ชีวิตเลือกเกิดไม่ได้ แต่การศึกษา ทำให้กำหนดชีวิต เป็นอย่างที่ต้องการได้

ชีวิตผู้จัดการ ตอน ขี้ซาเล้งส่งขนม

หลังจาก เป็นที่แน่นอนแล้วว่าไม่ได้เรียนต่อ ผมยังจำภาพวันแรกที่จะต้องเดินทาง ออกจากหมู่บ้าน ได้เป็นอย่างดี

เด็กชายวัย 13 นั่งอยู่หลังรถกระบะสองแถว อย่างโดดเดี่ยว สายตามองหมู่บ้าน ๆ ค่อยๆ จางหายไป ข้างทางเต็มไปด้วยทุ่งนาสีเขียว บรรยากาศตอนนั้นเงียบสงัด ไม่ได้ยินแม่เสียงรถยนต์ ทั้งที่ในความเป็นจริง สภาพรถเหมือนจะพังแหล่ ไม่พังแหล่

จำไม่ได้แล้วเหมือนกันว่าทำมัยถึงไปอาศัยอยู่กับลูกพี่ ลูกน้อง ในตัวจังหวัดได้

แล้วก็จำไม่ได้อีกเช่นกันว่า ไปเริ่มงานแรก ที่ร้านขายส่ง ขนมหลอกเด็ก ได้อย่างไร

ทำงานอยู่ร้านขนมนั้น ผมได้เงินเดือน 600 หรือ 800 บาท ต่อเดือน (เริ่มจำตัวเลขไม่ค่อยได้แล้วตามวัย) กินข้าวกับเถ้าแก่ในมื้อเช้า กับ กลางวัน ผมจำได้แม่นเลยว่า ลูกสาวเถ้าแก่ชอบกินข้าวหมูแดงมาก กินกันทุกวัน ทุกเช้า ก่อนไปโรงเรียน ถ้าแก่ก็ต้องป้อนข้าวหมูแดง ผมก็เลยพลอยต้องกินข้าวหมูแดง ไปด้วย กินจนแบบว่าวันนี้ยังรู้สึกรังเกียจข้าวหมูแดงไม่หาย

หน้าที่ของผมในการทำงานอยู่ที่นี่ คือ เช้ามาต้องมาตั้งแต่ ตีห้าครึ่งได้ เพื่อมายกของวางหน้าร้าน เป็นกิจวัตรประจำวัน ไม่มีวันหยุด

ยังสงสัยจนทุกวันนี้ ว่ากฎหมายแรงงาน ไม่ได้คุ้มครองผมเลย ทั้งใช้แรงงานเด็ก ทั้งไม่ยอมจัดวันหยุดให้อีก

ช่วงที่หนักที่สุดในการทำงานอยู่ร้านขนม คือการที่ต้องขี่รถซาเล้ง คู่ใจ ไปส่งของตามร้านโชห่วย ต่างๆ ทั่วเมือง รอบเมือง ไกลบ้าง ไกล้บ้าง เราไปส่งหมด

ปัญหา Delivery ของผมจะไม่มีปัญหาเลย ถ้าเป็นมอเตอร์ไซด์ เหมือนรถส่งพิซซาสมัยนี้ (จะเห็นได้ว่า ระบบ Delivery ในเมืองไทยเรามีมานานแล้วนะครับ แต่ผู้คนมารู้จักเอาตอน พิซซ่านี่เอง )

แต่นี่ ของผมรถซาเล้งครับ ต้องใช้แรงถีบ ทางไกลผมไม่ว่า แต่ไอ้ทางขึ้นเนินนี่สิ ของก็เต็มหน้ารถซาเล้งเบาๆ ซะที่ไหน แล้วตอนนั้นผมอายุ 13 เองหงะ ขี่ไปก็โมโหเถ้าแก่ไป (อารมณ์น้อยใจในโชคชะตามั้ง) คิดในใจทำมัยใส่มาเยอะจัง คิดบ้างมั้ยว่าเด็กมันจะไหวมั้ย

สุดท้ายผมไม่ได้ขี่หรอกครับ ต้องเข็น กว่าจะหลุดเนินได้ เหงื่อแตกท่วมตัว

มีอยู่ครั้งหนึ่งโมโห (จำได้แม่น) อารมณ์น้อยใจ (อะไรซักอย่าง) หลังจากเอาของลงจากรถเสร็จ ผมแกล้งขี่รถซาเล้ง ชนเสาไฟฟ้า ประกฎว่ารถไม่เป็นไรเลย แต่ผมนี่สิเจ็บไปตามระเบียบ ครั้งนั้นเข็ดเลย

