ตอนที่ 20(2) แฟร์ซอง , บทกวีแห่งการจากลา (Fersen , a Farewell Rondeau)
ออสการ์ปลีกตัวออกมาเพียงลำพัง มาหยุดอยู่ที่ริมลำธารแห่งหนึ่งในยามที่พระอาทิตย์ใกล้จะตกดิน

ออสการ์ : “ฝ่าบาท หม่อมชั้นคิดว่าหม่อมชั้นทำให้พระองค์ดูต้อยต่ำ ฝ่าบาทไม่ทรงคิดถึงฐานะราชินีซึ่งเปรียบเสมือนแม่ของฝรั่งเศสเลยหรอ?” เมื่อย้อนคิดถึงเหตุการณ์นั้นน้ำตาของออสการ์ก็เริ่มไหลคลอออกมา

ออสการ์ : “ในขณะที่ขอร้องคนสนิทอย่างหม่อมชั้น แต่ฝ่าบาททรงปิดพระพักตร์เหมือนกับว่าตัวเองกำลังทำความชั่ว หม่อมชั้นเข้าใจในความเจ็บปวดของฝ่าบาท แต่ฝ่าบาทต้องนึกถึงฐานะของพระองค์ด้วยหยุดนะออสการ์ เธอพูดถึงคนที่เธอรักแบบนั้นได้ยังไง?” ออสการ์ทรุดตัวนั่งลงบนพื้นหญ้า และร้องไห้ออกมาด้วยความเสียใจ ลมพายุเริ่มพัดกระหน่ำและฝนก็เริ่มตกแรงขึ้นเรื่อยๆ

ออสการ์ค่อยๆขี่ม้าท่ามกลางสายฝนไปที่บ้านของเค้าท์แฟร์ซองเพื่อแจ้งข้อความของพระนางอังตัวเน็ตให้ทราบ เมื่อมาถึงที่บ้านของเค้าท์แฟร์ซอง เค้าท์แฟร์ซองและคนสนิทก็ออกมาต้อนรับออสการ์ด้วยความแปลกใจ

แฟร์ซอง : “ออสการ์”

ออสการ์ : “พระนางบอกว่า เธอจะไปพบท่านในงานเต้นรำสัปดาห์หน้า” แม้ฝนที่ตกลงมาจะช่วยพลางคราบน้ำตาที่ยังเอ่อล้นบนใบหน้าไม่ให้ใครสังเกตเห็น แต่แฟร์ซองก็รู้สึกได้ถึงความรู้สึกบางอย่างที่อยู่ภายในใจของออสการ์

แฟร์ซอง : “ขอบคุณนะ ออสการ์”

ออสการ์ : “แล้วเจอกัน!” แล้วออสการ์ก็ควบม้ากลับไปทันที

แฟร์ซอง : “เดี๋ยวก่อน ออสการ์! เข้ามาหลบฝนก่อนสิ อยู่ที่นี่จนกว่าฝนจะหยุดตกก็ได้ออสการ์...” ออสการ์ขี่ม้าไปอย่างรวดเร็วด้วยหัวใจที่แตกสลาย แต่ทันใดนั้นเองก็พบกับอังเดรซึ่งขี่ม้ามาพร้อมกับเสื้อกันฝน

อังเดร : “ออสการ์! เธอไม่ควรตากฝนแบบนี้นะ” อังเดรขี่ม้ามาขนาบข้างม้าของออสการ์และสวมเสื้อคลุมกันฝนให้ออสการ์ ออสการ์ส่งยิ้มให้อังเดรเป็นการขอบคุณจากใจที่เขายังคงเป็นเพื่อนที่ดีของเธอเสมอมา

   ในวันที่ฝนพรำขอทานตาเดียวยังคงขับกล่อมบทกวีที่สะท้อนความจริงในเวลานั้นอยู่

ขอทาน : “สิ้นหวังแล้ว เธอกลับไม่ได้แล้ว ความทุกข์ทรมานของชายผู้เด็ดดอกกุหลาบ ขวดไวน์ ; ฝนตกไม่หยุด ความทุกทรมานที่ฝังลึก...ในวันนี้แม่น้ำเซนยังคงไหลอยู่”

