ตะลุยอเมริกา กับพายุร้อยปีที่ไมอามี่

สะพายกล้องข้ามฟ้า หอบปลาร้าท่องโลก ตอน ตะลุยอเมริกา

จากชายหาดสีขาว สาวๆ ในจีสตริง หนุ่มซิกแพควิ่งตามชายหาด กลายมาเป็นพายุร้อยปีไมอามี่

 

และแล้วก็มาถึงวันที่ต้องเอ่ยคำลา เมื่อถึงกำหนดการต้องเดินทางต่อไปสหรัฐอเมริกา ตอนนั้นไม่อยากไปแล้วคือความรู้สึกส่วนตัว ชอบอลาสก้ามาก ทั้งสภาพแวดล้อม ผู้คนที่มีอัธยาศัยดี ไหนจะอากาศที่เริ่มจะสบายมากขึ้น ด้วยอุณหภูมิ 20 องศา แถมยังได้ยินเพื่อนที่อเมริกาบอก ตอนนั้นอากาศร้อนจัด ราวๆ 37 โอ้วววววว ไม่เอ๊า ตรูไม่ไป มันร้อน แต่อิอ้วนมันไม่ยอมนี่สิ สุดท้าย เลยต้องแบกกระเป๋า หอบหิ้วสัมภาระก่อนที่จะโบกมือลาด้วยน้ำตาคลอเบ้า ...ขอดราม่าหน่อยเหอะ...

7 ชม. จาก Alaska to Minneapolis และ อีก 6 ชม. Minneapolis to Atlanta  

เมื่อถึงจุดหมายปลายทางอิฉันก็ต้องมาตื่นตาตื่นใจเหมือนบ้านนอกเข้ากรุง (อีกแล้ว) นี่ถ้าไปคนเดียว หลงทางแน่นอนแบบไม่ต้องสงสัย ก็แหม แค่จะเดินไปเอากระเป๋าก็ต้องขึ้นรถไฟฟ้า แล้วจะไปเช่ารถต่ออีก โอ้วววววว สมกับเป็นเมืองใหญ่จริงๆๆ ยัง ยังไม่พอ ความตื่นเต้นมันเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้นเอง

ทันทีที่สามีเช่ารถเสร็จ เราทั้งคู่ก็ลากกระเป๋าไปถึงรถแวนสีแดงคันงาม ...อ้อ บอกกันนิดหนึ่งนะค่ะ สำหรับคนที่จะเช่ารถขับในต่างประเทศ หลังจากทำเอกสารเรียบร้อย ก่อนนำรถออกใช้งานให้สำรวจตัวรถทั้งด้านนอกและด้านในให้เรียบร้อย หากมีรอยถลอก รอยขูดขีด ให้ถ่ายรูปแล้วนำไปแจ้งศูนย์ทันที อย่าปล่อยไว้เชียว เพราะถ้าคุณนำรถมาคืนแล้วมีรอยนั้นอยู่ ถึงแม้คุณจะไม่ได้ทำให้เกิดรอยแต่เค้าก็คิดเงินกับเรานะค่ะ ขอบอก จะไปเถียงว่าไม่ได้ทำเค้าไม่ฟังค่ะ เค้าฟังที่หลักฐานเท่านั้น ....หลังจากสำรวจความเรียบร้อย พบรอยถลอกท้ายรถ และเบาะด้านใน ก็จัดการถ่ายรูป ไปแนบเอกสาร แจ้งพนักงาน จากนั้นพนักงานก็ทำเครื่องหมายในเอกสารสัญญา รับรอง เรียบร้อยพร้อมเดินทาง

มาต่อที่เรื่องของเรา คราวนี้หลังจากขึ้นรถ ปึง....คาดเข็ดขัดรัดเรียบร้อยเตรียมตัวนอนพักผ่อน...เงียบ...5 นาทีผ่านไปรถยังไม่เคลื่อน อิฉันเริ่มมองหน้าสามี

“ที่รัก ทำไมยังไม่ออกรถนะ”

“กำลังดูแผนที่” สามีตอบพร้อมทั้งก้มมองแผนที่ พยายามอ่านอย่างเต็มที่  

“เอ้า นี่คุณไม่เคยมาเหรอ ทำไมต้องอ่านแผนที่” งง สิค่ะ เพราะตอนอยู่อลาสก้า พอพ่อกระโดดขึ้นรถได้ พ่อก็พาตระเวนชนิดถึงไหนถึงกันไม่ต้องกลัวหลง เออ นั่นสิ  

“ก็นี่เป็นครั้งแรกที่มาที่นี่ ทุกทีเคยแต่นั่งเครื่องบินผ่าน” สามีตอบแบบไม่มองหน้า ส่วนนังเมียนะเหรอ เหวอแดกค่ะ อ้าปากค้าง

กรี๊ดดดดดดด “อิอ้วนนนนนนนนน นี่แสดงว่าคุณยังไม่เคยมาที่แอตแลนต้ามาก่อน มีแต่นั่งเครื่องบินผ่าน แล้วยังใจกล้าหน้าด้านพาเมียมาเที่ยวนะย่ะ” ยังค่ะยัง ยังไม่พอ นอกจากจะไม่เคยมาแล้ว “แล้วจีพีเอสล่ะ คุณเตรียมมาไหม”  

“ไม่จำเป็นหรอกจีพีเอสนะ ผมมีแผนที่” ว่าแล้วก็โชว์แผนที่เล่มหนาปึกให้ภรรเมียดู อืมมม เอานะใจชื้นขึ้นมาหน่อย ไหนขอดูหน่อยสิที่รัก.....

