...เขียน Blog นี้...เพราะ Destiny of LOVE
Group Blog
 
<<
พฤษภาคม 2557
 
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
 
10 พฤษภาคม 2557
 
All Blogs
 

[Fan Fic_Y]Mun From The Stars #...เด็กดาวมุน





#...เด็กดาวมุน



♫ ฉันเป็นกระต่ายที่เกิดมาจากลูกท้อ
ฉันเป็นเด็กที่เกิดจากลูกท้อ ♫

♫ ฉันเป็นกระต่ายที่เกิดมาจากลูกท้อ
ฉันเป็นเด็กที่เกิดจากลูกท้อ ♫

♫ ฉันเป็นกระต่ายที่เกิดมาจากลูกท้อ
ฉันเป็นเด็กที่เกิดจากลูกท้อ ♫



เสียงเพลง..ประหลาดๆ แบบนี้ มักจะมาก่อนเจ้าตัวเสมอ

เพลงที่คนแต่งแสนจะภูมิใจ และร้องอย่างมั่นอกมั่นใจในความไพเราะ

เพลงประหลาด ที่มักจะมาพร้อมท่ากระโดดเหยงๆ เป็นกระต่าย..ตามเนื้อเพลง

และมักจะตามมาด้วยเสียงเรียก



“เฮซองงี่ มาเล่นกันนนนน”

เพลงประหลาด ที่เขามักได้ยินเสียงร้องหงุงหงิง..หงุงหงิง

มาทั้งสัปดาห์จน..ชินหู



เสียงร้องจากเด็กชายที่เป็นเพื่อนสนิท..เจ้าชายของดาวมุน

ดาวที่พวกเขาเกิด และเติบโตมาพร้อมๆ กัน



“เมื่อไหร่นายจะเลิกร้องเพลงประหลาดๆ นั่นซะทีอ่ะเอริค?”

ผมถามคำถามนี้เป็นครั้งที่ 8 และคราวนี้


“ทำไมอ่าซองงี่ มันเพราะออกจะตายไป”

“ก็มันประหลาด”

“ประหลาดตรงไหน?” ขาหยุดก้าว เสียงเริ่มงอน ปากเริ่มแหลม

“นายเป็นกระต่ายรึไงเล่า?” ผมหันมาถาม

“ชั้นเป็นกระต่าย”

“ไม่ใช่ซะหน่อย นายเป็นเจ้าชาย”

“ก็ใช่ไง ชั้นเป็นเจ้าชายกระต่าย” ยังมีหน้าฉีกยิ้มตาหยีอีกนะเจ้าบ้า

“แล้วนายเกิดมาจากลูกท้อเรอะ?”

“ก็อาจเป็นได้นะ ชั้นชอบกินลูกท้ออ่ะ ถ้าชั้นเกิดจากลูกท้อ..
ชั้นต้องได้กินมันตั้งแต่ยังไม่เกิดแหงๆ เลย นายว่ามะซองงี่”

ผมส่ายหน้า แล้วหันกลับไปก้าวออกเดินต่อ

‘คงมีแต่นายแหละที่คิดได้แบบนี้’


แต่ถึงเอริคจะประหลาดยังไง เค้าก็เป็นเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของผม และผมก็เป็นเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเค้าเช่นกัน..ไม่รู้ทำไม เราถึงมีกันแค่ 2 คน


...................................................................................



“เจ้าชายเอริคเค้าเลือกลูกคนเดียวหน่ะจ๊ะ ในวันคล้ายวันประสูติครบ 5 ชันษาของเจ้าชาย”


คำตอบของหม่าม้า เมื่อผมถามข้อสงสัย


“เลือกผม?”


