...เขียน Blog นี้...เพราะ Destiny of LOVE
Group Blog
 
<<
กรกฏาคม 2558
 
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
 
28 กรกฏาคม 2558
 
All Blogs
 

[Short Fan Fic]...…My pleasure….




มาแว๊วจ้า...ตามสัญญา มาร่วม Happy Birthday ให้กับทั่น CEO อีกคนของ Shinhwa Company คุณพี่ Lee Minwoo ปีนี้คงไม่ต้องอวยอะไรมาก เพราะบัดนาวพี่แกไปแฮ่ดที่ LA กับซัมวันของฮีอยู่ คงกะลังมีความสุขม๊ากกกมาก เอาเป็นว่า...ในฐานะกิ๊กเก่าที่เราเคยรักกัน (ห๊ะ !!) ขอให้พี่มีความสุขกับสิ่งที่พี่เลือกนะคะ อย่าเพิ่งประกาศแต่งงานจะดีมาก อายุเท่าพี่เบยองจุนแระค่อยแต่งก็ไม่ว่าไรนะคะ อิอิ (นี่เรียกอวยพร ??) ขอให้แข็งแรง อย่าเดี้ยง อย่าใช้ร่างกายเปลือง พักผ่อนเยอะๆ นะคะ ปีหน้าเราอาจได้เจอกัน (มั๊ง) ถ้าไม่มีใครชิงแต่งงานก่อนอะนะ 55555



เริ่มจะออกทะเลแระ...ไปอ่านฟิคกันจ้า




…My pleasure….




RRRRRRRRRR



เสียงโทรศัพท์ดังรังควาญความสงบสุขของผมแต่เช้า นี่ถ้าเรื่องไม่สำคัญจริงๆ นะพ่อจะสวดให้หูชาเลยคอยดู...



||เด็กนรก||


รับดี ? หรือไม่รับดี ?




RRRRRRRRRRRRRRR

ว๊อยยยยย...เกรงใจกันบ้าง กุจาน๊อนนนนนนนนนน





RRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRR




“ว่าไง”

“พี่มิน...พี่ต้องช่วยผมนะ แอนดี้ทะเลาะกับผมอีกแล้วอ่ะ”

“โว๊ยยยย...เรื่องแค่นี้จัดการกันเองสิวะ”

“ผมขอร้องละพี่ ครั้งนี้มันเรื่องใหญ่จริงๆ เค้าเก็บเสื้อผ้าออกไปหมดแล้วด้วย”

“จิน...แกตั้งสติแล้วฟังชัดๆ นะ แอนดี้ – มัน – เป็น – แฟน - แก ถ้ารักจะคบกันแกต้องแก้ปัญหากันเอง แกเข้าใจมั๊ย ?”

“ผมยอมให้พี่ด่าทุกอย่างเลย แต่ตอนนี้พี่ช่วยผมตามหาเค้าหน่อยนะครับ ผมกราบละ”





Stop !!!


ก่อนที่จะงงไปกว่านี้ ผมขออธิบายแป๊บ ไอ่ ‘เด็กนรก’ ที่โทรมานี่มันชื่อ ‘จอนจิน’ เป็นรุ่นน้องที่มหา’ลัยผมเอง ที่ต้องให้เกียรติเรียกมันด้วยคำนี้ สาเหตุชัดๆ มีเรื่องเดียวเลยครับ





มันแย่งแฟนผม !!



เออ...พูดแรงไปท่าจะเสี่ยงดราม่า เอาเป็นว่าก่อนที่แอนดี้จะไปคบกะมันน้องเคยคบกับผมมาก่อนนั่นแหละ จะพูดไปว่าแย่งมันก็แรงเกินไปนิด ดูแววผมกับมันก็น่าจะเป็นศัตรูกันใช่มั๊ยครับ แต่เปล่าเลย...ผมกับมันยังคงติดต่อกันอยู่ แม้จะไม่เหมือนเดิมแต่ก็ไม่ได้เกลียดจนถึงกับมองหน้ากันไม่ติด จอนจินถือเป็นรุ่นน้องที่ผมสนิทมากๆ พวกเรารู้จักกันมาก่อนที่จะเจอแอนดี้ และอย่างน้อยแอนดี้ก็เคยเลือกผม ถึงแม้จะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ แต่มันก็เป็นช่วงเวลาดีๆ เราทั้งคู่นะครับ




...ในวันนึง...ผมก็สามารถเข้าใจได้ว่า

ความรักไม่เข้าใครออกใคร...แล้วก็ไม่มีใครอยากทำผิด

เราก็แค่รักคนเดียวๆ กันแค่นั้น...





