Somebody's me... Nobody's know.. You are what you thinks.. and.. I am who i am.. Whatever will be, will be..
Group Blog
 
<<
พฤษภาคม 2560
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031 
 
21 พฤษภาคม 2560
 
All Blogs
 

ถนนสายนี้มีตะพาบ 177 / 178







ถนนสายนี้มีตะพาบ 177 – 178 
(พลาด/พรสวรรค์)

เรื่องสั้นอ่านคั่นเวลา


ชนนีมองภาพวาดฝีมือพ่อบนฝาผนังแล้วได้แต่คิดในใจพ่อเคยบอกว่าสาวน้อยแสนสวยในภาพโฉมงามกับโจรสลัดมีต้นแบบมาจากหล่อน 

พ่อมีพรสวรรค์ในการวาดอย่างหาใครเปรียบยากเพราะถึงจะเป็นแค่ภาพที่พ่อวาดผสานกับจินตนาการในนิยายที่ลูกสาวชอบ แต่ดูไปก็คล้ายหล่อนมากไม่ใช่แค่เฉพาะหน้าตาแม้แต่ความเหงาที่สื่อออกมาก็ดูไม่ต่างกัน

ชนนีปาดน้ำตาแล้วแนบหน้ากับภาพที่อาจจะยังมีกลิ่นอายของพ่อหลงเหลืออยู่ถ้าหากพ่อยังไม่ตาย หล่อนคงไม่ต้องระเห็จไปอยู่โรงเรียนประจำทั้งที่บ้านกับโรงเรียนก็ไม่ได้ไกลกันจนถึงขนาดไปกลับทุกวันไม่ได้ยิ่งคิดก็ยิ่งน้อยใจ ที่แม่ส่งหล่อนไปให้ไกลจากความสุขของแม่

พ่อจ๋า น้ำคิดถึงพ่อเหลือเกิน...

ก่อนที่น้ำตาจะไหลลงมาอีกรอบ ชนนีรีบปาดมันออกอย่างรวดเร็ว ทันทีที่ได้ยินเสียงประตูเปิดเด็กสาวกำมือแน่น สูดลมหายใจลึกเมื่อได้ยินประโยคแรกจากคนที่เพิ่งเดินเข้ามา

“มาถึงก็เล่นเอ็มวีเลยนะ ยายน้ำตา นึกว่าตัวเองเป็นนางเอกนิยายเรื่องโฉมงามกับโจรสลัดอีกแล้วละสิ”

สรวุฒิหัวเราะเปิดเผยและไม่เก็บงำคำพูดเขาทำให้หล่อนต้องหงุดหงิดทุกเวลานาทีที่เจอกัน แม้แต่เวลาเจอหน้าก็ยังล้อเลียนชื่อของหล่อนจนขี้เกียจจะต่อล้อต่อเถียงด้วยแต่ชายหนุ่มก็ยังไม่ลดละ

“ถามก็ไม่ตอบ” สรวุฒิลอยหน้าลอยตาล้อเลียนห่างจากหล่อนแค่คืบ “โธ่ ยายน้ำตาเอ๊ย”

“แล้วตัวมายุ่งอะไรด้วย” ชนนีจ้องตาวาว“ถอย! เราจะกลับห้อง”

สรวุฒิยกมือยอมแพ้ยืนตัวลีบชิดผนังพอหล่อนเดินผ่านก็ยิ้มมุมปากท่าทางบ่งบอกว่าดีใจที่ทำให้หล่อนหงุดหงิดได้อีก

“พูดแทนตัวเองว่าเราแล้วพูดกับคนแก่กว่าตั้งห้าปีว่าตัวแบบนี้ ใครเขาจะว่าได้ว่าไม่มีใครอบรมสั่งสอน”

