P i z z a R a n g e r
Group Blog
 
<<
พฤศจิกายน 2551
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30 
 
12 พฤศจิกายน 2551
 
All Blogs
 
P i z z a R a n g e r # 3

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

"(ว้ากกกก ออร์เดอร์ไหลสุด ๆ ต้องรีบกลับร้านด่วน ๆ)" วันนี้แทบไม่ได้พักเลย ออร์เดอร์ตรึม เนี่ยเพิ่งส่งเสร็จก็ต้องรีบกลับร้าน เหนื่อย ๆ

ในซอยนี้ทางแคบมาก รถยนต์แทบสวนกันไม่ได้ มีวินมอไซค์ข้างหน้า ผมขับตามมันมาไม่ห่าง

"(มอไซค์วินคันข้างหน้ามันทำอะไรของมันฟระ?)" ขับอยู่ดีดีนึกจะเบรกก็เบรก อะไรของมัน ทำใมไม่ตีไฟเลี้ยวซะก่...."โครมมมมมมมมมมมมมมม"




มันจอดรับผู้โดยสารแบบนี้เลยเหรอ นึกจะจอดก็เบรกกันอย่างนี้เลยเหรอ จูบตรูดมันเต็ม ๆ เลยล่ะสิเรา ......... (ง่า.. T_T" ..)
------------------------------------------------
------------------------------------------
------------------------------------
--------------------------------
-----------------------------
---------------------------
------------------------
----------------------






------------------------ หลายสัปดาห์ผ่านเลย... --------------------

"เฮ้ยหมู ว่าไงพวก ไม่เจอกันตั้งนานไปเรียนเป็นไงมั่งฟระ.. " วันนี้ผมมาเดินซื้อของที่ร้าน อันอัน เป็นร้านสโตร์ที่ราคาถูกดี เจอไอ้หมู เพื่อนยาก
มันเอนท์ติดที่มหาวิทยาลัยของรัฐมีชื่อแห่งหนึ่งที่ภาคใต้มา ไอ้เจ้านี่มันเทพใช่เล่น มันเคยเรียน ๆ เล่น ๆ อยู่พักนึงแล้วก็ Drop ออกมา ตอนหลังอยากเรียน
อีกก็สอบ Admission เข้าไปเรียนต่อหน้าตาเฉย บ้าจริงเอากะมัน

"เออ กุปิดเทอม เพิ่งกลับมา แล้วมรึงล่ะสบายดีรึป่าว"

"โอย สบายกะผีอะไร งานไม่ได้ทำเด่ะช่วงนี้"

"อ้าวใมฟระ"

"รถแหกหมดเลยดิ ชนกะวินมอไซค์มา"

"รถแหกแล้วมรึงไม่เป็นไรเลยรึไง"

"ไม่เป็นHaอะไร เข้าโรงบาลสิวะ ดีนะที่กุทำประกันอุบติเหตุไว้ ไม่งั้นแย่"

"อ้าว แล้วบริษัทของมรึงไม่ได้ออกค่ารักษาให้เหรอวะ"

"ไม่รู้ว่ะ.. ตอนนั้นประกันมาเคลม บอกว่ากุเป็นฝ่ายผิด เพราะชนท้ายเขา เลยคุ้มครองให้เฉพาะคู่กรณี ส่วนตัวกุก็รับผิดชอบตัวเอง"

"อ้าว ไหงงี้วะ เวลางานไม่ใช่เหรอ"

"เออ ไม่รู้ว่ะ สรุปก็คือรถพัง แล้วตัวกุก็เจ็บ ดีนะที่กุเอาเงินเดือนซื้อประกันอุบัติเหตุไว้เมื่อเดือนก่อน ไม่งั้นเจ็บตัวฟรีแน่ว่ะ "


"ตอนนี้มรึงก็เลยว่างจัดเลยดิ รถแหกทำงานไม่ได้เลย แล้วจะหาเงินที่ใหนซ่อมล่ะเนี่ย"

"เออดิ ก็ว่าจะปรึกษามรึงสักหน่อย"

"อ้าวงานเข้าเลย เจอหน้ายืมตังค์เลยแสร่ด เท่าไหร่"

"2,000"

"โอเค พรุ่งนี้มรึงกะกุไปร้านซ่อมกัน"

