แม่รักลูกเองไม่ต้องจ้าง..ห่วงลูกเองไม่ต้องจ้าง..หวังดีต่อลูกเองไม่ต้องจ้าง...คุ้มครองลูกเองไม่ต้องจ้าง
Group Blog
 
<<
ตุลาคม 2556
 
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031 
 
28 ตุลาคม 2556
 
All Blogs
 

พื้นที่ชีวิต (ส่วนตัว)

วันนี้แม่ได้อ่านคอลัมน์ แผนกฉุกคิด ในหนังสือ heath today ฉบับ ที่146 ประจำเดือนกรกฎาคม 2556


เกี่ยวกับ พื้นที่ส่วนตัว  เขียนโดย จิตแพทย์ภุชงค์ เหล่ารุจิสวัสดิ์


เนื้อหามีอยู่ว่า  แม่พาลูกชาย วัยสามสิบต้น ๆ มาปรึกษาจิตแพทย์ เพราะลูกชายอยากฆ่าตัวตาย  เมื่อจิตแพทย์ ได้คุยกับลูกชาย เป็นการส่วนตัว แล้วจึงสรุปว่า

ความรัก ความห่วง ความหวังดีต่อลูกชายคนเดียวของตระกูล นั่นเอง เป็นสาเหตุ

ความรัก ความห่วง ความหวังดี ต่อลูก เป็นเรื่องปกติของคนเป็นพ่อ-แม่  แต่เมื่อมากเกินไปจนก่อให้ผ่ายลูก เกิดความอึดอัด

อะไรที่มากเกินไป ไม่ดีทั้งนั้นแหละน่ะ รักมากไป หรือ รักน้อยไป คงต้องปรับให้พอดี กับแต่ละครอบครัว แต่ละบุคคลไป

บางคนเคยบอกว่า แม่เลี้ยงต้นแบบ ถนอมมากไป เลี้ยงแบบไข่ในหิน

นั่นคือความคิดของอื่น 

การเลี้ยงต้นในแบบฉบับของแม่คือ  วางรากฐานให้มั่นคง ก่อน เสริมภูมิต้านทานด้วยวัคซีนแห่งความรัก  แล้วจึงปล่อยให้โบยบิน ในวันที่คิดว่า ลูกพร้อมแล้ว  
นั่นคือการเลี้ยงลูกในแบบของแม่

ต้นเป็นลูกคนเดียว แม่ห่วงเรื่องการเข้าสังคมมาก แม่จึงผลัก และส่งเสริมให้ต้นมีกิจกรรมนอกห้องเรียนตลอดเช่น เทควันโด ว่ายน้ำ ดนตรี และเรียนพิเศษ 

แต่ไม่ใช่เพื่อความเป็นเลิศ ในด้านนั้น 

 แม่ให้เรียนเพื่อต้นจะได้มีทักษะการเข้าสังคมกับผู้อื่น  เพราะเมื่อต้นเติบใหญ่ ต้นจะต้องมีชีวิตเป็นของต้นเอง เพราะ แม่-ป๊า คงไม่สามารถ ดูแล และปกป้องต้นไปได้ตลอด

แม่โทรหาครู ประจำชั้น หรือครูประจำวิชาของต้น ตอนต้นอยู่ระดับอนุบาล-ประถม บ่อยครั้ง 

โทรไปเพียงเพื่อถามว่า  "ต้น เล่นกับเพื่อน หรือเปล่า"
"ต้น กล้าคุยกับคุณครู หรือไม่" 

พร้อมกันนั้น แม่ฝากให้ครูช่วยส่งเสริมด้านการแสดงออกของต้นด้วย  ทั้งหมดทั้งมวลที่ทำคือ ปลูกฝังให้ต้นกล้า คุยกับคนแปลกหน้า กล้าแสดงออก