ชนนีถึงกับชะงัก แต่สักพักก็เดินลงส้นปึงปังผ่านไปไม่อยากตอบโต้ให้เป็นเรื่องเป็นราวอีกเพราะแม่คงไม่ฟังถ้าหากเกิดเรื่องทะเลาะกันขึ้นมาอีก แต่ชายหนุ่มยังยั่วไม่เลิก

“ถึงกับพูดไม่ออก ก็ได้ๆ เอาเป็นว่าพี่ขอโทษก็แล้วกัน”สรวุฒิพูดตามหลัง “แต่เธอก็ชอบพูดกับพี่แรงๆก่อน”

“แล้วใครใช้ให้ตัวลามปามถึงแม่เรา” หล่อนหันกลับมาพูดเสียงขุ่นใส่“ตัวกับพ่อก็แค่คนอาศัย”

“ช่วยไม่ได้ พี่ไม่ได้อยากมาอยู่ที่นี่ใครใช้ให้แม่เธอมาแต่งงานกับพ่อพี่แถมยังยัดเยียดตำแหน่งลูกชายคนโตสุดที่รักให้อีก”

“เพราะตัว” หล่อนเสียงสั่น น้ำตาพาลจะไหลเอ่อ“เราถึงต้องไปอยู่ที่อื่น ตัวกับพ่อเป็นมารความสุขของเรา”

“พูดแรงเกินไปแล้ว” สรวุฒิเสียงกร้าวทันที“พี่ไม่ได้ตั้งใจให้เรื่องมันเป็นแบบนี้นะ ยายน้ำตา”

สรวุฒิเข้ามาใกล้ ลูบผมชนนีแผ่วเบา หล่อนยกมือปัดป้องแล้วถอยห่างทันทีไม่ต้องการความสงสารจากใครแม้แต่นิดโดยเฉพาะจากชายหนุ่มที่ได้ชื่อว่าเป็นลูกรักคนใหม่ของแม่

“ถ้าแม่กลับมา บอกด้วยว่าเราจะไม่กลับบ้านอาทิตย์นี้ไม่ต้องโทรไปตาม”

ชนนีเหลือบมองภาพวาดโฉมงามกับโจรสลัดอีกครั้งหวังว่ากลับมารอบหน้า ภาพนี้จะยังคงอยู่ที่เดิมไม่เหมือนภาพอื่นที่แม่ทยอยขายออกไปทีละชิ้นสองชิ้นจนสมบัติของพ่อแทบจะไม่เหลือ

แม่คงอยากกำจัดร่องรอยของพ่อให้หายไปจากบ้านให้หมดเหมือนกับหล่อนที่เป็นร่องรอยของพ่อเช่นกัน


สรวุฒิมองตามเด็กสาวเดินคอตกกลับเข้าห้องไปเก็บของแล้วตัวเขาเองก็ไม่สบายใจนักรู้ดีว่าชนนีมีความรู้สึกแย่กับเขาและพ่อที่เข้ามาแย่งความรักจากแม่ของหล่อน รู้ตัวว่าพลาดพูดสิ่งที่ไม่สมควรออกไปเพียงเพื่อต้องการแกล้งน้องสาวนอกไส้

ไม่ใช่เพราะเกลียด...

แต่เพราะเขาอยากเข้าใกล้หล่อนและไม่รู้จะสรรหาถ้อยคำใดมาเพื่อทำให้ชนนีสนใจ

เพราะเขาเอง ทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะเขา

ถ้าไม่ใช่เพราะความหลงใหลในวิชาศิลปะตั้งแต่เด็กเขาก็คงไม่ได้เจอกับพ่อของชนนี และขอติดตามมาเรียนวิชาถึงที่บ้านหลังนี้เมื่อครั้งสมัยอยู่มัธยม

ใครๆ ก็บอกว่าเขามีพรสวรรค์ และเพราะมั่นใจในฝีมือและอยากเอาชนะการประกวดวาดภาพระดับจังหวัดเพื่อให้พ่อยกเลิกความคิดที่จะให้เขาสอบเข้าโรงเรียนนายร้อย