ไม่พูดถึงความสามารถพิเศษ ก็คงจะไม่สมบูรณ์ในตอนนี้ ซึ่งเหมือนจะเป็นสิ่งเดียวที่ผมภูมิใจในการทำงานในช่วงที่เป็นลูกจ้างอยู่ร้านส่งขนม ซะเหลือเกิน นั่นก็คือการขี่รถซาเล้งตะแคงข้าง โดยใช้เพียงสองล้อ ตลอดการเดินทาง

ผมขี่ทุกวัน และทุกๆ ครั้งเวลาโมโห ก็สะบัดไปสะบัดมา จนเป็นความสามารถพิเศษไปซะงั้น เวลาไปส่งขนมเสร็จขากลับ ผมไม่ลืมจะตะแคง โชว์ความสามารถพิเศษโชว์ให้ผู้คนแถวนั้น ได้ตื่นตาตื่นใจ กรี๊ดกร๊าด กันเป็นอาจิณ ตลอดเส้นทางที่ต้องขี่กลับร้าน

มาตอนนี้มองย้อนกลับไป พึ่งรู้ว่าเรามันเด็กแว้นซาเล้งนี่หว่า

ขี่รถซาเล้ง จนครบปี ก็มาถึงวันที่รอคอย นั่นก็คือวันตรุษจีน เป็นวันที่ผมจะได้หยุดงานเป็นครั้งแรกในรอบปี ผมไม่รีรอ ที่จะกลับบ้านนอก กลับไปหายาย กลับไปหาครู ไปหาเพื่อนๆ ที่ผมไม่ได้เจอกับพวกเค้าเลย หลังจากที่เรียนจบ ป. หก

ผมมีครูอยู่คนหนึ่ง ที่ผมรู้สึกรัก และยังจำชื่อได้อยู่ทุกวันนี้ ครูประทีป ครูคนนี้เป็นคนที่เริ่มวางอนาคตให้ผม เมื่อเห็นว่าผมไปทำงานส่งขนมแบบนั้นคงจะไม่มีอนาคตแน่ จึงถามผมว่าระหว่างช่างรถยนต์ กับ ช่างมอเตอร์ไซด์ อยากเป็นช่างไร ให้ไปเป็นช่างดีกว่า

คำตอบผม คือ ช่างมอไซด์ เพราะผมอยากขี่มอไซด์ และนี่ก็เป็นจุดเปลี่ยนที่ผมกำลังจะมีอาชีพใหม่ นั่นก็คือ เด็กฝึกงานร้านซ่อมมอไซด์ และแน่นอน ผมไม่กลับไปขี่รถซาเล้งอีกแล้ว




 

Create Date : 07 ธันวาคม 2553
5 comments
Last Update : 7 ธันวาคม 2553 21:36:16 น.
Counter : 7624 Pageviews.

 

แวะมาอ่าน

 

โดย: jejeeppe 7 ธันวาคม 2553 22:45:33 น.  

 


รออ่านตอนต่อไปค่า

ชอบประโยคนี้จังค่ะ "ชีวิตเลือกเกิดไม่ได้ แต่การศึกษา ทำให้กำหนดชีวิต เป็นอย่างที่ต้องการได้"

 

โดย: always_student 10 ธันวาคม 2553 18:25:33 น.  

 

ตลกดีนะค่ะ ชีวิตตอนเด็กคงขำไม่ออก ตอนนี้ชีวิตสู้
อยู่ใช่มั้ยค่ะ ส่วนหนูเองสบายตั้งแต่เด็กตอนนี้เลยลำบากหน่อยทำขนมกรอบเค็ม ครองแครงขายไม่รู้แหล่งจะส่งอีกครอบครัวให้กำลังใจ ตอนนี้เพิ่งเริ่มชีวิตใหม่

 

โดย: แต้ว IP: 111.84.176.253 24 มกราคม 2554 14:59:13 น.  

 

 

โดย: jodtabean (loveyoupantip ) 6 สิงหาคม 2554 1:52:01 น.  

 

ขอบคุณค่ะ

 

โดย: พริ้งแพรว IP: 182.53.218.55 26 กุมภาพันธ์ 2555 13:32:48 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


Specialize
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Group Blog
 
 
ธันวาคม 2553
 
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
 
7 ธันวาคม 2553
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add Specialize's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.