เมื่อต้นอยู่ ประถม 5  ต้นจำได้ไหม  แม่ส่งต้นไปเข้าค่ายวิทยาศาสตร์ของ ซีเอ็ด  เป็นเวลา 4 คืน 5 วัน ที่ อำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา เป็นการจาก อกแม่ครั้งแรก และบินเดี่ยว ไม่มีเพื่อนจากโรงเรียนเดียวกันไปด้วย  แต่ต้นก็ทำได้ดี ต้นร่วมกิจกรรม และสนุกกับการเข้าค่ายมาก 

มีวันสุดท้ายเท่านั้น ที่พอเห็นแม่ ก็ไม่ยอมร่วมกิจกรรมกับเพื่อน ๆต่อ แต่ ทำได้เแค่นั้น แม่กับป๊าก็ดีใจมากมายแล้วล่ะ

แม่และป๊า ต้องการให้ต้น เป็นเด็กที่ดูแลตัวเองได้ รับผิดชอบในหน้าที่ของตัวเองได้ ซึ่งแน่นอนว่า ต้นต้องผ่านการฝึก และขัดเกลา  ไม่ใช่จู่ ๆ ต้นก็ทำได้เอง ไม่ใช่เลย การจะได้มาซึ่งอะไรก็ตาม ต้องอาศัยการฝึกฝน และลงแรง 
เช่น จะให้ร่างกายแข็งแรง ก็ต้องออกกำลัง จะให้มีดคม ต้องหมั่นลับคม

แม่เริ่มให้  พื้นที่ชีวิต(ส่วนตัว) ของต้น ตั้งแต่ระดับมัธยมต้น  ระเบียบที่เคยตึง เริ่มผ่อน สายป่านเริ่มยาวขึ้น  แต่ ต้นจะรู้หรือเปล่าว่า  เบื้องหลัง ว่าวที่ โบยบินบนฟากฟ้า มีสายตาของคนเบื้องล่างมองด้วยความห่วงใยเสมอ


ล่าสุด ต้นเดินทาง กลับจากเชียงใหม่ ตามลำพัง 

ต้นไปเข้าค่ายติวม่ามากับเพื่อน ๆ แต่ต้องเดินทางกลับก่อน เพื่อเตรียมตัว
เข้ากทม. ในวันรุ่งขึ้น แม่เป็นกังวลมากว่าต้นจะไปสถานีขนส่งเองไดหรือเปล่า 
จะขึ้นรถถูกสายหรือไม่ จะนั่งเลยบ้านหรือเปล่า

เมื่อแม่ถามต้นว่ากลับได้หรือเปล่า ต้นบอกว่าได้ 

  แต่แม่ไม่วายกำชับไปว่า "หากไม่มีใครพามาส่งสถานีโทรมาเดียวแม่หาคนไปส่งให้"  (แอบคิดว่าจะรบกวนคุณก๋าค่ะ)

ในเช้าวันนั้นแม่เพียงแต่โทร บอกว่า รถออกกี่โมง 
และย้ำว่าให้ไปถึงก่อนเวลารถออก

แล้วแม่ก็นั่งดูนาฬิกาทั้งวัน ทั้งที่รถออก 17.30 น. (ฮา.....)

  แม่อยากโทรไปเตือนในตอนใกล้จะได้เวลา 
แต่แม่ต้องทำใจปล่อยวาง และวางใจในตัวต้น 
แม่รอให้ต้นโทรมาเองว่าขึ้นรถเรียบร้อยแล้ว

                  แล้วต้นก็ทำได้  ทำได้ดีเกินคาด   แม่คิดว่า ต้นคงจะให้เพื่อนมาส่ง แต่ต้นบอกว่า ไปเอง เพราะเพื่อนต้องเรียน และ ต้องเสียเงินค่ารถไป-กลับเพียงเพื่อมาส่งต้น ต้นเกรงใจเพื่อน

จาก ที่พัก-สถานีขนส่งแห่งใหม่ในจังหวัดเชียงใหม่ ซึ่งเป็นจังหวัดที่ต้นไม่คุ้นเคย ต้นนั่งรถแดง มาได้เอง  และขึ้นรถได้ถูกสาย แค่นั้นแหละที่แม่ภูมิใจมาก  

แม่บอกต้น ทางโทรศัพท์ ว่า "เก่งมาก"

