เขาต่างหากที่น่ารังเกียจจนคนตรงหน้า

ต้องตีตัวออกห่างเย็นชาใส่เสมอ


“ คาเมะอยู่ไหนน่ะ ครูเรียกไปซ้อมแล้วเดี๋ยวถูกดุหรอก

อ่าวไอ้จินแกอยู่นี่เหรอวะ “ ยูอิจิเอ่ยทักไอ้เพื่อนหล่อ

ที่ยืนทำหน้าบอกบุญไม่รับอยู่ข้าง ๆ ถ้าตาไม่ฝาดเขาเห็นคาเมะดึงมือ

ออกจากมือเรียวของไอ้คนหน้าบูด เอ๋ ๆ มันพัฒนาเว้ย

สายตาหยิบหยีของไอ้หมีโคอาล่าที่บรรจงส่งมาให้บอกว่าข้ารู้ทันเองน่า

ทำเอาอีกคนอยากยกเท้ายันเสียให้รู้แล้วรู้รอด


“ มัวมายืนปากห้อยอยู่ทำไม ก็ไปสิ “ คนพูดเดินกระแทกไหล่เพื่อนรัก

ไปทีนึงก่อนเดินผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ปล่อยให้พี่ห้อยของน้อง ๆ ยืนหัวเราะหึ หึ ตามหลังอย่างชอบใจ