“ใช่จ๊ะ แต่จะว่าไปลูกก็ไม่ได้เข้ารับคัดเลือกหรอกนะจ๊ะ เพราะอย่างที่รู้กัน ว่าตระกูลของเราต้องเข้ารับคัดเลือกให้ลงไป จึงเป็นตระกูลที่ได้รับการยกเว้น”


“แล้วเอริคเค้ามาเลือกผมได้ไงอ่ะฮะ”


ก็ถ้าผมได้รับการยกเว้น แล้วไหงเจ้านั่นมาเลือกผมได้ล่ะ..ใครจะไม่สงสัย


อ่อๆ..ด้วยความที่ผมเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวของเจ้าชายเอริคนะฮะ ผมจึงได้รับอนุญาตให้เรียกชื่อเฉยๆ ได้..เพียงคนเดียว ^^


“ฮ่าๆๆ นึกย้อนไปแล้วมันก็ทั้งน่าขำแล้วก็น่าเอ็นดูมากเลยนะเฮซอง”

ยิ่งหม่าม้าพูดแบบนี้ ผมยิ่งอยากรู้เข้าไปใหญ่เลย


“หม่าม้าเล่าสิ มันน่าขำตรงไหนอ่า อย่ามัวแต่หัวเราะสิหม่าม้า”

ผมเขย่าแขนเร่งหม่าม้าใหญ่เลยฮะ

หม่าม้ายังคงยิ้มกว้าง เอามือลูบหัวผมเบาๆ แล้วเอ่ยเล่าเรื่องราวออกมา..



เรื่องราวของผมกับเค้า



วังมุน..

ในงานวันคล้ายวันประสูติครบ 5 ชันษา

มันไม่ใช่แค่งานฉลองวันคล้ายวันประสูติเหมือน 4 ปีที่ผ่านมา เพราะวันนี้ จะเป็นวันที่เจ้าชายเอริคจะเลือกพระสหายจากบรรดาลูกท่านหลานเธอที่มีอายุไล่เลี่ยกัน

เด็กๆ ทุกคนที่มีอายุในวัย 4-6 ขวบ ล้วนได้รับโอกาสเข้าคัดเลือก



ยกเว้นก็แต่เพียง...เด็กน้อย เฮซอง จากตระกูลชิน

เด็กน้อยแสนน่ารัก..ที่มีภารกิจของตระกูลที่ต้องทำ ในอีกสิบปีข้างหน้า


ภารกิจที่ผู้ใหญ่ทุกคนรับรู้

ยกเว้น..เจ้าตัว

และ


เจ้าชายเอริค




“วันนั้นพ่อกับแม่ก็พาลูกไปร่วมงานด้วยนะ จำได้ไหมล่ะฮึเฮซอง”

ผมสั่นหัว ใครจะไปจำได้ เด็กปานนั้น


“มีเด็กๆ อายุรุ่นราวคราวเดียวกันเต็มงานไปหมดเลยล่ะ มีแต่เสียงเด็กๆ วิ่งเล่น เสียงพ่อแม่เรียกหาลูกๆ”

“อย่างว่าล่ะนะ เด็กๆ คงสนุกกันใหญ่ ได้เจอเพื่อนๆ เยอะแยะ แต่คนเป็นพ่อแม่นี่แทบกุมขมับ ต้องวิ่งหาลูกตัวเองกันจ้าละหวั่น ต่างก็พยายามให้ลูกของตัวเองทำตัวเรียบร้อยเข้าไว้ จะได้ดูดีสมกับจะได้รับคัดเลือกเป็นพระสหาย”


ผมพอคิดภาพตามออกนะ ว่าคงไม่มีเด็กที่ไหนหรอกที่จะยอมยืนนิ่งๆ ในขณะที่เด็กคนอื่นๆ วิ่งเล่นอย่างสนุกสนานแบบนั้น


“แล้วเอริคมาเลือกผมได้ไงอ่ะหม่าม้า”

ผมเร่ง เพราะหม่าม้ามัวแต่เล่าๆๆ แต่ไม่ยักกะถึงตอนที่ผมรอซักที

ก็ผมอยากรู้นี่นา



เจ้าชายเอริคในวัย 5 ชันษา..

ช่างเป็นเด็กที่หน้าตาดี สมกับเป็นเจ้าชายจริงๆ


เสียแต่..

