Group Blog
 
<<
ตุลาคม 2551
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
 
1 ตุลาคม 2551
 
All Blogs
 
ถ้าไม่เป็นแม่คน ก็คงจะไม่ซึ้งขนาดนี้ เศร้าจัง T__T



ซาหวัดดีคับ อองฟอง Smiley


ตอนแรกว่าจะไม่อัพบล็อกหนูแระเพราะว่าช่วงนี้มะม๊าไม่ค่อยมีอะไรๆแปลกใหม่ในชีวิต


แต่มันก็อดไม่ได้ หลังจากที่มะม๊าเข้าไปอ่าน Forward Mail ของน้าหนึ่งเพื่อนมะม๊า ที่ส่งมาให้ได้อ่าน


พออ่านแล้วน้ำตามะม๊าก็คลอ และพานจะไหลเอา เมื่อก่อนที่มะม๊ายังไม่มีหนู


มะม๊าก็คงจะไม่อินแล้วก็ซึ้งขนาดนี้ แต่มาวันนี้มะม๊าเข้าใจแล้ว


ว่าคำว่า " แม่ " และความเป็น " แม่ " มันสำคัญและยิ่งใหญ่ขนาดไหน


ลองอ่านดูนะคับลูกรัก.....








เรื่อง การเดินทางของแม่คนหนึ่ง....

พบกับเรื่องราวของ ' ผู้เป็นแม่' ที่น่าเศร้าใจเรื่องหนึ่งในวันที่สามของการไปปฏิบัติธรรมที่วัดอัมพวัน จ.สิงห์บุรี

สมมุติว่าแกชื่อว่า... ' ป้าใจ' ก็แล้วกันนะคะ


ฉันได้รู้จักกับแกก็เพราะว่า...
เจ้าหน้าที่ให้ฉันย้ายข้าวของออกจากโรงเรือนที่นอนมาแล้วสองคืน ไปหาที่นอนใหม่


เพราะว่าจะมีคณะของทหาร (ไม่รู้มาจากหน่วยไหน) ประมาณ 300 นาย
ถูกส่งมาฝึกปฏิบัติกรรมฐานในบ่ายวันนั้น


ฉันหอบของเดินมาที่โรงเรือนใกล้ ๆ กัน เปิดประตูเข้าไป มองเห็นที่ว่างอยู่ จึงตรงปรี่ไปที่นั่นทันทีและตรงนั้น มีป้าใจ กำลังนอนเอามือก่ายหน้าผากอยู่


แรก ๆ ฉันออกจะไม่ไว้ใจป้าแกนัก เพราะแกบอกว่า แกเป็นคนร่อนเร่
ร่อนเร่ไปตามวัดต่าง ๆ ไปอาศัยข้าววัดกิน อาศัยที่วัดนอน...ออกจากวัดนั้น ไปวัดนี้ ไปเรื่อย ๆ ไม่มีจุดมุ่งหมาย...

ใครบอกที่วัดไหนมีคนไปเยอะ แกก็จะไปวัดนั้น เพราะนั่นหมายความว่า...
แกจะมีข้าวกินพออิ่มรอดไปวัน ๆ แน่นอน


ยามฉันนอน ฉันก็จะระวังตัว ทั้ง ๆ ที่ไม่มีของมีค่าอะไรติดตัวไป
โทรศัพท์ก็ไม่ได้พกไป จะมีก็แค่สร้อยทองที่คล้องอยู่กับคอ เส้นก็ไม่ใหญ่นัก


สตางค์ที่พกไปพอทำบุญ และใช้หนี้สงฆ์กับซื้อหนังสือของหลวงพ่อกลับบ้านอีกวันถัดมา แกก็มาบอกลา ว่าจะกลับแล้วจะติดรถไปกับเพื่อนใหม่ ที่แกมารู้จักที่นี่


แกเปลี่ยนจากชุดขาว เป็นชุดธรรมดาเรียบร้อย รอติดรถเพื่อนแกจะไปลงแถว ๆ ลาดพร้าวคืนวันนั้น ฉันยังเจอแกใส่ชุดขาวอีกครั้ง นอนเอามือก่ายหน้าผากเหมือนเดิน


ฉันไม่ได้ถาม หรือซักไซร้ไล่เรียงอะไรแก แต่กลับรู้สึกสงสารอย่างบอกไม่ถูกพลันคิดต่อตัวเองว่าในใจว่า...