"ขอบใจมากเพื่อน" เพื่อนกันจริงมันต้องแบบนี้ครับ มีก็แบ่งให้กัน ไม่ต้องพูดอะไรมากความ


------------------------------------------


หลังจากซื้ออะไหล่และสั่งงานซ่อมตามจุดต่าง ๆ เรียบร้อยแล้ว ร้านก็ซ่อมไป ผมก็มานั่งกะมันที่ร้านกระเทียม กิจการของบ้านมันนั่นแหละ
ช่วยมันขายของสักหน่อย (มันอุตส่าห์ให้เงินยืม หุหุ) นั่งจับเจ่าอยู่สักพักก็มีสาวร้านพิซซ่ามาป้วนเปี้ยนแถว ๆ ตลาด

"ดูนั่น ไอ้หมู PizzaGirl เด็กใหม่รึไงนะ น่ารักด้วย"

สาวผิวเข้ม(ดำ) น่ารัก พูดเก่ง คนนี้ใครนะ สงสัยเด็กใหม่

"รับพิซซ่าสักถาดใหมคะ ตอนนี้เรามีโปรโมชั่น ซื้อ 1 แถม 1ค่ะ เพียงสมัครสมาชิก 99 บาท ก็ใช้สิทธิ์ได้เลยค่ะ"

"ไม่ละคับ กินเบื่อแล้วพิซซ่าเนี่ย ผู้จัดการให้มาหาออร์เดอร์เหรอ"

"ค่ะ วันนี้พี่เขาให้มาขายบัตร 10 ใบ เพิ่งจะได้ 3 ใบเอง"

"สู้ ๆ พยายามเข้านะ"

"ค่ะ ขอบคุณค่ะ ไปละ"

"เฮ้ย หมู น่ารักดีมั้ยฟระ"

"เออ ก็ดี ดำไปนิดส์..." "ว่าแต่มรึงจะไปทำงานเมื่อไหร่"

"รถซ่อมเสร็จก็ไปทำเลย"

"มรึงไม่ลองเปลี่ยนงานดูฟระ"

"กุชอบงานนี้ว่ะ มันเป็นงานที่กุถนัด ได้เจออะไรใหม่ ๆ แปลก ๆ ได้บริการลูกค้า ทำแล้วรู้สึกสนุก"

"สนุกเนอะ รถคว่ำเน่าทั้งรถทั้งคน มานั่งเลียแผลอยู่บ้านเนี่ยนะ" "ไม่หางานที่มันดีดี สวัสดิการดี ๆ ทำไปเลยฟระ พวกเมสเซนเจอร์ก็ได้ เขาทำประกันให้
ค่าน้ำมัน,ค่าสึกหรอเขาก็ให้ต่างหาก มีค่าเที่ยวให้อีกด้วย" "งานของมรึงพลาดมาก็ตายฟรี"

"ตายฟรีไร ไม่ฟรี ถ้าตายเขาเป็นเจ้าภาพจัดงานศพให้นะเฟร้ย"

"มรึงอยากให้เขาจัดให้มรึงรึป่าวล่ะ แสร่ด..." "ถ้าจะมรึงทำก็ระวังตัวหน่อยแล้วกัน"

"เออ ขอบใจที่เป็นห่วง"

"กุไม่ได้ห่วงมรึง กุห่วงเงินกุ มรึงตายแล้วใครจะใช้หนี้กุฟระ"

"แสร่ดนี่...."




-*-*-*-*-*-*-*-*
*-*-*-*-*-*-*-*-
10.45 น.
ณ ร้าน SuperPizza ผมกลับมาอีกครั้งหลังจากหยุดงานไปเป็นเดือนเพราะอุบัติเหตุ วันนี้ซ่อมรถมาแล้ว ใหม่เรี่ยมเอี่ยมอ่อง ทั้งซ่อมแซมและตกแต่งมาเสร็จในตัว
โดยมีไอ้หมูเป็นนายทุนให้การสนับสนุนปัจจัยในการบูรณะมัน เจ้าเวฟสุดเท่(เหมือนเจ้าของ) แต่งแบบ Motard เครื่องคว้านใหม่ ลูกสูบขนาด 53 มม. แฟริ่งชุดสีทำสีใหม่
หาเก็บอันที่เขาขว้างทิ้งไว้หลังร้านหรือตามป่า เอามาพ่นสีดำด้าน สุดเท่ ล้อหน้า 1.60 x 17 นิ้ว ล้อหลัง 1.85 x 17 นิ้ว DID ยางใหญ่ 80 / 90 - 17 (เขาขว้างทิ้งไว้จิ๊กเอามาใส่)
ยกสูงหน้าหลัง ฯลฯ ทำใมหมดทั้งคัน ขี่มานี่ หล่อ(ลงเบื๊อย)ขึ้นเป็นกอง ๆ (ขรี้)
ต้องขอขอบคุณ ทั่นหมู มา ณ ที่นี้