อีอ้วนนนนนนนนนน วีนแตกสิค่ะคราวนี้ “ไม่เคยมาแอตแลนต้ามาก่อน แต่เช่ารถขับ ไม่มีจีพีเอสบอกเส้นทาง มีแผนที่เล่มหนา แต่...MAP 1995” แผนที่ปี 1995 นะค่ะพี่น้อง แล้วปีนี้ปีอะไร ปีนี้ปี 2012 นั่นแสดงว่าแผนที่ที่อิอ้วนมันจะใช้คือแผนที่เมื่อ 17 ปีที่แล้ว โอ้ยยยย หัวใจหล่นไปกองที่ตาตุ่ม นี่ไม่คิดบ้างรึฟะ ว่าแค่ปีสองปี ถนนหนทาง อาคารบ้านเรือนมันก็เปลี่ยนไปแล้ว แล้วนี่ 17 ปี มันจะมีอะไรรอพ่ออยู่บ้างเนี่ย ....

ก็รู้กันอยู่แล้ว ว่าพวกอเมริกันนะอีโก้สูง ดังนั้น คุณสามีที่รัก จึงนั่งยัน นอนยันว่ายังไงฉันก็ไม่ซื้อจีพีเอส และจะใช้แผนที่อันนี้แระ  

ว่าแล้วเราก็ออกเดินทางเพื่อจะไปพบเพื่อนของสามีและไปอินเดียน่าเพื่อพบญาติๆ ของเขา การเดินทางเป็นแบบทรหดอดทน วิวสองข้างทางคือต้นไม้ ท้องฟ้า ฝนปรอยๆ ถึงตกหนักๆ จอดเป็นพักๆ เพื่อเข้าห้องน้ำ เฮ้อ ชีวิตมันช่างแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงกับอลาสก้า แต่ where where is where where มาถึงขึ้นนี้แล้วมันก็ต้องลุยกันละ “หลงทางถือเป็นเรื่องปกติ ไม่หลงทางเลยนั่นสิเรื่องแปลก” 5555+  

หลังจากที่ได้ไปเยี่ยมเพื่อนสองวันที่ Savannah  

“ฉันจะไปไมอามี่” จุดมุ่งหวังของอิฉันคือไมอามี เพราะเป็นแฟนคลับของ CSI: MIAMI ยิ่งได้มาฟังเพื่อนสามีเล่าว่า ทรายละเอียดสีขาว ปลิวว่อนๆๆๆๆๆ ไปหมด โอ้ววววววว จะยังไงก็จะไป คราวนี้ตาฉันมั่งล่ะ แต่ก็ใช่ว่าระยะทางจะใกล้นะพี่น้อง เพราะจาก Savahna เราต้องขับรถถึง 12 ชม. กว่าจะไปถึงไมอามี่ แต่ตอนนั้นมันไม่คิดอะไรแล้ว เพราะถ้าจะไปที่อื่น ต้องขับรถกันจนตายกันไปข้างแน่ๆๆ ไปไมอามี่นี่แระใกล้สุด ว่าแล้วสองคนผัวเมียก็ออกเดินทางทันที  

“ไมอามี หาดทรายสีขาว น้ำทะเลสวยสดใส สาวๆ นุ่งจีสตริงเข้าร่องก้น หุ่นงามๆ หนุ่มๆ ซิกแพคใส่กางแกงขาสั้นวิ่งตามชายหาด โอ้ววววววว” วุ้ยขอเช็ดน้ำหมากหน่อย อิฉันก็นั่งฝันหวานไปตลอดทาง และแล้ว โอ้วลัลล้ามาถึงแล้วไมอามี่ ยิ่งเมื่อผ่านเข้าเขตฟลอริด้า อิฉันก็ยิ่งมีความสุข แหม อีกไม่นาน อีกไม่นาน ฝันหวานตลอดทาง

และเพื่อไม่ให้พลาดโอกาส เรายังได้แวะที่ย่านคนรวย Jacksonville อีกด้วยนะพี่น้อง ข้าวของเครื่องใช้ ของกินที่พัก วุ้ย สมคำบรรยาย แพงได้จายยยยยยยจริงๆๆ 3 ชม. กับการเข้าร้านอาหารหรู เดินดูช้อปหลุย และแบรนด์ดัง ก่อนจะขยับตูดขึ้นรถนั่งเพื่อออกเดินทางต่อไป

 

....ครืนนนนนนนนนนนนน.... ทันทีที่เดินทางไปถึงไมอามี่ เสียงความฝันอันสวยหรูพังทลาย ตามมาด้วยเสียงกดเบอร์โทรศัพท์

