Group Blog
 
 
กรกฏาคม 2557
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031 
 
18 กรกฏาคม 2557
 
All Blogs
 
ไม่ถึงสองเดือนเจอประสอบการณ์ใหม่ๆเพียบ (IVF ท้อง แท้ง และผ่าตัดฉุกเฉิน)

ตอนนี้ชั้นก็ 37 ขวบแล้ว ส่วนสามีก็กำลังกรุบกรอบย่างเข้า 36  เราเข้าขบวนการทำเด็กหลอดแก้ว (IVF) ที่สวีเดน ประมาณเดือน มิถุนายน ที่ผ่านมา ก็มีการให้ฮอร์โมนกระตุ้นไข่ตามขั้นตอนทุกอย่าง สุดท้ายได้ตัวอ่อนทั้งหมด 8 ตัว เป็นเกรด A ทั้งหมด หมอใส่กลับให้ 1 ตัว เป็นระยะ 8 เซลล์ แตกตัวสวยงาม



เอ็มบริโอ เบอร์ 1 ของชั้น


หมอที่นี่ให้ปฏิบัติตัวทุกอย่างตามปกติ ดังนั้นชั้นจึงพักเฉพาะ 3-4 วันแรก แต่ก็ทำงานบ้านและกินทุกอย่างตามปกติ (ยังคงทำกับข้าว เดินขึ้นลงบันได ล้างจาน) ในวันที่ 3 หลังเอาตัวอ่อนใส่ ดันอยากกินแกงหน่อไม้มากๆ ผลคือ ดันท้องเสียหน่ะสิ และ 4-5 วันหลังจากนั้นดันท้องผูกซะงั้น พอวันที่ 5 ก็ไปทำงานตามปกติ โชคดีที่ช่วงนั้นแค่นั่งเขียน paper และใช้หัวสมองคิด นั่นนี่นิดหน่อย ว่าจะตอบกลับ referee ยังงัยดี (หลังจากโดน reject ไปแล้ว 3 ครั้ง 555) ปกติชั้นจะติดกาแฟมากๆ ดื่มวันละ 3-4 แก้ว (กินเพื่ออิ่ม นี่คือปรัชญาการดื่มกาแฟของชั้น) แต่เพราะสัญชาตญานความเป็นแม่ (มั๊ง) ทำให้เริ่มดื่มกาแฟดีแคฟ แค่วันละ 1 แก้วเล็กๆ (ไฮโซ) และไม่ดื่มอีกเลยหลังจากตรวจพบว่าท้อง (ช่างเป็นแม่ที่ดีจริงๆเลย)


หลังใส่ตัวอ่อนก็ไม่มีอาการแพ้อะไรทั้งสิ้น ไม่คัดหน้าอก ไม่มีอารมณ์แปรปรวน ไม่อยากกินลาบเลือด หรือเครื่องในอะไรทั้งสิ้น ยกเว้นมีลมในท้องเยอะ และผายลมบ่อย (เริ่มอุบาทว์) แต่หมออธิบายก่อนหน้านี้แล้วว่ายาสอดจะทำให้ฮอร์โมนเพิ่มขึ้น และมดลูกเหมาะสมต่อการฝังตัวของตัวอ่อน แต่จะมีผลข้างเคียงคือผายลมบ่อยๆ อ้อ ... อาการอีกอย่าง รู้สึกเหมือนจะเป็นประจำเดือนตะหงิดๆด้วย


แล้วก็ตรวจปัสสาวะเจอว่าตั้งท้องครั้งแรก หลังวันใส่ตัวอ่อน 11 วัน คนที่ตั้งแต่เกิดมา ไม่เคยเห็นสองขีดเลยในชีวิต ความรู้สึกแรกคืออึ้ง และดีใจสุดๆ (จะได้เป็นแม่คนตอนแก่แย้วววว)รีบแจ้นไปบอกสามีๆ งัวเงียบอกว่ามันยังจางอยู่เลยที่ตรวจอาจจะเสียก็ได้ (ได้โปรดแสดงความดีใจให้มากกว่านี้เถอะที่รัก) หลังจากนั้น เลยตรวจวันเว้นวันและมันก็ชัดเจนขึ้น จนเราสองคนแน่ใจว่า กำลังจะได้เป็นว่าที่คุณพ่อคุณแม่แล้วเว้ยยยย อิ อิ (หลังจากรอมานาน หลายปีแสงมากๆ)