   สัปดาห์ถัดมาฝนยังคงตกอย่างมืดฟ้ามัวดินอยู่ทุกวันคืน เค้าท์แฟร์ซองนั่งครุ่นคิดบางสิ่งบางอย่างอยู่ที่ริมหน้าต่าง ทันใดนั้นสาวใช้ของเค้าก็เข้ามา

สาวใช้ : ลอร์ดแฟร์ซองคะ ท่านจะสวมชุดไหนไปงานเต้นรำคืนนี้คะ? ชุดเครื่องแบบทหารหรือชุดลำลองที่มีตราประจำตระกูลดีคะ?”

แฟร์ซอง : “เรามีเวลาจนถึงเย็น เดี๋ยวค่อยเลือกทีหลังก็ได้”

สาวใช้ : “ค่ะ ท่าน ขอโทษค่ะ”

แฟร์ซองรู้สึกสับสน ภาพในหัวของเค้ามีทั้งพระนางอังตัวเน็ตผู้เป็นที่รักและภาพของออสการ์ที่เค้าเห็นในคืนที่ฝนตกวันนั้น

แฟร์ซอง : “ออสการ์ ฟรังซัว เธอคิดอะไรอยู่? ชั้นควรจะทำยังไงต่อไป?”

ถึงแม้ว่าฝนจะตกตลอดทั้งวัน แต่ในปารีสก็ยังคราครั่งไปด้วยผู้คนที่มุงดู ร้านขายภาพวาดริมถนนที่ได้วาดภาพเกี่ยวกับเรื่องราวการคบชู้ของพระนางอังตัวเน็ตและเค้าแฟร์ซองออกมาขาย

คนขายรูป : “เร่เข้ามา! เร่เข้ามา! รูปใหม่ลดราคาตอนนี้มันยังแพงอยู่นิดหน่อย ภาพวาดภาพนู้ดอังตัวเน็ตยั่วยวนแฟร์ซอง! ชุดที่สองของความโรแมนติกระหว่างผู้หญิงออสเตรียและชายสวีเดนผู้ซึ่งดูหมิ่นฝรั่งเศสของเรา!”

ที่บ้านของแฟร์ซองคนสนิทของเค้าท์แฟร์ซองได้นำข่าวการเสียชีวิตของเพื่อนของเค้ามาแจ้งให้ทราบ เสียงเคาะประตูดังขึ้น

แฟร์ซอง : “เข้ามา!”

คนสนิท : “ลอร์ดแฟร์ซอง มีจดหมายจากสวีเดนครับท่าน”

แฟร์ซอง : “จดหมายหรอ?”

คนสนิท : “เค้าท์ ลินเดสเบอรี่ เพื่อนร่วมชั้นเรียนของท่านที่มหาวิทยาลัยสต็อกโฮมเสียชีวิตแล้วครับ เขาตายในสงคราม”

แฟร์ซอง : “ตายในสงครามหรอ?”

คนสนิท : “เค้าต่อสู้ในสงครามแห่งอิสรภาพในอเมริกาครับท่าน”

   ในขณะนั้นฝั่งตรงข้ามของมหาสมุทรแอตแลนติก เกิดสงครามเพื่อกอบกู้อิสรภาพจากประเทศอังกฤษ และฝรั่งเศสซึ่งอยู่ข้างอเมริกาได้ส่งทหารอาสาสมัครเดินทางไปสมทบด้วยเช่นกัน

ที่บ้านของออสการ์อังเดรกำลังเตรียมรถม้าอยู่ในคอกม้า เพื่อที่จะไปส่งออสการ์ไปงานเลี้ยงเต้นรำในคืนนี้ แต่ทันใดนั้นออสการ์ก็เดินเข้ามาและบอกว่า