โคตรพระเอกเลยใช่ป่ะ...แต่กว่าผมจะคิดและทำใจได้ขนาดนี้ ก็ใช้เวลาพอสมควรเลยนะ เอาเถอะ...มันผ่านไปแล้ว



เท่าที่ผมรู้...ไอ่คู่นี้ทะเลาะกันบ่อยมากกกก แถมลงไม้ลงมือกันตลอด ไม่รู้ว่าเพราะวัยมันใกล้กันเกินไปรึเปล่า หรือไม่ก็เพราะจอนจินมันเป็นคนอัธยาศัยดีเกินไปเลยเป็นโดนสาวๆ เข้าใจผิดเป็นประจำ แล้วเด็กขี้หึงแบบแอนดี้มันจะยอมเหรอครับ ?


ถ้าวันไหนจอนจินลาป่วย หรือมาเรียนพร้อมพลาสเตอร์แปะอยู่ตามตัว ไม่ต้องเดาให้ยากเลย..มันตีกันอีกแล้ว



ไม่รู้ว่าโชคดีหรือเพราะอะไร...ตอนอยู่กับผมแอนดี้ไม่เคยทำแบบนั้นซักครั้ง น้องน่ารักและดูแลผมดีมาก อาจเพราะผมเป็นคนดีละมั๊ง ^^
อ่ะ...กลับไปโหมดเดิมได้แล้ว





“เออๆ...ไว้จะช่วยแล้วกัน” ผมรีบบอกปัดก่อนจะหลับตานอนต่อ แต่สมองมันก็ดันตื่นแล้วซะอีก ผมเลยต้องเริ่มวันใหม่ด้วยเรื่องชาวบ้าน เฮ่ออออ.....อาบน้ำก่อนดีกว่า



.....
..


ผมจิบกาแฟเพื่อปลุกร่างกายให้ตื่นเต็มตา พลางครุ่นคิดว่าคนอย่างแอนดี้ มีแนวโน้มจะไปอยู่ที่ไหน บ้านเพื่อน คนรู้จัก ต่างจังหวัด ฯลฯ ?



สัญญาณบางอย่างกะพริบหน้าจอว่ามีข้อความเข้า

จากแอนดี้ !!!




ภาพถ่ายริมทะเลพร้อมกับคำสั้นๆ ‘เหงา’

สมองเร่งประมวลผลว่าสถานที่ในรูปคือที่ไหน เอ...คุ้นๆ เหมือนกันแฮะ







ขี้เกียจเดา...โทรหาเลยดีกว่า




“ ~ เธอยังขาดอะไรไหม เธอสู้ไหวหรือเปล่า อย่าลืมเล่าสู่กันฟัง เธอยังมีฉันอยู่ทั้งคน ~ ” ผมร้องเพลงส่งผ่านไปยังปลายสาย ได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ ลอดกลับมา นั่นทำเอาเริ่มใจชื้น


“คิดถึงผมอยู่เหมือนกันใช่ม๊า”


“เปล่าร็อกก...แค่กลัวเด็กบางคนมันจะเหงาตายน่ะ เลยโทรมาทักทายหน่อย ตอนนี้อยู่ที่ไหนน่ะ” ผมรีบเข้าประเด็น รู้สถานที่ให้อุ่นใจไว้ก่อนก็ยังดี


“ไม่บอก...เด๋วพี่ตามมา” ไอ่นี่...รู้ทันอีก


“อะไรวะ...แค่นี้บอกไม่ได้ ชั้นจะตามไปเที่ยวบ้างไม่ได้รึไง” ผมแกล้งขึ้นเสียงใส่


“หืมม..จริงอ่ะ พี่จะมาจริงๆ เหรอ”


“อยู่ไกลมั๊ยล่ะ...กำลังอยากพักผ่อนเหมือนกัน”


“อืมมม พี่มาก็ดี ผมกำลังอยากหาคนคุยด้วย”


“มีเรื่องอะไรไม่สบายใจรึเปล่า”


“ก็...นิดหน่อยครับ ตอนนี้ผมอยู่ที่..........”