เปิดประตูเข้าไปในร้าน ไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศปะทะตัวเย็นชื่นใจ เจอพี่เชียร ผู้ช่วยผู้จัดการผิวสีหมึก นั่งทำงานอยู่ที่เขียงเชือดลูกค้า เอ๊ย โต๊ะคิดเงินอยู่พอดี
"พี่เชียร สวัสดีครับ" พีเชียรรับไหว้ตามมารยาท แล้วกล่าวว่า

"ไงก๊อบ หายหน้าไปนานเลย รถซ่อมเสร็จแล้วใช่มั้ย"

"ครับ" "วันนี้ออร์เดอร์ไหลมั้ยครับ"

"ยัง ๆ เรื่อย ๆ อยู่"

ผมถามไปงั้นแหละตามมารยาทไม่รู้จะคุยอะไร ถัดจากโต๊ะคิดเงินเข้าไปในร้านจะมีตู้ทำความเย็นสเตนเลสหลังใหญ่ ซึ่งมี "แผงวิน" ติดอยู่ที่ประตูตู้ ผมหยิบวินหมายเลข 8 เสียบลงไปในช่อง เพื่อไว้
ดูว่าใครมาก่อนมาหลัง มาก่อนก็ไปก่อน มาหลังก็ไปหลัง มีหมายเลข 5 และ 9 อยู่ก่อนหน้าผมแล้ว ...

ตามมา ! ผมจะพาเดินเที่ยวที่ร้าน ตรงกลางร้านจะเป็น "โต๊ะ make" เป็นโต๊ะสเตนเลสขนาดใหญ่ สำหรับ make pizza มี "หลุม" สำหรับใส่เครื่องพิซซ่าต่าง ๆ ผัก,หมู,กุ้ง,ปลาหมึก,ชีส,อีกสารพัด
โต๊ะนี่คือที่ทำงานของ PizzaGirl ตำแหน่ง Make นั่นเอง พวกเธอคือคนสำคัญที่สุดในร้าน ไม่มีพวกเธอลูกค้าไม่มีพิซซ่ากินนะเออ พวก make วัน ๆ หนึ่งทำงานกันเหนื่อยมาก เรียกว่าเป็น "กรรมกรห้องแอร์"
ของแท้เลยล่ะ ได้แค่ค่าแรงรายชั่วโมง (25บาท) ทิปก็ไม่ได้ ตำแหน่งนี้ไม่ได้เป็นกันง่าย ๆ ฝึกเป็นเดือนกว่าจะคล่อง พวกเธอต้องทำเป็นทุกอย่าง ตั้งแต่ผสมแป้ง นวดแป้ง ตีแป้ง เอาแป้งใส่ pan , Proof แป้ง
ทำขอบใส้กรอก ขอบชีส หั่นผัก บางครั้งก็ขูดชีส มีเลือดซิบๆ ถ้าชีสสีแดงไปหน่อยอย่าว่ากัน(ล้อเล่น) เตรียมสับปะรด เตรียมซอส โทเมโทเพสท์ โทเมโทไดซ์ เตรียมขนมปังกระเทียม ฯลฯ งานเยอะมาก ๆ
ทำใมค่าแรงพวกเธอถูกจัง ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน นี่ยังไม่รวมจำสูตรพิซซ่าอีกไม่รู้กี่สิบหน้า พวกเธอจำได้หมดว่าแต่ละหน้าใส่อะไรบ้าง แล้วพวก make InW ๆ นี่เมคพิซซ่าเร็วมาก ถาดนึงนี่แค่ 2 นาทีเป็นอย่างช้า

อ๊ะ ๆ เจอน้องคนเมื่อวันนั้นด้วยล่ะ นั่งหั่นผักโชะ ๆๆอยู่หลังร้าน

"ไง วันนี้ออร์เดอร์ไหลมั้ย ?"