ออสการ์ : “เธอไม่ต้องเตรียมรถม้าหรอก วันนี้ชั้นจะไม่ไปงานเต้นรำ ชั้นจะบอกว่าชั้นป่วยไม่สบายนอนซมอยู่บนเตียง ตกลงมั้ย?” และเธอก็หันหลังเดินออกไปทันทีแต่อังเดรก็พยายามรั้งเธอไว้

อังเดร : “ออสการ์!” อังเดรตะโกนเรียกออสการ์ ออสการ์ได้ยินดังนั้นจึงหยุดเดิน

ออสการ์ : “ไม่ต้องตะโกนก็ได้ เดี๋ยวม้าก็ตกใจหมดหรอก”

อังเดร : “งานเต้นรำคืนนี้เป็นงานใหญ่ คนที่จะมาร่วมงานส่วนมากก็เป็นขุนนางชั้นผู้ใหญ่ทั้งนั้น ถ้าออสการ์ ฟรังซัว เดอจาร์เจส์ หัวหน้ากองทหารรักษาพระองค์ ทายาทของตระกูลจาร์เจส์ไม่ใสใจแล้วล่ะก็ ชั้นคิดว่ามันคงจะดูไม่ดีแน่ๆ” อังเดรพยายามเตือนสติของออสการ์ แต่ออสการ์ได้ยินดังนั้นก็รู้สึกโกรธและหันมาตะคอกอังเดร

ออสการ์ : “ทำไมชั้นจะไม่เข้าใจล่ะ! ชั้นไม่สามารถทนเห็นพระนางอังตัวเน็ตถูกมองด้วยสายตาที่เหยียดหยามและถูกนินทาลับหลังได้นะสิ”

อังเดร : “นั่นแหละเธอถึงควรจะไป มีเหตุผลไม่กี่ข้อ ว่าทำไมเธอควรจะต้องไปพระนางอังตัวเน็ตเชื่อใจเธอ บางทีอาจจะมากกว่าแฟร์ซองด้วยซ้ำ....” อังเดรพยายามเกลี้ยกล่อมออสการ์

ออสการ์ : ชั้นไม่อยากเข้าไปยุ่ง มันไม่ใช่ธุระกงการอะไรของชั้น! เธอจะให้ชั้นทำยังไง?! ฆ่าคนที่ชอบนินทาอย่างนั้นหรอปิดหูปิดตาคนอื่นอย่างนั้นหรอ?” ออสการ์รู้สึกกลุ้มใจ แต่อังเดรกลับหัวเราะออกมา

อังเดร : “555 เป็นความคิดที่ดีนี่! พวกเราจะยิงมัน?” อังเดรเสนอแผนการบางอย่างให้ออสการ์

   ในคืนนั้นออสการ์ตัดสินใจไปร่วมงานเลี้ยงเต้นรำ อังเดรควบรถม้าพาออสการ์ไปส่งที่งานเลี้ยง

อังเดร : “ออสการ์ ชั้นขับเร็วหน่อยได้มั้ย? เดี๋ยวพวกเราจะไปสายนะ”

ออสการ์ : “อืม”

อังเดร : “ไปกันเลย!”

ภายในงานเลี้ยงเต้นรำมีทั้งขุนนางน้อยใหญ่ ชายและหญิงที่มาร่วมงานเลี้ยง รวมทั้งเค้าท์แฟร์ซองก็มาเช่นกัน ทั้งแฟร์ซองและพระนางอังตัวเน็ตต่างตกเป็นเป้าสายตาของทุกคนในงานที่พากันคอยจับผิดและนินทาพวกเค้าทั้งสอง

ผู้ชาย: “นั่นเจ้ารูปหล่อจากสวีเดนใช่มั้ย?” “ใช่แล้ว ดูท่าทางเค้าสิ!” “สมกับที่คนอื่นพูดกันว่าไม่มีใครหล่อเกินเค้าอีกแล้ว”  “เค้าทำยังไงนะถึงสามารถดึงดูดใจของราชินีได้?” “โอ๊ะ โอเค้ากำลังมองหาอะไรนะ?” “แน่นอน! แน่นอน!”