ทรัพย์สินของฉันเมีเพียงแค่นี้...ฉันก็ยังทำหวงไปได้ ทำให้จิตใจตัวเองกังวลไปเปล่า ๆดูป้าแกไม่ใช่คนมือไว หรือคน 'ขี้ขอ' เลยสักนิด ฉันไม่เคยเห็นแกขอเงินใครสักคนเลย


รุ่งเช้า หลังจากทำวัตรเช้า และทานอาหารเช้าเสร็จฉันจึงนั่งคุยกับป้าใจอย่างเป็นทางการครั้งแรก

" ป้าเป็นคนที่ไหนเหรอคะ "
" ป้าเป็นคนเพชรบูรณ์จ้ะ "
" ป้าไม่มีลูกบ้างเหรอคะ "


'' ป้ามีลูกสามคน สองคนน่ะเป็นผู้ชาย โตกันหมดแล้ว คนเล็กเป็นลูกสาว
ป้ายกให้คนขับรถตู้ที่รู้จักกันตั้งแต่แปดขวบ''

" แล้วทำไมป้าไม่ไปอยู่กับลูกชายล่ะคะ ทำไมป้าต้องมาร่อนเร่อย่างนี้ด้วย''


ป้าเงียบไปพักหนึ่ง นั่งชันเข่า แล้วกอดเข่าเอาไว้เหมือนจะหาหลักยึดร่างกายแกเอาไว้กันมันสั่นไหวโยกไปตามแรงสะอื้น ที่แกพยายามปกปิดฉัน
ด้วยการหันหน้าไปทางอื่น


'' ป้าไปหามันแล้ว มันไม่ให้ป้าอยู่ด้วย
มันบอกว่าเพิ่งโดนไล่ออกจากยามมา ลูกป้าตนนี้มันทำงานไม่ทนร้อก ''

'' แปลว่าเค้ากำลังตกงานเหรอคะป้า ''


'' มันได้งานใหม่แล้ว เป็นยามอยู่แถวรังสิตแต่มันไม่ให้ป้าอยู่ด้วย เพราะมันเพิ่งทำงานมันบอกมันไม่มีปัญญาเลี้ยงป้าน่ะ ''

'' ดูป้าก็ไม่ใช่คนกินจุซักหน่อยเนาะ แล้วลูกชายป้าอีกคนล่ะ ''


'' คนนั้นน่ะ มันทำให้ป้าต้องมาร่อนเร่อยู่อย่างนี้ไงล่ะหนู ''
'' อ้าว...ทำไมเหรอคะ ''


'' ก็มันน่ะไปหุ้นกะผู้หญิง แล้วผู้หญิงเค้าโกงไปหมดเลย มันก็เลยกลับมาอยู่บ้าน กลับมาก็ไม่ทำอะไรหรอก หาเรื่องทะเลาะกับญาติคนโน้นคนนี้
เค้าไปทั่ว ทะเลาะกันจนเค้าตัดไฟบ้านป้าเลย ป้าขอต่อพ่วงไฟจากบ้านเค้ามาน่ะ ''


'' ทะเลาะกันรุนแรงเลยสิคะ ''


'' ฮื่อ พอเค้าตัดไฟ ไอ้ลูกป้าก็หนีหายไปอยู่ที่อื่นพอมันไปแล้ว ญาติ ๆ ก็มายืนด่าป้าปาวๆที่หน้าบ้านทุกวัน ว่าเลี้ยงลูกไม่ดี ป้าก็อับอายเค้า แถมมืดลงก็มองอะไรไม่เห็นเพราะเค้าตัดไฟ

