Group Blog
 
 
พฤศจิกายน 2557
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30 
 
10 พฤศจิกายน 2557
 
All Blogs
 
"ถนนสายนี้...มีตะพาบ" โจทย์ประจำหลักกิโลเมตรที่ 117 "เจ้ากรรมนายเวร"

 photo cat2.jpg


พยายามที่จะหาเวลาเขียนบล็อคในหัวข้อนี้มาหลายครั้งมากแต่ก็ไม่มีโอกาเสียที

มาวันนี้เปิดมาเจอหัวข้อ เจ้ากรรมนายเวร ทำให้เกิดแรงบันดาลใจกระตุ้นให้เราอยากเขียนมากที่สุด

อันเนื่องในโอกาสที่จะครบรอบวันเกิดปีที่ 24 ปีของลูกสาวคนเดียวของม๊า ในวันที่ 15 พฤศจิกายน 2557 นี้

อยากจะเขียนบล็อคนี้เพื่อเป็นอนุสรณ์และสอนใจให้ทุกๆคน มองเห็นเจ้ากรรมนายเวรกันนะค่ะ

เธอเกิดมาท่ามกลางความรักและอบอุ่นของครอบครัวเล็กๆ ครอบครัวหนึ่ง ที่มีองค์ประกอบคือ พ่อ แม่ ลูก และแมว

เราทำธุรกิจตามแบบที่ต้นตระกูลของคุณพ่อของลูกทำกันมาช้านาน

ตลอดเวลาที่ผ่านมานั้น เราสองคนพ่อ แม่ เฝ้าอบรมดูแลเธอตามแบบที่เราสองคนเป็นกัน

นั้นคือเลี้ยงเธอในแบบของลูกสาวที่ค่อนข้างอยู่ในกรอบ แต่ก็เป็นอิสระทางด้านความคิดมาตลอด

และก็เลี้ยงเธอในแบบของสุภาพบุรุษที่เป็นตัวตนของคุณพ่อของเธออีกเช่นกัน

นั้นก็คือเธอเป็นเด็กผู้หญิงที่แมนๆและเข็มแข็ง เทคแคร์และดูแลทุกๆคนที่อยู่รอบข้างเฉกเช่นคุณพ่อของเธอ

 photo mm11.jpg

จวบจนเวลาผ่านลวงเลยมาจนถึงเธอมีอายุได้ 17 ปี กำลังย่างเข้าสู่ความเป็นวัยรุ่น ครอบครัวของเราก็เกิดเหตุการณ์ช็อคโลกเกิดขึ้น

คุณพ่อเข้ามาสารภาพว่ามีอีกครอบครัวหนึ่งซุกซ่อนอยู่

ณ.เวลานั้น ม๊าพยายามที่จะตั้งสติและก็คิดถึงแต่หลักธรรมอยู่ตลอด แต่ในใจก็มีคำถามว่า ทำไมๆๆๆๆ อยู่ตลอดเวลา

ตอนนั้นคุณพ่อของเธอไม่ต้องการแยกบ้าน แต่อยากรวมบ้านไว้ด้วยกัน

ซึ่งอันที่จริงชีิวิตของม๊าจะขึ้นอยู่กับจิตใจและความรู้สึกของเธอเสียมากกว่าสิ่งอื่นใด

เธอเริ่มป่วย อาจมาจากสาเหตุแห่งความเครียด แต่พอไปถึงมือหมอในแต่ล่ะครั้งก็ไม่พบสาเหตุแห่งความป่วยสักครั้งหนึี่ง

จนในที่สุดเธอก็เข้ารับการผ่าตัดครั้งแรกนั้นก็คือก้อนเนื้อในตา

ผลแห่งการเจ็บป่วยในแต่ล่ะครั้งเธอต้องทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส ตัวของม๊าเองต้องวิ่งวุ่นอยู่คนเดียว

ทั้งกิจการหน้าร้านซึ่งต้องปิดทุกครั้งที่ลูกเข้าโรงพยาบาล ส่วนตัวก็ตรอมใจไม่แพ้กันกับลูก