นั่นคือสิ่งที่พลาดที่สุด เพราะกลายเขาเองที่เป็นคนชักนำให้พ่อที่เป็นม่ายเนื้อหอมในแวดวงข้าราชการได้มารู้จักกับเศรษฐีนีที่ดินแม่ของชนนี และเป็นต้นเหตุให้ครูชดครูศิลปะผู้เปี่ยมไปด้วยพรสวรรค์ในการสรรสร้างงานศิลปะต้องตรอมใจ

เขาไม่ได้ตั้งใจจริงๆ...

สิรภพครุ่นคิด ดวงตาจับจ้องภาพวาดบนผนังพื้นภาพพิงค์โกลด์สีหวานละมุนแต่ซ่อนรอยทุกข์ระทมของสาวน้อยที่นั่งมองเหม่อไม่รู้จุดหมายปลายสายตาของหล่อนอยู่แห่งใด

สิรภพคิดอยู่เสมอว่าตัวเขาเองนั้นเปรียบเหมือนโจรสลัดบนเรือลำใหญ่ที่นิสัยหาที่ดีไม่ได้ในสายตาชนนี โจรสลัดคนนั้นได้แค่มองสาวน้อยเศร้าสร้อยอย่างห่วงใยจากที่ไกลๆแต่ไม่สามารถเข้าใกล้ได้มากอย่างที่ต้องการ

ขอโทษครับครูที่ต้องปล่อยให้เป็นแบบนี้...อีกไม่นานผมเรียนจบจะดูแลยายน้ำตาให้ครูเอง...

สิรภพได้แต่ให้คำมั่นในใจ หวังว่าสักวันจะทำได้ตามใจคิด แต่เสียงเรียกจากด้านหลังทำให้ชายหนุ่มถึงกับสะดุ้งหยุดความคิดแต่เพียงเท่านั้น

“พี่หนึ่ง!”

หญิงสาวบ้านตรงข้ามเดินยิ้มหวานเข้ามาแล้วส่งกล่องกระดาษสีหวานผูกโบว์ฟูฟ่องให้ท่าทางของหล่อนบ่งบอกความเขินอาย

“ตกใจหมดเลยน้องพิมพ์” สิรภพแก้เก้อ “นี่อะไรเอ่ย”

“ของขวัญสำหรับว่าที่นายร้อยคนใหม่ค่ะอย่าเพิ่งเปิดนะคะรอให้พิมพ์กลับบ้านก่อน”

พิมพ์ชนกหน้าแดง เสียงหวานสั่นดูไม่มั่นใจในตัวเองจนสรวุฒิต้องชวนคุยเมื่อรู้สึกถึงความอึดอัด

“รู้ได้ยังไงว่าพี่กลับมาวันนี้

“เห็นรถจอดหน้าบ้านค่ะ” หล่อนตอบพลางเหลียวซ้ายขวามองหา“น้ำไปไหนแล้วคะ พิมพ์ว่าจะมาชวนน้ำไปที่บ้านพอดีแม่ทำขนมกลีบลำดวนของโปรดน้ำด้วย พี่หนึ่งจำได้รึเปล่าว่าวันนี้วันเกิดของน้ำ”

“จำได้สิ... แต่ว่า” สรวุฒิมองไปทางห้องของชนนีแล้วถอนใจ

“หรือว่า...” หล่อนหน้าแหยมองตาม

“อย่างที่พิมพ์คิดพี่มาถึงก็เห็นร้องไห้อยู่หน้าภาพวาดของครู” เขาตอบพลางหันไปมองภาพโฉมงามกับโจรสลัดอีกครั้ง

“พิมพ์ว่าจะบอกนานแล้ว” หล่อนหันกลับมาตามสายตาชายหนุ่ม“ผู้หญิงในภาพคล้ายน้ำเลยนะคะแต่โจรสลัดในภาพดูไม่ออกว่าหน้าตาเหมือนใคร ดูลงพุงเหมือนครูชดเลย”