“เจ๊ ทำไมไมอามีมันเป็นแบบนี้ละเจ๊ บลาๆๆๆๆๆๆๆ” เสียงเศร้าๆ ตาละห้อยมาก  

“เอ้า นี่แสดงว่าไม่ได้ดูข่าวเลยใช่ไหมเนี่ย...ก็ที่ไมอามี่นะ พายุเข้าหนักน้ำท่วมอยู่ตั้งสองอาทิตย์ นี่น้ำมันพึ่งจะลด เค้ายังเก็บกวาดไม่เรียบร้อยเล้ยยยยย แล้วฝนก็ยังตกไม่หยุดแล้วจะเอาอะไรมางามละน้อง” 5555+ ตามมาด้วยเสียงหัวเราะตามสายอย่างสะใจ เฮ้อ น้ำตาเล็ด อิฉันก็มองหน้าสามีหวังจะได้รับความเห็นใจ ที่ไหนได้ล่ะ  

“เป็นไง 12 ชม. ไมอามี งามไหมที่รัก 5555+” สะใจได้อีกผัวตรู ฮึ่มๆๆๆๆๆ  

จะไม่ให้เศร้าได้ยังไงละค่ะพี่น้อง ก็ในเมื่อตอนที่อิฉันไปถึง ไมอามี่เจอน้ำท่วมหนักถึงสองอาทิตย์ น้ำพึ่งจะลดลง ตามถนนหนทางยังทิ้งคราบสกปรกไว้เต็ม แถมตามชายหาดไม่ต้องพูดถึง ทั้งขยะที่ลอยมากับทะเล ก็เป็นพวกสาหร่าย ปะการังที่หักแล้วลอยมาตามน้ำ แถมปริมาณน้ำทะเลก็ยังขึ้นสูง ผู้คนที่มาเล่นน้ำก็มีจำนวนน้อยมาก ทั้งๆ ที่วันนั้นเป็นวันอาทิตย์ และที่สำคัญ สาวๆ ในชุดจีสตริงนั้น ไม่มี....หนุ่มๆ กล้ามเป็นมัดๆ ในกางเกงขาสั้นวิ่งตามชายหาด ไม่มี.... ฝันสลายกลายเป็นฝุ่น เศร้าได้อีกตรู แต่ก็ไหนๆ ก็มาแล้ว ก็ลงไปถลาเล่นน้ำให้สมอยากจะได้เอาไปประกาศได้ว่า

“คุณนายดูไบมาเหยียบไมอามี่แล้วเฟ้ย....ที่สำคัญ อิฉันก็ได้มาดูพายุร้อยปีของไมอามี่ละค๊า” (พายุครั้งนี้ ถือเป็นพายุที่หนักที่สุดในรอบร้อยปีของไมอามี่ อิฉันเลยตั้งใหม่ซะไฉไลว่า พายุร้อยปีไมอามี่)

หลังจากถ่ายภาพจนพอใจ อิฉันและสามีก็ต้องพาหัวใจที่บอบช้ำฝ่าพายุที่โหมกระหน่ำอย่างหนัก เพื่อเดินทางต่อไป สู้ว้อย สู้ สู้

 

 ข้าวเหนียวอินเตอร์




Create Date : 30 สิงหาคม 2555
Last Update : 30 สิงหาคม 2555 3:58:15 น.
Counter : 6046 Pageviews.

2 comments
  
55555..ฮามากๆกับแผนที่ร้อยปี..อุ๊ย..แซวเล่นค่ะสนุกดีน๊ะไปผิดๆถูกๆกับแผนที่แต่ก็ดีใจด้วยที่ได้เจอเพื่อนๆจนได้..แนะนำให้คราวหน้ามาที่หลุยเซียนาร์กับนิวออลีน..มิสซิสซิบปี้..ไหนๆก็ได้ไปร้อยปีไมอามี่แล้ว..แต่ขอบอกยังงัยก็ยังได้เห็นรูปสวยๆจากไมอามี..
โดย: nat IP: 70.161.95.194 วันที่: 30 สิงหาคม 2555 เวลา:6:26:47 น.
  
โห...พายุแรงแมาก

แต่ท่าทางคุณสามีจะสะใจเบาๆ นะคะ
โดย: wendyandbas วันที่: 30 สิงหาคม 2555 เวลา:11:32:39 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

LadyinterCrazyClub
Location :
Dubai   United Arab Emirates

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 8 คน [?]



...ห้ามมิให้ผู้ใดละเมิด...
ไม่ว่าการลอกเลียน ดัดแปลง ตัดทอนหรือนำส่วนหนึ่งส่วนใด ทั้งข้อความ รูปภาพใดๆ ใน blog แห่งนี้ไปใช้ ทั้งในการเผยแพร่ หรือเพื่อการอ้างอิง โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษร
โดยทั้งนี้เจ้าของบล็อก จะดำเนินการตามคดี ที่กฏหมายบัญญัติไว้สูงสุด
*****ขอบคุณค่ะ******
สิงหาคม 2555

 
 
 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
31