นั่นคือบทสนทนาเมื่อประมาณชั่วโมงที่แล้ว รู้ตัวอีกทีผมก็ขับรถมุ่งหน้าสู่อินชอน อีกแค่ไม่กี่กิโลก็จะได้เจอแอนดี้ละนะ ^^



ไม่ต้องแปลกใจว่าทำไมผมถึงมาถูก ทั้งๆ ที่บอกแค่ชื่อสถานที่ ช่วงที่ยังคบกัน...ผมกับแอนดี้มาเที่ยวด้วยกันสองสามครั้ง เรียกว่าเป็นสถานที่พิเศษของเราสองคนนั่นแหละ


แล้วที่ผมต้องมาก็เพราะห่วงแอนดี้นะครับ ไม่ใช่เพราะจอนจิน...ผมเริ่มไม่มั่นใจว่าไอ่เด็กนั่นอาจจะไม่เหมาะสมกับแอนดี้จริงๆ ก็ได้










“หลงทาง..กลับบ้านไม่ถูกเหรอ ?” ผมเอ่ยทัก ก่อนทรุดตัวลงนั่งบนชายหาด คนที่นั่งอยู่ก่อนหันมายิ้มให้ รอยยิ้มเดิมที่เคยทำให้ผมมีความสุข แต่วันนี้...มันดูเหงากว่าที่เคย


“กินอะไรบ้างรึยัง”


เจ้าของร่างเล็กส่ายหน้า “ผมไม่หิว”


“ยาห์...แกไม่หิวแต่พี่หิวอ่ะ ตั้งแต่เช้ายังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย ปะ...ไปกินข้าวด้วยกันก่อน” ผมดึงมือเค้าให้ลุกขึ้น ร่างเล็กนั้นถอนใจเบาๆ ก่อนลุกขึ้นอย่างเสียไม่ได้


“น่า...ยิ้มหน่อย มีอะไรเดี๋ยวค่อยคุยกัน พี่ก็คิดถึงเราเหมือนกันนะ”





…..
…
.


“แน่ใจแล้วเหรอว่าอยากเลิกกับเค้าจริงๆ” ผมถามย้ำอีกครั้ง หลังจากได้รู้เรื่องคร่าวๆ ของทั้งคู่จากปากของเจ้าตัว


คนนั่งตรงข้ามพยักหน้ารับ แถมไม่ยอมเงยหน้ามาสบตากันเลยด้วยซ้ำ “ผมไม่รู้จะทนไปทำไม เค้าไม่เคยเห็นคุณค่าความหวังดีของผมเลยซักนิด ผมเหนื่อย…เหนื่อยมากๆ”


“ก็เลยอยากถอยออกมาสินะ”








“ลองกลับมาคบกันมั๊ยล่ะ” ผมลองถามหยั่งเชิง เค้าช้อนสายตาขึ้นมองแบบไม่เชื่อนัก และก่อนที่เค้าจะเข้าใจผิดไปอีกผมก็ต้องรีบเฉลย


“ล้อเล่น...พี่ไม่ใช่คนฉวยโอกาสหรอกน่า” ผมหัวเราะเบาๆ พลางตักอาหารเข้าปากต่อ สาบานได้...ตอนนี้ผมไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นกับน้องแล้วจริงๆ นะ ผมแค่อยากดูปฏิกิริยาอะไรบางอย่างในตัวมันน่ะ


แอนดี้หัวเราะและส่ายหน้าช้าๆ อย่างนึกขำ ผมเดาจากการแสดงออกของน้องในตอนนี้ คิดว่าเค้ายังตัดใจจากจอนจินไม่ได้อย่างที่บอกหรอก แต่อาจจะอยู่ในช่วงสับสนมากๆ เลยหาทางออกแบบนี้








“ถ้าทำแบบนี้แล้วมันต้องเจ็บด้วยกันทั้งคู่ พี่อยากให้เราคิดดีๆ อีกครั้งนะ”


“ไอ่บ้านั่นมันไม่เจ็บหรอก ป่านนี้คงไประริกระรี้กับสาวๆ แล้วหล่ะ”


“พี่ถามจริงๆ นะ ก่อนจะหนีออกมานี่ได้เคลียร์กันบ้างรึยัง”