"ยังเลย ก็เรื่อย ๆ"

"ว่าแต่ชื่ออะไรเหรอ จะได้รู้จักกันไว้ เรากอล์ฟ อายุ 21 (โสด)"

"เราอั๋นอั๋น"

"คิคิ ...."

"ไร ?"

"ป่าว ชื่อเท่ดี คนอะไรชื่อยังกะร้านขายของ 555..."

"ซะงั้น..... ชื่อเขาออกจะเท่"



หลังร้านจะมีอ่างล้าง pan แพนพิซซ่าที่ใช้เสร็จแล้วจะทยอยเอามาไว้ที่นี่ pizzarider คนใหนว่างจัดก็มาล้าง
(ทุกคนจะต้องมีงานทำตลอดเวลา ใครชอบทำตัวเป็นคนว่างงานเด๋วทั่น’ผู้จับกัง’จะหางานพิเศษแปลก ๆ ให้คนขี้เกียจทำ)
สำหรับผมแล้ว การล้างแฟน เอ๊ย ล้างแพนนี่ล่ะงานถนัด (ยังมะมีแฟนให้ล้าง อิอิ) เวลาว่างผมจะเข้ามาเสียบ
อ่างล้างแพนทันที ชอบ ไม่ต่องวุ่นวายกับใครดี ยืนล้างคนเดียวคิดนี่คิดนั่นคิดสั้นคิดลึก ยืนฟุ้งซ่านอยู่คนเดียวไม่เกี่ยวกับใคร (ผมไม่ชอบให้ใครมาช่วยล้างด้วย เพราะ...?)
อ่างล้างแพนที่ร้าน Take - away (ร้านส่งอย่างเดียวไม่มีที่นั่งกิน) (อยากนั่งกินเชิญปูเสื่อหน้าร้าน) นั้น จะเป็นระบบ’อัตโนมือ’
คือใช้มือล้าง ไม่ใช่เครื่องล้างอัตโนมัติ ซึ่งมีเฉพาะร้านนั่งกิน การล้างแพนนี่ผมมีวิธีเฉพาะของผมนะ ผมได้ชื่อว่าเป็นคนล้างแพนสะอาดที่สุดในบริษัทพิซซ่าทั้งปวง (อะไรจะขนาดนั้น)
(สะอาดกว่าล้างเครื่องอัตโนมัติอีกเชื่อป่าว ?) ปกติอ่างล้างแพนจะมีสองอ่าง อ่างที่ 1 เอาไว้แช่ล้าง และอ่างที่ 2 เอาไว้พักน้ำ มีอยู่สองอ่างมันจะไปสะอาดอะไร(ฟระ)
ถ้าจะให้สะอาดก็ต้องบริหารจัดการให้ดี ดูวิธีของผมเป็นตัวอย่าง อันดับแรกเปิดน้ำให้เต็มทั้งสองอ่าง อ่างแรกที่แช่ไว้ก็ล้างแพนไปตามปกติ ขัด ๆ ถู ๆ ด้วยน้ำยาให้สะอาด
จากนั้นก็จุ่มลงไปในอ่างแรกนั่นแหละ จุ่มก่อนทีหนึ่งแล้วค่อยเอาใส่อ่างที่สองซึ่งเป็นน้ำสะอาด ทำแบบนี้ไปเรื่อย ๆ จนหมดหรืออ่างที่สองเต็ม พอเต็มแล้ว
เราก็ย้ายก้นไปอ่างที่สอง นำแพนที่พักไว้ขึ้นมาลูบ ๆ เอาน้ำยาที่อาจตกค้างอยู่ออกให้หมดก่อนแล้วค่อยเอาขึ้น แต่ก่อนที่จะเอาขึ้นผึ่ง ขั้นตอนนี้สำคัญมาก
ให้ท่านใช้สกิล [Dog smell lv.99] ดมครับดม ผมจะสูดดมกลิ่นแแพนว่าสะอาดหมดจดประเภทไร้กลิ่นติดแพนไร้สารตกค้างหรือไม่ ?
ตามปกติเคมี หลาย ๆ ชนิด ไม่มีกลิ่นโดยธรรมชาติของมัน แต่ที่มีกลิ่นคือโรงงานที่ผลิตเขาใส่กลิ่นเอาไว้ (ใส่ไว้เพื่อให้ผมเอาไว้ดมนี่ล่ะ) ถ้ามีกลิ่นอยู่
ก็แสดงว่ายังมีสารตกค้าง ผมก็จะนำไปล้างน้ำเปล่าใหม่อีกรอบ ลูกค้าจะได้กินพิซซ่าที่สะอาด ๆ ไม่มีสารเคมีตกค้างเป็นโปรโมชั่นสมนาพระเดชพระคุณ
นี่ล่ะคือความลับการล้างแพนของผมที่ไม่มีใคร(คิดใส่ใจ)จะเลียนลอกแบบ ไปแนะนำเขา เขาก็หาว่าไปสั่งไปสอนเขา (ให้มันได้อย่างนี้สิฟระ)
ถ้าคนอื่นล้างนะอ่างที่สองจะมีฟองเยอะมาก ๆ แต่ถ้าผมล้างล่ะก็น้ำสองใสแจ๋วเลยล่ะ ผมจึงไม่ชอบให้ใครมาช่วยล้าง ขอล้างคนเดียวดีกว่า.....

