ดาร์ลิ้งค์...ตะเองเปลี่ยนไปหรือเปล่า ??

เรื่องของเรื่อง ช่วงนี้คงจะว่างเกิน เลยมีเวลามานั่งคิดอะไรไร้สาระนิดนึง แบบว่าวันๆ นอกจากทำงานแล้ว ก็ว่าง มีเวลาดูหนัง และนอน แต่ด้วยว่าไม่ค่อยสบาย เวลาที่ควรนอนบางทีมันก็เลยนอนไม่ได้ เวลาที่ไม่ควรนอนบางครั้งมันสามารถนอนได้ อิชั้นก็จะนอน ไม่อยากฝืนร่างกายฮ่ะๆๆๆ

ละอิคุณแฟนช่วงนี้ก็แปลกๆ ปกติอิชั้นก็ไม่ค่อยได้ไปเซ้าซี้อะไรเค้าหรอกนะ เพราะปกติเค้าจะเอาเรื่องต่างๆ มาเซ้าซี้เล่าให้อิชั้นฟังเองซะมากกว่า แต่ช่วงนี้น่ะแปลกตรงที่ว่า ไม่ค่อยมีอะไรมาเล่ามากมาย ก็คือมีเรื่องเล่าบ้างแต่ไม่เหมือนที่เคยเป็น ทำตัวไม่ค่อยน่ารักซักเท่าไหร่ด้วย

บางครั้งที่เราแบบว่าโรคกรดไหลย้อนกำเริบจนหลับนอนไม่ได้ตอนกลางคืน อิชั้นก็จะลุกมานั่ง หายใจหอบๆ พอรู้สึกดีขึ้นก็พยายามจะนอน แต่ทว่าอิคุณอาการเนี๊ยะ มันไม่ได้หายไปง่ายๆ ก็จะลุกๆนอนๆ อยู่อย่างนั้น บางทีก็ต้องเดินออกไปรับลมที่ระเบียง นานสองนาน กว่าจะดีขึ้น หรือบางครั้งก็ไม่ดีขึ้นหรอก มันก็เลยทำให้นอนไม่ได้ แบบว่าแค่เอนตัวลงไป มันก็เป็นมาอีก อะไรแบบนี้ มันก็ทรมาณแหละแต่บางครั้งมันก็ต้องชินกับความทรมาณนั้นให้ได้ เพราะยังไงยังต้องเจอกันอยู่ดี

บางครั้งอิคุณแฟนก็ชอบทำให้อิชั้นรู้สึกว่ารำคานอิชั้นเต็มแก่ ... ก็แหมคนมันไม่สบาย แต่เวลาพูดออกมาก็พูดปกติเหมือนไม่มีอะไร แต่อากัปกิริยามันฟ้องไงคุณเธอ บางวันก็บอกให้อิชั้นไปนั่งดูอะไรในเนตเรื่อยเปื่อย หรือนั่งทำงานไป ถ้ามันนอนไม่ได้ อ่ะแหม...อิชั้นก็นั่งอยู่กะคอมฯ ทั้งวันมันก็มีเบื่ออ่ะเนอะ แต่ในเมื่อมันนอนไม่ได้จริงๆ จะให้อิชั้นนั่งตบยุงอยู่เฉยๆ มันก็เบื่อกว่า ก็เลยต้องหาความสนใจอื่นให้ใจมันจดจ่ออยู่กับสิ่งนั้น เพื่อจะได้ลืมๆ ความทรมาณทางร่างกายไปได้บ้าง

ซึ่งมันก็พอจะโอ บ้างเหมือนกัน อิชั้นก็อยู่กับคอมฯแทบจะ 24 ชั่วโมงแหละพักหลังๆ มานี้ หนักกว่าตอนงานเร่งๆ อีกแฮะๆๆๆๆ แบบว่าอยู่กะคอมฯ ขนาดว่าหลับไปทั้งๆ ที่อยู่หน้าจอนั่นแหละ มันเหมือนกับว่า พอเราง่วงจัดๆ และร่างกายเริ่มเข้าสูภาวะที่สามารถหลับได้ มันก็จะหลับ แต่ช่วงที่อาการไม่สบายมันเป็นนั้น มันก็เหมือนจะเป็นในช่วงเวลาที่เดิมๆ แทบทุกครั้ง