คนฝั่งตรงข้ามส่ายหน้า ก่อนหลบสายตาไปมองทางอื่น “ในเมื่อจะเลิกกันอยู่แล้ว ผมไม่รู้จะพูดไปทำไม”


“แอนดี้...ฟังพี่นะ ลองถามตัวเองดูว่าถ้านายโดนเข้าใจผิด แต่ไม่มีโอกาสได้บอกเหตุผล นายจะรู้สึกยังไง ให้โอกาสเค้าบ้าง อย่างน้อยถ้าเลิกกันจะได้ไม่มีอะไรค้างคาใจ กว่าจะคบกันมาถึงทุกวันนี้พวกนายผ่านอะไรกันมาบ้าง ลองคิดให้ดีๆ นะ”





“แล้วก็...พี่ไม่อยากให้มันพลาดเหมือนตอนที่เราคบกัน”





ภาพความทรงจำบางอย่างในอดีตย้อนกลับเข้ามาในความคิดอีกครั้ง

“พี่ติดธุระจริงๆ เอาเป็นว่า...”

“เอะอะก็ติดเรียน ติดสอบ ติดงานที่ชมรม ถ้าชีวิตพี่ยุ่งเหยิงขนาดนั้น ผมว่าเราเลิกกันดีกว่า”








“พี่มินอู...ผม...ขอโทษ”


“คำขอโทษมันแก้ไขอดีตไม่ได้นะแอนดี้ แล้วตอนนี้พี่ก็ไม่ได้ติดใจอะไรแล้วด้วย แต่เรื่องของนายกับจอนจินมันยังพอมีทางออกอยู่นะ คิดดีๆ ก่อนว่าจะตัดสินใจยังไง”


ผมไม่อยากเซ้าซี้น้องมากนักจึงหยุดไว้แค่นั้น ปล่อยให้เวลาช่วยหาคำตอบแทนคงจะดีกว่า เรื่องแบบนี้จะชี้นำทั้งหมดผมว่าไม่เหมาะ ว่าแล้วก็ขอตัวแวบเข้าห้องน้ำก่อน อย่างน้อยก็ส่งข่าวบอกไอ่บ้านั่นว่าน้องอยู่กับผมแล้ว ส่วนมันจะรู้แล้วโล่งใจหรือหนักใจกว่าเดิม อันนี้ก็ช่วยไม่ได้...อี มินอู เป็นหนุ่มเจ้าเสน่ห์ซะด้วย




….
..




“แวะไปเที่ยวบ้านพี่ได้มั๊ย ผมไม่ได้เจอคุณป้านานแล้ว”

มันแนะนำหลังจากที่เราจบมื้อเที่ยงที่ร้านอาหารริมชายหาด ผมพยักหน้าหงึกหงักอย่างเห็นด้วย ไม่ได้กลับบ้านมาสองสามเดือนแล้วเหมือนกัน แวบไปนอนเล่นหาอะไรอร่อยๆ กินก่อนกลับโซลก็ท่าจะดี



“แอนดี้...เป็นไงมาไงลูก คืนดีกับพี่เค้าแล้วเหรอ” เอิ่มม...แม่ครับ ช่วยดูสีหน้าน้องนิดนึงว่าเค้าลำบากใจกับการทักทายแบบนี้นะแม่


“น้องแวะมาเที่ยวเฉยๆ น่าแม่ มาคืนดงคืนดีอะไรกันเล๊า !!!” ผมต้องรีบตัดบทอ่ะ เด๋วทั้งแม่ทั้งน้องเข้าใจผิดอีกจะยุ่งไปใหญ่ ผมมาช่วยเคลียร์เฉยๆ ไม่ได้มาตีท้ายครัวนะคร๊าบบบ


“อ้าวเหรอ... แต่ไม่เป็นไร แค่มาเยี่ยมเยียนกันบ้างแม่ก็ดีใจแล้วจ้ะ เป็นไงสบายดีใช่มั๊ย....” แล้วจากนั้นทั้งสองก็เชิญชวนกันเข้าไปคุยในบ้าน ทิ้งผมให้อยู่คนเดียวซะงั้นอ่ะ


แม่...นั่นอดีตแฟน แต่นี่ลูก แม่ควรจะห่วงผมมากกว่าห่วงน้องป้ะ ?





....
..