ผมเคยโดนผู้จับกังบ่นหลายครั้งว่าเป็นคนทำอะไรเชื่องช้า ล้างแพนเร็ว ๆ หน่อยไม่ได้รึไง(ฟระ) ล้างทีเป็นชั่วโมง ๆ ....
นี่ล่ะคือสาเหตุ (ทำดีก็โดนด่าเนาะ..) ไม่เป็นไรหรอกขอให้ลูกค้าได้กินพิซซ่าอร่อย ๆ สะอาด ๆ โดนด่าแค่นี้สีทนด๊ายย.............!










เสียงของพี่เชียรเรียกผมจากหน้าร้านมาว่า..

"เฮ่ยก๊อบ ไปเรียก R5 หน่อยซิ ออร์เดอร์ออกแล้ว"

"ครับ" ไรฟระ คนกำลังล้างแพนอย่างมีความสุข เพลิน ๆ ออร์เดอร์ตามวินของหมายเลข 5 ออกซะแล้ว ผมต้องวิ่งขึ้นไปเรียกมันซึ่งกำลังพับกล่องพิซซ่าอยู่ชั้น3 ลงมาแล้วล่ะ

ผมวิ่งไปทื่บันไดแล้วก็แหกปาก

"R5 ออร์เดอร์ออกแล้ว ! คุณบ๊อบ ออเดอร์ออกแล้ว !" "..........................................................................." "R5 ออร์เดอร์ออกแล้วโว้ยยยยยยยยย !!!!!!!"

ทำใมมันไม่ขานรับฟระ ....วิ่งขึ้นไปดูซิ.. ?! (ต้องให้เหนื่อยอยู่เรื่อยเลย)

พิซซ่าไรเดอร์หน้าตากวน(ตรีน)หมายเลข 5 คุณบ๊อบ กำลังนอนพักผ่อน(อู้)เอกเขนกรับลมอยู่ที่ริมระเบียงชั้นสาม ช่างมีความสุขเสียยิ่งกระไร.... ??

"แหม มีความสุขจังนะ ออร์เดอร์ออกแล้ว!"

"หือ ออกแล้วเหรอ ขอบใจ ๆ" พิซซ่าไรเดอร์จอมขยันลุกขึ้นเดินเกาหัวแกรก ๆ ลงไป........

*-*-*-*-*-*-*-*

ล้างแพนเสร็จแล้ว ตอนนี้ยังไม่มีงานให้ทำ ก็มานั่งพักหลังร้าน คุยกับอั๋น คุยไปคุยมาก็สนุกดีนะ
อั๋นเป็นคนเปิดเผยจริงใจดี เพิ่งจะรู้จักกันแต่คุยได้เหมือนคนรู้จักกันเลย (เอ๊ะ ยังไง..?)