อย่างเช่น ช่วงนี้มันชอบเป็นช่วง ห้าทุ่มถึง ตีสาม มันก็จะมาอย่างนี้ทุกคืน ทั้งๆ ที่บางวันกินข้าวเย็นตั้งแต่ หกโมงเย็น มันก็ใช่ว่าจะช่วยอะไรได้ พออาบน้ำมาล้มตัวนอน มันก็มา...

อดไม่ได้จะร่ายยาว....อิอิ

ปกติคุณแฟนจะพยายามทำให้ดูเหมือนว่าเป็นห่วงเป็นใยอิชั้น (ทั้งๆ ที่ในใจก็คงเฉยๆ) แต่พักหลังมานี้ ไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่ คือ กลับมาถึงบ้านไม่ค่อยจะดูสนใจเราเท่าไหร่ ไม่รู้จะอธิบายเป็นคำพูดอย่างไรอ่ะเนอะ ประมาณว่าปกติกลับมาจะแบบว่าทำให้เรารู้สึกว่า กลับมาแล้วนะ เป็นยังไงบ้างนะวันนี้ อะไรทำนองนี้อ่ะ แต่พักหลังที่แปลกไปก็คือ เหมือนในใจคิดอะไรอยู่ ไม่สนใจอะไรเรามากมายนัก ถึงเวลาก็นอน ไม่ได้ไถ่ถาม หรือสนใจใคร่รู้อะไร เหมือนเช่นเคย

บางครั้งเอาเรื่องนอกบ้านมาคุยกับเรา เช่นเรื่องที่ทำงาน เพื่อนเก่า ครอบครัวของเค้า หมาของครอบครัวของเค้า อะไรแบบนี้ เราก็ปกติ ก็จะฟังเฉยๆ แต่ก็ยังฟังน่ะนะ แต่พอเราคุยไปเรื่องของเรามั่ง หรือเรื่องของในบ้านนี้มั่ง เค้ากลับไม่สนใจฟังแงะ พูดเรื่องของตัวเองขึ้นมาแทรกซะงัุ้นแหละ ออกนอกประเด็นไป เออ...ดีเรื่องในบ้านไม่สำคัญเท่าเรื่องนอกบ้าน

นอกจากนั้นก็ไม่ค่อยสบตา ไม่ค่อยอยู่ใกล้ๆ อันนี้ก็ประมาณว่า ปกติ ทำนู่นนี่เสร็จก็จะมานั่งใกล้ๆ เรา เล่นเกมมือถือ หรือนอนเล่นอะไรแบบนี้ หรือเข้ามาถามนู่นถามนี่อะไรแบบนี้ แต่พักหลังที่เป็นคือ ทำนุ่นนี่เสร็จแล้วก็อยู่ห่างๆ เหมือนอยู่ในความคิดของตัวเอง มะม๋าก็ไม่ค่อยจะสนใจใคร่ดี ไม่เหมือนทุกที ที่จะคอยดูแลตอนเย็นๆ คอยให้อาหารเย็น คอยพูดคุย แต่ตอนนี้ไม่เลย