ทุกด้านรอบตัวของม๊าล้วนเป็นปัญหาสาหัสทั้งสิ้น ไหนจะลูกป่วย ตัวเองป่วยก็ไม่สามารถแสดงความอ่อนแอให้ลูกเห็นได้

ตลอดทั้งปัญหาเกี่ยวกับวงศาคณาญาติที่ต้องเผชิญเพียงลำพังอยู่คนเดียว

 photo bd12.jpg

ในความโชคร้ายก็ยังมีความโชคดีแฝงอยู่เสมอนั้นก็คือ มีเพื่อนรุ่นน้องเปิดโรงพยาบาลสัตว์อยู่ใกล้บ้าน

เข้ามารับแมวซึ่งมีอยู่ทั้งหมด 10 ตัวเข้าไปช่วยดูแลในยามที่ม๊าต้องวิ่งระหว่างบ้านและโรงพยาบาลที่เธอรักษาตัวอยู่

ต่อมา เธอก็เข้ารับการผ่าตัดเนื้องอกในไส้ติ่งอีกครั้ง ทุกครั้งที่เธอสลบด้วยฤทธิ์ของยา เธอจะต้องฝันแปลกๆในสภาพครึ่งหลับครึ่งตื่น

เธอเคยเป็นทหาร เธอล้างผลาญศัตรูเยอะมาก เธอมีคนรักเป็นลูกสาวเจ้าเมืองซึ่งเธอก็รักผู้หญิงของเธอมาก

เธอเคยมีภรรยามาก่อนด้วยเธอทำให้ภรรยาและลูกน้อยต้องทุกข์ทรมานและต้องตรอมใจจนตาย

เธอมองเห็นภรรยาของเธอเดินอุ้มลูกตามหาเธอ หน้าตาหมองคล้ำและเศร้าหมอง

ในความรู้สึกของเธอนั้นก็คือภรรยาและลูกคือสิ่งที่ต้องรับผิดชอบ แต่ความรู้สึกรักก็คืออีกหญิงหนึ่งเท่านั้น

เธอบอกว่าเธอคงคิดแบบคนเห็นแก่ตัว เหมือนที่คุณพ่อของเธอเป็นอยู่นั้นเอง


 photo bd16.jpg


หลังจากที่ม๊าแยกทางกับคุณพ่อของเธออย่างเด็ดขาด ม๊าก็หอบเธอและน้องเหมียวทั้งหมดกลับประจวบฯ

7 ปีเต็ม กับความชอกช้ำที่เธอมีต่อคุณพ่อของเธอ มันช่างหนักหนาสาหัญยิ่งนัก ตั้งแต่เกิดมาจนกระทั่งเริ่มโตเป็นสาวน้อย

เธอมองคุณพ่อของเธอเป็นไอดอล คุณพ่อน่ารักและเป็นสุภาพบุรุษมาก เธอจะต้องเลือกผู้ชายแบบนี้เท่านั้น

แล้วพอเกิดเหตุการช็อคโลกอย่างนี้ขึ้น เธอเข้าทำการรักษาทั้งตัวและหัวใจมาตลอด จนคุณหมอบอกว่า.....เธอเป็นโรคอกหัก......

ม๊าเองเกิดมาไม่เคยอกหัก พอมาเจอเหตุการณ์อย่างนี้ขึ้นให้รู้สึกสงสารเธอยิ่งนัก

เธอตรอมใจทุกข์ทรมานอย่างแสนหาหัส กินไม่ได้นอนไม่หลับผลุดลุกผลุดนั่ง มองทางแต่คุณพ่อของเธอจะกลับมา

เธอร้องไห้ คร่ำครวญและเจ็บปวดจนตาอักเสบแล้วเป็นเนื้องอกในตา เธอกินไม่ได้นอนไม่หลับจนระบบลำไส้

และขับถ่ายมีปัญหาต้องผ่าตัดลำไส้ และในที่สุดเธอก็ต้องลาออกจากการเรียนมหาวิทยาลัยปีสามในภาคปกติ

 photo wa11.jpg

จนมาบัดนี้เธออายุ 24 ปีเต็มแล้ว เธอดูเป็นผู้ใหญ่และแข็งแข็งขึ้นมาก

ซึ่งอาจจะมากกว่าคนในวัยเดียวกันเสียอีกด้วยซ้ำ แม้นหน้าและเสียงของเธอจะดูอ่อนกว่าเพื่อนในวัยเดียวกันก็ตาม

