I don't wanna live poor but die rich ... so let's seize the day !!!!
Group Blog
 
<<
ธันวาคม 2550
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 
 
19 ธันวาคม 2550
 
All Blogs
 
ตอนต่อมาของเด็กผู้หญิงคนนั้นหนีออกจากบ้าน

วันนี้วันที่ 19 ธันวาคม 2550 เวลาผ่านไป 45 วันแล้วซินะที่โลกอันแสนสงบสุขของแม่หมีถล่มทลายลงไป เพราะเสียงร่ำไห้สะอึกสะอื้นของแม่เมื่อวันที่ 5 พฤศจิกายน 2550 วันที่แม่กลับไปบ้านแล้วพบกับจดหมายของน้องที่ทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้า วันที่แม่โทรมาบอกว่า น้องหนีออกจากบ้านไปแล้ว

จดหมายฉบับนั้นเขียนด้วยลายมืออันประณีต เป็นระเบียบ มั่นคง ปราศจากความลังเลใดๆ น้องเขียนว่า แม่อย่าร้องไห้ แต่น้องไม่รู้หรอกว่า วันนั้นแม่ร้องไห้เหมือนคนที่หัวใจสลาย

แม่หมีมานึกย้อนกลับไปอีกที ใช่ว่าจะไม่มีสัญญาณเตือนเรื่องการหนีออกจากบ้านของน้อง ไม่ว่าจะเป็นข้อความใน msn ของน้องที่เขียนไว้ว่า ชีวิตของน้อง น้องกำหนดเอง การที่น้องร่ำร้องขอเข้ามาอยู่กับแม่หมีในกรุงเทพ ตอนนั้นแม่หมีอดแปลกใจไม่ได้ ว่าทำไมน้องจึงต้องการเข้ามาอยู่ด้วย ทั้งๆ ที่น้องไม่ชอบกรุงเทพเอาเสียเลย น้ำเสียงที่น้องโทรมาถามแม่หมีทุกสุดสัปดาห์ว่า จะกลับบ้านมั้ย น้ำเสียงที่ผิดหวังเมื่อรู้ว่า แม่หมีกลับบ้านไม่ได้ ครั้งสุดท้ายที่ได้คุยกันทางโทรศัพท์ น้องดูเย็นชา เงียบขรึม และเหินห่าง แต่ทำไมแม่หมีจึงไม่เคยเฉลียวใจ ไม่เคยระแวง คาดไม่ถึงว่า น้องสาวน้อยๆ จะตัดสินใจกำหนดชีวิตของตัวเองด้วยวิธีนี้

นับตั้งแต่วันนั้น เราไม่สามารถติดต่อน้องได้เลย แต่เราก็พยายามทุกวิถีทางที่ทำได้ สิ่งที่เราต้องการรู้ให้ได้คือ น้องอยู่ที่ไหน อยู่กับใคร คนๆ นั้นเป็นคนดีมั้ย น้องจะอยู่ จะกินยังไง สุขทุกข์แค่ไหน ไม่มีใครให้คำตอบเราได้เลย เป็นเวลาอาทิตย์กว่าๆ ที่เรารู้สึกว่า เรากำลังคลำทางอยู่ในความมืดมิด ไม่มีแม้แต่แสงเทียนช่วยส่องนำทาง มันทรมานใจเหลือเกิน

แม่เครียดมากจนแม่หมีกลัวว่าจะเป็นอันตรายต่อสุขภาพ เพราะแม่มีโรคประจำตัวที่รุมเร้าอยู่แล้ว ถึงแม้ปากจะบอกว่า แม่ทำใจได้แล้ว น้องเลือกที่จะเดินออกจากบ้านไปเอง สักวัน น้องก็ต้องเดินกลับมาหาแม่เอง แต่แม่หมีรู้ว่า ลึกๆ แล้ว แม่ร้อนรนกังวลใจแค่ไหน

แม้แต่ตัวแม่หมีเองก็เครียด เครียดเป็น 2 เท่าของแม่ด้วยมั้ง เครียดแรกคือ เป็นห่วงน้อง เครียดที่สองคือ เป็นห่วงแม่ ช่วงนั้นแม่หมีเหมือนคนชีพจรลงเท้า เช้าเข้ามาทำงานในกรุงเทพ เย็นกลับบ้านที่นครปฐมทุกวัน จำได้ว่า วันแรกที่กลับมานอนที่คอนโด พอรู้ตัวว่า อยู่คนเดียวแล้ว แม่หมีก็เกิดอาการร้องไห้มาราธอนแบบหยุดไม่ได้ ร้องไห้แบบที่ไม่สามารถร้องต่อหน้าคนอื่นได้ ร้องไห้แบบที่ร้องต่อหน้าแม่ไม่ได้ ตอนนั้นนั่นเอง แม่หมีถึงได้รู้ว่า ตัวเองเครียดเป็น 2 เท่าของแม่