ปกติไม่เคย ไม่เค๊ย ไม่เคย ถามเรื่องเงินๆ ทองๆ อยู่ดีๆ วันหนึ่งถามอิชั้นว่าตอนนี้เราเหลือเงินอยู่เท่าไหร่ อิชั้นตอบไม่ได้ทันทีหรอกฮ่ะ จำได้ว่าวันนั้นตอบไปว่า ไม่รู้อ่ะ เนื่องจากว่าอิชั้นถือเงินก็จริง แต่อิชั้นไม่ได้นั่งมองมันตลอดนะฮ่ะคุณขา ปกติคุณแฟนจะหยิบเงินไปทำงานในแต่ละวันในกระเป๋าอิชั้นเอง สำหรับโอกาสอื่นๆ ส่วนมากก็จะหยิบเองเหมือนกัน เพราะว่าเราเองอยุ่บ้านเฉยๆ ปกติก็ไม่ได้ถือกระเป๋าตังค์ตลอดอ่ะ วางไว้เฉยๆ ที่บ้านมีอะไรกินก็กินไม่มีอะไรกินก็ลงไปซื้อ ซึ่งปกติจะหยิบเศษตังค์ที่เหลือจากซื้อของที่เค้าเอาวางไว้ไปซื้อง่ะ แล้วอิชั้นจะไปรู้ได้ยังไง ว่าตอนนี้เหลือเงินในกระเป๋าเท่าไหร่ ชิมิ ๆ

วันต่อมา เราก็เอากระเป๋ามาดู นับๆ เสร็จตอนเย็นเราก็เลยบอกไปว่าเหลือเท่าไหร่ อ่ะนะ มันค้างคาใจ แบบว่าเป็นคนที่ใครถามอะไรไม่ได้ ถ้าเป็นคำถามที่เราสามารถหาคำตอบได้ เราก็จะหามาให้ในที่สุด .... สบายใจแระ ที่ได้ตอบ...

นอกจากนั้น อิคุณแฟนก็ชอบบ่นๆ เราอีกช่วงนี้ ชอบบ่นว่า เวลาที่คนอื่นนอนตอนกลางคืน อิชั้นก็ไม่ยอมนอนให้เป็นเวลาเหมือนคนอื่นเค้า.. อิชั้นพยายามแล้ววววว....จุดจบมันก็อยู่ที่การที่อิชั้นสะดุ้งขึ้นมาหายใจหอบๆ ไง อันนี้คือช่วงนี้อ่ะนะ มันก็ไม่ได้เป็นตลอดหรอก บางครั้งมันก็นอนได้ปกติกลางคืน แต่มาเป็นเอาตอนกลางวัน ที่นั่งอยู่ดีๆ ก็หายใจไม่ค่อยออกซะงั้น

บางครั้งมันก็อดน้อยใจไม่ได้นะ คนเราอ่ะนะ ใครจะอยากเป็นแบบนี้ กลางคืนมันก็ง่วงแต่พอนอนแล้วมันนอนไม่ได้ คือมันหายใจไม่สะดวกนั่นน่ะ มันเหมือนจะขาดใจตาย ความง่วงมันก็หายไปตรงนั้นแหละ ถึงแม้มันจะไม่หายไป มันก็นอนไม่ได้อยู่ดี แล้วจะมาบ่นให้อิชั้นน้อยอกน้อยใจไปทำไมว้าาาา....

บ่อยๆ เค้าที่บ่นอิชั้นอย่างนั้น อิชั้นก็อดจะตอบกลับไปไม่ได้ว่า .. แมวที่ไหนมันบอกอิชั้นตอนนอนไม่ได้ว่า ... นอนไม่ได้ก็ไปเปิดคอมฯ ทำงาน หรือไม่ก็ดูโน่นนี่ไป ....

รวมๆ แล้วคือเวลาอยู่ที่บ้าน เหมือนอยู่แต่ตัว ไม่รู้วิญญาณล่องลอยไปถึงไหน ดูเครียดๆ อารมณ์ไม่ดีเท่าที่ควร เฉยๆ ชาๆ แต่พออยู่นอกบ้าน ได้แก่ที่ทำงาน เท่าที่อิชั้นรู้ ที่อื่นหากไปอิชั้นคงไม่รู้ เพราะคงไม่คิดจะบอก (อันนี้ต้องรอให้อิชั้นรู้ได้ด้วยตัวเองซะมากกว่า) อยู่ที่ทำงานเหมือนจะร่าเริงเป็นพิเศษ โทรมาตอนกลางวันทุกวัน ด้วยน้ำเสียงระริกระรี้ ถามอิชั้นทุกวันว่าหาข้าวกินหรือยัง ตื่นกี่โมง ทำอะไรอยู่ ทำนู่นหรือยังทำนี่หรือยัง แล้วก็เล่าเรื่องข่าวคราวแต่ละวันให้ฟัง เหมือนคนละคน !!!