อาจเป็นเพราะเธอผ่านชีวิตและเหตุการณ์ต่างๆมามากมาย ทั้งเรื่องดีและเรื่องร้าย จนทำให้เธอเป็นคนที่นิ่งมาก

มองทุกอย่างแล้วก็ผ่านไป เธอเรียนหนังสือในวิชาที่เธอชื่นชอบและถนัดเท่านั้นอยู่กับบ้าน

เธอทำงานในแบบที่เธอถนัดและชื่นชอบ ทุกๆวันเธอสวดมนต์อุทิศส่วนกุศลให้เจ้ากรรมนายเวรไม่เคยขาด

เธอไม่เคยรอใครอีกเลย เธอมีชีวิตในแบบที่เธอเลือกแล้ว

เธอบอกว่า เธอไม่ได้สร้างกำแพงใดๆหรอกนะ แต่เธอเข้าใจชีวิตและหลักธรรมพอสมควร

เธออยากอุทิศส่วนกุศลทั้งหมดในแต่ล่ะวันที่เธอปฏฺิบัติให้แก่เจ้ากรรมนายเวรของเธอทั้งหลายทั้งปวง

โดยเฉพาะผู้หญิงที่เธอรักและภรรยากับลูกของเธอที่ต้องทุกข์ทรมานจนตัวตาย

ทุกวันนี้เธอมีชีวิตที่เรียบง่าย สงบ และพอเพียง แม้นจะถึงวัยที่สามารถคบหาดูใจกับใครได้แล้วก็ตาม

แต่เธอก็กลัวที่จะต้องเจ็บปวด อย่างเช่นชีวิตที่ผ่านมาทั้งอดีตชาติและชาติในปัจจุบันมากๆเลย

เขียนบล็อค "ถนนสายนี้...มีตะพาบ" เป็นครั้งแรก

ก็เพื่ออุทิศส่วนกุศลให้เจ้ากรรมนายเวรของลูกสาว และเพื่อเป็นอนุสรณ์ครบรอบปีที่ 24 ของลูกสาวอีกด้วยนะค่ะ

 photo oo7.jpg







Create Date : 10 พฤศจิกายน 2557
Last Update : 10 พฤศจิกายน 2557 15:29:44 น. 13 comments
Counter : 1296 Pageviews.

 
มาเป็นกำลังใจให้ด้วยค่ะ ผ่านเรื่องร้ายมาได้ ชีวิตมีความสุข จิตใจเข้มแข็งแล้วนะคะคราวนี้ ^^ เป็นตะภาพที่อ่านแล้วซึ้งในความรักที่แม่มีต่อลูกค่ะ


โดย: มี้เก๋ + ป๊าโอ๋ = ซีทะเล (kae+aoe ) วันที่: 10 พฤศจิกายน 2557 เวลา:16:36:28 น.  

 
เป็นพลังใจให้ครับ เข็มแข็งมากๆ


โดย: เป็ดสวรรค์ วันที่: 10 พฤศจิกายน 2557 เวลา:16:55:09 น.  

 

มาเยี่ยมชม มาทักทายครับ

มาตามอ่านงานตะพาบครับ เป็นกำลังใจให้แก่น้องนุ่นครับ ขอให้ต่อสู้และผ่านพ้นปัญหาและอุปสรรคต่าง ๆ ไปได้โดเร็วนะครับ

สู้ ๆ ครับ สู้อย่ายอมแพ้ต่อโชคชะตา และพรมลิขิต สู้เพื่อตัวเอง สู้เพื่อที่จะให้ตัวเองฝ่าฟันไปจนพบความสุขในชีวิตครับ

อิอิ


โดย: อาคุงกล่อง วันที่: 10 พฤศจิกายน 2557 เวลา:18:13:58 น.  