เรื่องนี้ต้องขยาย ไอ้คิอยู่ไหนนนนน แต่ต้องหันกลับ

ไปมองน้องเล็กด้านหลังที่ดึงเสื้อเขายิก ๆ แถมทำตาแป๋วส่งมาให้อีก


“ ยูเอานี่ไปคืนเค้าให้หน่อยสิ “ บอกพลางพยักเพยิดตามหลังคนที่

เดินลับหายไปจากห้อง

“ ไม่เอาหรอก ถ้าขืนพี่เอาไปคืนมันได้อาละวาดตายน่ะสิ

รู้ไม่ใช่หรือว่ามันโมโหร้ายขนาดไหน ไปน่า ไปซ้อมป่ะ “

รุนหลังร่างเล็กที่ยังคงอิดออดให้เดินไปยังห้องซ้อมซึ่งตอนนี้สมาชิกทั้งสี่

นั่งรอกันหน้าสลอน ไม่เว้นแม้แต่ไอ้หน้าหล่อที่นั่งเก๊กอยู่บนโซฟาริมห้อง


“ ไปไหนมาคาเมนาชิ ทุกคนเค้ารอนายอยู่คนเดียว “

ครูสอนเต้นเอ่ยตำหนิเสียงดุไปยังคนตัวเล็กที่หน้าสลดลงเล็กน้อย


“ ขอโทษฮะผมออกไปโทรศัพท์มา “ เอ่ยขอโทษเสียงเบา

จนทำให้คนบางคนนั่งไม่ติดต้องลุกขึ้นโวยวายเสียงดัง


“ ซ้อมได้แล้วครับครู เสียเวลานานแล้ว “ คนพูดทำหน้าบึ้ง

จนอีกคนคิดว่าตัวเองทำผิด ทำให้ใครบางคนไม่สบอารมณ์ถอนหายใจ

ออกมาเบา ๆ


“ เฮ้ ..........ทุกคน เดี๋ยวก่อนอย่าเพิ่งซ้อม มาดูตารางงานก่อน “

ผู้จัดการเปิดประตูเข้ามาพร้อมกระดาษในมือทำให้ทุกคนที่กำลังตั้งท่าชะงัก

ไปตาม ๆ กัน


“ คราวนี้เป็นอะไรครับ “ เสียงจุนโนะดังมาจากด้านหลังของทุกคน

อย่างกระตือรือร้น พ่อพลังงานเหลือใช้


“ ออกโลเกคราวนี้ จะให้ไปพร้อมกันทั้งหมด ไปน้ำพุร้อนกัน “

เย้!!!! เสียงเฮลั่นดังออกมาจากปากของ ยูอิจิ โคคิ และจุนโนะ

อุเอดะได้แต่ยืนส่งยิ้มพิมพ์ใจอยู่ห่าง ๆ แล้วอีกสองคนที่เหลือน่ะเหรอ

คนตัวเล็กยืนหน้าหงอยเมื่อครู่ กลับอมยิ้มนิด ๆ อย่างน่ารักนักหนา

ในสายตาใครต่อใคร ส่วนคนตัวโตมัวแต่มองหน้าคนตัวเล็กเพลิน

จนโดนยูอิจิที่ยืนข้าง ๆ เอาศอกกระทุ้งเบา ๆ


“ เฮ้ย!!! เก็บอาการหน่อยไอ้จิน แหมพอประธานไฟเขียว

แม่งไม่มีกั๊กเลยนะเอง “ กระซิบกระซาบพอได้ยินกันเพียงสองคน

ไอ้พี่ห้อยนี่รู้งี้ไม่เล่าให้ฟังหรอก เรื่องเมื่อวานตอนโดนเรียกไปพบประธานน่ะ

เห็นมันเป็นห่วงเป็นใยนักหนา เลยไม่อยากปิดบังอะไร แต่ตอนนี้รู้แล้ว

ว่าคิดผิด ป่านนี้ไม่รู้กันหมดแล้วหรือไง เพราะตั้งแต่เดินเข้าห้องซ้อมมานี่

เจอแต่สายตาวิบวับของเจ้าเพื่อนตัวดีทั้งหลายตลอด

อยู่แต่พวกมันจะหาช่องกัดเขาตอนไหนเท่านั้น


“ เงียบไปเลยไอ้ยู อยากปากห้อยถึงพื้นไหม “ ไม่พูดเปล่าแถม

เอื้อมมือไปดึงปากล่างของคนช่างแขวะหมับเข้าให้

คนโดนกระทำร้องเสียงดังลั่น เป็นผลให้ทุกคนหันขวับมามอง

กันเป็นตาเดียว


“ ไอ้จินทำอะไรยูมันวะ “ พี่เหลี่ยมเดินเข้ามาห้ามทัพอย่างไว

ไม่งั้นพี่ห้อยแย่แน่ดูจากสถานการณ์น่ะนะ


“ เปล๊า!!! ทำไรที่ไหน “ เห็นอยู่โต้งๆ มันยังบอกไม่ได้ทำ

โคคิส่ายหัวให้ไอ้คนทำอะไรไม่เคยผิดไปที


“ ยูเป็นอะไรมากไหม “ น้องเล็กประจำวงเอ่ยถามอย่างห่วงใย

ก็เห็นนี่ว่าคนตัวโตแกล้งยูจังของเขาเต็มตา

แล้วยังมีหน้ามาทำเป็นไม่รู้เรื่องรู้ราวให้คนเห็นหมั่นใส้


“ เจ็บจังคาเมะ ไอ้จินมันแกล้งยูอ่ะ “ ทีใครทีมันโว้ย

หันไปทำหน้าวอนบาทาให้ไอ้คนยืนขบฟันกรอด ๆ มันอิจฉาเล่น

คนตัวเล็กหันไปขมวดคิ้วใส่คนร่างสูง ที่ยืนหน้าบึ้งบ่งบอกว่า

กำลังไม่พอใจอีกแล้ว ตัวเองทำผิดแล้วยังไม่ยอมรับมายืนหน้างอใส่คนอื่นเขา


“ นี่จะตั้งใจฟังกันได้หรือยัง มัวแต่เล่นกันอยู่นั่น เดี๋ยวจะได้ซ้อมเต้น “ ผู้

จัดการเหลืออดกับการจับปูใส่กระด้งเต็มทน แฟนคลับจะรู้ไหมว่าเค้าต้อง

ดูแลเด็กอนุบาลถึงหกคน ถึงแม้น้องเล็กสุดของวงจะดูเอาการ

เอางานอย่างมากก็เถอะ แต่เวลาอ้อนนี่ไม่ต่างจากเด็กเท่าไหร่นักหรอก

ใครโดนอ้อนเข้าหน่อย ไม่ตามใจให้รู้กันไปโดยเฉพาะพ่อหนุ่มหัวฟู

หน้าหล่อนั่น คงทูลหัวทูลเกล้าให้ทุกอย่างเลยกระมัง

เห็นสายตาที่มองตามหลังร่างเล็กแบบนั้นแล้ว ใครคิดเป็นอย่างอื่น

บอกได้คำเดียวว่าตาบอดชัวร์

‘’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’
‘’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’
‘’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’
‘’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’

เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ที่ไม่คุ้นหู ดังออกมาจากกระเป๋าสะพายใบย่อม

หลังจากร่างบางเดินเช็ดผมเปียกชื้นออกมาจากห้องน้ำลืมไปได้ไง

ว่าจะคืนให้ใครบางคน เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูออกมากดรับ


“ ครับ “


“ นอนหรือยัง “ เสียงทุ้มที่ถามมาทางโทรศัพท์

แค่ได้ยินก็จำได้ทันทีว่าใคร ไม่เคยได้ยินเสียงนี้ก่อนนอนมานานมาก

จำไม่ได้ด้วยซ้ำ ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่กันนะ


“ ยัง เพิ่งอาบน้ำเสร็จ อคานิชิมีอะไรหรือเปล่า “


“ จำเสียงกันได้ด้วยหรือ “ คนตัวเล็กนึกอยากตีปากตัวเองนัก

ที่เผลอเอ่ยเรียกออกไป

“ ก็เอ่อ เดาเอาน่ะ “ เสียงอึกอักที่ตอบกลับมาทำเอาปลายสายยิ้มกริ่ม

“ โทรมาบอกว่าพรุ่งนี้จะไปรับแทนเจ้ายู มันจะไปทำธุระให้แม่มันก่อน “

“ เอ่อไม่รบกวนอคานิชิดีกว่า เดี๋ยวไปรถตู้กับทีมงาน “

“ ไม่ต้องไปกับใครทั้งนั้น พรุ่งนี้รออยู่ที่บ้านบอกแล้วไงว่าจะไปรับ “

“ อืม “ ต้องตอบรับกลับไปในที่สุด เพราะน้ำเสียงแข็ง ๆ นั่น

ไม่อยากทำให้อารมณ์เสียเท่าไหร่นักรู้ฤทธิ์เดชกันเป็นอย่างดี

“ แค่นี้แหละ เอ่อ หลับฝันดีนะ คาซึยะ “

คนพูดวางสายไปนานแล้ว แต่คนได้ฟังยังนั่งมองโทรศัพท์ในมือนิ่ง

เหมือนมองสิ่งมหัศจรรย์ของโลก คาซึยะอย่างนั้นเหรอ

อยู่ ๆ เรียกชื่อแบบนั้นใครจะไม่ประหลาดใจ

ฝันดีคืนนี้นอนหลับหรือเปล่ายังไม่รู้เลย จะฝันดีได้อย่างไร

“ สวัสดีครับ ผมมารับคาซึยะ “

ร่างสูงโค้งให้หญิงสูงวัยที่มาเปิดประตูรับ แถมส่งยิ้มใจดีมาให้

เธอไม่ได้พบเด็กตรงหน้ามานานแค่ไหนแล้วนะ ทั้ง ๆ เมื่อก่อนมาขลุก

อยู่บ้านนี้ไม่ยอมกลับบ้านกลับช่อง ถามลูกชายเธอ ไม่เคยมีคำตอบอะไร

ออกจากปากบางนั่น เคยได้ยินยูยะเปรย ๆ ว่าเด็กตรงหน้าไปต่างประเทศ

แต่กลับมานานแล้วนี่นา ทะเลาะกันหรือเปล่าเธอไม่รู้

แต่ดีใจที่เห็นร่างสูงอีก คาซึยะจะได้คลายสีหน้าอมทุกข์ทุกครั้ง

ที่ใคร ๆ ถามเกี่ยวกับอคานิชิ จิน คนนี้

“ เดี๋ยวแม่ไปตามให้นะ หรือว่าจินจะขึ้นไปตามน้องเองลูก “

ยังไม่ทันตกลงอะไรกัน เห็นคนตัวเล็กวิ่งลงบันไดมาพร้อมกระเป๋าใบน้อยในมือ

“ ไม่ต้องตามหรอกฮะ ผมเสร็จแล้ว “

ร่างจ้อยพูดพร้อมกับเดินมาสวมกอดผู้เป็นแม่อย่างอ้อน ๆ

“ จะกลับเมื่อไหร่เหรอลูก ไปหลายวันหรือเปล่า “ ลูบผมนุ่ม

ของลูกชายเบา ๆ อย่างรักใคร่ ทำให้คนบางคนยืนมองตาปรอย

“ สองวันฮะ แม่บอกยูยะด้วยนะ เดี๋ยวน้องคอยนัดกันไปตีเบสบอล

แต่ไปไม่ได้แล้ว “

“ จ้า....... จินขับรถดี ๆ นะลูก แม่ฝากดูแลน้องด้วย “

“ ครับ สวัสดีครับ “ รับคำพร้อมกับโค้งให้อย่างสุภาพ

แถมเดินมาดึงกระเป๋าใบย่อมจากมือคนที่ยืนมองตาแป๋ว

“ อ๊ะไม่ต้องถือเองได้ “ ส่งเสียงประท้วงหลังได้สติ

ปล่อยกระเป๋าตัวเองให้ร่างสูงถือเดินลิ่ว ๆ นำหน้าไปอย่างรวดเร็ว

ส่วนนางคาเมนาชิยืนอมยิ้มให้กับภาพที่เห็นเบื้องหน้า

ไม่ได้เห็นแบบนี้มานานเท่าไหร่แล้วน้า

จินคุงผู้คอยดูแลเอาใจใส่แต่กับคาซึยะ

………………………

……………

………..