ทั้งๆ ที่หลังๆ มานี้บ่นให้อิชั้นฟังว่า ได้รับความไม่สบายกายไม่สบายใจอย่างมากมายที่ทำงาน ไม่ว่าจะเป็นโดนโยนงาน โดนว่า โดนบ่น โดน...สารพัดโดน เล่าให้ฟังแต่ละวันเรียกได้ว่า ไม่ซ้ำเรื่องเลย ... จนอิชั้นก็ฝังใจว่า อิคุณแฟนไม่แฮปปี้เท่าไหร่ที่ทำงานที่นี่ วันนึงอิชั้นก็เลยถามขึ้นมาว่า "ตัวเองคิดว่าอยากจะหางานใหม่ไหม" เป็นคำถามแบบเปิดนะ อิชั้นไม่ได้บังคับหรืออะไร แค่ถามอยากรู้ความคิดเห็นเท่านั้นเอง

อิคุณแฟนกลับตอบมาเหมือนไม่อยากจะหาใหม่ว่า ... "อายุมาแล้วหางานยาก" ทำให้อิชั้นอดแปปลกใจไม่ได้ จริงๆ จะว่ามากก็มาก จะว่าไม่มากก็ไม่มากเท่าไหร่ เพราะก็แค่เลย 30 มาปีเดียวเอง มันก็น่าจะยังพอหาได้อยู่ เพราะเมื่อต้นปี อิชั้นยังเห็นอิคุณแฟนระริกระรี้ ที่จะไปทำงานที่ใหม่ ที่ซึ่ง คนบางคนแนะนำมา จะไปสัมภาษณ์งานทั้งๆ ที่ไม่เคยคิดจะบอกอิชั้นเลยว่า คิดว่าจะหางานใหม่ แค่เธอคนนั้นเสนอมาก็รีบเต้นตามทันที แถมอิชั้นมารู้ภายหลัง ว่าเป็นบริษัททืี่เธอคนนั้นก็ทำอยู่ ตอนนั้นก็โมโห หน่อยๆ แหละ เพราะมันรู้สึกเหมือนข้ามหัวยังไงไม่รู้ อิชั้นต้องถามถึงจะรู้ว่าอะไรเป็นอะไร

...แน่นอน อิชั้นระแวง ความสัมพันธ์ หญิง-ชาย ที่ไม่ใช่เพื่อนหรือญาติ ไม่ใช่ว่าอิชั้นมองในแง่ร้ายนะ อิชั้นเองจริงๆ ก็เป็นคนนึงที่ หญิง-ชาย เป็นเพื่อนกันได้จริงๆ ถึงได้รู้ว่าความสัมพันธ์อย่างนั้นมันเป็นอย่างไรมาอย่างไร ถึงจเรียกว่าเพื่อนได้ มันไม่ใช่ว่า ไปเจอกันปุ๊บจะเรียกว่าเป็นเพื่อนกันปั๊บ หมายถึงความหมายของคำว่าเพื่อนจริงๆ นะ ไม่ใช่แค่คนรู้จัก ความเป็นเพื่อนมันต้องใช้เวลา ต้องพูดคุยกันบ้างอะไรบ้าง กว่าจะเรียกว่าเพื่อนได้เต็มปาก ระหว่างหญิง-ชาย เพราะความสนิทสนม มันไม่ได้มาได้ง่ายๆ เหมือนการต้มมาม่าสำเร็จรูป

