Nothingness[ในความว่างเปล่า] -1-








N o t h i n g n e s s  [ในความว่างเปล่า] 

:: ตอนที่ 1 ::


          ในคืนนั้นผมเดินทางผ่านแสงจันทร์อย่างเงียบๆ  นอกหน้าต่างมองเห็นเพียงแสงจากดวงจันทร์ที่ฉายส่องเส้นขอบฟ้าให้เห็นเป็นทางยาวตามเส้นแนวสันเขา  แสงจันทร์นวลกระจ่างฟ้า  รถโดยสารประจำทางค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกจากหมู่บ้าน  เสียงของเครื่องยนต์พุ่งผ่านความเงียบสงัดเป็นทางยาว  ผู้โดยสารในรถนั่งกระจัดกระจายกันอยู่อย่างหลวมๆ ที่นั่งริมหน้าต่างมีเพียงแค่ผม  ผมแตะมือสัมผัสได้ถึงสายลมเย็นด้านนอกจากขอบหน้าต่าง ต้นไม้และพุ่มใบที่ยืนต้นโดดเดี่ยวท่ามกลางความมืดช่างดูลึกลับน่าค้นหา  แต่อีกนัยหนึ่งมันก็กระชากอารมณ์ของผมให้ล่องลอยกระเจิดกระเจิงออกไปแสนไกล  เหมือนมันหลุดไปอีกโลกหนึ่ง โลกที่ไม่มีใคร


          ระยะทางกว่าหกร้อยกิโลเมตรจากบ้านในหุบเขาของผม กว่าจะเดินทางถึงมหานครผมมีเวลาทั้คืนให้ดำดิ่งอยู่ในความทรงจำที่ลางเลือนถึงเธอคนนั้น คนที่อยู่ในจินตนาการของผมเสมอมา  ย้ำว่าอยู่ใจินตนาการ เพราะชีวิตส่วนใหญ่ที่เรามีร่วมกันคือการประติดประต่อการรับรู้ของผมที่มีต่อเธอ  และในคืนนี้ก็เป็นอีกครั้งที่ผมได้ออกย่ำเดินตามรอยทางของเธอ แต่ไม่รู้ว่ามันจะจบลงเช่นเธอหรือไม่ 


          ยายของผมเล่าว่าเธอพาผมมาที่นี่ด้วยรถโดยสารประจำทางสายนี้ พาผมมาจากที่ที่ผมกำลังจะไป ในตอนนั้นผมตัวเล็กมาก ผมเพิ่งเกิดมาเห็นโลกได้แค่แปดเดือน เธอพาผมมามาทิ้งไว้กับยายที่หมู่บ้านในหุบเขาแห่งนี้และปล่อยให้วันเวลาทำให้ผมเติบโตขึ้นมาอย่างเงียบๆ  นานๆครั้งเธอจะกลับมาหาผมบ้างแต่แล้วก็ต้องรีบจากไป ผมรับรู้เรื่องราวของเธอผ่านการบอกเล่าของยาย  ยายเล่าว่าเธอออกจากบ้านเดินทางไกลไปเรียนหนังสือตั้งแต่ยังเด็ก หลังจากเธออกจากบ้านไปครั้งนั้น เธอก็ไม่ได้กลับมาอยู่ที่บ้านในหุบเขาอีกเลย   ยายยังเล่าอีกว่างานของเธอต้องเดินทางไกลบ่อยๆ ไปยังหลายๆ ประเทศทั่วโลก ครั้งหนึ่งเธอกลับมาหาผมพร้อมกับหนังสือเล่มหนึ่งซึ่งเป็นเรื่องเกี่ยวกับสถานที่สำคัญต่างๆในโลก เธอมอบมันให้กับผม ผมรักมันมากเก็บมันไว้บนหัวนอนไว้อ่านก่อนนอนสองคนกับยาย  เมื่อโตขึ้นมาได้นิดหน่อยพอรู้ความผมก็เกิดสงสัยว่าพ่อผมหายไปไหน ยายไม่เคยเล่าเรื่องของพ่อเลย แต่ยายก็ไม่รู้เรื่องพ่อของผม ยายบอกแค่เพียงว่าพ่อของผมหายไปก่อนที่ผมจะเกิด และหลังจากนั้นผมก็ไม่ได้ถามยายเรื่องพ่อของผมอีกเลย


