...เขียน Blog นี้...เพราะ Destiny of LOVE
Group Blog
 
<<
ตุลาคม 2558
 
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
 
22 ตุลาคม 2558
 
All Blogs
 

[Fan Fic_Y]Song for Nameless Warriors : 9





สวัสดีค่า เค้ากลับมาแล้ว มีใครคิดถึงฟิคเรื่องนี้มั่งมั้ยคะ ^^ เงียบสนิท… ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ ไม่มีใครคิดถึงไม่เป็นไร คนเขียนอยากเขียนซะอย่าง 555555 ห่างหายไปนาน สำนวนการเขียนอาจแปลกๆ แปร่งๆ ไปบ้างก็ขออภัยนะคะ และอย่างที่เคยบอกไว้แล้วว่าฟิคนี้เน้นเรื่องรักไม่เน้นเรื่องรบ เพราะฉะนั้นถ้ากลยุทธการศึกกับฉากต่อสู้มันจะประหลาดๆ ก็ข้ามๆๆๆ มันไปนะคะ เวิ่นเว้อมามาก พอแค่นี้ล่ะ ไปอ่านฟิคกันดีกว่าค่ะ ^^

Nantta



บทที่ 9


ทั้งที่ขณะนี้เป็นฤดูใบไม้ผลิ ฤดูกาลที่สดใส ใบไม้เขียวชอุ่ม และดอกไม้นานาชนิดต่างพร้อมเพรียงกันออกดอกสวยงาม…

หากแต่…

ถึงกระนั้นในวันนี้ท้องฟ้ากลับดูหม่นหมอง พร้อมกับหยาดฝนพร่ำพรมลงมาอย่างไม่ขาดสาย


จองฮยอกเหม่อมองสายฝนพรำด้านนอกหน้าต่าง ก่อนจะเบือนหน้ากลับมากวาดตามองข้อความบนกระดาษแผ่นเล็กในมือ ซึ่งเขาได้รับจากนกพิราบสื่อสารเมื่อตอนรุ่งสางนี้


จอนจินส่งจดหมายรายงานถึงความเคลื่อนไหวของกองทัพสำรองซึ่งประจำอยู่ด้านทิศตะวันออกเฉียงเหนือ และก็เป็นดั่งที่จองฮยอกคาดหมาย กองทัพของโกอึนกำลังเตรียมเคลื่อนทัพ พร้อมที่จะโจมตีพวกเขาในเร็ววันนี้


นอกเหนือจากนี้จอนจินได้เขียนบอกเล่าถึงการที่เขาได้พบกับอีมินอู ทหารคนสนิทของแม่ทัพจาง ทั้งเรื่องที่พวกเขาหลบหนีออกจากค่ายได้ในครั้งแรก รวมถึงมินอูเสนอแผนการถ่วงเวลาของทหารโกอึนและเขาก็เห็นชอบด้วย…


‘ดังนั้นข้าจึงตัดสินใจกลับไปที่ค่ายทหารนั้นอีกครั้ง เพื่อลักลอบเผาเสบียงของอีกฝ่าย ก็คงพอจะถ่วงเวลาการเคลื่อนทัพของโกอึนได้อีกระยะหนึ่ง…’


อ่านเนื้อความในจดหมายมาถึงตรงนี้จองฮยอกถึงกับขมวดคิ้ว
หลายปีที่ผ่านมานี้… เขาเป็นผู้แนะนำกลยุทธ์และการวางการรบให้แก่จอนจิน แต่ไม่เคยมีสักครั้งที่เขาจะกระทำหรือแม้แต่เอ่ยถึงเรื่องของการเผาเสบียงของฝ่ายตรงข้าม แล้วนี่มินอูกลับหว่านล้อมให้จอนจินใช้วิธีการสกปรกเช่นนี้ได้…


ทั้งที่ความไม่สบายใจเริ่มก่อตัวมากขึ้นขณะที่อ่านจดหมาย หากแต่จองฮยอกก็ยังคงไม่ละสายตาไปจากตัวอักษรเหล่านั้น