“คุณป้ายังน่ารักเหมือนเดิมเลยเนอะ” มันเอ่ยถามในความเงียบหลังจากปิดไฟในห้อง ผมว่าคุยกันผ่านความมืดมันสบายใจมากกว่าเห็นหน้าเห็นตากันด้วยนะ


“อืมมมม...เหมือนเดิม มีแต่พวกเรานี่แหละที่ไม่เหมือนเดิม”


“พี่ยังโกรธผมอยู่เหรอ”


“ถ้าโกรธ...นายคงไม่ได้มาอยู่ตรงนี้แล้วมั๊ง”


“เออ...จริงเนอะ”


“แต่พี่ก็ดีใจนะที่ครั้งนึงเคยมีความทรงจำดีๆ ร่วมกับนาย”





มันเงียบไปนาน...นานจนผมนึกว่ามันหลับไปแล้วด้วย


“พี่ถึงยังเก็บรูปผมอยู่ใช่มั๊ย”


ไอ่เด็กเวร...ผมเกือบหลุดปากด่าไปแล้ว เพิ่งรู้ว่ามันแอบค้นห้องผมด้วยอ่ะ แต่มินอูภาคคนดียังไว้ทัน “ก็ไม่เห็นความจำเป็นต้องทิ้งนี่”


“ตัดใจจากผมไม่ได้ก็บอกมาตรงๆ ดีกว่าม๊าง”


ผมหัวเราะเบาๆ ในความมืด นี่กะจะมากวนตีนกันเลยใช่มั๊ย “ถ้าคิดจะรีเทิร์น คิดเหรอว่าตอนนี้แกจะรอดน่ะแอนดี้”


พวกเราประสานเสียงหัวเราะกันอีกครั้ง การที่เราเคยคบกัน มันทำให้เราเข้าใจความรู้สึกของอีกฝ่ายได้ง่ายขึ้น อย่างน้อยผมก็เป็นที่ปรึกษาในช่วงเวลายากลำบากของน้องได้



อย่างนี้ละมั๊งที่เค้าเรียกว่ากันว่า “ความสุข”

ไม่ต้องเหนื่อย...ไม่ต้องไขว่คว้า...ไม่อยากหามาครอบครอง

แค่ความหวังดี...มันก็ทำให้เรามีความสุขได้เหมือนกัน






ผมกดปุ่ม Play ที่รีโมทคอนโทรลเครื่องเล่นซีดีที่ตั้งอยู่ไม่ไกลนัก มีบางอย่างที่อยากให้น้องได้ฟังก่อนนอน

ลงเอย


~ ได้รู้และได้ยิน ในข่าวร้าย บางอย่าง
ได้รู้ทุกครั้ง ก็ยังห่วงใย
อย่างน้อยฉันและเธอก็เคยรัก
เคยฝากหัวใจ
ยิ่งได้รู้ รู้ว่าเธอไปกับเขาลำบาก
ได้รู้ว่ารักเริ่มจะกลับกลาย
ถ้าทิ้งไว้ไม่นาน ก็คงแยกคงแตกกันไป

~ ทบทวนกันดูสักทีดีไหม และเผื่อใจสักหน่อย
แล้วนับหนึ่งไปหลักสิบหลักร้อย ค่อยพูดจา
อย่าให้เหมือนเมื่อคราว ที่เราได้ทำพลาดมา
ก็อย่าให้ซ้ำ เสียน้ำตา ให้เธอและเขาเข้าใจ
และให้อภัยเหมือนที่เคย ลงเอยกันด้วยได้ไหม...
ฉันขออย่าให้ซ้ำกันเลย ลงเอยกันด้วยดี….. ~








จอนจินมารับแอนดี้ตั้งแต่เช้า แค่เห็นสีหน้าของมันผมก็พอจะเดาออกว่าเรื่องของทั้งคู่คงจะคลี่คลายได้ในไม่ช้า







ผมยิ้ม..


ยิ้มให้กับสายลม ท้องฟ้า...และตัวเอง





เชื่อสิ

ยังมีอะไรดีๆ รอผมอยู่อีกเยอะ...





....
..
.




“สวัสดีครับ ผม คิม ดงวาน...เพิ่งย้ายมาอยู่ใหม่ ยินดีที่ได้รู้จัก”


หรืออาจอยู่ตรงหน้าแล้วก็ได้







ใครจะรู้ ?