2 ขีดแรกในชีวิต ชั้นปลื้มปริ่มมากๆ



นักวิทยาศาสตร์อย่างชั้นต้องการผลที่เป็นตัวเลข ไม่ใช่เพียงการคาดเดาย่ะ


ตลอดเวลา 2-3 สัปดาห์ ตั้งแต่วันที่เอาตัวอ่อนใส่ (หมอคำนวณอายุครรภ์เป็น 5 week) ชั้นไม่มีเลือดออกเลย แต่หลังจากเข้า week 6 จู่ๆก็เริ่มมีเลือดสีแดงสดหยดออกมา 3-4 หยดต่อวัน แต่ไม่มีอาการปวดท้องเลย ชั้นก็มองโลกในแง่ดีตามประสานางงามว่าอาจจะปกติก็ได้มั๊ง เลือดสีแดงสดออกมาแค่ 1 วันเท่านั้นก็หยุดไป แต่วันถัดมาก็มีเลือดสีแดงคล้ำคล้ายๆเลือดเก่าออกมาแทน ครั้งนี้ออกมากประมาณ ครึ่งแผ่นผ้าอนามัย และเริ่มมีการปวดท้องเล็กน้อย


วันที่ 2 ที่เลือดสีคล้ำออกมา เริ่มมีลิ่มเลือด และเนื้อเยื่อ ชิ้นเล็กๆ ขนาดประมาณ 1 cm 1 ชิ้น ไหลออกมาด้วย อาการปวดท้องก็ยังไม่มากนัก ชั้นกลัวว่าจะแท้งจึงทำการวัดระดับฮอร์โมนการตั้งครรภ์ว่ามันลดลงหรือเปล่า ปรากฏว่าอายุครรภ์กลับเพิ่มมากขึ้น เป็น 3+ หมายถึงอายุครรภ์มากกว่า 3 week หลังการปฏิสนธิ (แสดงว่ามีการเพิ่มขึ้นของ HCG) 



ฮอร์โมนยังขึ้นอยู่นะ ตอนนี้อายุครรภ์มากกว่า 5 week แล้ว


วันที่ 3 หลังจากมีเลือดคล้ำๆและลิ่มเลือดไหลออกมา ชั้นปวดท้องมากขึ้น และคิดว่ามันเริ่มไม่ปกติแล้วหล่ะ หลายคนอาจจะสงสัยว่าทำไมไม่รีบไปหาหมอ(วะ) จะได้ฝากครรภ์ให้เรียบร้อย ปล่อยให้เลือดออกทำไมตั้งหลายวัน คือระบบที่สวีเดนหมอจะไม่รับฝากครรภ์ จนกว่าจะ 7-8 week และหากเราแท้งหรือมีเลือดออก หมอจะไม่ฉีดยาอะไรให้ทั้งสิ้น หมอถือว่าเป็นขบวนการคัดกรองตามธรรมชาติ สามีสุดหล่อของชั้นพยายามโทรหาเบอร์ของผดุงครรภ์จากหลายๆเบอร์ ทั้งที่เบอร์กลางและเบอร์ของ รพ เพื่อขอให้ชั้นเข้าไปตรวจ แต่ก็ไม่เป็นผลเพราะหมดเวลาจองของวันนั้นๆแล้ว (อาร๊ายยะเนี่ยะ จะไปหาหมอต้องโทรนัดเวลาก่อน วุ่นวายที่สุด) ความรู้สึกของชั้นตอนนั้นคือ เกลียดระบบการรักษาของสวีเดนมาก คนปวดท้องจะตายอยู่แล้วให้โทรนัดอะไรยะ อยากเป็นระบบระเบียบอะไรตอนนี้?? ชั้นถามตัวเองตามประสาคนรวยที่ได้ตั๋วถูกว่า บินกลับไทยเลยดีมั๊ย กลับไปฉีดยากันแท้งที่บ้านเรา (อ่านในเน็ต เห็นใครต่อใครเค้าก็ฉีดยากันแท้ง แล้วบางส่วนก็ท้องต่อได้) สรุปคือความพยายามในการโทรขอนัดเวลาไปหาหมอล้มเหลว ชั้นกับสามีก็ตัดสินใจว่าไปฉุกเฉินกันเลยเหอะ ดูสิจะอะไรยังงัย