"แล้วอั๋นจะเรียนต่อที่ใหนล่ะ"

"ยังไม่รู้เลยอ่ะก๊อบ"

"คุยเก่งแบบนี้อยากทำอาชีพอะไรล่ะ"

"อั๋นอยากเป็นนักข่าว"

"นักข่าวเหรอ เออ ๆ เหมาะกับอั๋นดี มาเรียนที่รามด้วยกันกับเรามั้ย...?"

"รามเหรอ จะดีเหรอ"

"ดีสิ อยากเป็นนักข่าวก็ต้องคณะสื่อสารมวลชน"

"อืม ค่าเรียนแพงมั้ย"

"ไม่แพง ๆ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะเอาคู่มือนักศึกษามาให้ดู"

"ได้ ๆ ขอบใจนะ"

"ไม่เป็นไร ๆ"

"R8 Pizza ออกแล้ว!!!!!"

"ครับ ๆ"


*-*-

หลังจากใส่เสื้อแจ็คเก็ตเสร็จแล้วผมก็เดินมาที่โต๊ะ Cut ที่อยู่ข้าง ๆ เตาอบไฟฟ้าขนาดใหญ่ มีพิซซ่าถาดกลาง 2 ถาดค่อย ๆ คลานออกมาจากสายพานบนเตา
ผมสวมถุงมือพลาสติกแบบใช้ครั้งเดียวทิ้ง แล้วใช้คีมหยิบคีบแพนพิซซ่าออกมาวางไว้ที่โต๊ะคัท และใช้เกียงพิซซ่าช้อนพิซซ่าออกมาวางไว้บน’เขียง pizza’
ซึ่งเป็นไม้บางขนาดใหญ่ บนเขียงซึ่งมีการตีตารางขนาดต่าง ๆ ไว้ เพื่อวัดพิซซ่าเวลาตัดจะได้มีมาตรฐานใกล้เคียงกัน ยากเหมือนกันนะการตัดพิซซ่าให้มีขนาดเท่ากันเนี่ย
ผมวางลงไว้ตรงกึ่งกลางของเขียง วัดจากตารางนั่นแหละ ผมจะใช้ ’pizza cutter’ ซึ่งคือมีดตัดพิซซ่าที่มีลักษณะครึ่งวงรี ขนาดใหญ่จับได้สองมือ บรรจงตัดลงไป
ตามขนาดของพิซซ่า อย่างอันนี้ขนาดกลางก็ตัด 3 ครั้ง (หกชิ้น) ถ้าขนาดใหญ่ก็ 4 ครั้ง (แปดชิ้น) ลูกค้าสั่งได้ว่าจะให้ตัดกี่ชิ้น สมมติว่ามี 4 คน แต่สั่งขนาดกลาง
จะสั่งให้ตัด 8 ชิ้นก็ได้ (เพื่อป้องกันการรบราฆ่าฟันกันเพื่อแย่งชิงพิซซ่าที่ไม่ลงตัว) หรือลูกค้าประเภท Hard core สั่งถาดใหญ่แต่ตัด 4 ชิ้นก็ได้ ชิ้นใหญ่บะเริ่มสะใจจ๊อด (เพ่เอ๊ย..กินหรือยัดห่ๅฟระ...!?)

"ชั่บ!! ชั่บ!! ชั่บ!!" ตัดเสร็จแล้ว สวย ๆ ผมนำกล่องพิซซ่าที่เตรียมไว้แล้วมาเปิดฝาออก ใช้นิ้วมือดันพิซซ่าไปไว้ที่มุมขอบเขียง จากนั้นก็ยกเขียงมุมที่มีพิซซ่าเฉียงลงไปที่กล่องพิซซ่าแล้ว’กระตุก’ 1 ครั้ง

"ควับ!! " อืม.... ลงล็อกพอดี สวย ๆ ผมหยิบสิ่งของขนาดเล็ก มีลักษณะคล้ายโต๊ะที่มีสามขา ทำจากพลาสติกลงไปเสียบไว้ตรงกลางพิซซ่า เพื่อป้องกันกล่องยุบเวลาส่ง เอาล่ะเสร็จแล้วล่ะ ปิดกล่อง....

พิซซ่ามีสองถาดผมทำซ้ำขั้นตอนเดิมอีกครั้ง.......