“ กินอะไรหน่อยไหม “ เสียงทุ้มเอ่ยถามคนนั่งหน้าบึ้งข้าง ๆ

นั่งเงียบกันมานานมาก แต่ไม่มีใครเอ่ยออกมาสักที

จนบางคนทนไม่ได้ต้องเอ่ยถาม นี่ไม่คิดจะคุยกันจริง ๆ หรือ

“ ไม่หิวฮะ ถ้าอคานิชิหิวจะแวะก็ได้ “

“ ถึงหิวก็คงกินอะไรไม่ลง คนนั่งข้าง ๆ หน้าบูดซะขนาดนี้ “

คนได้ยินต้องเม้มปากบาง ๆ แน่นอย่างขัดใจ สะบัดหน้าหนี

ออกไปมองทิวทัศน์ข้างทางแทน

“ ทำไม ไม่พอใจ อยากให้คนมารับเป็นเจ้ายูใช่ไหมล่ะ “

“ เอ๊ะ “ หันกลับมาขมวดคิ้วมุ่น เมื่อได้ยินอีกประโยคตามมา

“ พี่ยูมาเกี่ยวอะไรด้วย “

“ เห็นนั่งหน้าบอกบุญไม่รับ ไม่อยากนั่งรถคันนี้ก็บอก จะได้

โทรให้ไอ้ยูมันรีบมา “

“ ไม่ต้อง ไม่ได้เรื่องมากขนาดนั้น ทนนั่งไปอีกสักพักจะเป็นไรไป “

โดนคนตัวเล็กตอกกลับมามั่งทำเอาคนเตรียมจะจิกกัดเงียบลงได้เหมือนกัน

รถคันใหญ่แล่นเข้ามายังลานจอดรถหน้าเรียวกังหรู สถานที่ถ่ายทำ

ctkt ตอนพิเศษ

“ ขอบคุณ “ ร่างเล็กก้าวลงจากรถอย่างรวดเร็วเหมือนกับว่า

ถ้าอยู่ในรถนานอีกนิดคงขาดอากาศหายใจ เปิดประตูด้านหลังหยิบกระเป๋า

ที่ก่อนหน้านี้ร่างสูงนำมันมาวางไว้ก่อนออกมาจากบ้าน

เดินตรงเข้าไปหาคนอื่นที่ยืนจับกลุ่มรออยู่ด้านหน้า เมื่อเห็นยูอิจิ

ยืนยิ้มกว้างรออยู่ก็ให้แปลกใจ ทำไมมาถึงก่อน ก็ไหนบอกว่ามีธุระ

“ ยูจัง ทำไมมาถึงก่อนล่ะ “ เสียงเล็กของน้องนุชสุดท้อง

ประจำวงเอ่ยถามอย่างสงสัย

“ เอ่อ อ๋อแม่ยกเลิกโปรแกรมน่ะ เลยออกมาก่อน

ที่ไม่ได้ไปรับเพราะฝากให้ไอ้จินมันไปรับแล้วไง “

อธิบายเสียยืดยาว ก็ถ้าขืนเขาไปรับ ไอ้จินมันได้ขบหัวเอาน่ะสิ

“ อืม ไม่เป็นไรหรอก แล้วนี่แบ่งห้องหรือยัง ยูนอนกับใคร “


“ นอนกับไอ้คิ แล้วเจ้าโนะนอนกับทัตจัง ส่วนคาเมะ

นอนกับไอ้จินมันนะ “


“ ไม่เอา จะนอนกับยู “ น้องน้อยเริ่มงอแงขึ้นมาทันที

เมื่อได้ยิน ใครจะอยากนอนกับคนกวนประสาทนั่น

แถมยังไม่เคยนอนห้องเดียวกันมานานมากแล้ว

อยู่ ๆ ทำไมถึงได้นอนด้วยกัน

เหลือบมองร่างสูงที่ยืนล้วงกระเป๋าอยู่ไม่ห่างมากนัก

ทำหน้ายักษ์ใส่อีกแล้ว


“ ไม่ได้หรอก ยูรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวยังไงไม่รู้ เหมือนจะเป็นไข้

เดี๋ยวคาเมะติดไข้ “ พูดพลางมองไปยังไอ้คนยืนทำหน้าถมึงทึง

อยู่ข้างหน้า เกิดป่วยขึ้นมากะทันหัน


“ จริงสิยูหน้าซีด ๆ นะ กินยาไหม คาเมะมีติดกระเป๋ามาด้วย “

ก้มหน้าก้มตาค้นหายาในกระเป๋ายุกยิก โดยไม่เห็นยูอิจิส่งยิ้มแหย ๆ

ให้ไอ้คนยืนหน้าบึ้ง รู้ว่ามันหึงเขาที่น้องเล็กเอาใจใส่ดูแล

แต่จะห้ามก็กลัวถูกน้องงอน เฮ้ออออ

ยูอิจิเอ้ยโดนทั้งขึ้นทั้งล่อง ไอ้คิช่วยตรูด้วยดิ๊ หันไปหาตัวช่วยที่ยืนส่ง

ยิ้มยิงฟันกลับมา แหมสบายใจจริงนะมึง

รอดตัวไปน่ะสิที่น้องไม่เข้าไปอ้อน ระวังหัวไว้ให้ดีนึกว่าจะรอดเรอะ

“ คิคุง “ น้องเล็กหันไปเรียกพี่ทิดที่ยืนยิ้มอยู่ข้าง ๆ

เล่นเอาสะดุ้งเฮือกกันเลยทีเดียว


“ คร้าบบบบบ “ ตอบกลับน้องเล็กแต่สายตาแหล่มองไอ้หน้าโหด

เห็นมันขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอย่างคาดโทษ ก็ให้เสียวสันหลังวูบ ๆ