‘เพราะข้าประมาทไปหน่อย จึงทำให้มินอูได้รับบาดเจ็บขณะที่พวกเราหลบหนีออกจากค่ายทหาร ขณะนี้พวกเราได้หลบมาพักรักษาตัวอยู่ที่หมู่บ้านห่างไกลจากค่ายทหารของโกอึนพอควร และอาการของมินอูก็ดีขึ้นมากแล้ว อีกไม่กี่วันคงเดินทางกลับไปหาท่านพี่ได้

ข้าต้องขอโทษด้วยที่ส่งข่าวมาล่าช้า และทำให้ท่านพี่เป็นห่วง…’

จอนจินเขียนเล่าถึงสภาพของหมู่บ้านที่ตนไปหลบพักอยู่ และเรื่องอื่นๆ อีกเล็กน้อย แต่ที่ย้ำตลอดเวลาคือเขาจะรีบกลับมาให้เร็วที่สุด…

‘และสุดท้าย การที่มินอูมาถึงที่นี่ ก็แสดงว่าคนที่นำกองทัพคานีมาสมทบกับพวกเราในครั้งนี้ จะต้องเป็นแม่ทัพจางอย่างแน่นอน

ท่านพี่ออกรบมามาก สร้างความดีความชอบมาก็มาก ข้าก็พอจะได้ยินมาดีว่าด้วยเหตุนี้จึงทำให้แม่ทัพจางไม่ค่อยพอใจท่านเท่าใดนัก ดังนั้นจึงอยากให้ท่านพี่ระวังตัวเอาไว้ด้วย’

จองฮยอกถอนใจเมื่ออ่านข้อความจบ กองทัพเสริมของคานีมาถึงที่ค่ายทหารนี้เมื่อคืน ก่อนหน้าที่เขาได้รับจดหมายของจอนจินเพียงไม่นาน…

คราวนี้ราชาแห่งอาณาจักรคานีมีรับสั่งให้แม่ทัพเป็นแม่ทัพใหญ่คุมกองทัพแทน เพื่อจะได้ให้จองฮยอกได้พักผ่อนบ้าง อันที่จริงเขาก็พอจะทราบว่าแม่ทัพจางไม่ค่อยพอใจในตัวของเขาสักเท่าใดนัก แต่ถึงกระนั้นเขาก็หวังว่าทุกอย่างจะดำเนินไปได้ด้วยดี ต่างคนต่างทำหน้าที่ของตนเองไป…



เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น จากนั้นทหารนายหนึ่งจึงเดินเข้ามาพร้อมกล่าวอย่างสุภาพ “ท่านจอมดาบปีศาจครับ ท่านแม่ทัพจางให้มาเรียนเชิญท่านไปพบครับ”


จองฮยอกพยักหน้ารับ แล้วเดินตามทหารนายนั้นไปอย่างเงียบๆ



~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~


แม่ทัพจางนั่งอยู่บนเก้าอี้ที่ทำจากหินอ่อนเนื้อดีในสวนไผ่ภายในบ้านของข้าหลวงเก่า ซึ่งเสียชีวิตไปแล้วในระหว่างการสู้รบก่อนหน้านี้ ดังนั้นบ้านหลังจึงถูกใช้เป็นเรือนรับรองแม่ทัพจางแห่งกองทัพคานีแทน


ทันทีที่เห็นจองฮยอกเดินมา แม่ทัพจางก็เชื้อเชิญให้จองฮยอกนั่งบนเก้าอี้หินอ่อนฝั่งตรงกันข้าม แล้วจึงยื่นจอกสุราให้อีกฝ่าย เขาบรรจงเทของเหลวในเหยือกสีเขียวมรกตให้จองฮยอกก่อน แล้วจึงตามด้วยจอกสุราของตนเอง