ด้วยเหตุนั้นๆ อิชั้นจึงคิดว่าสิ่งที่เกิดขึ้น ขณะ นี้มันไม่ปกติ อีกแล้ว ทำให้ช่วงหลังๆ มานี้เริ่มคิดหวลถึงอดีต ที่เกิดขึ้นมาไม่นานนี้ และอดไม่ได้ที่จะเขียนมันลงในบล๊อก จะว่าระบาย ก็ได้ เพราะมันยากที่จะลืม และยากที่จะหาคนพูดด้วย แน่นอนอิชั้นคุยกับคุณแฟนไม่ได้ เพราะมันจะเหมือนการขุดเรื่องเก่ามาเล่าใหม่ และจะทำให้เกิดการทะเลาะกันขึ้นมาอีก ซึ่งอิชั้นยังไม่พร้อมจะทะเลาะกับอิคุณแฟนในตอนนี้ เพราะกลัวว่าจะเหนื่อยซะก่อน จะทะเลาะกันเสร็จ เดี๋ยวนี้โมโหขึ้นมาทีไร ร่างกายมันจะแสดงปฏิกิริยาบางอย่างขึ้นมาทันที เหมือนเป็นระบบอัตโนมัติก็ว่ได้

คือร่างกายมันจะแสดงความไม่ปกติออกมาโดย เหมือนจะหยุดหายใจ ตัวเกร็ง มือเท้าเย็นและชา หัวใจมันเหมือนจะระเบิด หัวเริ่ม มึน ตึง และชาร่วมด้วย เดาว่าคงเป็นอาการของคนโมโหทั่วไป แต่บ่อยๆ เค้ารู้สึกเหมือนจะรับไม่ไหว และขาดสติ อิชั้นจึงพยายามที่จะไม่โกรธ เสมอเมื่อมีเรื่องให้โกรธ เพราะทุกๆ ครั้งที่ระงับไม่ได้ มันจะรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

แต่ก็ล่ะนะ อาจจะเพราะว่าช่วงนี้ว่างเกินอย่างว่า เพราะงานการเริ่มปิดไปได้หลายๆ อัน เหลือแค่รอการร้องขอจากทางบอสหรือลูกค้าเพิ่มเติม ไม่มีงานมาเราก็ได้แต่นั่งรอเท่านั้น เพราะเราก็แค่ลูกจ้าง

อีกทั้งตัวเราเองเป็นคนที่ใส่ใจในรายละเอียดต่างๆ รอบตัว และเป็นคนชอบคิด ชอบสังเกตุ และวิเคราะห์หาเหตุและผล มันเลยดูเหมือนว่า บางครั้งอาจจะเป็นคนคิดมากไปเอง ก็หวังว่ามันจะเป็นอย่างหลังนะตัวเธอ....อิคุณแฟน อย่าให้มันเป็นอย่างที่อิชั้นคิดเลย.....


Create Date : 16 ธันวาคม 2553
Last Update : 16 ธันวาคม 2553 17:31:44 น. 2 comments
Counter : 135 Pageviews.

 
อาจจะใช่หรือไม่ใช่อย่างที่เราคิด
เรื่องอาการทางกาย คงต้องรีบหาหนทาง
รักษาที่ดี และเร็วที่สุดนะ
อย่างปล่อยไว้จ้า

เรื่องดาร์ลิ๊งค์ อย่าคิดมากค่ะ
มีอะไรค่อยๆคุยกัน
เตรียมพร้อมกันไว้ก่อนแก้ด้วย


โดย: แม่ปู (ฮัลโลตอบหน่อย ) วันที่: 16 ธันวาคม 2553 เวลา:20:01:08 น.  

 
เอาน่าไม่มีอะไรหรอก เรื่องของเรื่องเค้าอาจจะแค่เหนื่อยก็ได้นะจ๊ะ อย่าคิดมากน๊า


โดย: หัวใจแก้ว วันที่: 17 ธันวาคม 2553 เวลา:0:31:59 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

กระติ๊บริมทาง
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




เป็นคนดีคนนึง ก็แค่นั้น อ่ะฮิ้วววว
Group Blog
 
<<
ธันวาคม 2553
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
 
16 ธันวาคม 2553
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add กระติ๊บริมทาง's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.