จะโดนฆ่าไหม เมื่อก่อนยังไม่อะไรก็แค่โดนข้าวของหล่นใส่หัวเหม่ง ๆ

เป็นบ้างครั้งที่ใกล้ชิดน้องน้อยเกินความจำเป็น แต่เดี๋ยวนี้มันประกาศตัวกัน

แบบเต็ม ๆ เลยว่าห้ามเข้าใกล้เกินหนึ่งเมตร ไม่งั้นมีเจี๋ยน

โอ้ยกลัวอ่ะ คิล่ะกลั๊วกลัว

“ แลกห้องนอนไหม “

“ ไม่เอาอ่ะคาเม้ จินมันนอนกรน คินอนไม่หลับ

แล้วอีกอย่างจะคอยเช็ดตัวให้ไอ้ยูมันด้วยเพื่อมันไข้ขึ้น “

เอาสีข้างแถไป

“ คาเมะเช็ดตัวให้ยูเองก็ได้ “

“ ไม่ด้ายยยยย “ สองเสียงประสานกันดังลั่น

“ คาเมะเป็นไข้แล้วหายยาก ถ้าติดไอ้ยูไปยุ่ง เนอะ “

พี่คิหันไปหาพยักหน้ากับพี่ห้อยอย่างเข้าขากันเหมือนซาลาเปา

กับขนมจีบที่ต้องมาคู่กัน ส่วนจุนโนะกับทัตจังน่ะชิ่งไปตั้งแต่

น้องเล็กเริ่มงอแงแล้วล่ะ ต้องรีบไปไม่งั้นพอโดนอ้อนเดี๋ยวจะใจอ่อน

ไอ้หล่อมันจะมาฆาตกรรมหมกบ่อน้ำพุ



“ ถ้ารังเกียจที่ต้องนอนห้องเดียวกันขนาดนั้น เดี๋ยวไปเปิดห้องใหม่นอนเอง “

เสียงขุ่น ๆ ของคนร่างสูงดังมาข้างหลัง พร้อมกับเดินลิ่ว ๆ

เข้าไปยังเรียวกังด้วยใบหน้าบึ้งตึง ทำให้คนตัวเล็กต้องเดินตามไปอย่าง

เสียไม่ได้ ไม่ใช่อะไรเดี๋ยวจะหาว่าเรื่องมาก เอามาค่อนขอดจิกกัดกัน

ไม่จบ เดินตรงไปหาคนยืนหน้าบึ้งอยู่ที่เคาเตอร์


“ จะไปด้วยกันหรือเปล่า ถ้าคิดว่ารวยนักอยากเปิดห้องใหม่ก็ตามใจ “

ร่างบางเดินหน้าหงิกจากไปไม่คิดจะรอคนข้างหลังที่หันไปยักคิ้วหลิ่วตา

ใส่เพื่อน ว่ายังไงซะน้องก็ต้องง้อให้คนเห็นอยากถีบสักเปรี้ยง


“ ทีเมื่อกี้ละหน้าบูดเป็นตูดนะมึง กูขอแช่งให้คาเมะยันมึงตกเตียง “

พี่คิเอ่ยปากอย่างหมั่นไส้ แต่ไม่เห็นไอ้หล่อมันจะสลด กลับเดินฉีกยิ้ม

ตามหลังน้องเล็กไปไม่รู้ร้อนหนาว มันต้องมีแผนการร้าย

อยู่ในสมองมันแน่ ๆ

..............................................

...................................

......................

...........