พระนางอังตัวเน็ตปรากฏตัวในชุดราตรีที่สง่างามและดึงดูดสายตาของทุกคนในงานอีกเช่นเคย

ผู้หญิง : “ชุดเธอสวยจังเลย พระนางแต่งตัวได้เพอร์เฟคจริงๆ ตาของเธอมองแต่ลอร์ดแฟร์ซองคนเดียวเลย”

อังเดรควบรถม้ามาจอดที่หน้าทางเข้างานเลี้ยงและเปิดประตูรถม้าให้ออสการ์

อังเดร : “เธอดูเพอเฟค สง่างามมาก!” ออสการ์ก้าวลงมาจากรถม้า วันนี้เธอสวมชุดเครื่องแบบทหารเต็มยศ สีขาว คาดด้วยสายสะพายสีฟ้า และหมวกทหารสีฟ้า นั่นเป็นสัญลักษณ์ว่าเธอจะร่วมเต้นรำด้วย ซึ่งเธอไม่เคยทำมาก่อน เมื่อออสการ์เดินเข้าไปในงานเลี้ยง เหตุการณ์ก็เป็นอย่างที่คาดหวังไว้ ทุกคนในงานหันมามองออสการ์เป็นตาเดียว

ผู้หญิง : “ว๊าว ท่านออสการ์ สวมเครื่องแบบเต็มยศ” “ชั้นไม่เคยเห็นเธอสวมเครื่องแบบเต็มยศมาก่อนเลย!” “อ๊า เท่จังเลย!” “ดูเหมือนว่าคืนนี้เธอจะเต้นรำด้วยนะ!” “ใช่แล้ว...แต่เธอไม่เคยเต้นรำมาก่อนเลยนะ!” “ชั้นอยากให้เธอเต้นรำกับชั้น! โอ้ว ใช่เลย!” “โอ้วชั้นอยากเป็นคนแรกจัง!”

ออสการ์เดินเข้าไปหาพระนางอังตัวเน็ต และคุกเข่าคำนับ


อังตัวเน็ต : “ออสการ์! คืนนี้มีอะไรพิเศษนะเธอไม่เคยเต้นรำมาก่อนเลย”

ออสการ์ : “ฝ่าบาท ลมยังคงพัดไปมาทั้งตะวันตกและตะวันออกพะยะค่ะ”

อังตัวเน็ต : “อิอิ แล้วเธอจะเต้นรำกับผู้ชายหรือว่าผู้หญิงล่ะ?”

ออสการ์ : “ถ้าฝ่าบาทจะทรงกรุณาพะยะค่ะ แต่ได้โปรดให้หม่อมชั้นเป็นคู่เต้นเพียงคนเดียวของคืนนี้นะพะยะค่ะ”

อังตัวเน็ต : “ได้สิ” ในคืนนั้นพระนางอังตัวเน็ตจึงได้เต้นรำกับออสการ์เพียงคนเดียวตลอดทั้งคืน

งานเลี้ยงเต้นรำสิ้นสุดลงตอนฟ้าใกล้สาง ระหว่างทางที่อังเดรขับรถม้าพาออสการ์กลับบ้านนั้น ก็ได้พบกับแฟร์ซองซึ่งมาดักพบกับออสการ์อยู่ระหว่างทาง อังเดรจึงหยุดรถม้า

อังเดร : “หยุด!”