 
ผมจำได้ว่าอ่านบล็อกพี่ม๊าครั้งแรก
ความรักของม๊ายังคงเป็นปกติ
จนเริ่มมีเหตุการณ์เข้ามาเรื่อยๆ
จนถึงวันที่เลิกรา

แต่พี่ม๊าก็ยังเข้มแข็งและดูแลน้องนุ่นมาโดยตลอด
ผมคิดว่าน้องนุ่นรู้ดีแน่ๆว่าแม่รักเค้ามากขนาดไหน

เรื่องของเจ้ากรรมนายเวรนั้น
ยากที่จะตอบได้จริงๆโดยเฉพาะเริื่องในอดีต
แต่ในวินาทีนี้ ชาตินี้
ผมว่าเราสามารถเปลี่ยนกรรมของเราได้
ด้วยการทำดี คิดดี ปฏิบัติดีไปเรื่อยๆ

เหมือนน้ำที่มีสารพิษ
แล้วเราก็แยกน้ำกับสารพิษออกจากกันไม่ได้
แต่สิ่งที่เราทำได้ คือ การเติมน้ำสะอาดเข้าไปเรื่อยๆ
เติมเข้าไปเยอะๆ จนพิษเจือจาง
และสามารถดื่มกินได้ในที่สุด

ผมหวังว่าฟ้าหลังฝนของพี่ม๊าจะสดใส
หวังว่าน้องนุ่นจะแข็งแกร่งและเปิดใจให้กับความรักที่ดี (ซึ่งมีอยู่แน่ๆ)

ขอเป็นกำลังใจให้อีกหนึ่งแรงนะครับ



โดย: กะว่าก๋า วันที่: 10 พฤศจิกายน 2557 เวลา:18:33:34 น.  

 
ผมเห็นในเฟช.. เห็นว่าคนอื่นไม่เห็นบล๊อก
เพราะตั้งค่า วีไอพี...

ตอนนั้นเข้ามาอ่านจนจบแล้วครับ.... แต่ไม่ได้
เม้นท์อยู่ข้างนอกบ้าน

เลยเข้ามาอ่านซ้ำอีกครั้ง.... เรื่องข้างบน ผม
ยังไม่แน่ใจ บางอย่าง..

แต่เรื่อง เจ้ากรรมนายเวร น่าจะเป็นจริง เพราะ
เคยพบด้วยตนเองมาก่อน



โดย: ไวน์กับสายน้ำ วันที่: 10 พฤศจิกายน 2557 เวลา:20:18:04 น.  

 
ไม่ได้อยู่กลุ่มนี้คะ เขียนไม่ค่อยเก่ง ถนัดแต่กิน เที่ยว

นัทขอให้พี่และน้องเข้มแข็งนะคะ บางจังหวะชีวิตมันเจออะไรแบบนี้ หนักหนาสาหัส วันหนึ่งเราต้องผ่านมันไปได้ และน้องจะมีภูมิคุ้มกันที่ดีคะ

สู้ ๆ นะคะ


โดย: We Are FroM BeLGiUM วันที่: 11 พฤศจิกายน 2557 เวลา:3:54:30 น.  

 
ไม่ได้เข้ามาเยี่ยมนานมากหลายปี
ยังไงก็สู้..สู้นะคะ ม๊าเข้มแข็งมาก
รวมถึงน้องด้วย


โดย: เนตรสีดำ IP: 202.28.35.247 วันที่: 12 พฤศจิกายน 2557 เวลา:16:28:02 น.  

 
มันอาจเป็นเวรเป็นกรรมก็ได้ ไม่รู้สิครับ ผมคิดไม่ออกว่าเพราะอะไรทำให้ผู้ชายไปมีบ้านเล็กบ้านน้อย เงินเหลือใช้? ก็อาจเป็นไปได้? แถมบ้านเล็กบ้านน้อยยอมทั้งๆ ที่รู้

ก็เป็นกำลังใจให้นะครับ คนล้มเมื่อลุกขึ้นมาได้ จะเข้มแข็งขึ้นเสมอ ยินดีต้อนรับสู่งานเขียนถนนสายนี้มีตะพาบครับ

+


โดย: คุณต่อ (toor36 ) วันที่: 13 พฤศจิกายน 2557 เวลา:0:54:13 น.  