คนบางคนเมื่อเข้ามาอยู่ในห้อง ไม่สนใจอะไรทั้งนั้นโยนกระเป๋าใบย่อม

ลงหน้าตู้เสื้อผ้ากระโดดขึ้นเตียงหน้าตาเฉย

เตียงที่คนตัวเล็กนึกขัดใจยามเปิดประตูห้องพักเข้ามา

ทำไมไม่เป็นเตียงคู่ ทำไมต้องเป็นเตียงเดี่ยวคิงไซส์

ถึงมันจะใหญ่สักแค่ไหนก็เถอะนะ แต่จะให้นอนเตียงเดียวกับคนที่ตอนนี้

ลงไปนอนหลับตาท่าทางมีความสุข ดีแน่เหรอ

แล้วทำไมดูอารมณ์ดีนัก ก่อนเข้ามายังหน้าบึ้งใส่อยู่เลย

เสียงเคาะประตูทำให้ความคิดหยุดชะงัก จำต้องเดินไปเปิด

เพราะดูท่าแล้วอีกคนคงไม่คิดจะทำ


“ คาเมะ......ทุ่มตรงลงไปพร้อมกันที่ห้องอาหารนะ

คุณผู้จัดการบอกมา “ พี่คิบอกเพียงแค่นั้นก็ชิ่งหนี

แต่สายตายังไม่วายเหลือบไปเห็นไอ้หน้าหล่อมันนอนตีพุง

ส่งยิ้มอย่างมีความสุขมาให้ แหมหมั่นไส้มันจริง ๆ

ส่วนคนตัวเล็กเมื่อหันกลับมา เห็นแต่เพียงใครอีกคนในห้องนอนหลับนิ่ง

ไปแล้ว ได้ยินที่คิคุงบอกหรือเปล่านะ

ไม่เป็นไรหรอกมั้ง เหลือเวลาอีกตั้งนาน เดี๋ยวค่อยปลุกก็ได้

คิดได้แบบนั้นจึงเดินไปหยิบกระเป๋ามาเปิดจัดแจงหยิบ

เสื้อผ้าที่เตรียมมาแขวนเก็บในตู้ แต่ไม่วายชำเลืองมองไปยังกระเป๋าของ

อีกคนที่นอนแอ้งแม้งอยู่ข้าง ๆ ถ้าหยิบมาจัดให้จะโกรธไหม

ไม่ดีกว่า ส่ายหน้าน้อย ๆ อย่างตัดใจ ไม่อยากยุ่งด้วยแค่นี้เค้าก็เบื่อ

หน้าเราจะแย่ หยิบผ้าขนหนูผืนเล็กติดมือหายเข้าไปในห้องน้ำ

ไม่ได้รู้เลยว่าคนนอนหลับตา ไม่ได้หลับอย่างที่คิดตาคมมองตามร่างบาง

ทุกฝีก้าวเลยทีเดียว


“ อคานิชิ อคานิชิ ตื่นได้แล้ว “ ต้องมาอยู่ห้องเดียวกันแบบ

นี้ คงเป็นการใจจืดใจดำเกิน ถ้าออกไปเสียเฉย ๆ แล้วปล่อยให้อีก

คนนอนต่อ เดี๋ยวผู้จัดการจะมาว่าเอาได้

“ ทำไมถึงได้ขี้เซาแบบนี้เนี่ย “ บ่นออกมาเบา ๆ

เดินไปหยุดข้างเตียง มองใบหน้าคมที่หลับสนิทอย่างชั่งใจ

ตอนหลับดูยังไงก็ไม่เห็นมีเค้าคนเจ้าอารมณ์เลยแม้แต่นิดเดียว

สาว ๆ เค้าคิดอย่างไรตอนโหวตให้คนที่นอนหลับ

อยู่ตรงหน้าเป็นหนุ่มที่เซ็กซี่ที่สุด และอยากได้เป็นแฟนที่สุดนะ

ยืนจ้องใบหน้าคมคายที่หลับสนิทอย่างไม่อาจถอนสายตา

ไม่ได้มองใบหน้านี้ใกล้ ๆ มานานแค่ไหน ตั้งแต่คนตรงหน้า

จากไปเมืองนอกโดยไม่บอกเหตุผล ไม่ล่ำลาแม้สักคำใช่ไหม

ดวงตาคู่สวยหม่นแสงลงยามนึกถึงเรื่องเก่า ๆ ที่ทำให้เจ็บในอกทุกครั้ง

เมื่อคิดถึง และหลงดีใจเมื่อรู้ว่าจะกลับมาแต่ยังคงได้รู้เป็นคนสุดท้าย

เช่นเคย ทั้ง ๆ ที่โทรมาบอกใครต่อใคร แต่ไม่เคยโทรมาบอกกัน

แม้เพียงนิด และทุกอย่างไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปเมื่อคนตรงหน้ากลับมา