          วันเวลาได้ทำให้ผมเติบโตขึ้นมา แต่ในขณะเดียวกัน วันเวลาก็พรากเอาหลายสิ่งคืนไป และนำกลับมาสร้างคืนให้กับผมใหม่ในความเป็นผมอยู่จนทุกวันนี้ ผมเสียเธอไปแบบถาวรเมื่อหลายปีก่อน ผมไม่รู้ว่าเธอป่วยหรือประสบอุบัติเหตุ หรืออะไรก็ตามที่มาพรากชีวิตเธอไปจากผม ผมไม่รู้เลยจริงๆ ผมรู้มาแค่ว่าวันหนึ่งพวกเราได้รับโทรศัพท์ให้ไปรับร่างของเธอที่เมืองชายทะเลแห่งหนึ่ง  แล้วเรื่องราวต่อจากนั้นของเธอก็จบลงแบบถาวร เธอเลือกที่จะทิ้งผมไปเฉย ๆ ด้วยการเดินหายลงไปในทะเล หรือในตอนนั้นเธออาจมีเหตุผลอะไรในแบบผู้ใหญ่ คงเพราะผมยังเด็กเกินไปที่จะเข้าใจ  หรือเรื่องทั้งหมดอาจเป็นแค่อุบัติเหตุ  ผมไม่รู้เลยจริง ๆ  

          หลายปีต่อมาจนกระทั่งถึงคืนนี้ ในคืนที่ผมต้องสูญเสียยายไปอีกคน อันนี้ผมพอเข้าใจว่ายายต้อจากผมไปด้วยโรคชราแต่มันก็ยากจะทำใจให้ข้ามผ่านความเศร้าได้ในระยะเวลาอันสั้น ในคืนนี้ผมจึงออกเดินทางไกลด้วยความรู้สึกไร้ทิศทาง ในร่างกายของผมเหมือนมีคลื่นลมทะเลที่ไหวกระเพื่อมอยู่เป็นจังหวะเดียวกันสม่ำเสมอ มันไม่พยายามที่จะล้นทะลักออกมาแต่มันกลับกระเพื่อมอยู่ด้านในอย่างนั้น  กระแทกอยู่ในทรวงอก หมุนวนอยู่ในช่องท้อง ผมอธิบายไม่ถูกถึงการสูญเสียชนิดที่ว่าไม่มีอะไรเหลือ หากเป็นผู้หญิงผมอาจจะร้องไห้คร่ำครวญได้ง่ายกว่านี้


          ผมมารู้สึกตัวและตื่นจากภวังค์อีกทีก็เมื่อเห็นแสงไฟจากทางด่วนของมหานครเจิดจ้าอยู่สองข้างทาง ผมไม่ได้หลับตลอดทั้งคืนนั่นเพราะผมอยากดื่มด่ำช่วงเวลาที่สงบที่สุดไว้ให้นานที่สุด ผู้โดยสารในรถสะลึมสะลือลุกขึ้นเตรียมหยิบกระเป๋าสัมภาระมาไว้ข้างลำตัว อีกเดี๋ยวคงถึงหมอชิต 


          ใกล้รุ่งสางมหานครไม่ค่อยพลุกพล่าน แต่ผู้คนก็มีให้เห็นกันอยู่ตลอดเวลาที่หมอชิตไม่ว่าช่วงยามใด ผมปรับสภาพร่างกายและหัวใจให้สอดคล้องกับสภาพแวดล้อมที่กำลังจะเกิดขึ้นใหม่ในเช้าวันนี้ จากต้นทางสู่ปลายทาง เหมือนผมเดินทางหลุดออกมาจากอีกโลกหนึ่ง เวลาของผมเริ่มเดินเร็วขึ้น แม่น้ำที่ไหลเอื่อยๆ ผ่านหมู่บ้านในหุบเขาของผมบัดนี้ได้เดินทางมาถึงเจ้าพระยาแล้ว และกำลังจะไหลออกสู่ทะเล ชีวิตของผมในมหานครกำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง








 

Create Date : 19 ธันวาคม 2557
0 comments
Last Update : 4 กันยายน 2558 12:26:06 น.
Counter : 605 Pageviews.

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


ผีเสื้อยิปซี
Location :
ดาวบี 612 * Togo

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 32 คน [?]





Do you see that beautiful sky?,
also shadow of lovely clouds?
The long, endless of blue sea...
so,do you see my love?
❉~❉





Group Blog
 
 
ธันวาคม 2557
 
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031 
 
19 ธันวาคม 2557
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add ผีเสื้อยิปซี's blog to your web]
Links
 

MY VIP Friends


 
 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.