ใครอื่น อาจมองว่า เรื่องแค่เนี่ย จะดีใจ ภูมิใจอะไรมากมาย 
แต่สำหรับแม่กับป๊า มันคือ บทแรกของการดูแล และรับผิดชอบตัวเอง 


แม่ให้พื้นที่ชีวิต(ส่วนตัว) ต้นมากไปหรือน้อยไปหรือเปล่า




ขอบคุณ ของแต่งบล็อกจาก จอมแก่นแสนซนและญามี่




 

Create Date : 28 ตุลาคม 2556
19 comments
Last Update : 28 ตุลาคม 2556 11:30:14 น.
Counter : 1053 Pageviews.

 

บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
ดอยสะเก็ด Literature Blog ดู Blog
newyorknurse Klaibann Blog ดู Blog
ตาลเหลือง Parenting Blog ดู Blog

ครัวฟ้าใสเปิดทำการที่บล็อกนี่แหละค่ะ
ไม่แน่นา อาจจะเปิดวันเว้นวันก็ได้
อิอิ เพราะอย่างที่บอกมีภาพเก็บไว้เยอะมาก แหะ ๆ

ความรักเป็นเรื่องพูดยากนะคะ
มากไปก็ไม่ดี น้อยไปก็ไม่ได้ ต้องรักพอดี ๆ
แต่ความพอดีอยู่ที่ตรงไหน พอดีของเรา แต่ไม่พอดีของเขาก็ได้
เดินสายกลางดีที่สุด อิอิ

 

โดย: ฟ้าใสวันใหม่ 28 ตุลาคม 2556 14:14:16 น.  

 

ความรักที่มกาเกินไปเหมือนยาพิษจริงๆนะครับพี่ตาล
บางครั้งผมก็ต้องดึงตัวเองกลับมาเหมือนกันเวลาดุลูก

ชอบลืมไปครับ
ว่าเค้าอายุเพียง 5 ขวบ 555


พรุ่งนี้หมิงหมิงเปิดเทอมครับ
ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรครับ
ไม่โยเยแล้วเวลาไปโรงเรียน


 

โดย: กะว่าก๋า 28 ตุลาคม 2556 16:23:08 น.  

 

สวัสดีค่ะคุณตาล
คำว่าสายกลางบางทีเราก็วัดไม่ได้หรอกค่ะ เราว่าพอดีแต่บางคนก็ว่ามากไปหรือน้อยไป
เพราะสถานการณ์แต่ละบ้านไม่เหมือนกัน การปลูกฝังเลี้ยงดูมาก็ไม่เหมือนกัน
แต่ยังไงพี่เชื่อว่าแม้คุณตาลจะปล่อย ๆ บ้างแต่ก็ไม่ได้ละสายตาซึ่งเป็นเรื่องธรรมดาของแม่ที่จะรักและห่วงใยลูกค่ะ และก็เชื่อว่าน้องต้นทำได้ค่ะ

 

โดย: เนินน้ำ 28 ตุลาคม 2556 17:17:52 น.  

 

จัดไปคะ คุณตาล
บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต

ตาลเหลือง Parenting Blog ดู Blog
ระบบจะบันทึกคะแนนโหวต เฉพาะการโหวต 5 ครั้งล่าสุดในแต่ละวันเท่านั้น

 

โดย: ลงสะพาน+++เลี้ยวซ้าย2013 28 ตุลาคม 2556 19:28:40 น.  

 

การเข้าสังคมก็เป็นสิ่งที่จำเป็นต้องเรียนรู้ยิ่งกว่าเรียนรู้วิชาในห้องเรียนอีกครับ อ่านบล็อกนี้แล้วผมเห็นข้อดีของการไปเรียนว่ายน้ำ, เทควนโด ฯลฯ นอกจากความชำนาญในเรื่องที่เรียนแล้วยังได้พบปะคนอื่นด้วย
ยิ่งตอนเรียนมหาลัยกิจกรรมจะหลากหลาย พบคนหลายแบบกว่าตอนเรียนประถม-มัธยมมากๆเลยครับ เป็นช่วงเก็บเกี่ยวประสบการณ์สังคมที่ดียิ่งกว่าวิชา สปช. อิอิ

ตอนเที่ยวชัยนาทผมเที่ยวแต่เมืองโบราณกับเขื่อน กลับกันสวนนกชัยนาทผมยังไม่เคยไปเลยครับ ไว้รอบหน้าไปนครสวรค์อาจมีโอกาสได้เที่ยวสวนนกชัยนาท

 

โดย: ชีริว 28 ตุลาคม 2556 20:41:36 น.  