ป้าก็เลยต้องออกมาร่อนเร่อย่างนี้แหละหนู มันคงเป็นกรรมเวรของป้าเอง ป้าเลี้ยงพวกมันมาตั้งแต่เกิดไปทำงานก่อสร้างที่ไหน ๆ ก็ต้องหอบกระเตงมันไป

ป้ากินอย่างอด ๆ อยาก ๆ เพราะต้องหาให้มันกินจนอิ่มก่อน หาเงินส่งเสียให้พวกมันเรียนจนจบม. 3 พอมันโตทำงานกันได้ ป้าก็ยังต้องอด ๆ อยาก ๆ เหมือนเดิม ไม่รู้นะว่าป้าทำกรรมทำเวรอะไรมา ''


ฟังถึงตรงนี้ กลับเป็นฉันเองที่ต้องแอบเบือนหน้าหนีแกเช็ดน้ำตาที่ไหลเป็นทางป้อย ๆ ด้วยความสงสาร

เออหนอ...โลกนี้ช่างขาดความยุติธรรมเสียจริง ๆ
ทีกับฉันที่อยากจะเลี้ยงดูพ่อใจแทบขาดสวรรค์ก็แกล้งเอาลมหายใจพ่อของฉันไปดื้อ ๆ ซะอย่างนั้น


แต่กับป้าคนนี้ สวรรค์กลับปล่อยให้แกมีลมหายใจอยู่อย่างทุกข์ทน
ทำไมลูก ๆ ของป้าจึงกลับไม่เหลียวแลเลยสักนิด...


ทำไมพวกเค้าไม่ยินดีกับ โอกาส ที่ได้...โอกาสที่ฉัน หรือใครอีกหลาย ๆ คนต้องการที่จะได้รับ ทำไมพวกเค้าปฏิเสธ โชคดี ที่พวกเค้ากำลังได้รับ..โชคดี ที่ฉันหรือใครอีกหลาย ๆ คนก็วาดหวัง


'' แล้วป้าจะไปไหนต่อจ๊ะ ''
'' จริง ๆ ป้าก็อยากทำงาน แต่ไปที่ไหน ๆ เค้าก็ไม่รับบอกว่าป้าแก่แล้ว พอดีเพื่อนคนเมื่อวานที่ป้าจะกลับด้วยน่ะเค้าให้ที่อยู่ไว้ ให้ป้าไปสมัครเป็นแม่บ้านที่ปั๊มน้ำมันเพื่อนเค้าน่ะ'


'' ดีจัง แล้วป้าจะไปยังไงล่ะคะ ''

'' พอดีเมื่อวาน รถเค้าเต็ม วันนี้สาย ๆ ป้าว่าจะออกไปนั่งรถเมล์ไปกรุงเทพน่ะ ''


'' แล้วป้าไปถูกเหรอคะ ''
'' ป้าไปมาหมดทั่วประเทศแล้ว ไปไม่ยากร้อก แค่ลาดพร้าว 85 เอง ''


'' ฮ่ะ ๆ ป้าเก่งกว่าหนูอีกนะเนี่ย หนูยังไปกรุงเทพไม่ค่อยถูกเลย ''
ป้าแกส่งเสียงหัวเราะตามฉันพร้อมพูดว่า...


'' ถ้าหนูอยากไปไหนบอกป้านะ เดี๋ยวป้าจะพาไป ''

ฉันเหลือบมองนาฬิกาที่ข้อมือ จะแปดโมงแล้ว ถึงเวลาปฏิบัติกรรมฐานอีกแล้ว


ฉันจึงขอตัว ก่อนจากกัน ฉันหยุดคิดนิดหนึ่ง ก่อนรูดซิบกระเป๋าใบเล็กที่คล้องคออยู่ ที่แสนจะหวงนักหวงหนาเมื่อคืนก่อน ฉันควักเงินออกมาแล้วยัดใส่มือแก พร้อมพูดว่า