“สุราชั้นดี องค์ราชาพระราชทานให้เจ้าโดยเฉพาะเลยนะ” แม่ทัพจางเอ่ยขณะกำลังรินสุรา พลางลอบสังเกตผู้ที่นั่งตรงข้ามไปพร้อมๆ กัน ซึ่งจองฮยอกนั่งนิ่งและรับฟังอย่างเงียบๆ ด้วยสีหน้าเรียบเฉยเฉกเช่นที่เขาเคยพบเห็นอยู่เป็นประจำ


“ทำไมไม่ยอมดื่มล่ะ หรือเจ้ากลัวว่าจะมียาพิษ?” แม่ทัพจางเอ่ยถาม เขายกยิ้มมุมปากก่อนจะยกสุราขึ้นดื่มรวดเดียวหมดจอก “ไม่มีอะไรให้จอมดาบปีศาจต้องกังวล ไม่มียาพิษในสุราเหยือกนี้อย่างแน่นอน ข้าก็ได้พิสูจน์ให้เจ้าเห็นแล้ว”


“ท่านแม่ทัพกล่าวเกินไป” จองฮยอกตอบ “เราไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกัน ดังนั้นไม่มีเหตุผลที่ท่านจะทำเช่นนั้นอยู่แล้ว”


แม่ทัพจางยิ้มและรินของเหลวในเหยือกใส่จอกสุราของตน เขายกดื่มหมดจอกอีกครั้งหนึ่ง จากนั้นก็ผายมือเป็นการเชื้อเชิญให้อีกฝ่ายดื่มบ้าง จองฮยอกจึงต้องดื่มสุราในมืออย่างเลี่ยงไม่ได้เช่นกัน


เป็นอีกครั้งที่จองฮยอกเห็นรอยยกยิ้มมุมปากปรากฏบนใบหน้าของแม่ทัพจาง เป็นรอยยิ้มที่ไม่อาจคาดเดาความคิดของเขาได้


“เอาล่ะ เรามาพูดเรื่องแผนการรบครั้งนี้กันดีกว่า” แม่ทัพกล่าวพร้อมกับกางแผนที่กระดาษบนโต๊ะไม้สนที่ตั้งอยู่กลางห้อง


“สายของข้ารายงานว่า ทหารของโกอึนแบ่งเป็นหลายกองทัพ ประจำอยู่รอบอาณาจักรใช่หรือไม่” แม่ทัพจางหยุดคำพูดเพื่อดูปฏิกิริยาของคู่สนทนา และเมื่อจองฮยอกพยักหน้ารับ เขาจึงเอ่ยต่อ “เจ้ายึดป้อมด้านเหนือนี้มาได้ เพราะฉะนั้นกองทัพโกอึนที่ประจำป้อมทิศรอบๆ ใกล้ๆ นี่คงเตรียมตัวโจมตีที่นี่ในอีกไม่ช้า”


“แน่นอนว่าเราคงไม่อยู่รอตั้งรับเฉยๆ เป็นแน่ ซึ่งเจ้าก็คงคิดเช่นเดียวกับข้า” แม่ทัพจางละสายตาจากแผนที่ แล้วจ้องมองจองฮยอกตรงๆ “แผนของข้าคือจะแบ่งกองทัพออกเป็น 2 ส่วน”


“เจ้านำทัพไปโจมดีป้อมทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ส่วนข้าจะนำกองทัพไปด้านทิศตะวันตกเฉียงเหนือ โจมตีทั้ง 2 ที่พร้อมๆ กัน จะได้ไม่มีด้านใดมาเป็นกองทัพเสริมให้แก่กันและกันได้”


“กองกำลังของเรามีน้อยกว่า การแบ่งออกเป็น 2 กองทัพจะทำให้เสียเปรียบ” จองฮยอกแย้ง “อันที่จริงข้าว่าเราโจมตีที่ใกล้ที่สุดคือป้อมทางด้านทิศตะวันตกเฉียงเหนือก่อน จากนั้นค่อยแบ่งเป็น 2 กองทัพ ทัพแรกมุ่งตรงเข้าเมืองหลวง ส่วนอีกทัพหนึ่งคอยกันกองทัพเสริมจากป้อมทิศอื่นๆ ท่านแม่ทัพจางไม่คิดว่าดีกว่าหรือ”