ไปถึงแผนกฉุกเฉินตอน บ่าย 2 จนท บอกว่าให้เดินไปแผนกสูติเลย ตอนนี้ยังไม่ปิด (ดีใจจุง) นั่งรอเกือบครึ่งชั่วโมง ก็ได้เจอพยาบาล ชีก็ซักอาการต่างๆ แบบหน้าไม่รับแขกเท่าไหร่ บอกว่าถ้ามีเวลาก็จะได้ตรวจ ถ้าไม่ก็ให้เดินกลับไปห้องฉุกเฉิน (จะให้ชั้นคลานกลับไปก็ได้นะ ชั้นปวดท้องมากๆแล้ว) แต่สักพักคุณหมอใจดีก็เรียกเข้าไปตรวจ ทั้งตรวจเลือด และ ultrasound ผ่านมดลูก คุณหมอแจ้งว่าอายุครรภ์ยังน้อย ยังไม่เห็นถุงการตั้งครรภ์ ปากมดลูกยังปิดปกติดี และเลือดที่ออกเป็นเลือดเก่า ให้กลับบ้านได้ และนัดอีก 2 สัปดาห์ต่อมา 

ถัดมาแค่ 1 วัน เวลาประมาณ 4 ทุ่ม ชั้นปวดท้องน้อยด้านขวากระทันหัน ปวดจนร้าวไปที่หลัง (ชั้นรู้ว่านี่ไม่ใช่อาการปวดขรี้แน่นอน) แต่ไม่มีไข้ ไม่อาเจียน ตอนนั้นคิดว่าท้องนอกมดลูก หรือไม่ก็ไส้ติ่งแน่เลย (เสี่ยงต่อการตายไม่แพ้กันเลยวุ้ย) ส่วนเลือดก็ยังออกเป็นสีคล้ำๆอยู่ ปริมาณครึ่งแผ่นผ้าอนามัยเหมือนเดิม บอกสามีว่าไป รพ ฉุกเฉินกันเหอะ สามีผู้มีใจเย็นยังกับไนโตรเจนเหลว บอกให้ชั้นรออีกหน่อย เผื่ออาการปวดมันจะหายไปเอง ชั้นนอนสังเกตอาการต่อไปอีกครึ่งชั่วโมง พร้อมกับก่นด่าสามีในใจ อาการก็ไม่ดีขึ้นแต่อย่างใด สามีคงกลัวว่าชั้นจะมาตายในบ้านเค้า จึงพาชั้นไป รพ กลางดึก ไปถึงคนไข้เยอะมาก รอเกือบ 3 ชั่วโมงถึงได้เจอหมอ โชคดีที่คืนนั้นมีหมอสูติเข้าเวร 1 คน และสาเหตุที่ต้องรอนานเพราะคุณหมอต้องผ่าคลอดก่อน (ณ จุดนี้ ชั้นเหนื่อยแทนหมอมากๆ) 


คุณหมอคนนี้ทำให้ชั้นรักระบบการรักษาที่สวีเดนขึ้นมาเลย คุณหมอยังเด็กอยู่เลย แต่ตรวจละเอียดสุดๆ และอุลตร้าซาวด์นานมาก คุณหมอบอกว่ามีเลือดออกในช่องท้อง และตรงท่อนำไข่ก็มีลักษณะแปลกๆ แต่อายุครรภ์ยังน้อยจึงเห็นไม่ชัดเท่าไหร่ คุณหมอไม่กล้าฟันธงว่าท้องนอดมดลูก เพราะปกติแล้วการทำ IVF โอกาสที่ตัวอ่อนจะเคลื่อนไปอยู่ที่ท่อควรจะน้อย และปกติจะแสดงอาการประมาณ week 7-8 ไม่เร็วแบบนี้ คุณหมอให้นอน รพ และให้เจาะเลือดดูอัตราการเพิ่มขึ้นของฮอร์โมนทุกๆ 3 ชม คืนนั้นชั้นได้มอร์ฟีน หลับสบายลืมปวด อิ อิ อิ ส่วนสามีก็กลับไปนอนที่บ้าน


วันรุ่งขึ้น คุณหมอที่เป็นหัวหน้าแผนกสูติมาตรวจอีกรอบ พร้อมทั้งแจ้งว่าฮอร์โมน HCG ไม่ปกติ ตอนเข้ามา 6,000 (หน่วยไรไม่รู้) แต่ตอนนี้เหลือ 2,000 น่าจะแท้งแน่นอน (ชั้นก็พอจะเดาได้ เพราะมีเลือดสีแดงออกมาเยอะมากๆ พร้อมทั้งลิ่มเลือดด้วย) ประกอบกับมีเลือดในช่องท้อง และปริมาณฮีโมโกลบินลดลง คุณหมอเกรงว่าจะท้องนอดมดลูกและเสียเลือดมากเกินไป จึงให้ผ่าตัดวันนั้นเลย (ผ่าตัดส่องกล้อง) ตั้งแต่เกิดมานี่เป็นครั้งแรกที่ต้องผ่าตัด และดมยาสลบอะไรแบบนี้ คุณหมอเอาอะไรไม่รู้เป็นปุ่มๆมาติดที่หน้าอก ลำตัว และที่หัว สายระโยงระยาง เหมือนในหนังมากๆ  ชั้นพยายามจะจับเวลาว่า นานขนาดไหนถึงจะหลับ พอคุณหมอพูดว่า "sweet dream" ชั้นก็หลับไปเลย (ไม่ทันได้จับเวลาอะไรเลยวุ้ย) 