“นั่นสิ” สิรภพตอบสั้นๆมองหญิงสาวข้างกาย

หล่อนยังคงหัวเราะเบาๆ ตามเดิมแต่ที่เพิ่มเติมและแปลกตากว่าเดิมคือความสวยที่เพิ่มขึ้นและความสดใสร่าเริงที่ดูอย่างไรก็แตกต่างจากน้องสาวร่วมบ้านของเขาลิบลับ

พิมพ์ชนกมีพรสวรรค์ในการทำให้ใครต่อใครมีความสุขได้อย่างร้ายกาจไม่เว้นแม้แต่เขาแต่ไม่เท่าคนที่ร้องไห้ต่อหน้าเมื่อครู่ที่ทำให้เขาพลาดสงสารหล่อนและเผลอใจให้โดยไม่รู้ตัว

แต่สิรภพมองไม่เห็นหนทางระหว่างตัวเขาและยายน้ำตาลูกสาวของแม่เลี้ยงเลย...


++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

รอบนี้ลงตะพาบช้ามาก

ขอรวบยอดสองตอนเป็นเรื่องสั้นหนึ่งเรื่องที่เขียนไว้

ในคลาสเรียนเขียนนิยายของครูอี๊ดอาริตา

หัวข้อบรรยายจากภาพ

เรื่องปริศนา(อา)ฆาตรัก

เรื่องนี้ทำพล็อตเสร็จจนจบเรื่องแล้วแต่ยังไม่มีเวลาเขียนเลยTT


หลังสงกรานต์มานี้ทำอะไรหลายอย่างมากมาย

ทั้งส่งรูปออนไลน์ทำอีบุ๊ค สองอย่างนี้ไม่เคยทำมาก่อน

ทีแรกไม่คิดจะทำแต่ก็อยากลอง ลองเพื่อให้รู้ก็พอใจแล้ว

และที่ผ่านไปหมาดๆก็คือแก้ไขต้นฉบับอามฮารา

ก็เลยไม่ค่อยได้เข้าบล็อกเลย^^


ขอฝากอีบุ๊คเรื่องแรกราคาเบาๆด้วยนะคะ

ร้อยรักพรางตะวัน

 https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&book_id=57488

เคยลงเรื่องนี้ในบล็อกจบนานแล้วไม่ได้ส่งสนพ.ไหน

แต่ทดลองขายเป็นอีบุ๊คก็พอได้ค่าขนมอยู่ อิอิ

กับอีบุ๊คเรื่องสั้นแจกฟรียอดโหลดดีเลยทีเดียว

สุดถนนสายนี้มี...

https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&book_id=57832 

เรื่องของทีเจกับสาวน้อย

เคยเขียนลงตะพาบแล้วเอามาเรียบเรียบใหม่ค่ะ

ขอบคุณมากๆค่ะ

ขอปิดเมนท์ก่อนเดี๋ยวให้หายยุ่งแล้วจะมาใหม่ค่า

^___^




 

Create Date : 21 พฤษภาคม 2560
0 comments
Last Update : 21 พฤษภาคม 2560 8:42:25 น.
Counter : 464 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 

ผู้โหวตบล็อกนี้...
คุณฟ้าใสวันใหม่, คุณไวน์กับสายน้ำ, คุณtoor36, คุณเรียวรุ้ง, คุณสายหมอกและก้อนเมฆ, คุณhaiku, คุณชีริว, คุณRinsa Yoyolive, คุณClose To Heaven, คุณสองแผ่นดิน, คุณพันคม, คุณบาบิบูเบะ...แปลงกายเป็นบูริน, คุณเมษาโชดดี


lovereason
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 72 คน [?]









+ ++
Friends' blogs
[Add lovereason's blog to your web]
Links
 

MY VIP Friends


 
 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.