ออสการ์ลงจากรถม้ามาพบกับแฟร์ซอง

แฟร์ซอง : “ขอบใจนะ ออสการ์ ถ้าเธอไม่ปรากฏตัวในชุดเครื่องแบบเต็มยศแล้วล่ะก็ ชั้นคงจะต้องเต้นรำกับพระนางอังตัวเน็ตทั้งคืน เมื่อใดที่ชั้นเห็นพระพักตร์ของพระนางอังตัวเน็ต ชั้นก็อยากจะเต้นรำกับพระนาง แล้วถ้าชั้นเต้นรำกับพระนาง ความรู้สึกทั้งหมดที่ชั้นเก็บซ่อนไว้ก็อาจจะเปิดเผยออกมาให้คนอื่นได้เห็น ชั้นเกือบจะทำให้พระนางต้องมีข่าวอื้อฉาว ชั้นรู้ว่าชั้นไม่ควรจะไปที่งานเต้นรำ มันเป็นความผิดของชั้นเองที่ไม่คิดให้รอบคอบ ถ้าชั้นรักใครซักคนชั้นควรจะต้องคิดถึงสถานะของเธอให้มากกว่านี้ แม้ว่าความรักของชั้นจะลึกซึ้งเพียงใด ชั้นก็ไม่ควรจะตกอยู่ในห้วงของความรัก! ชั้นเป็นต้นเหตุที่ทำให้พระนางต้องตกอยู่ในความทุกข์ทรมานลึกลงไปอีก ในตอนนี้มีเพียงสิ่งเดียวที่ชั้นจะสามารถทำได้ คือ กลายเป็นคนทรยศ! ออสการ์ชั้นต้องหนีไป ชั้นเสียใจ แต่ชั้นต้องทำ! หนีไปให้ไกลแสนไกล!” ออสการ์ได้ยินดังนั้นก็รู้สึกตกใจ

แฟร์ซอง : “ได้โปรดดูแลพระนางอังตัวเน็ตด้วย! ลาก่อน” เมื่อแฟร์ซองพูดจบเขาก็วิ่งหนีขึ้นรถม้าไปทันที โดยที่ออสการ์ยังไม่ทันได้ตั้งตัว

ออสการ์ : “แฟร์ซอง เธอจะไปไหน? แฟร์ซอง!” ออสการ์พยายามจะวิ่งตามแต่ก็ไม่ทัน แฟร์ซองพยายามหลีกหนีปัญหาทุกอย่างด้วยการอาสาสมัครไปร่วมรบที่อเมริกา

ในวันที่แฟร์ซองจะออกเดินทาง ออสการ์ยังคงเฝ้ามองออกไปนอกหน้าต่างที่บ้านของเธอด้วยความอาลัย

อังเดร : “อเมริกา... เขาทำมันเพื่อแก้แค้น เธอไม่อยากไปส่งเค้าหรอเค้าจะออกเดินทางวันนี้”

ในขณะเดียวกัน เสนาบดีก็ได้มาแจ้งข่าวให้พระนางอังตัวเน็ตได้ทรงทราบ

เสนาบดี : “ขุนนางจากสวีเดน เค้าท์ แอกเซล วอน แฟร์ซอง อาสาสมัครเดินทางไปอเมริกาเขามีกำหนดการเดินทางด้วยเรือรบเจสันและออกจากท่าเรือเบรส (Port of Brest)”  เมื่อได้ทราบข่าวพระนางก็รู้สึกเสียพระทัยมาก เธอร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายต่อสายตาคนรอบข้าง

อังตัวเน็ต : “เมื่อถึงเวลานั้นได้โปรดบอกเค้าว่า...ชั้นหวังว่าเค้าจะเป็นนักรบที่กล้าหาญในสงคราม ได้รับชัยชนะและกลับมาอย่างปลอดภัย”

อังเดรเห็นอาการเหม่อลอยและเศร้าสร้อยของออสการ์แล้วก็ยิ่งตอกย้ำว่าออสการ์แอบรักแฟร์ซอง

อังเดร : “ชั้นไปไม่ได้หรอกนะ วันนี้ชั้นต้องเปลี่ยนเกือกม้า”

การตัดสินใจจากไปอย่างกะทันหันของแฟร์ซอง ทำให้ออสการ์รู้สึกเสียใจมากจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่เช่นกัน เธอได้แต่เฝ้าภาวนาอยู่ในใจว่า “อย่าตายนะแฟร์ซอง...”

จบตอนที่ 20

หน้าถัดไป





Create Date : 28 ธันวาคม 2556
Last Update : 14 ตุลาคม 2558 23:37:27 น.
Counter : 1028 Pageviews.

0 comments
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

Lady Oscar
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 14 คน [?]



New Comments
ธันวาคม 2556

1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
29
30
31
 
 
All Blog