ความคิดต้องสะดุดลง เมื่อคนหลับพลิกกายมาหา

“ อคานิชิ อคานิชิ ตื่น “ เอื้อมมือไปเขย่าร่างหนาเบา ๆ

“ อืมมม คาซึยะ ง่วงจังขอนอนต่ออีกนิดได้ไหม “

ไม่รู้มันเกิดขึ้นได้อย่างไร จากคนที่ยืนอยู่ข้างเตียง

ถึงได้มานอนซุกแนบอกกว้าง แถมโดนกอดเสียแน่นแบบนี้

“ โอ้ย! “ เสียงร้องดังออกมาจากปากอิ่มของคนแกล้งหลับ

เมื่อโดนมือเล็ก ๆ ทุบปักลงบนอก ตาคมสวยที่ไม่มีวี่แววของคนง่วงนอน

แม้แต่นิดสบเข้ากับตาเขียวปั๊ด แต่ดูเหมือนคนกอดไม่คิดจะปล่อย

คนในอ้อมแขนยังคงกอดแน่น แถมจ้องนิ่งจนคนโดนจ้อง

ต้องหลบตาหนีด้วยซ้ำ

“ ปล่อย “ ผลักอกกว้างห่างออก ทำไมใจต้องเต้นเหมือนมันจะ

หลุดออกมานอกอกทุกครั้งที่คนตรงหน้า เฉียดมาใกล้

และตอนนี้มันเต้นหนักกว่าทุกครั้งจนกลัวเจ้าของอ้อมกอดจะรู้

“ ขอโทษ คาซึยะจะยกโทษให้ได้หรือเปล่า “ เสียงนุ่ม

เอ่ยอยู่ไม่ห่างขมับ เพราะคนตัวเล็กหนีไปไหนไม่ได้ไกล

นักหรอกถ้าแขนแกร่งยังกอดกระชับอยู่อย่างนี้

“ ขอโทษสำหรับทุกสิ่ง ทุกอย่างที่ผ่านมา “ ยังคงเอ่ยขอโทษต่อไป

เมื่อคนตัวเล็กในอ้อมกอดยังคงนิ่งเงียบ

“ คาซึยะ “


“ อคานิชิไม่ผิด จะทำอะไรไม่เกี่ยวกันอยู่แล้ว ขอโทษทำไม

ปล่อยเถอะออกไปช้าเดี๋ยวผู้จัดการดุ “


“ ไม่ปล่อย แล้วที่บอกว่าไม่เกี่ยวกันนี่อย่าพูดออกมาอีกได้ไหม

ทุกอย่างเกี่ยวกับคาซึยะทั้งหมดนั่นแหละ ไม่รู้เลย ไม่เคยรู้อะไรบ้างเลย

หรือไง “ ซุกหน้าลงบนกลุ่มผมนุ่มของคนในอ้อมแขนพลางกระชับให้

แน่นขึ้นเหมือนจะถ่ายทอดบางสิ่งบางอย่างให้รับรู้จากสัมผัสอุ่น


“ แล้วจะให้รู้อะไร ทำอะไรเคยบอกหรือเปล่า คงลืมไปแล้ว

ว่าเคยเป็นเพื่อนกัน “ เป็นคนตัวเล็กในอ้อมกอดเสียเองที่เอ่ยตัดพ้อ

ออกมาเบา ๆ

“ ถึงบอกว่าไม่เคยรู้อะไรบ้างเลย ใครเขาอยากเป็นเพื่อนด้วย

เพื่อนมีเยอะแล้ว “

“ ตอนนี้รู้แล้ว ถ้าไม่อยากเป็นเพื่อน บอกมาตรง ๆ คำเดียว

ไม่ต้องทำตัวเย็นชา หรือทำท่าทางรังเกียจเอ่อ..... ขนาดนั้น

เอ่อ.....ก็ได้ “ คำต่อว่าทั้งหลายกลืนหายลงคอไปหมด

เมื่อสบตาคมที่มองนิ่งกลับมา แววหวานเชื่อมในดวงตาบอกอะไร

ได้มากมายกว่าคำพูดเสียอีก

“ อนุญาตให้พูดใหม่อีกครั้ง ว่ารู้อะไร “ เสียงนุ่ม ๆ

พร้อมลมหายใจอุ่น รินรดอยู่ข้างใบหูหอมกรุ่น

ทำเอาคนตัวเล็กขนลุกซู่ ตัวสั่นเป็นลูกนกอยู่ในอ้อมแขนที่รัดแน่นอย่าง

หมดทางหลีกเลี่ยงไปไหนได้


“ ไม่รู้ ไม่รู้อะไรทั้งนั้นแหละ ปล่อย ทุกคนรอแย่แล้ว “

ความอายทำคนตัวเล็กมีแรงมากขึ้นเท่าตัว หรือคนตัวโต

ยอมคลายอ้อมแขนออกหรือเปล่า ทำให้ร่างเล็กหลุดพ้นอ้อมกอด

ที่พันธนาการไว้เหนียวแน่นไปยืนหน้าแดงอยู่หน้าประตูห้องได้

ก่อนเปิดประตูผลุนผลันออกไป ไม่หันกลับมามองคนนั่งอมยิ้ม

อยู่บนเตียงกว้างเลยแม้แต่นิดเดียว

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

,,,,,,,,,,,,,,,

สมาชิกทั้งสี่หันมองหน้ากันตาปริบ ๆ เมื่อน้องเล็กของวงเดินจ้ำอ้าว

มานั่งแหมะลงข้างโคคิ โดยไม่พูดไม่จา แถมหน้าแดง ๆ

หรือจะเป็นไข้

ยูอิจิสะกิดทัตจังที่นั่งข้าง ๆ พยักหน้าหงึกงักไปทางน้องเล็ก

เหมือนจะให้ช่วยหาสาเหตุของอาการแปลก ๆ

แต่ยังไม่ทันจะได้ทำอะไร เห็นไอ้หล่อมันเดินยิ้มตามมา

ไม่รีบเร่งทุกข์ร้อนว่าเพื่อน ๆ หรือใครรอมันนานแค่ไหน

และมันก็นั่งแหมะลงข้าง ๆ น้องเล็ก เล่นเอาหลายชีวิตอ้าปากค้างตาโต

เท่าไข่นกกระจอกเทศ เออเว้ยมันช่างกล้าเนอะ

นี่ถ้าสาวกอคาเมะมาเห็น คงกรี๊ดกันจนเรียวกังแตก

ส่วนน้องเล็กกลับเขยิบหนีจนเบียดโคคิที่นั่งหน้าเหวอจนแทบตกเก้าอี้

อีกด้าน

“ ไอ้จิน!!! มึงจะมานั่งเบียดทำไม เก้าอี้ว่างมีอีกเป็นสิบ “

พี่ทิดคิโวยวายเสียงดังอย่างไม่สบอารมณ์

กับพฤติกรรมไอ้เพื่อนกวนบาทา

“ กูชอบตรงนี้ มึงลุกไปนั่งที่อื่นก็สิ้นเรื่อง โวยวายทำไม “

“ เออกูผิดอีก แม่ง “ ว่าแล้วสะบัดหน้าพรืด

ค้อนไอ้เพื่อนเอาแต่ใจ ก่อนลุกไปนั่งข้าง ๆ จุนโนะที่นั่งมองตาแป๋ว

อยู่ก่อน


มือเรียวคว้าหมับเข้าที่มือเล็ก ก่อนร่างบางจะลุกตามโคคิไป

แล้วกลับกุมไว้อย่างนั้นโดยไม่คิดปล่อย ถึงแม้อีกคนจะทั้งดึงทั้งแกะ

ก็ตาม จนผู้จัดการเดินเข้ามาพร้อมทั้งกระแอมกระไอเสียงดังนั่นแหละ

ถึงได้คลายมือออก

“ เอ้า เอ้า มาดูงานกันได้แล้ว พรุ่งนี้ตั้งใจกันหน่อยล่ะ เสร็จเร็วเวลา

เหลือ จะได้พักผ่อนกันบ้าง “

“ คร้าบบบ “ รับคำอย่างพร้อมเพรียง เวลาว่างมีค่ามากสำหรับศิลปิน

โด่งดังที่ไม่มีแม้กระทั่งเวลานอน ได้พักบ้างทำให้มีแรงทำงานต่อไป

หลังจากประชุมปรึกษาหารือและกินอาหารกันเรียบร้อยต่างเดินตามกันออก

มาจากห้องอาหาร คนตัวโตเดินตามหลังร่างบอบบางที่เดินเคียงคู่

อยู่กับทัตจัง คุยกันกระหนุงกระหนิง จนนึกอิจฉา

ทีกับเขาหลบได้เป็นหลบ ชิ่งไปกับคนนู้นทีคนนั้นที

น่าจับมาฟัดซะให้หนีไปไหนไม่ได้

“ เฮ้ยไอ้จิน แกจะกินหัวใครวะ ทำหน้าซะหน้ากลัว “

ยูอิจิดึงแขนไอ้หล่อให้ละสายตามาจากสองคนข้างหน้า ซะบ้าง

มันไม่คิดปิดบังอารมณ์จนน่ากลุ้ม

“ แกให้เวลาคาเมะหน่อยดีกว่าไหม รุกไวไปมั้ง

เดี๋ยวน้องกลัวหนีกระเจิงกันพอดี “ โคคิที่เดินอยู่ข้าง ๆ

เอ่ยเตือนเสียงเบา ส่วนจุนโนะตอนนี้เดินตาปิดจนแทบหลับอยู่ใกล้ ๆ

“ ทำอยู่นี่ไง ไม่งั้นไม่ปล่อยออกมาจากห้องหรอก “