“จอมดาบปีศาจรบชนะศึกสงครามมามากมาย และยังเป็นที่โปรดปรานขององค์ราชา ดังนั้นในสายตาของเจ้าคงเห็นข้าเป็นเพียงชายชราเลอะเลือน ไม่รู้จักวิธีการทำศึกสงครามไปแล้วกระมัง” แม่ทัพจางเอ่ยเสียดสี


“ข้าไม่เคยคิดเช่นนั้นเลยนะ ท่านแม่ทัพ” จองฮยอกกล่าวทันทีที่อีกฝ่ายหยุดเว้นคำพูด


“ขอบคุณที่ยังเห็นชายแก่คนนี้อยู่ในสายตา” แม่ทัพจางเอ่ยพลางจ้องมองจองฮยอกไม่วางตา “อย่างไรก็ตามนะ ก็ขอให้จอมดาบปีศาจระลึกเอาไว้ว่า ในตอนนี้ข้าเป็นผู้รับคำสั่งจากราชาแห่งคานีให้มาเป็นแม่ทัพใหญ่แทนเจ้า” แม่ทัพจางกล่าวคำเน้นย้ำสถานะของคนทั้งคู่ด้วยน้ำเสียงที่แสดงความไม่พอใจอย่างชัดเจน


“ขออภัยด้วยที่ข้าเสียมารยาทกับท่านแม่ทัพ ในฐานะที่ท่านเป็นแม่ทัพใหญ่ อย่างไรเสียข้าก็ควรทำตามที่ท่านสั่งการ” จองฮยอกตอบด้วยใบหน้าสงบนิ่งและน้ำเสียงราบเรียบราวกับไร้ความรู้สึกใดๆ


“ถ้าเจ้าคิดเช่นนั้นข้าก็ค่อยสบายใจ” แม่ทัพจางเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม “เราจะได้ร่วมงานกันได้ด้วยดี”


จองฮยอกพยักหน้ารับ ก่อนจะขอตัวแยกย้ายไปดูแลความพร้อมของเหล่าทหารในกองทัพ


“อ้อ! จริงสิ!” แม่ทัพจางเอ่ยขึ้น ก่อนที่จองฮยอกจะก้าวขาพ้นประตูออกไป “เจ้าจับเชลยเอาไว้ได้คนหนึ่ง เป็นบุตรชายของแม่ทัพคนสำคัญแห่งโกอึนใช่หรือไม่?”


แม้ไม่ได้เอ่ยคำ แต่จองฮยอกก็ขมวดคิ้วแสดงความสงสัย แม่ทัพจางเห็นเช่นนั้นจึงยิ้มพรายพร้อมเอ่ย “ได้ยินว่าเป็นชายหนุ่มที่มีใบหน้างดงามมาก…”


“ของล้ำค่าย่อมคู่ควรกับผู้สูงศักดิ์ ชายหนุ่มหน้าตางดงามก็ควรนำไปถวายให้กับองค์ราชาถึงจะคู่ควร”


คำพูดของแม่ทัพจางราวกับจะสาปให้จองฮยอกกลายเป็นหิน แม้ภายในใจจะร้อนรน หากแต่สีหน้าของเขาก็ยังคงนิ่งเฉย


“ดูแลของบรรณาการที่จะถวายองค์ราชาให้ดีๆ ล่ะ” แม่ทัพจางกล่าวย้ำ แล้วจึงกล่าวต่อ “เอาล่ะ เจ้าไปเตรียมตัวดูแลความเรียบร้อยของกองทัพได้แล้ว อีก 3 วัน เราจะบุกป้อมทหารของโกอึน”


จองฮยอกพยักหน้ารับทราบ จากนั้นจึงขอตัวเพื่อไปเตรียมการสำหรับการออกรบที่กำลังจะมาถึงในอีกไม่กี่วันนี้


