ธันวาคม 2559

 
 
 
 
1
2
3
4
6
7
8
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
 
-----Chapter 0: บทนำ มนปรลัย-----




‘ชีวิตคนเรามันไม่มีอะไรแน่นอนหรอก มีพบก็ต้องมีจากเป็นธรรมดา’

คำพูดที่แสนจะเรียบง่ายนี้คงเป็นคำพูดทั่วไปที่ใครๆก็เคยได้ยินแต่จะมีสักกี่คนที่รับได้กับการจากลาที่ไม่มีวันได้พบกันอีกละ… หญิงสาวที่เพิ่งจะสูญเสียคุณยายผู้เป็นที่รักของเธอไปเอาแต่เก็บตัวเงียบบนห้องในขณะที่ทุกคนต่างวุ่นวายอยู่กับการจัดงานศพของคุณยาย

นี่เป็นวันที่ 2 ของการจัดงานศพคุณยายซึ่งเธอเพิ่งรู้ข่าวหลังจากการสอบเข้าเรียนต่อชั้นม.4 ที่โรงเรียนแห่งหนึ่งเสร็จพ่อเป็นคนบอกข่าวนี้แก่เธอ ซึ่งแน่นอนว่าเพียงการรำลาพบหน้ากันครั้งสุดท้ายกับยายผู้เป็นที่รักก็ไม่มีเลย

ฮรือออ ฮรึก ฮรึก ฮรือออเสียงสะอื้นของเด็กผู้หญิงคนนั้นดังออกมาจากห้อง

ภาพต่างๆในอดีตย้อนกลับมาวนซ้ำๆในหัวของเธอเหมือนหนังที่ฉายรอบแล้วรอบเล่ายิ่งเห็นซ้ำๆก็ยิ่งจำและยิ่งคิดถึง คิดถึงอ้อมกอดที่ไม่มีวันได้กอด คิดถึงอาหารที่ไม่มีวันได้ลิ้มรสชาติแบบนั้นอีกแล้วคิดถึงเสียงหัวเราะเวลาดูละครหลังข่าวคิดถึงเวลาทานข้าวแล้วมีคนค่อยมองดูและพูดคุยเป็นเพื่อนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะผ่านมันไปได้อย่างไรกับความสูญเสียในครั้งนี้

‘น้ำหนาวหิวมั้ยลูก ยายเตรียมปูผัดของโปรดไว้ให้’

‘นอนไม่หลับเหรอลูก มาใกล้ๆนี่เดี๋ยวยายจะกอด’

‘อย่าร้องไห้นะลูก เป็นหลานยายต้องเข้มแข็งนะรู้ไหม’

คำพูดของยายที่เคยบอกกล่าวไว้ ดังก้องในหัวเด็กสาวตลอดเวลา เธอได้แต่ภาวนาให้นี่เป็นเพียงความฝันเท่านั้น…

.

.

.

เหตุการณ์เมื่อ 3 ปีที่แล้วในวันนั้นยังคงติดตา ความรู้สึกที่คิดถึงและโหยหายังคงฝังในใจน้ำหนาวเด็กสาวที่ตอนนี้เธอมีอายุ 17 ปีแล้ว แม้จะผ่านล่วงเลยมาเป็นปีแต่ความรู้สึกนั้นกลับยังคงกัดกินหัวใจของเธอไปทุกๆวัน ใบหน้าที่ร่าเริงสนใสเฉกเช่นเด็กสาววัย17 ปีทั่วไป กลับไม่เคยปรากฏบนใบหน้าของเธอได้อย่างเต็มที่เลยสักครั้ง หัวใจที่พองโตด้วยรักกลับหดหู่และมืดมน การใช้ชีวิตของเธอในช่วงระยะเวลา 3 ปีที่ผ่านมาเป็นเพียงการใช้เวลาให้ผ่านไปในแต่ละวันเท่านั้น หรือนี่อาจเป็นบททดสอบหนึ่งแห่งชีวิตที่เธอต้องก้าวผ่านไปให้ได้…

น้ำหนาว :

....ตลอดสามปีที่ผ่านมาฉันพยายามที่จะลุกขึ้นสู้กับความรู้สึกที่เลวร้ายนี้ฉันอยากที่จะมีหัวใจที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักและพร้อมที่จะมอบให้คนอื่นตลอดเวลาเหมือนก่อนแต่ตอนนี้ ความพยายามของฉันไม่เคยสำเร็จสักครั้ง ฉันยังคงเดินย้ำอยู่กับที่เพราะใจฉันยังกลัวกลัวการเริ่มต้นที่อาจจะนำมาซึ่งความสูญเสียอย่างเช่นวันนั้น...

....ฉันต้องทำอย่างไร ถึงจะลุกขึ้นจากตรงนี้แล้วเดินต่อไปได้ อีกครั้ง....



ปล. ฝากติดตามผลงานของนักเขียนมือใหม่คนนี้ด้วยนะคะ อ่านแล้วคอมเม้นติชมได้นะคะ ^^




Create Date : 05 ธันวาคม 2559
Last Update : 5 ธันวาคม 2559 14:23:22 น.
Counter : 265 Pageviews.

0 comments
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

สมาชิกหมายเลข 3566154
Location :
เชียงใหม่  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



New Comments