 

สวัสดีครับคุณตาล

หลานต้นโชคดีมากเลยนะครับที่มีพ่อแม่เอาใจใส่เลี้ยงดู แบบนี้
เด็กหลายๆคนที่ อ.เต๊ะ เห็นบางคนก้ไม่มีโอกาสแบบนี้ ทำให้เดินทางผิดพลาดหลายเรื่อง บางเรื่องก้ไม่สามารถแก้ตัวใหม่ได้เลยครับ
ปล.ตอน อ.เต๊ะ อยู่ ป.5 นี่ต้องขึ้นรถเมล์กลับบ้านเองตลอด ตังก็ไม่ค่อยมี วันไหนสามารถลงรถก่อนที่กระเป๋าจะมาเก็บตัง จะภูมิใจมากเป็นพิเศษเลยละครับ555
บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
ตาลเหลือง Parenting Blog ดู Blog


 

โดย: multiple 28 ตุลาคม 2556 20:49:46 น.  

 

กดไลท์แรกให้คุณแม่ดีเด่นค่ะ
โหวตด้วยจร้า

บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
~My Birthday is on April 14~ Literature Blog ดู Blog
au_jean Klaibann Blog ดู Blog
ตาลเหลือง Parenting Blog ดู Blog

ระบบจะบันทึกคะแนนโหวต เฉพาะการโหวต 5 ครั้งล่าสุดในแต่ละวันเท่านั้น

 

โดย: pantawan 28 ตุลาคม 2556 23:30:25 น.  

 

~ เรื่องที่ทำได้ยากที่สุด ก็ตรงที่ต้องเก็บความห่วงไว้แบบคับๆนี่ล่ะพี่

 

โดย: ~ ริมน้ำ_voUฟ้า ~ (rimnam_kobfa ) 29 ตุลาคม 2556 0:34:00 น.  

 

สวัสดียามเช้าครับพี่ตาล


 

โดย: กะว่าก๋า 29 ตุลาคม 2556 6:47:06 น.  

 

พ่อแม่ทุกคนห่วงลูกอยากให้ลูกอนาคตที่ดีๆกันทั้งนั้น และแสดงออกในการดูแลต่างกัน แต่ก็ต้องให้พอควร

ที่นี่ เด็กไปโรงเรียนไม่ชอบมากที่สุด คือเพื่อนๆจะล้อว่า Mummy 's boy, หรือ Mummy ' s Girl ของเราก็เหมือนกับว่ายังเป็นลูกติดแม่อยู่ ไม่โตซักที เขาจะอายมากๆ ถ้าเพื่อนเรียกอย่างนั้น

บันทึกการโหวต Blog ในวันนี้

ผู้เขียน Blog หมวดเนื้อหา Blog ได้รับโหวต
ชมพร About Weblog ดู Blog
ตาลเหลือง Parenting Blog ดู Blog


newyorknurse




 

โดย: newyorknurse 29 ตุลาคม 2556 7:21:14 น.  