แม่ทัพจางยืนมองจองฮยอกที่ก้าวเดินออกจากเรือนรับรอง เขาเดินอย่างสงบนิ่งท่ามกลางสายฝนที่พร่างพรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย


แม่ทัพจางครุ่นคิดถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านมาเมื่อสักครู่นี้ แม้จะเป็นชั่วเวลาเพียงเสี้ยวนาที…หากแต่สายตาเฉียบคมของเขาก็ยังมองเห็น…


จอมดาบปีศาจที่สงบนิ่งเยือกเย็น แต่เมื่อเอ่ยถึงเชลยศึกผู้นั้น แม้จะเป็นชั่วเวลาเพียงเสี้ยวนาที… ใบหน้านั้นแปรเปลี่ยนขาวซีดและเจ็บปวด… ก่อนจะกลับมาเรียบเฉยไร้ความรู้สึกอีกครั้ง


~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~


เพราะสายฝนพร่างพรมลงมาอย่างไม่ขาดสาย ตลอดทั้งวันนี้ฮเยซองจึงไม่ได้ออกไปเดินเล่นที่สวน เขาได้แต่นั่งมองดูสายฝนและต้นไม้ผ่านหน้าต่างของห้อง…


นอกม่านพิรุณพรำพร่าง
วสันตทัศน์ปลิดโปรย
ห่มผ้าเกินฝืนหนาวยามห้า
ในฝันมิรู้ตนคืออาคันตุกะ ละโมบในความรื่นรมย์อยู่เสมอมา
อยู่เดียวมิควรเหม่อพิงระเบียง
สายน้ำขุนเขามิรู้สิ้น
ยามจากแสนง่าย พบนั้นยาก
น้ำไหล มาลีโรย วสันต์จากแล้วหนอ
ไปสู่ฟากฟ้าหรือสู่แดนดิน*



ฮเยซองสังเกตเห็นท่ามกลางสายฝนนั้นมีร่างของคนผู้หนึ่งกำลังเดินตรงเข้ามาที่เรือนพักของตน แม้สายฝนจะบดบังทัศนวิสัยทำให้มองเห็นความเคลื่อนไหวภาพนอกอย่างพร่ามัว แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังสามารถรับรู้ได้ว่าผู้ที่มาเยือนนั้นคือใคร ไม่ว่าจะอย่างไรเสียสำหรับฮเยซองแล้ว…ภาพของคนคนนั้นก็ยังคงเห็นได้ชัดเจนอยู่เสมอ…


“พ่อบ้านจางฮยอนช่วยเตรียมผ้าฝ้ายสีขาวสะอาดๆ สำหรับเช็ดตัวและน้ำชาอุ่นๆ ไว้ที” ฮเยซองบอกกับพ่อบ้านที่นั่งอยู่ข้างๆ เมื่อเห็นสีหน้าสงสัยของอีกฝ่าย เขาจึงกล่าวต่อ “มีแขกมา ประเดี๋ยวเขาจะว่าเราต้อนรับไม่ดี”


จองฮยอกก้าวเดินมาถึงยังหน้าเรือนพัก แต่เขากลับเอาแต่ยืนหลบฝนอยู่ด้านนอกภายใต้ชายคาบ้าน แม้ว่าจางฮยอนจะส่งผ้าแห้งสำหรับเช็ดตัวให้และเชื้อเชิญให้เขาเข้ามาดื่มน้ำชาด้านใน หากแต่ผู้มาเยือนก็ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม


ฮเยซองซึ่งลอบมองอีกฝ่ายจากด้านในตัวบ้าน จึงไม่อาจทนได้อีกต่อไป เขาเดินตรงออกไปยังบริเวณที่จองฮยอกยืนหลบฝนอยู่


“จอมดาบปีศาจกลัวว่าจะมียาพิษในผ้าหรือไม่ก็ในน้ำชาล่ะสินะ ถึงได้ระแวงพวกเรานัก” ฮเยซองเอ่ยประชด