'' หนูช่วยป้าพอค่าเดินทาง กับค่าอาหารได้แค่สองวันนะจ๊ะ ''
ป้าใจแกยกมือท่วมหัว ปากก็พร่ำคำขอบคุณคำอวยพรต่าง ๆ นา


ฉันมองเห็นใบหน้าป้าที่เปี่ยมสุข...ก่อนฉันหันหลังเดินจากป้าใจมา
พร้อมน้ำตาที่เอ่อท่วมท้น... เงินเพียงน้อยนิด สร้างสุขให้ป้าได้ขนาดนี้เชียวหรือ


แล้วป้าเค้าจะได้งานทำหรือเปล่านะ หากไม่ได้งานทำเพราะเหตุผลเดิม ๆ
ป้าใจแกก็ต้องเดินทางร่อนเร่ไปเรื่อย ๆ เหมือนเดิม...


ชีวิตแก จะต้องเดินทางต่อไปอีกยาวไกลแค่ไหนนะ...
ฉันขอภาวนา ให้ลูก ๆ ของป้าสักคน หยุดการเดินทางของ 'แม่' ของเขาด้วยการเลี้ยงดูด้วยเถอะ แกต้องการแค่ที่นอน และอาหารเพียงสามมื้อที่ไม่ต้องซื้อหามาด้วยราคาแพง ๆ ...แค่นั้นเอง



ยามเด็กแม่อุ้มชู...เลี้ยงดูเจ้า แม่ต้องเฝ้ายามเจ้าป่วย ร้องไห้จ้า
ต้องแบกหาม จนบ่าทรุดเลี้ยงเจ้ามา ทั้งการศึกษาให้แก่เจ้า...อย่างลำเค็ญ


แม่เพียงหวังเห็นเจ้าได้เติบใหญ่ พร้อมกับใจรักแม่ ที่ยากเข็น
ไม่เคยขอสิ่งใดเกินจำเป็น เพียงทำเช่นแม่เคยทำ...กับเจ้ามา

ลูกหลายคนแม่เลี้ยงเจ้ามาได้ แม่คนเดียวไฉน...จึงปล่อยลำบากหนา
ต้องเร่ร่อนนอนวัดพลัดถิ่นมา กินน้ำตาต่างข้าวไปวัน..วัน

แลกข้าวแม่แต่ละมื้อ...กับบุหรี่ได้ใหมเล่า ที่เจ้าเฝ้าเผาพ่นเพลินอย่างสุขสันต์
แลกที่ซุกหัวนอนให้แม่..กับน้ำจันท์ ขอแลกมันกับค่าน้ำนมแม่...ได้ใหมเอย

เพียงแค่นี้...ทำไมทำให้แม่ตัวเองไม่ได้นะ ถึงกับน้ำตาไหลเลย..... เศร้าจัง




เป็นไงบ้างคับ ไม่รู้ว่าหนูจะซึ้งเหมือนมะม๊าหรือป่าว???


แต่มะม๊าเนี่ย พออ่านจบแล้วก็ พูดไม่ออกเลยอ่ะ


มันจุกๆตื้อๆ คิดอยู่ว่าวันนึง ถ้าอองฟองทำแบบนี้กะมะม๊าบ้าง


มาม๊าก็คงจะเศร้ามากถึงมากที่สุด.... Smiley



มาม๊าอยากให้อองฟองรู้นะคับว่า....


กว่าที่มะม๊าจะมีอองฟอง มีวันนี้


มะม๊ากับปะป๊าผ่านอะไรต่อมิอะไรมาเยอะแยะมากมาย


มะม๊ากะปะป๊าอยากให้หนูเติบโตมาเป็นเด็กดี มีความกตัญญูรู้คุณคน


เมื่อใดก็ตามที่หนูโตขึ้น และได้มาอ่านบล็อกนี้



รู้ไว้เสมอนะคับลูก...