หลังจากที่เราคลำทางในความมืดอยู่นาน เราก็พบแสงสว่างท่ามกลางความมืดมิดนั้น วันที่ 15 พฤศจิกายน น้องตอบ message ของแม่หมี แล้วน้องก็รับโทรศัพท์ น้องเริ่มโทรกลับมาหาเรา เราได้รู้ความเป็นอยู่ของน้องทีละน้อยๆ แล้วหลังวันลอยกระทงเพียงไม่กี่วัน น้องก็มาหาแม่ น้องมาหาแม่พร้อมกับเด็กผู้ชายอีกคน ถึงแม้จะเป็นเวลาเพียงเดี๋ยวเดียวที่แม่ได้พบหน้าน้อง ก่อนที่น้องจะกลับไปพร้อมกับเด็กผู้ชายคนนั้น แต่แม่หมีก็รู้ว่า แม่ดีใจเหลือเกิน ...

เด็กเอ๋ยเด็ก เด็กผู้หญิงคนนึงรู้จักโลกใบนี้เพียง 15 ปี ในขณะที่เด็กผู้ชายอีกคนนึงรู้จักโลกใบนี้เพียง 17 ปี ไม่ได้แตกต่างกันเลย แต่ทั้งสองคนคิดว่าตัวเองโตแล้ว กำหนดชีวิตตัวเองได้แล้ว คิดว่าสิ่งที่ตัวเองตัดสินใจทำลงไปในวันนี้เป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้ว มองเห็นแต่ชีวิตที่สวยงาม โลกนี้เต็มไปด้วยผีเสื้อและดอกไม้ ...

เด็กเอ๋ยเด็กน้อย หนูยังไม่รู้ซินะว่า สิ่งที่หนูทั้ง 2 คนตัดสินใจทำลงไปนั้น จะมีผลอะไรบ้างต่อชีวิตของตัวเองอีก 10 ปี 20 ปี 30 ปี 40 ปีข้างหน้า แต่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แม่ก็ยังบอกกับแม่หมีว่า แม่ยอมรับได้ แม่ยังรอน้องกลับมาอยู่กับแม่ตลอดเวลา แม่ยังให้โอกาสน้องเสมอ วันหนึ่งวันใดที่น้องได้เรียนรู้ความจริงของโลกใบนี้ วันหนึ่งวันใดที่น้องตระหนักถึงความจริงว่า ไม่มีบ้านหลังไหนจะอบอุ่นและน่าอยู่เท่ากับบ้านของพ่อแม่อีกแล้ว วันนั้น แม่คิดว่าน้องคงจะกลับมา



Create Date : 19 ธันวาคม 2550
Last Update : 19 ธันวาคม 2550 19:00:49 น. 4 comments
Counter : 228 Pageviews.

 
สวัสดีปีใหม่ค่ะ


Send this eCard !



โดย: กากีแกมเขียว วันที่: 27 ธันวาคม 2550 เวลา:14:05:34 น.  

 
ขอเป็นกำลังใจให้คุณแม่หมี และคุณแม่นะคะ
บางครั้งเรื่องบางอย่างต้องใช้เวลา และบางคนก็ต้องเรียนรู้ด้วยตนเอง

แต่ยังไงก็ขอให้น้องของคุณแม่หมี รวมทั้งคุณแม่หมี และคุณแม่ มีความสุขนะคะ
ขอให้มีสุขภาพที่แข็งแรง เข้มแข็ง ทั้งกายและใจ
และขอให้พบแต่สิ่งดี ๆ ตลอดปี 2551 นี้นะคะ



โดย: vivee_t วันที่: 29 ธันวาคม 2550 เวลา:23:18:46 น.  

 
อ้อ... ขออนุญาต add blog ด้วยนะคะ


โดย: vivee_t วันที่: 29 ธันวาคม 2550 เวลา:23:20:53 น.  

 
เพิ่งได้อ่านเรื่องของพี่หมี

พลอยเอง อยากจะบอกว่า

ตอนที่พลอยไปไต้หวัน

พลอยก็หนีไปเหมือนกันนะคะ

พลอยคิดว่าพลอยเข้าใจความรู้สึกของน้องเค้า

พลอยเชื่อว่าวันนึง เค้าจะรู้ว่า

ไม่มีที่ไหนที่จะดีไปกว่าบ้านของเรา

และไม่มีใครที่จะดีไปกว่าคนในครอบครัวหรอกค่ะ


โดย: Gueese วันที่: 22 มกราคม 2551 เวลา:1:32:33 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

lady little bear
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




อุตสาหะตั้งชื่อแบบกระชากวัย ก็ยังมีคนอุตสาหะเรียกเราว่า แม่หมี แล้วก็เลยมีลูกหมีกะเค้า 2 ตัว เอ๊ย !! คน แบบไม่ได้เจตนา เอาวุ้ย! แม่หมี ก็แม่หมี
Friends' blogs
[Add lady little bear's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.