ตื่นขึ้นมาก็มาอยู่อีกห้องหนึ่งที่มีทีมหมอและพยาบาลอีกชุด ก็งงๆว่า เอ๊ะ ชั้นเจอหมอยังนะ จำได้ว่าประโยคแรกถามว่า "Did I see the doctor?" หลายคนอาจจะสงสัยว่าแล้วทำไมหล่อนไม่คลำที่พุงหล่อนดูหล่ะยะ ไปถามอะไรหมอ ขอบอกเลยว่าตอนนั้นเคลื่อนไหวไม่ได้เลย ลืมไปด้วยซ้ำว่ามีมือ รู้สึกแค่ปวดท้อง แต่ไม่แน่ใจว่าเพราะอาการท้องนอกมดลูก หรือเพราะหมอผ่าตัด อีกทั้งยังคอแห้งเป็นผงและปวดฉี่เป็นบ้า 


หมอประจำห้องนั้นมาสัมภาษณ์ อาการปวดมี Level 1-10 ให้ตอนนี้เท่าไหร่ เลยตอบไปว่า Level 3 ครึ่งชั่วโมงผ่านไปหมอกลับมาถามใหม่ ให้เท่าไหร่ มอร์ฟีนคงใกล้หมดฤิทธิ์แล้วมั๊ง ชั้นเลยตอบว่าให้ 4-5 ไปเลย หมอก็ฉีดมอร์ฟีนให้ แล้วสักพักมาถามว่าเหลือเท่าไหร่ ชั้นบอกว่า 0.5 หมอหัวเราะใหญ่ บอกว่าทำไมไม่ตอบว่า 0 หรือ 1 ชั้นแย้งไปว่าให้ 0 ไม่ได้เพราะยังมีอาการปวดอยู่ และให้ 1 ก็ไม่ได้ เพราะมันไม่ได้ปวดมากมายนัก (ขนาดอาการปางตาย ชั้นยังคงความเป็นนักวิทยาศาสตร์เอาไว้พอสมควร) แล้วหมอก็ให้ไปฉี่ เพราะต้องการเช็คว่าทุกอย่างยัง Functional อยู่มั๊ย ปรากฏว่านั่งฉี่ไป 10 นาที ออกมาประมาณ 100 ml แค่นั้นเอง แต่ละหยดของมัน บีบหัวใจชั้นมากๆ สุดท้ายหมอบอกว่าโอเคแล้ว ให้เข็นชั้นกลับไปที่ห้องพักฟื้นได้เลย 


พอกลับมาที่ห้องพักรวม ชั้นเข้มแข็งประดุจหินผามากๆ ชั้นโทรศัพท์กลับไทยโทรหาที่บ้าน พร้อมทั้งเมาท์มอยเรื่องอาการต่างๆ อีกทั้งยัง chat กับน้องๆที่ทำงานที่ไทยอย่างสบายอารมณ์ แต่พอมอร์ฟีนหมดฤิทธิ์แล้วนี่สิ มันนรกชัดๆ ตลอดทั้งคืนชั้นต้องลากสังขารอันบอบช้ำ ลุกขึ้นมาฉี่อย่างอยากลำบาก ทุกๆ 2-3 ชม เพราะหมอให้กินน้ำเยอะๆ ร่างกายต้องขับมอร์ฟีนออก แต่เชื่อหรือไม่ยะ ชั้นออกจาก รพ หลังการผ่าตัดเพียง 1 วัน พร้อมหลักฐานซากอารยธรรม รูที่ท้อง 4 รู แถมหมอบอกชั้นว่าจันทร์หน้านี้ (21 กค) ชั้นสามารถไปทำ Lab ที่ฝรั่งเศสได้เลยนะยะ ไม่ต้องเลื่อนหรืองด (กรี๊ดย่ะ...มันเป็นอะไรที่ถึกมากๆ สำหรับผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างชั้น)