*-*-*

"R8 Order 19 พิซซ่าฮาวายเอี้ยนหนึ่งถาด ซูเปอร์ฯหนึ่งถาด โคล่า1.25 1 ขวด สลัดซอสเธาซันด์ไอส์แลนด์ 1 ชุด เหลือเวลา...... 17 นาทีครับ"

ผมกล่าวทวนออร์เดอร์ (ตามกฏ) อีกครั้งพร้อมตรวจดูด้วยว่าของครบตามใบเสร็จหรือไม่ เมื่อครบแล้วผู้จับกังจะคีย์ออร์เดอร์ที่คอมฯ จะมีใบเสร็จออกมาอีก 2 ใบ ให้ผมหนึ่งใบ ผมฉีก
ต้นขั้วเอาไว้แล้วใส่เก๊ะ เก็บไว้เพื่อตรวจสอบต่อไป ..... // ผมนำของทั้งหมดแบ่งใส่ถุง และนำมันใส่ไว้ที่กระเป๋าอุ่นไฟฟ้า(OWEN)ที่เสียบไฟชาร์จไว้บนตู้เก็บกระเป๋า การใส่จะต้องใส่พิซซ่า
เข้าไปก่อน ตามด้วย side order (ปีกไก่อบ , ขนมปังกระเทียม , ฯลฯ ,สลัดกับไอศครีมไม่ต้องเอาไปใส่นะ !!) เพื่อป้องกันการลืมของ (เกิดขึ้นได้บ่อย ๆ) เอาล่ะปิดกระเป๋า พร้อมส่งแล้ว !! !!


"ขับรถดีดีเด้อ...." พี่เชียรสั่งลาผม

"ครับพี่" "เดี๋ยว ยังไปไม่ได้"

"อะไร..?"

"เบิก FLOAT ครับ"

"เออ ใช่ ลืมทุกทีเลยนะมรึง" พี่เชียรเปิดเก๊ะหยิบถุงเงินทอนให้กับผม "เซ็นชื่อด้วย.."

*-*-*-*-*-*

"โคตรไกลเลยฟร่ะ...." นี่ล่ะร้านพิซซ่าที่ไม่ได้อยู่กรุงเทพ โซนรับผิดชอบไกลมาก วิ่งกัน 3 อำเภอ ออเดอร์นี้ผมมาส่งที่ ตำบล K.D. ซึ่งไกลจากร้านมาก ๆ
จาก 3 แยก B.B. พุ่งตรงมา K.D. ใช้ระยะทางถึง 8 กิโลเมตร และไปวนหาบ้านลูกค้าอีก ไม่รู้กี่โล เหลือเวลาอีกไม่เท่าไหร่แล้วล่ะ ซอย M. อยู่ใหนน้า...
................................. เจอแระ น่าจะใช่ซอยนี้ เลี้ยวโลดดดด........
" อืม..." เขาเขียนว่ากลางซอยจะมีบ้านเดี่ยวอยู่กลางไร่ กลางซอย เอาอะไรมาวัดฟระ ซอยโคตรลึก เลย ผมขับไปตามถนน 2 เลนแคบ ๆ ข้างทางมีไรนาบ่อกุ้งบ่อปลาอยู่ทั่วไป
วนไปวนมาอยู่สองรอบแระไม่เจอบ้านเดี่ยวสักหลัง ที่คับคล้ายคับคราก็มีเจ้าเพิงหมาแหงนผุๆหลังนี้ล่ะที่อยู่กลางไร่ผักบ่อปลา นั่นไงมีลุงตัวดำ ๆ คนนึงเดินออกมากวักมือเรียกผมอยู่
พร้อม ๆ กับเด็กผู้ชายอายุประมาณชั้นประถมอยู่สามคน ....(บ้านเดี่ยวตรงใหน(ฟระ) นี่มันเพิงหมาแหงนชัด ๆ !!!) เด็ก ๆ เหล่านั้นท่าทางดีใจกันมาก วิ่งเข้ามาล้อมผมไว้ใหญ่เลย

"พิซซ่า พิซซ่า พิซซ่า!!!!"

"ยอดมนุษย์พิซซ่าแมนมาแล้ว เย้ ๆ กำลังหิวพอดีเลย (ง่ะ มะใช่ตัวการ์ตูนนะ... -_-"....)

"เท่าไหร่หนุ่ม..."