ดูมันตอบน่าดีใจแทนน้องเล็กหรือกลัวแทนดี

“ ข้าว่าเดี๋ยวเราไปนั่งจิบอะไรอุ่น ๆ ในบาร์นั่นกันก่อนดีกว่า แก้หนาว

เนอะยูเนอะ “ หันไปหาตัวช่วยแถมคว้าข้อมือจุนโนะ

ให้ตามเข้าไปในบาร์ที่เล็งเอาไว้

“ ไปน่าไอ้จิน คาเมะไปกับทัตจังแกไม่ต้องหวงหรอก

และไม่ต้องห่วงด้วย “ ลากไอ้หล่อที่ยังคงมองตามร่างบอบบาง

สองคนตรงหน้า ให้ตามกันเข้ามาในบาร์

ส่วนสองคนที่กำลังเดินคุยกันเงียบ ๆ หันกลับมามองด้านหลังจึงไม่เห็น

ใคร คุณพี่ร่างบางเลยฉุดมือน้องเล็กผลุบหายเข้าไปยังบ่อน้ำพุร้อน

กันสองคน

“ กับจินมีเรื่องอะไรกันหรือเปล่า “ ทัตซึยะหันมาถามน้องเล็กที่ตอนนี้

นอนหลับตาพริ้มพิงศรีษะกับขอบบ่ออย่างมีความสุข คนตัวเล็กสะดุ้งจม

ลงไปในน้ำก่อนโผล่ขึ้นมาไอเพราะสำลักจนหน้าแดง

ทำให้คนถามหัวเราะจนตาปิด

“ ทัตจังอ่ะ “ น้องเล็กส่งค้อนให้อย่างขัดใจ ที่โดนแกล้ง

“ ตกลงมีเรื่องอะไรกัน “ คนเป็นพี่ยังคงซักน้องน้อยอย่างอยากรู้

ความคืบหน้า ปกติมีเรื่องอะไรน้องเล็กเป็นต้องแอบมาปรึกษาทุกที

แต่วันนี้ปิดปากเงียบเก็บไว้คนเดียวจนเขาทนไม่ไหวต้องถามเสียเอง

“ จินมาขอโทษ เลยไม่รู้ต้องทำยังไง “ อยู่กับทัตจังจากอคานิชิ

กลายเป็นจินเต็มปากเต็มคำ

“ ขอโทษเรื่องอะไรล่ะ “

“ บอกว่าทุกเรื่อง แล้วก็มีท่าทีแปลก ๆ อ่ะ “ ก้มหน้าหลบตาทัตจัง

ที่จ้องนิ่ง อย่างอยากรู้

“ หือ แปลกแบบไหน “

“ ก็......... เอ่อ “ พูดได้แค่นั้น แล้วก็เงียบลงพร้อมหน้าใสที่แดง

ระเรื่อขึ้น ทำให้อีกคนไม่อยากซักฟอกต่ออย่างจินน่ะ

คงไม่ทำอะไรธรรมดา ๆ หรอก

“ แล้วจะยกโทษให้จินหรือเปล่าล่ะ หายโกรธหรือยัง “

“ ไม่ได้โกรธ เพียงแต่ไม่เข้าใจ ทำไมจินต้องทำตัวห่างเหิน

และเย็นชา ส่วนเรื่องยกโทษให้หรือเปล่า ไม่รู้สิ จินไม่ได้ผิดอะไร

นี่ “

“ ถ้าไม่เข้าใจก็ถามจินสิ “ เห็นน้องเล็กส่ายหน้าแดง ๆ ไปมา

เลยต้องถอนหายใจออกมาเบา ๆ คงต้องให้จินมาจัดการแล้วล่ะ

ทำอะไรไว้รับผิดชอบเอาเองแล้วกันนะ


‘’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’

‘’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’

‘’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’

หลังจากดื่มจนรู้สึกมึนกันทั่วหน้าต่างคน ต่างแยกย้ายกันกลับห้องพัก

จินยืนมองคนนอนหลับบนเตียงนิ่ง เด็กอนามัยกินง่ายนอนง่าย

ทำไมเขาจะไม่รู้ เมื่อก่อนตอนนอนค้างด้วยกันคุยแจ้ว ๆ

สักพักถ้าเงียบเสียงนั่นแหละหลับสนิท แล้วตอนนี้ก็เหมือนกัน

จนเขาเปิดประตูเดินมาหยุดข้างเตียง คนที่นอนหลับพริ้มยังไม่รู้สึกตัวเลย

นิ้วมือเรียวยื่นไปเกลี่ยแก้มใสเบา ๆ อย่างนุ่มนวล

ผ่านมาหยุดตรงริมฝีปากบางแสนนุ่ม ทำไมจะไม่รู้ว่านุ่มขนาดไหน

ริมฝีปากนี่แหละเป็นต้นตอที่มาของภาพซึ่งถูกท่านประธานสุดเขี้ยวเอามันมา

ปาใส่หน้าเขาเมื่อหลายวันก่อน ภาพที่หากหลุดออกไป

แฟนคลับทั้งประเทศคงช็อกตายกันเป็นทิวแถว

โดยเฉพาะแฟนคลับของ คาเมนาชิ คาซึยะ ซึ่งถูกไอดอลเจ้าอารมณ์

อย่างอคานิชิ จิน ขโมยจูบ และตอนนี้เขาจะทำมันอีกครั้ง

มือดีแอบถ่ายคงไม่สามารถเหมือนครั้งที่แล้ว

จมูกโด่งกดจูบลงบนหน้าผากมนระเรื่อยลงมายังแก้มใสแสนนุ่ม

อืมทำไมถึงหอมแบบนี้นะ

กดริมฝีปากอุ่นบนกลีบปากนุ่มสีชมพูเรื่อ รู้ดีว่าหวานขนาดไหน

แต่ริมฝีปากสั่นระริกน้อย ๆ ทำให้ร่างสูงต้องชะงัก

ไม่ได้หลับหรอกเหรอแทนที่จะหยุดกลับจูบเรื่อยลงบนซอกคอขาว

ขบเม้มเบา ๆ จนคนใต้ร่างสะดุ้งเฮือกถดถอยตัวหนีอย่างตกใจเอวเล็ก

ถูกคว้าด้วยแขนแข็งแรงปลิวหวือเข้ามาอยู่ในอกกว้าง

“ ปล่อย ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ ทำแบบนี้ทำไม “ ทุบปึก ๆ ไปยังไหล่หนา

จนคนโดยทุบต้องรวบมือน้อยไว้แนบอก ตาคมมองสำรวจใบหน้า

คนในอ้อมกอด แม้มีเพียงแสงสลัวจากโคมไฟหัวเตียง

ยังเห็นแก้มใสแดงก่ำ ริมฝีปากบางเม้มแน่น

“ ก็เพราะรัก รักคาซึยะ “ เสียงนุ่มที่ตอบกลับมาทำเอาคนตัวเล็ก

ในอ้อมแขนซุกหน้าลงกับอกกว้างหลบสายตาคม

“ ไม่เชื่อ อย่ามาพูดเล่นแบบนี้ “ เสียงอู้อี้ดังออกมาจากริมฝีปาก

บางที่แนบอยู่ตรงอกอุ่น

“ ใครเขาพูดเล่นกับคนที่ตัวเองรักกัน “

“ จะให้เชื่อคนที่หนีไปเมืองนอกโดยไม่บอกสักคำ

และพอกลับมายังทำเย็นชาใส่ได้แค่ไหน “ ขืนตัวออกจากอกกว้าง

เงยหน้าสบตาคมอย่างรอคำตอบตาสวยมีน้ำตาคลอให้คนเห็นใจหาย

คนตัวสูงต้องกดจูบลงบนจมูกโด่งอย่างง้องอน

“ ที่ทำทั้งหมดก็เพราะรักคาซึยะ ในอกนี่มันเจ็บทุกครั้งเวลาเห็นคาซึยะ

ไปสนิทกับใครโดยเฉพาะเจ้าพี คนที่อยู่ข้าง ๆ คาซึยะ

ควรจะเป็นจินไม่ใช่หรือไง อิจฉาไอ้ยู ไอ้คิ ไอ้โนะ

แล้วก็ทัตจังที่ได้อยู่ใกล้ ๆ คาซึยะ

ถ้าจินไม่ถอยห่างออกมา ข่าวลือของเราสองคนมันจะทำลายอนาคตของ

คาซึยะ จินไม่ยอมหรอกนะ “

จูบซับน้ำตาเม็ดเล็กที่ไหลอยู่บนแก้มใสเบา ๆ


“ จินบ้า ทีหลังมีอะไรต้องบอกกันรู้ไหม อย่าทำแบบนี้อีก

อนาคตอะไรนั่นที่ไม่มีจินเดินอยู่ข้าง ๆ ไม่เห็นมีความสุขสักนิด “

คนตัวเล็กสะอื้นน้อย ๆ ซุกหน้าลงบนอกกว้าง

จนจินต้องกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น


“ ต่อไปนี้เราจะอยู่ด้วยกัน จะเดินข้างกันไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น