 

ถ้าเป็นเหตุการณ์แบบนี้ เป็นหนู ก็บันทึกไว้ค่ะ พี่ดี เรื่องดีๆ นะคะ หนูก็เป็นบ่อยค่ะ บางเรื่องอาจจะมองเป็นเรื่องเล็กๆ (สำหรับคนอื่น) หนูจะพูดบ่อยว่า ความภาคภูมิใจ ปลื้มใจของแม่ ไม่จำเป็นต้องเป็นเรื่องใหญ่ อยากเล่าให้พี่ดีฟังเหมือนกันค่ะ ว่าเรื่องความปลื้มของหนูยิ่งเล็กกว่าพี่ดีอีกค่ะ

ตั้งแต่เล็กๆ อนุบาล จนถึงวันนี้ หมอกกับเมฆหิ้วกระเป๋านักเรียนเองตลอดค่ะ อย่างที่เราเห็นๆ กัน เป้เด็กนักเรียนทุกวันนี้ อย่างกับไปสอบจองหงวน เค้าก็แบกกันเองนะคะ ไม่เคยถือไปส่งให้ลูกเลย

อีกเรื่องที่หนูให้ความสำคัญเหมือนพี่ดี การเข้าสังคม...ค่ะ บอกลูกเสมอว่า ไปไหนไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีเพื่อน อยู่ที่เราเองแหละ จะยังไง อยากมีเพื่อนมั้ย รอเพื่อนกลุ่มเดิม โรงเรียนเดิมตลอดก็ไม่ได้หรอก

 

โดย: สายหมอกและก้อนเมฆ 29 ตุลาคม 2556 9:04:05 น.  

 



เก่งมากค่ะ

 

โดย: tuk-tuk@korat 29 ตุลาคม 2556 13:13:02 น.  

 

รักคือการแบ่งปัน
จริงแท้และแน่นอนเลยครับพี่ตาล

 

โดย: กะว่าก๋า 29 ตุลาคม 2556 14:08:54 น.  

 

สวัสดีคุณตาล
คงไม้โกรธนะที่ยายเก๋าแซวเรื่องโหวตน่ะ ยายเก๋าเองก็เป็นบ่อยๆ
บางทีลืมโหวต จนเพื่อนหนีหมดแล้ว

 

โดย: ยายเก๋า (ชมพร ) 29 ตุลาคม 2556 17:09:18 น.  

 

ขอบคุณสำหรับเรื่องดีๆนะคะ ^^
เกือบไม่ได้มาอ่านซะแล้วค่ะ
เมื่อวานไม่ได้เข้ามาค่ะ

 

โดย: lovereason 29 ตุลาคม 2556 23:07:35 น.  

 




ถูกใจ คนที่ 4 ค่ะ...

เฮ้อ... ไม่อยากบอก...

แม่อั๊ว ก็เป็ง อย่างงี้....





 

โดย: foreverlovemom 30 ตุลาคม 2556 6:31:21 น.  

 

สวัสดียามเช้าครับพี่ตาล



 

โดย: กะว่าก๋า 30 ตุลาคม 2556 6:38:41 น.  

 

คุณสมบัติหนึ่งที่ผมมี
ก็คือ หลับง่ายมากครับพี่ตาล
หัวแตะหมอน สลบเหมือดเลยครับ 555


 

โดย: กะว่าก๋า 30 ตุลาคม 2556 9:28:58 น.  

 

มาส่งเทียบเชิญค่า มีเมนูใหม่มานำเสนอค่ะ อิอิ
แกงฟักทอง กับ วันฮาโลวีน
อย่าช้านาา กลัวผีหลอกอยู่ด้วย 555

 

โดย: ฟ้าใสวันใหม่ 30 ตุลาคม 2556 10:00:09 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


ตาลเหลือง
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 7 คน [?]




แม่บ้าน แม่ค้า และ.........แม่ของลูกชาย

ภาระหน้าที่ของแม่ มีมากมาย ดูแล ใส่ใจ


เหนื่อย แต่เมื่อ ทำหน้าที่บรรลุเป้าหมาย ก็มีความสุข


แม่บ้าน,แม่ค้า ยังมีวันลา วันหยุด
แต่.....แม่ของลูก ไม่มีแม้กระทั้ง วันเกษียร

แต่มีวัน ที่หัวใจเต็มตื้น เมื่อเห็นลูก มีความสุข

เพียงเท่านี้จริง ๆ สำหรับ คนเป็นแม่


คิดถึง...ติดต่อหลังไมค์ คลิกตรงนี้ค่ะ
New Comments
Friends' blogs
[Add ตาลเหลือง's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.