จองฮยอกไม่ได้โต้ตอบใดๆ ดวงตาของเขาจับจ้องดูใบหน้าแสนสวยตรงหน้าอย่างไม่วางตา เช่นเดียวกับฮเยซองที่อาจไม่ละสายตาไปจากอีกฝ่ายได้เช่นกัน


จางฮยอนลอบมองดูคุณชายของเขาและแม่ทัพแห่งคานีด้วยความหนักใจ ในสายตาของคนนอกอย่างเขากลับมองเห็นชัดว่า ท่ามกลายสายฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย เปรียบเหมือนดังกำแพงกั้นระหว่างพวกเขา ทั้งสองต่างจ้องมองซึ่งกันและกัน แม้ว่าความห่วงหาอาทรที่มีให้แก่กันนั้นจะแสดงให้เห็นผ่านทางแววตาอย่างชัดเจน หากแต่คำพูดที่เอื้อนเอ่ยออกมานั้นช่างขัดแย้งกับความจริงในใจเสียเหลือเกิน…


“ท่านแม่ทัพอุตส่าห์ลำบากเดินตากฝนมาถึงที่นี่ มีอะไรจะให้ข้ารับใช้หรือ” ฮเยซองเอ่ยถามอย่างประชดประชันไม่เลิกรา


จองฮยอกเผยอยกยิ้มมุมปาก รู้สึกขันกับคำพูดประชดประชันอีกฝ่าย หากแต่เพียงเสี้ยวนาทีสีหน้าของเขาก็กลับมานิ่งสงบเหมือนเช่นเคย


“กองทัพเสริมของคานีมาถึงแล้ว” จองฮยอกบอก


ฮเยซองเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ “ข้าได้ยินเสียงดังอึกทึกตั้งแต่เมื่อคืน ก็รู้อยู่แล้ว ว่าแต่เจ้ามาบอกข้าทำไม?”


“อีก 3 วัน ข้าจะนำทัพไปโจมดีป้อมทิศตะวันออกเฉียงเหนือ” จองฮยอกกล่าวน้ำเสียงราบเรียบ “ขอให้คุณชายชินกับพ่อบ้านจางฮยอนเตรียมตัวให้พร้อมด้วย” ประโยคหลังทำให้คนฟังถึงกับขมวดคิ้ว


“ข้าไม่เข้าใจ…”


“ก็ไม่มีอะไรซับซ้อนนี่” จองฮยอกตอบ “ลองคิดดูสิว่ามีตัวประกันชั้นดีอย่างคุณชายไปด้วย ก็เท่ากับกองทัพของข้าได้เปรียบไปครึ่งหนึ่งแล้ว”


“เจ้า‼” ดวงตาคู่สวยของฮเยซองวาวโรจน์ด้วยความโกรธ คำพูดของอีกฝ่ายทำให้เขาทั้งโกรธทั้งเจ็บจนพูดไม่ออก ที่ผ่านมาเขามีค่าเพียงแค่เป็นตัวประกันอย่างนั้นน่ะหรือ?


จองฮยอกเหลือบมองมือทั้งสองข้างของฮเยซองที่กำหมัดแน่นเสียจนนิ้วมือเปลี่ยนเป็นสีแดง ทั้งที่เขาไม่เคยคิดอยากทำร้ายอีกฝ่ายหนึ่งเลย หากแต่ทั้งคำพูดและการกระทำก็มักจะสวนทางกับสิ่งที่คิดเอาไว้อยู่เสมอ…


เมื่อใดกันหนอ ที่พวกเราจะได้พูดจากันดีๆ โอบกอดปลอบประโลมซึ่งกันและกัน…

ฮเยซองสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับอารมณ์ที่กำลังเดือดพล่านภายใน “ข้าก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี…” เขากัดฟันถามอีกฝ่ายเพื่อให้หายข้องใจ “ทำไมเจ้าเลือกโจมตีป้อมทางด้านทิศตะวันออกเฉียงเหนือ?”


ริมฝีปากของจองฮยอกขยับเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มบางๆ


“ก็เป็นกลยุทธ์อย่างหนึ่งในการทำสงคราม แล้วเจ้าก็จะเข้าใจเองล่ะ” จองฮยอกกล่าวอย่างอ่อนโยน ซึ่งผิดจากที่ฮเยซองคาดเอาไว้ เขาคิดว่าจะถูกอีกฝ่ายเอ่ยถ้อยคำเหยียดหยามใส่เสียอีก นั่นก็ทำให้ฮเยซองปรับอารมณ์ไม่ถูกเช่นกัน


“ข้าก็เป็นแค่ตัวประกันกระจอกๆ ยังไงก็ต้องทำตามที่ท่านจอมดาบปีศาจสั่งการอยู่แล้ว” ฮเยซองเอ่ยประชดอีกเช่นเคย “ขอตัวไปจัดเตรียมข้าวของก่อนล่ะ” กล่าวจบเขาก็เดินกลับเข้าไปในเรือนพักทันที


ฮเยซองหันกลับมามองจองฮยอกอีกครั้ง ซึ่งอีกฝ่ายก็ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม และดวงตาคู่สวยนั้นก็ไม่เคยละไปไหนเลย ยังคงจับจองมองฮเยซองอยู่ตลอดเวลา…


“คุณชาย…” จางฮยอนเรียก ดึงสติของฮเยซองให้กลับมา เขาจึงตัดใจเดินตรงเข้ามายังห้องของตนเอง ทิ้งให้จองฮยอกยืนอยู่ด้านนอกท่ามกลางสายฝนอย่างโดดเดี่ยว


จองฮยอกเหม่อมองจนกระทั่งร่างของฮเยซองลับไปจากสายตา และเมื่อพ่อบ้านจางฮยอนปิดประตูด้านหน้าเรียบร้อยแล้ว เขาจึงเดินกลับไปยังที่พักของตนเอง


สายฝนทำให้มองเห็นทางเดินไม่ชัดเจนนัก เช่นเดียวกับความพร่ามัวในใจของจอมดาบปีศาจผู้นี้…



ตลอดเวลาที่ผ่านมา… ข้าสู้รบผ่านศึกสงครามมามากมาย
ข้าได้อะไรจากการสู้รบเหล่านี้… แล้วข้าต้องสูญเสียอะไรไปบ้าง…
และในครั้งนี้ล่ะ…
ถ้าหากกองทัพคานีเป็นฝ่ายชนะ… ฮเยซองจะยืนหยัดอยู่บนแผ่นดินนี้ได้อย่างไร
แต่ถ้าหากกองทัพคานีเป็นฝ่ายปราชัย แม้แผ่นดินอันกว้างใหญ่ แต่คงไม่มีที่ให้ตัวข้าได้ก้าวเดิน…



~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~


*บทกวี ลำนำคลื่นกระทบหาดทราย โดย หลี่โฮ่วจู่ (หลี่อวี้, ค.ศ. 937 - 978) แปลโดย เรืองรอง รุ่งรัศมี จาก หนังสือ “เดียวดายใต้เงาจันทร์” ของโก้วเล้ง


** กะลังปั่นตอนจบปาปารัซซี่อยู่นะค๊า เจอกันสิ้นเดือน ตค.จ้า ^^ **




 

Create Date : 22 ตุลาคม 2558
6 comments
Last Update : 22 ตุลาคม 2558 21:08:52 น.
Counter : 500 Pageviews.

 

ประชดกันเข้าปายยย แล้วมันมีอะไรดีขึ้นมั๊ยค๊าา อึดอัด ขัดใจ...เมื่อไหร่จะเข้าใจกันละเนี่ย


ฟังเสียงหัวใจตัวเองมากกว่าส่วนรวมมั่งเหอะท่านจองฮยอก พาหนีโลด !!!


ตอนหน้า...อีกไม่นานชิมิคะเจ๊ Nantta ?

 

โดย: แม่ยกชินฮวา 22 ตุลาคม 2558 21:12:51 น.  