ใช่หรือเปล่า “

“ อือ “ คนตัวเล็กตอบเสียงอู้อี้อยู่กับอกกว้าง

“ และคนสติดีที่ไหนจะอยากเป็นแค่เพื่อนกับคนที่ตัวเองรักใช่ไหม “

เงียบไม่มีเสียงตอบออกมาจากคนในอ้อมแขน

“ คาซึยะ รักจินหรือเปล่า “ ถามออกมาให้แน่ใจ

เป็นเขาคนเดียวที่พูดว่ารักคนตัวเล็กนี่มาตลอด เขายังไม่ได้ยินคำบอกรัก

ออกจากปากคาซึยะแม้แต่คำเดียว

“ รัก “ เสียงเล็กตอบออกมาเบาแสนเบาจนแทบไม่ได้ยิน

จนจินต้องช้อนหน้าใสแดงก่ำขึ้นมองให้เต็มตา

“ อะไรนะ ไม่เห็นได้ยินเลย “

“ บอกว่ารักไงเล่า “

“ ชื่นใจจัง ^ ^ “

‘’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’

‘’’’’’’’’’’’’’’’’

‘’’’’’’’’’’’’’’


“ ไม่ได้ ยังไงก็ต้องใส่กางเกงขาสั้น ผมไม่ยอมให้คาซึยะเดินแก้ผ้า

ลงบ่อน้ำพุให้ใครมองตาเป็นมันหรอก “

เสียงโวยวายมาจากไอ้หล่อที่ยืนทำหน้าถมึงทึงใส่ผู้จัดการ

จนคนที่เหลือส่ายหน้าไปมาอย่างระอา ใครจะมองก็มีแต่มันคนเดียว

ที่มองน้องเล็กตาเป็นมัน ไอ้ขี้หวง จะเก็บไว้ดูคนเดียวหรือไง


“ ก็ได้ครับคุณไอดอล “ ผู้จัดการเอ่ยออกมาอย่างประชดประชัน

ถ้าไม่ยอมมีหวังไม่ต้องทำงาน คุณหล่อคงอาละวาดไม่เลิก

แต่เมื่อหันไปเห็นน้องเล็กของวงกลับต้องชะงักอีกครั้ง

“ คาเมะ คอไปโดนอะไรกัดมา “ ถามแค่นั้นแหละหน้าใสแดงก่ำ

จนปิดไม่มิด


“ จะอะไรกัดล่ะครับผู้จัดการ ไอ้แมลงขี้หวงแถวนี้น่ะสิ “

เสียงตอบจากโคคิทำเอาผู้จัดการกุมขมับแบบนี้จะถอดเสื้อ

ออกไปแช่น้ำพุได้ไง

สรุปน้องน้อยของวงต้องนั่งอยู่ริมบ่อน้ำพุทั้งชุดเต็มยศ

ไม่สามารถลงน้ำกับคนอื่นได้ ผู้จัดการอีกนั่นแหละ

เป็นคนแจ้งให้ทุกคนรู้ว่า คาเมนาชิ เป็นไข้

ไม่ว่าใครก็เสียดายที่ไม่ได้เห็นผิวขาว ๆ

และคุณสมบัติพิเศษอีกหนึ่งข้อของน้ำพุร้อนคือเปลี่ยนไอดอลเจ้าอารมณ์

ให้อารมณ์ดีตลอดเวลา

มิเช่นนั้นจะเห็นร้อยยิ้มอยู่บนหน้าหล่อ ๆ นั่นทั้งวันเหรอ?




FIN


ฟิคเนื่องจากอยากแต่ง สนุกหรือเปล่าไม่รู้ แต่ขอบคุณแล้วกันเน้อที่อ่านกันจนจบ



Create Date : 11 ตุลาคม 2552
Last Update : 16 ตุลาคม 2552 7:14:32 น. 5 comments
Counter : 581 Pageviews.

 
ยังยืนยันว่าสนุกทั้งเรื่องสั้นเรื่องยาว อยากให้รวมเล่ม และอยากให้อัพเร็วกว่านี้อีกนิด คอยนานเกือบจะลงแดงอยู่แระ!


โดย: เจ IP: 202.149.25.235 วันที่: 11 ตุลาคม 2552 เวลา:22:50:36 น.  

 
สนุกมากเลยอะ ชอบนะ ชอบจินกับเมะมากเลย น่ารักอะ จินนะชอบเอาแต่ใจเป็นที่หนึ่งอยู่แล้วเนอะ มาต่อเรื่องใหม่เร็วๆ น้า จะรอค่ะ


โดย: kim IP: 202.47.237.250 วันที่: 21 ธันวาคม 2552 เวลา:15:14:12 น.  

 
ชอบเรื่องนี้น่ารักและสนุกชอบจินหวงน้อง
แต่สั้นไปหน่อย อยากให้หวานนานกว่านี้


โดย: ilovejinme IP: 58.11.40.117 วันที่: 10 มกราคม 2553 เวลา:20:53:54 น.  

 
จินน่ารักจังเลย
รักน้องมากเลยน่ะ
ยอมทำทุกอย่างก็เพื่อคาเมะ
ทั้งที่ตัวเองเจ็บแต่ก็ยอม
เพื่อนๆในวงก็น่ารักทุกคนเลย
ต่อไปก็คงจะมีความสุขกันน้า


โดย: bonnie IP: 92.151.121.54 วันที่: 25 มกราคม 2553 เวลา:2:14:05 น.  

 
สนุกดีคีค่ะ อ่านแต่ละเรื่องใครๆก็น่าแดง
แต่ทำไมไม่มีมู๋จินน่าแดงเลยอะ อยากเฮ็น
แต่งใฮ้มีสักนิดนะคะ


โดย: แอลเอ๋อ IP: 118.172.214.71 วันที่: 6 กุมภาพันธ์ 2553 เวลา:20:33:02 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

Mamesu
Location :
ปทุมธานี Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




ถ้าใกล้กว่านี้ก็กลัวว่าเธอจะถอยไป ห่างใจฉันไปไกลไม่กลับมา
Friends' blogs
[Add Mamesu's blog to your web]
Links
 

MY VIP Friend

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.