ใ น เ ว ล า ที่ เ ศ ร้ า.. รั ก เ ธ อ ไ ม่ ล ด ลง
คงไม่มีใครอยากเศร้าหรอก

แต่ก็คงมีบ้างบางครั้งที่อยู่ดีๆก็อยากร้องไห้

บางทีก็รู้สึกเศร้าได้ตลอดเวลา

และรู้สึกอยากร้องไห้อยู่ตลอดเวลา

เพราะอะไรนะ......

คงเป็นเพราะตัวฉันเอง ที่ไม่ยอมปล่อยวางสิ่งต่างๆ

เฝ้าคิดแต่เรื่องที่ทำให้เสียใจ เฝ้าคิดแต่ว่าทำไม

ทำไมเรื่องนี้มันต้องมาเกิดขึ้นกับเรา

ไม่ได้อยากทำตัววุ่นวาย แต่ก็อึดอัด

ทำใจไม่ได้ ถ้าไม่หาคำตอบให้มันรู้ไป

กับแค่การโกหก ปิดบัง มันทำให้เราเสียใจมากมาย

ความเสียใจใหม่มาเปิดรอยแผลเก่าที่เคยเป็นแผลใหญ่

จนยากจะปล่อยวาง


ไม่มีจิตใจอยากจะยิ้มแย้ม

ไม่มีจิตใจจะหึงหวง

ไม่มีจิตใจจะถามไถ่อะไรอีกแล้ว


ทุกสิ่งทุกอย่างกลายเป็นเราเองที่สร้างปัญหา

ทุกสิ่งทุกอย่างกลายเป็นเราเองที่หาเรื่อง

ทั้งที่ “เรื่อง” ไม่ได้เกิดมาจากเรา

ทุกสิ่งทุกอย่างกลายเป็นเราที่ทำตัววุ่นวาย น่ารำคาญ

จงรักภักดีอยู่ตรงนี้โดยที่เธอเองก็ไม่ได้อยากฉุดรั้งไว้

รู้ซึ้งถึงความเสียใจอีกครั้ง หันหลังกลับไปมองความรู้สึกเก่าๆ

ที่มันเคยร้องไห้ ทั้งที่รู้ว่าความเจ็บช้ำเป็นอย่างไร

ก็ยังทนเจ็บอย่างนั้น

ถึงตอนนี้.....ความเชื่อใจที่มีให้ มันค่อยๆ ลดน้อยลงไป

ความศรัทธาที่มีต่อเธอค่อยๆ เลือนหาย

ความหวานชื่นในรักค่อยๆ จืดจาง

ใบหน้าที่มีแต่รอยยิ้มค่อยๆ หายไป

และเสียงหัวเราะที่เคยดังก็ค่อยๆ เบาลง

แต่....... ทำไมนะ.......

ทำไม......????

ความรักที่ฉันมีให้เธอ

มันไม่เคยลดลงเลย



Create Date : 14 ตุลาคม 2552
Last Update : 14 ตุลาคม 2552 20:05:57 น.
Counter : 164 Pageviews.

0 comments
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

joecole1011
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



ตุลาคม 2552

 
 
 
 
1
2
4
6
9
10
11
12
13
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
 
All Blog