 
สวัสดีค่ะม๊า แวะเข้ามาอ่านงานตะพาบน้ำค่ะม๊ากับน้องนุ่นเข้มแข็งมากเลยค่ะส่งกำลังใจให้นะคะสู้ๆค่ะ


โดย: zungzaa วันที่: 17 พฤศจิกายน 2557 เวลา:9:50:13 น.  

 
สวัสดีค่ะม๊า แวะเข้ามาอ่านงานตะพาบน้ำค่ะม๊ากับน้องนุ่นเข้มแข็งมากเลยค่ะส่งกำลังใจให้นะคะสู้ๆค่ะ


โดย: zungzaa วันที่: 17 พฤศจิกายน 2557 เวลา:9:50:40 น.  

 
โห้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ม๊าไม่ได้เข้ามาอ่านนานมาก เพราะยังไม่ค่อยเข้าใจในกระบวนการเดินตามตะพาบสักเท่าไหร่นะค่ะ

อีกทั้ง ยังมีเหตุผลส่วนตัวนิดหน่อยที่ยังไม่ค่อยกล้าที่จะอัพบล็อคสักเท่าไหร่นะค่ะ

แต่ถึงอย่างไรก็ต้องขอบคุณโครงการนี้มากๆเลยนะคะ่ ที่ทำให้ม๊าได้มีโอกาสดีๆ

ซื้อตำราวาดภาพให้เป็นของขวัญวันเกิดย้อนหลังให้พี่เสือ ยิ้มยิ้มของพวกเราได้หลายเล่มเลยทีเดียว

ขอบคุณมากๆเลยนะค่ะ



โดย: พี่เสือ ยิ้มยิ้ม วันที่: 6 ธันวาคม 2557 เวลา:22:47:23 น.  

 
แอบเข้ามาอ่านตะพาบของม๊า
จาก 119,118,117 เลยขอแสดงตัวที่บล๊อกนี้นะคะ

ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในชีวิตของคนๆหนึ่ง หรือของเรานี่แหละ
เชื่อนะคะว่าเป็นเพราะบุญ-กรรม ที่เราได้ทำไว้
จะชาติปางไหนก็แล้วแต่ ยังงัยมันส่งผลกับเราแน่นอน
ไม่ทางตรงก็ทางอ้อม ส่วนจะเร็วหรือช้า ขึ้นอยู่กับจังหวะเวลา
แต่เรื่องเจ้ากรรมนายเวร ส่วนตัวแล้วเชื่อนะ คิดเหมือนที่ก๋าได้พูดไว้ข้างบน

ชีวิตคนเรายังต้องสู้กันต่อไป และต้องหมั่นสร้างกรรมดี ละเว้นกรรมชั่ว
เพื่อให้กรรมชั่วน้อยลง กรรมดีมากขึ้น ชีวิตก็จะเป็นสุขมากขึ้นค่ะ
คิดได้นะคะม๊า แต่จะทำได้มากน้อยแค่ไหนก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ

(แวะมาทักทายในวันที่พอมีเวลา)


โดย: ดาวริมทะเล วันที่: 13 ธันวาคม 2557 เวลา:15:47:21 น.  

 
สวัสดีค่ะม๊า วันนี้เพิ่งได้เข้ามาอ่านงานตะพาบของม๊า น่าเห็นใจเป็นที่สุดเพราะน้องคงรับไม่ได้ที่จู่ๆก็เกิดเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว ทุกสิ่งทุกอย่างเกิดขึ้นแล้วย่อมดับไปค่ะมํา ทุกคนล้วนเกิดมาจากกรรมเป็นผู้กำหนดทั้งสิ้น ขอเพียงทำใจยอมรับและถือว่าเป็นเรื่องปกติจะทำให้จิตใจสบายขึ้นนะคะส่งกำลังใจมาให้ค่ะ

หลับฝันดีค่ะม๊า งานแรกก็เขียนได้รับรางวัลเลยขอแสดงความยินดีด้วยนะคะม๊า



โดย: กิ่งฟ้า วันที่: 15 ธันวาคม 2557 เวลา:22:02:15 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

พี่เสือ ยิ้มยิ้ม
Location :
ประจวบคีรีขันธ์ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]




พี่เสือ มาแว้ววววว



Photobucket
Friends' blogs
[Add พี่เสือ ยิ้มยิ้ม's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.