ทำหน้าบึ้ง ปากแหลม ไม่พูดไม่จา นั่งเฉยๆ กวาดสายตามองไปทั่วงานอย่างหงุดหงิด


‘มาทำไมกันเยอะแยะเนี่ยะ ไม่เห็นมีใครน่าเล่นด้วยซักคน’

ก็แค่ไม่มีใครถูกใจ..




เมื่อถึงพิธีเลือกพระสหาย


ไม่ว่าจะขานนามเด็กคนไหน

ไม่ว่าเด็กที่ถูกขานนาม จะเดินออกมาทำความเคารพ..ถวายของขวัญให้..หรือถึงขั้นพูดถวายพระพร ตามที่พ่อแม่สอนให้ท่องจำมา



เจ้าชายก็ได้แต่เม้มปากแน่น ไม่พูดด้วย

ก็บอกแล้วไงว่า...ไม่ถูกใจ



พระสหาย..เพื่อน..มันก็ต้องเลือกคนที่ถูกใจเป็นอันดับแรกสิ

ไม่ถูกใจ..แล้วจะมีใจเป็นเพื่อนกันได้ไงเล่า..แค่นี้ก็ไม่รู้เรื่อง!!!


ตอนนั้น..เฮซองนั่งอยู่บนตักของหม่าม้า คอยมองเด็กที่เดินไปโค้งทำความเคารพต่อหน้าเด็กหน้าบึ้ง ปากแหลมทีละคน..ทีละคนด้วยความสนใจ


“หม่าม้า..หม่าม้า”


เฮซองน้อยเขย่าแขนเรียกให้หม่าม้าที่รักก้มหน้าลงมาหา

“เด็กคนนั้นอ่ะ ใครเหรอฮับ”

“เจ้าชายเอริคไงจ๊ะ”

“อ๋า..เจ้าชายเหรอ แล้วทำไมเจ้าชายทำหน้าบึ๊งง บึ้งอ่ะหม่าม้า”

“เจ้าชายคงอารมณ์ไม่ดีมั๊งลูก”

“ทำไมอารมณ์ไม่ดีอ่า วันเกิดไม่ใช่เหรอ มีคนเอาของมาให้ตั้งเยอะ น่าจะดีใจน้า”

“เจ้าชายคงยังไม่ถูกใจมั๊งคะ”

“โหยยย..ถ้าลูกได้ของเยอะแยะแบบนั้นน้า คงยิ้มปากกว้างถึงหูเลยเนอะหม่าม้า..เนอะ”

“ก็ลูกหม่าม้างก อยากได้ของขวัญเยอะๆ ใช่ไหมล่ะ ฮึ”

“ช่ายยย..เอ้ย ไม่ใช่น้า ลูกไม่ได้งกน้า หม่าม้าอ่ะ”

“จ้า จ้า ไม่งก ก็ไม่งก”

“หม่าม้า หม่าม้า”

“อะไรอีกฮึ เจ้าตัวเล็ก”

“ป๋มต้องออกไปโค้งแบบนั้นป่าวฮับ”

“ไม่ต้องจ๊ะ ทำไมเหรอ เฮซองอยากออกไปให้เจ้าชายเลือกด้วยเหรอลูก”

“ป่าวฮับ ป๋มแค่อยากไปยิ้มให้เจ้าชายฮับ เผื่อเจ้าชายจะยิ้มตอบ จะได้เลิกทำหน้าบึ้งได้ซะที ป๋มว่าเจ้าชายต้องเมื่อยหน้าแล้วแหงๆ เลยอ่ะหม่าม้า”

“ฮ่าๆๆๆ..คิดอะไรเนี่ยะ เด็กจริงๆ เฮซองเอ้ย”

“จริงน้า หม่าม้า คนอื่นที่ออกไปไม่เห็นมีใครยิ้มให้เจ้าชายซักคนเลย ถ้าป๋มได้ออกไปนะ ป๋มจะยิ้มให้เจ้าชายกว้างๆ แล้วชวนให้มาเล่นด้วยกันเหอะ ยิ้มแบบนี้เลยหม่าม้า”