ว่าความรักที่มะม๊ากะปะป๊ามีให้หนู ไม่เคยลดหายไป


และก็รักหนูมากมายแค่ไหน....



เฮ้อ......วันนี้พอแค่นี้ก่อนละกัลล์


มะม๊าชักจะเศร้ามากเกินไปแระ


เด๋วหนูที่อยู่ในพุงกลมๆของมะม๊าตอนนี้ จะไม่สบายใจป่าวๆ



รักอองฟองมากถึงมากที่สุดนะครับ


XOXO Smiley





Lilypie Expecting a baby Ticker




Create Date : 01 ตุลาคม 2551
Last Update : 1 ตุลาคม 2551 16:27:55 น. 6 comments
Counter : 145 Pageviews.

 
แม่น้องทะเลก็ได้อ่านเหมือนกันค่ะ ซึ้งมากๆ เลยค่ะ

ขอบคุณที่ไปเยี่ยมน้องทะเลนะคะ

ตอนนี้มีน้องอยู่ในท้อง ยังไงก็ดูแลสุขภาพดีๆนะคะ ทำจิตใจให้ร่าเริงแจ่มใส น้องที่อยู่ในท้องจะได้อารมณ์ดีนะคะ


โดย: แม่น้องทะเล (Poussin Home ) วันที่: 2 ตุลาคม 2551 เวลา:3:14:39 น.  

 
55555555 ขออำภัย ที่เข้าใจผิด

น้องผู้ชายเหรอค่ะ ใก้ลออกมาให้คุณแม่ยลโฉมยังเอย


โดย: iam_zuzie (iam_zuzie ) วันที่: 2 ตุลาคม 2551 เวลา:12:24:32 น.  

 
blog น่ารักมากๆเลยค่ะ อายุครรภ์ 6 เดือนเหมือนกันค่ะ
ขอให้แข็งแรงทั้งแม่และลูกเลยนะคะ


โดย: leona_girl วันที่: 3 ตุลาคม 2551 เวลา:0:30:12 น.  

 
หวัดดีจ้า อ่านบล๊อกแล้วซึ้งจังเรย

กำหนดคลอดเดือน กุมภา ปีหน้าจ้า แล้วอองฟองนี่กี่ขวบแล้วคะ


โดย: preena วันที่: 6 ตุลาคม 2551 เวลา:18:44:30 น.  

 
อิอิ หน้าแตกเลยเรา นึกว่าน้องคลอดแล้ว

เนี่ย เลยไปปรึกษากะแฟนว่าจะตั้งชื่อลูกไรดี

เหอๆๆ ปวดหัวตึ้บเรย


โดย: preena วันที่: 9 ตุลาคม 2551 เวลา:18:03:15 น.  

 
สวัสดีค่ะ เพิ่งได้อ่าน ข้อความหลังไมค์เมื่อตะกี้นี้เอง คือว่าแม่มิ้วกลับบ้านนะค่ะ แล้วก็กลับมากรุงเทพแล้ว แต่พอกลับมาก็ต้องเจอเรื่องช้อกเลยไม่ได้เปิดคอมเลยค่ะ เพิ่งเปิดช่วงไม่กี่วันนี้เอง วันนี้เลยมาเช๊คบล้อกดู ก็เลยได้อ่านข้อความหลังไมค์เมื่อตะกี้นี้เองค่ะ
สบายดีไหมค่ะ ช่วงนี้เป็นยังไงมั้ง คลอดรึยังค่ะ
คุณแม่ดูแลสุขให้ดีที่สุดนะค่ะ เป็นห่วงค่ะ
ขอให้คุณแม่และครอบครัวมีความสุขนะค่ะ
ขอให้น้องแข็งแรงนะค่ะ
แล้วจะมาทักทายอีกนะค่ะ


โดย: jdaynoaoon วันที่: 19 พฤศจิกายน 2551 เวลา:0:45:24 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

เลิฟยูอองฟอง
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add เลิฟยูอองฟอง's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.