รูทั้ง 4 ที่พุงกลมๆของชั้น และผิวหนังที่แตกระแหงนิโหน่ย


หมอเข้ามาคุยด้วยหลังการผ่าตัดบอกว่าต้องผ่าตัดท่อนำไข่ด้านขวาออกเพราะ damage มาก (ขนาดพบเร็ว) และมีพังพืดเยอะมาก จนแทบจะทำให้มดลูกผิดรูป ประกอบกับพบเนื้องอก 2 ก้อน ขนาด 3 cm ติดด้านหลังของมดลูก มีผลทำให้การท้องแบบวิธีธรรมชาติ ไม่สามารถเป็นไปได้เลย และหมอก็ไม่แน่ใจว่าชั้นจะยังสามารถท้องแบบปกติได้หรือไม่ อย่างไรก็ตามหมอยังอยากให้ลองใส่ตัวอ่อน เบอร์ 2 กลับเข้าไปอีกครั้ง ชั้นประทับใจการทำงานของคุณหมอและพยาบาลที่นี่มากๆ ทุกคนทุ่มเทตามหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ ทำให้รักสวีเดนขึ้นมาเลย ถ้าเหตุเกิดที่ต่างจังหวัดที่ชั้นทำงานอยู่ ไม่รู้ชะตาชีวิตของชั้นตอนนี้จะเป็นเยี่ยงไร และการผ่าตัดครั้งนี้ไม่เสียค่าใช้จ่ายใดๆทั้งสิ้น (ดีใจที่สุดตรงนี้ 555)


ตอนนี้อาการดีขึ้นมากจนเป็นปกติแล้ว ส่วนเลือดสีแดงที่น่าจะเกิดจากการแท้ง และไหลออกมาตั้งแต่วันนัดผ่าตัดก็หยุดไหลแล้ว ( (ระยะเวลาที่ใช้ในการพักฟื้นคือ 7 วัน และเลือดออกประมาณ 5 วันจึงหยุดสนิท) ส่วนการเอาตัวอ่อน เบอร์ 2 กลับเข้าไปใหม่คงต้องรอหลังจากมีรอบเดือนปกติ 2 รอบเดือนก่อน  ส่วนภาวะทางด้านจิตใจ ชั้นไม่ได้เศร้าหรือเสียใจอะไรมากนักที่เสียลูกคนแรกไป เพราะคิดว่าเป็นขบวนการตามธรมชาติ และยังโชคดีเหลือหลายที่ยังมีชีวิตรอดปลอดภัย แต่ก็อดเป็นกังวลไม่ได้ว่ามันจะเกิดขึ้นอีกครั้งหรือเปล่า เพราะอ่านในเน็ตเค้าบอกว่าหากเป็นท้องแรกที่ท้องนอกมดลูก ท้องต่อไปมีโอกาสมากถึง 70% ที่จะท้องไม่ครบตามกำหนด และมีโอกาสเกิดกับอีกข้างหนึ่ง ได้มากถึง 10-30% T___T' ชั้นไม่ใช่คนที่จะพูดอะไรไม่มีหลักฐานนะยะ นี่ที่มาของข้อมูลย่ะ  http://www.rtcog.or.th/html/articles_details.php?id=14

หลังจากเอา เอมบริโอ นัมเบอร์ 2 เข้าไปแล้ว ได้ผลเยี่ยงไร ชั้นจะมาอัพเดทให้ฟังใหม่นะจ๊ะ



Create Date : 18 กรกฎาคม 2557
Last Update : 30 สิงหาคม 2558 4:11:57 น. 2 comments
Counter : 3751 Pageviews.

 


โดย: น้องเมย์น่ารัก วันที่: 21 กรกฎาคม 2557 เวลา:20:42:50 น.  

 
เราทำ ivf ที่เมืองไทย อาการเดียวกันเลยค่ะ!!
ท้องนอกมดลูก ใส่รอบ 2 ไม่ติด คงเพราะยังเศร้าอยู่กับรอบแรก รอบที่ 3 กำลังรอใส่อยู่ค่ะ ของคุณเป็นยังไงบ้างแล้วค่ะ?


โดย: กานต์ IP: 27.145.160.88 วันที่: 14 ธันวาคม 2558 เวลา:15:20:50 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

Meawism
Location :
Uppsala Sweden

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]




Friends' blogs
[Add Meawism's blog to your web]
Links
 
MY VIP Friend


 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.