 

เมื่อไรจะเข้าใจ ได้ไหมคนดี ช่วยพังทลายกำแพงที่มี ให้ใจของเรามีวันที่ดี ที่สวยงามมมม
ฮืออออ ขอเม้นท์แบบมาเป็นเพลงนะรอบนี้ อ่านตอนนี้แล้วอยากจิกระโดดขาคู่ใส่แม่ทัพจางระบายอารมณ์เลย ฮึ่ม จะคุยกันดีๆได้มะคะคู่นั้นอ่ะ คนนึ่งก็ปากหนักอีกคนก็ปากไม่ตรงกะใจ มันน่าจับปากมาชนกันนัก จะได้เคลียร์ปัญหาคาใจไปหน่อย ฮิ้ววว 555

 

โดย: supa IP: 171.96.177.1 23 ตุลาคม 2558 20:30:55 น.  

 

กรี๊ดดดดดดดดดดดไมเค้ามะรู้เลยว่าอัพฟิคคคคค ไปอยู่ไหนมาหว่าาาาาาา55555555
สตีลทุกข์ระทมกันปายยยยยย งืออออออต้องทำไงมันถึงจะดีกันได้นะ หนทางริบหรี่t_t
มีอยู่หนทางเดียวพาหนีโลดเหมือน จขบ. บอก5555555

รอค่าาาา^^

 

โดย: jinny IP: 61.7.189.115 27 ตุลาคม 2558 20:09:19 น.  

 

เฮ้อ เอียวหน้าเอียงคอนิด ปากกะใจได้ตรงกันซะที

 

โดย: beer (สมาชิกหมายเลข 2664397 ) 29 ตุลาคม 2558 23:34:12 น.  

 

...เครียด


ประชดประชันแบบนี้ตบจูบไปเลยดีกว่ามั๊ย?

เป็นน้องจะลากเข้าห้องให้หนำใจ ชะเอิงเงย (บ้าไปแล้ว)

 

โดย: kuwari IP: 202.183.153.114 2 พฤศจิกายน 2558 17:18:31 น.  

 

สวัสดีนะจ้ะ เราแวะมาเยี่ยมนะจ้ะ ^____^ สักคิ้ว 6 มิติ ลบรอยสักคิ้วด้วยเลเซอร์ ลบรอยสักคิ้ว Eyebrow Tattoo Removal เพ้นท์คิ้วลายเส้น เพ้นท์คิ้ว 3 มิติ
ให้ใจหายใจ สุขภาพ วิธีลดความอ้วน การดูแลสุขภาพ อาหารเพื่อสุขภาพ ออกกำลังกาย สุขภาพผู้หญิง สุขภาพผู้ชาย สุขภาพจิต โรคและการป้องกัน สมุนไพรไทย ผู้หญิง ศัลยกรรม ความสวยความงาม แม่ตั้งครรภ์ สุขภาพแม่ตั้งครรภ์ พัฒนาการตั้งครรภ์ 40 สัปดาห์ อาหารสำหรับแม่ตั้งครรภ์ โรคขณะตั้งครรภ์ การคลอด หลังคลอด การออกกำลังกาย ทารกแรกเกิด สุขภาพทารกแรกเกิด ผิวทารกแรกเกิด การพัฒนาการของเด็กแรกเกิด การดูแลทารกแรกเกิด โรคและวัคซีนสำหรับเด็กแรกเกิด เลี้ยงลูกด้วยนมแม่ อาหารสำหรับทารก เด็กโต สุขภาพเด็ก ผิวเด็ก การพัฒนาการเด็ก การดูแลเด็ก โรคและวัคซีนเด็ก อาหารสำหรับเด็ก การเล่นและการเรียนรู้ ครอบครัว ชีวิตครอบครัว ปัญหาภายในครอบครัว ความเชื่อ คนโบราณ

 

โดย: peepoobakub 13 มีนาคม 2560 16:05:02 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


แม่ยกชินฮวา
Location :
พิษณุโลก Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 9 คน [?]




Friends' blogs
[Add แม่ยกชินฮวา's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.