แล้วเฮซองน้อย ก็เงยหน้าขึ้น มองตรงไปที่เจ้าชายเอริค แล้วฉีกยิ้มกว้างส่งไปให้



ยิ้ม..ทั้งปากทั้งตา

ยิ้ม..ด้วยใจอันบริสุทธิ์ ที่อยากให้คนได้รับ ยิ้มตอบกลับมา


แล้วเจ้าชายเอริคก็โดดผลุงลงมาจากเก้าอี้ที่ประทับ เสียงฮือฮาจากคนรอบข้างดังขึ้นมา เพราะต่างคิดว่าเจ้าชายคงเลือกพระสหาย..คนแรก ได้แล้ว



ใช่เลย..พระสหายคนแรก

เจ้าชายตัวน้อย เดินเลยเด็กที่ยืนค้างอยู่ต่อหน้า เดินตรงมาเรื่อยๆ สายตาก็จ้องมองตรงเป้าหมายที่ได้เลือกไว้แล้ว


“แล้วเจ้าชายเอริคนะ ก็เดินตรงเข้ามายืนต่อหน้าหม่าม้า คว้ามือเฮซองไปจับแน่นเลย แล้วก็ฉุดเฮซองลงจากตักหม่าม้า”

“แล้วก็เอ่ยประโยคแรกออกมาว่า..”



“ชั้นเลือกนาย..คนเดียว”




เฮือกกกกกกก~

ผมผวาตัว ลืมตาโพลง..ในความมืด ผมยังคงนอนอยู่ในห้องนอนของตัวเอง


ผมฝัน..



ใช่สิ..ผมแค่ฝันไป

แต่ทำไมมันช่างเป็นความฝันที่..

เหมือนจริง เสียเหลือเกิน


.....................................................................


เจ๊ NuNaNuch ฝากมาบอกว่า...ของดอัพฟิคเรื่องนี้ซักระยะนะค๊า งานการเจ๊ยุ่งมากมาย เด๋วปลีกตัวมาได้เมื่อไหร่จะเขียนตอนหน้ามาฝากเช่นเคย ส่วนเรื่องอื่นอัพตามปกติ(ถ้าเสร็จ) เหมือนเดิม ^^




 

Create Date : 10 พฤษภาคม 2557
3 comments
Last Update : 10 พฤษภาคม 2557 22:40:44 น.
Counter : 979 Pageviews.

 

แหม่...เค้ามีซัมติงสเปเชียลกันมาตั้งแต่เด็กนี่เอง เจ้าชายถึงตามติดมเหสี เอ๊ย ฮเยซองเป็นตังเมขนาดนี้ อิอิ


อย่าทิ้งนานนะเจ๊...เด๋วมนุดต่างดาวบินกลับก่อน มะมีฟิคอ่านยาว เค้าก็เฉาแย่เซ่


ขอบคุณสำหรับฟิคค๊าบบบ

 

โดย: แม่ยกชูงแจ 10 พฤษภาคม 2557 22:55:41 น.  

 

แอร๊ยยยยย
ความหลังฝังใจตั้งแต่วัยเด็ก
เรื่องเป็นอย่างนี้นี่เอง มิน่าล่ะ ฮี่ๆๆๆ

กะลังมันส์เรยอะ จะทิ้งไว้แค่นี้เรอะคะ เจ้เจ้

ใจร้ายยยยยยยยย ฮือๆๆๆ


ขอบคุณสำหรับฟิคน่ารักๆ นะค้า ว่าแระก็...
รีบๆ กลับมาต่อเรยยยยย

 

โดย: Nantta IP: 171.98.73.125 13 พฤษภาคม 2557 10:04:49 น.  

 

อัยยะ เลือกเพียงคนเดียว แล้วภาระกิจที่ต้องทำละ

 

โดย: beer IP: 49.230.83.52 24 พฤษภาคม 2557 23:42:10 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


แม่ยกชินฮวา
Location :
พิษณุโลก Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 7 คน [?]




Friends' blogs
[Add แม่ยกชินฮวา's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.