THE END

ปูลู...เนื่องจากอิเดี๊ยนอัพฟิคไม่เป็นเวล่ำเวลา ติดตามความก้าวหน้าอันน้อยนิดได้ในทวิต @lantis_a นะค๊า ^^




 

Create Date : 28 กรกฎาคม 2558
3 comments
Last Update : 28 กรกฎาคม 2558 22:04:30 น.
Counter : 653 Pageviews.

 

อูยยยยยยอยากร้องเพลงนี้...ขอเป็นพระเอกในหัวใจเทออออออ? รู้จักกันมะ 55555555

ปรบมือดัง ๆ ให้เค้าเลยเจ้าของวันเกิดนี่โคตรพระเอกอ่ะ....แต่แอบอยากรู้ น้องรักแย่งแฟนไปได้ไงว้าาาาา

แล้วดูมันรันทดได้อีก แย่งไปแล้วคบกันยังไงว่ะมีทะเลาะกันทุกวัน ที่สำคัญมีลงไม้ลงมือกันด้วย ซาดิสน์นิด ๆ มะ 55555555

สรุปอิดี้น่ารัก^^.....ส่วนเจ้าของวันเกิดโนคอมเม้นท์!นอยยยยยด์? 55555555

อะ ๆ HBD. กะได้ มีความสุขมาก ๆ นะคะ อี มินอู

จ๊วฟฟฟฟฟฟเจ้าของบล็อคน่าเลิฟที่สุดดดดดดด^^

 

โดย: jinny IP: 202.139.194.35 29 กรกฎาคม 2558 19:05:38 น.  

 

เค้ามาแล้ววววววว

มาเม้นท์ช้านี่ไม่มีข้อแก้ตัวใดๆ เลยค่ะ นอกจากหมั่นไส้เจ้าของวันเกิด (เกี่ยวมะ??) 5555

เข้าเรื่องดีกว่า

หูยยยย อ่านไปแอบลุ้นไป กลัวน้องดี้จะกลับมาหาพี่เอ็ม สงสารน้องชูงแย่ ดีนะที่พี่เอ็มเป็นพระเอกค่อดๆ

ฟิคเบาๆ อ่านในวันสบายๆ แบบนี้ดีจริงๆ ค่ะ

ปล. เพลงที่เลือกมานี่ช่างบ่งบอกวัยใสๆ มากนะคะ.... 55555

 

โดย: Nantta IP: 171.98.73.125 16 สิงหาคม 2558 10:58:52 น.  

 

สวัสดีนะจ้ะ เราแวะมาเยี่ยมนะจ้ะ ^____^ สักคิ้ว 6 มิติ ลบรอยสักคิ้วด้วยเลเซอร์ ลบรอยสักคิ้ว Eyebrow Tattoo Removal เพ้นท์คิ้วลายเส้น เพ้นท์คิ้ว 3 มิติ
ให้ใจหายใจ สุขภาพ วิธีลดความอ้วน การดูแลสุขภาพ อาหารเพื่อสุขภาพ ออกกำลังกาย สุขภาพผู้หญิง สุขภาพผู้ชาย สุขภาพจิต โรคและการป้องกัน สมุนไพรไทย ผู้หญิง ศัลยกรรม ความสวยความงาม แม่ตั้งครรภ์ สุขภาพแม่ตั้งครรภ์ พัฒนาการตั้งครรภ์ 40 สัปดาห์ อาหารสำหรับแม่ตั้งครรภ์ โรคขณะตั้งครรภ์ การคลอด หลังคลอด การออกกำลังกาย ทารกแรกเกิด สุขภาพทารกแรกเกิด ผิวทารกแรกเกิด การพัฒนาการของเด็กแรกเกิด การดูแลทารกแรกเกิด โรคและวัคซีนสำหรับเด็กแรกเกิด เลี้ยงลูกด้วยนมแม่ อาหารสำหรับทารก เด็กโต สุขภาพเด็ก ผิวเด็ก การพัฒนาการเด็ก การดูแลเด็ก โรคและวัคซีนเด็ก อาหารสำหรับเด็ก การเล่นและการเรียนรู้ ครอบครัว ชีวิตครอบครัว ปัญหาภายในครอบครัว ความเชื่อ คนโบราณ

 

โดย: peepoobakub 14 มีนาคม 2560 12:13:15 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


แม่ยกชินฮวา
Location :
พิษณุโลก Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 9 คน [?]




Friends' blogs
[Add แม่ยกชินฮวา's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.