Group Blog
 
<<
กันยายน 2558
 
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930 
 
18 กันยายน 2558
 
All Blogs
 

แล้วเราจะผ่านมันไป ...

แล้วเราจะผ่านมันไป  ...  

ตอนที่ประชุมงานวิจัยแม่โทรมาให้กลับไปดูพ่อ ไม่ค่อยดีแล้ว นั่ง ๆ อยู่น้ำตาจะไหล วิ่งออกไปนอกห้อง โทรบอกแฟนว่าเย็นนี้จะไปประจวบนะให้เอาลูกสาวมาบ้านไวๆ แล้ววันอาทิตย์จะนั่งรถกลับมาทำงาน เล่าตรงนี้เพื่อจะบอกว่าในเมื่อมีธงว่าจะลงไปประจวบ ฯตอนโมโหเรื่องวาระกัลยา เลยถือโอกาสซะเลย เขียนใบลาวันพฤหัส- วันศุกร์ไว้ 2วัน เพราะตั้งใจจะโดดงานประชุมที่รับผิดชอบ ตอนนั้นยังไม่รู้หรอกว่า วันจันทร์ – อังคารถัดไปมันเป็นวันหยุด ช่วงหลัง ๆงานยุ่งซะจนไม่มีเวลาวางแผนข้ามอาทิตย์หรอก พอจะกลับบ้านก็เอางานไปคืนให้เลขางานวิจัยเขียนโน้ตบอกไว้ว่า ไม่สามารถดำเนินการใด ๆต่อได้เนื่องจากมีความจำเป็นต้องไปกระทรวงเรื่องตัวชี้วัดแกล้งหอบแฟ้มตัวชี้วัดกลับบ้านซะ แต่ตอนนั้นคงไม่มีใครนึกว่าวันจันทร์ อังคาร พุธ กัลยาจะโดดร่มหนีงานประชุมวิจัยวันอังคาร ได้ทำก็สะใจซะ เพราะคนที่ให้ความคิดเห็นว่า ที่ให้ระดับ3 ก็เพราะไม่ได้ดำเนินการจัดสอบเอง ก็ต้องมารับกรรมดำเนินการประชุม ในฐานะเลขา ที่ตลกไปกว่านั้น ที่คิดว่าประธานในการประชุมจะเป็นผู้ดำเนินการประชุม ก็ถูกปลัดศธ. เรียกพบดังนั้นเขาจึงต้องดำเนินงานประชุมเอง (ซึ่ง ณ บัดนี้ก็ไม่รู้ว่าได้อะไรมาบ้าง เพราะเซ้งกิจการไปแล้วคงไม่ต้องมาสนใจหรอกว่า กำไร หรือขาดทุน ช่างแม่งมัน ไม่ใช่เรือ่งของเรา) แถมด้วยเรื่องอบรมภาษาอังกฤษเองก็เมลไปที่โรงเรียนบอกว่าวันศุกร์นี้อาจจะงดการเรียนเพราะท่านผู้ตรวจมาแต่ให้โทรถามผอ. เองอีกที และให้ถามต่อว่า จะให้ใครประสานต่อเพราะกัลยาขอยุติการทำหน้าที่ (ยืมมือโรงเรียนก่อกวน ผอ. 55 ) แต่ละเรื่องที่ทำสะใจที่ได้ตอบโต้บ้าง ไม่งั้นช้ำในตาย

กลับมาบ้านสิ่งหนึ่งที่พอใจ และแปลกใจคืออาการที่เจอพ่อแล้วร้องแบบอึดอัดหายไปมันมีแต่ความว่างเปล่า ไม่ได้พอใจนักหรอกกับความรู้สึกนี้ มันเหมือนกับคนเย็นชาแต่ ณ ตอนนั้น นึกขอบคุณจิต ว่าดีแล้วที่รู้สึกเช่นนั้นเพราะแค่นี้ก็ทุกข์เรื่องการถูกระทำพอแล้ว ตลอดสิบกว่าวัน ได้ดูแลพ่อในระดับหนึ่ง ซึ่งบอกกับตัวเองว่าที่คิดว่าจะขึ้นไปกระทรวงเพราะเรือ่งตัวชี้วัดคงไม่ทำแล้ว 1.อายที่ต้องเล่าเรือ่งทั้งหมด สุดท้ายคือการเชือดเนื้อตัวเองครั้งแรกครั้งเล่า 2. เอาเวลาอยู่กับพ่อดีกว่า 3. ฟ้าคงอยากทดสอบอะไรเรามั๊ง ... ซึ่งรอเวลาโลกชดเชยให้อยู่ ... ตอนจะกลับภูเก็ตไปไหว้พ่ออาการเดิมก็กลับมา ไม่สามารถนั่งคุยได้เลยไหว้เสร็จรีบออกมา มันจะร้องแบบโลกจะแตกกลัวพ่อตกใจ

คนเราพอเวลาทุกข์มันก็จะแสวงหาคำตอบใช่ไหม ครั้งนี้ได้ญาติผู้ใหญ่อายุ สองพันกว่าปี บอกว่า กลับไปให้ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ก้มหน้าก้มตาทำงานไป ให้คิดอย่างเดียวว่า เวลาพ่อตายจะได้มีเงินไปทำศพพ่อ (เวลาทุกข์เรื่องทำงาน ญาติผู้ใหญ่ไม่เคยพูดเข้าข้างเราเลย ว่าเขาผิดมีแต่สอนเราว่าควรทำอย่างไร) นั้นคือคำตอบของเรื่องนี้

กลับมาที่ทำงานที่คิดจะทำเอาคืนร้อยแปดพันเก้า จึงไม่ทำสักอย่างได้แต่หวังว่า ใครอย่าได้เอ่ยออกมาเชียวเดี๊ยวกัลยาของขึ้น ปรี๊ดแตก แล้วแม่จะรวนทั้งเขตเลย

จบแล้วเรื่องนี้ รอเรื่องต่อไป

                                                                        2 ส.ค. 2553




 

Create Date : 18 กันยายน 2558
0 comments
Last Update : 18 กันยายน 2558 14:25:21 น.
Counter : 316 Pageviews.

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


ภูเก็ต-ป่าตอง
Location :
ภูเก็ต Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 6 คน [?]




ข้าเจ้าเป็นสาวภูเก็ต แต้ๆ กะเจ้า

Friends' blogs
[Add ภูเก็ต-ป่าตอง's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.