"ครับ สวัสดีครับ ผมพิพัฒน์พงศ์จาก SuperPizza นะครับ ที่นี่บ้าน(เพิงหมาแหงน)คุณ ชัย นะครับ"

"ใช่ ๆ"

"เวลาจัดส่งคือ 11.30 นะครับผมขอทวนรายการอาหารนะครับ มีพิซซ่าฮาวายเอี้ยนและซูเปอร์เดอลุกซ์นะครับ
และโคล่า1.25ลิต และก็สลัดนะครับ ทั้งหมด...659 บาทครับ" (อู้ฮู้ ชาวไร่คนนี้รวยจังแฮะ สงสัยเพิ่งขายปลาได้)

"อ้ะ ๆ ไม่ต้องทอน ทิป ๆ" ลุงส่งเงินมาให้ผม 740 บาท

"ขอบพระคุณมากครับลุง" ผมยกมือไหว้ลุงงาม ๆ หนึ่งครั้ง ได้ทิปอีกแล้ว ดีใจ....(มาส่งที่K.D.นี่เพิ่งจะได้ทิปครั้งแรกนะเนี่ย ปกติลูกค้าแถวนี้ไม่เคยได้ทิปเลย ไปกลับ 20 กิโลกว่า ๆ ถ้าไม่ได้ทิปล่ะก็ "เจ๊ง" ครับ)


"ยอดมนุษย์พิซซ่า ยกหน้าให้ดูหน่อย" "ใช่ ๆ ยกหน้าหน่อย อยากดูพิซซ่ายกหน้า !!" งานเข้าล่ะสิ เด็ก ๆ อยากดูผมยกหน้า

"หงืด..." ผมเงยหน้ามองท้องฟ้า.....

"อ๊ากกกก ไม่ใช่ยกหน้าแบบนี้ อันนี้เขาเรียกเงยหน้าแล้ว เอาแบบยกล้อหน้า ๆ อ๊ะ"

"อ้าวเหรอ อ่ะ ๆ จัดให้..."

"เย้ ๆๆๆๆๆ" เด็ก ๆ พวกนั้นสนุกกันใหญ่ เอาฟระ ยังไงก็ลูก(ของลูก)ค้า ต้องตามใจกันหน่อย .....

ผมเร่งเครื่องรีดคลัทช์ เมื่อได้จังหวะผมปล่อยลัทช์ทันที รถของผมยกล้อกระโจนออกไปเยี่ยงอาชา....

"บรื๊น ๆๆๆ " "เย้ ๆๆๆๆๆๆ"



*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
"R8 กลับมาแล้วครับ "

"เปย์เงินน้อง"

"ครับ" การ Pay เงินคือการนำเงินที่เก็บจากลูกค้ามาจ่ายที่ร้าน บางครั้งที่ยุ่ง ๆ จนไม่มีเวลาเปย์
จะมีเงินอยู่กับตัวถึง 2 หมื่นบาท ฉะนั้นควรจะเปย์บ่อย ๆ เพื่อกันการสูญหาย (ประจำเลย) (ทิปไม่ต้องเปย์นะ ได้แล้วเงียบ ๆ ไว้ อิอิ)

*-*-*-*

ตอนนี้ผมมารักษาการณ์หน้าร้านแทนพี่เชียร ที่ไปวุ่นอยู่กับแป้งพิซซ่าหลังร้าน
"ขอบคุณครับ โอกาสหน้าเชิญใช้บริการใหม่นะครับ"
ลูกค้าทยอย ๆ รับสินค้าไปทีละคนทีละคนจนครบแล้ว เฮ้อ ....
เดี๋ยวต้องไปส่งต่อมีอีกออร์เดอร์ของผม กำลังจะออกจากเตา...
อ๊ะ ๆ นั่น.. มีลูกค้าเข้ามาอีกคน !!!!!!!!!!!!!!!!!!
นางฟ้ามาโปรดมนุษย์แล้วล่ะครับ สาวสวยผิวสีน้ำผึ้ง ใบหน้าของเธอเอิบอิ่ม ผมปรกหน้าของเธอทำไฮไลต์และมัดไว้อย่างเรียบร้อย
เธอซึ่งอยู่ในชุดสาวม.ปลายกำลังส่งยิ้มเล็ก ๆ ให้กับผม มันทำให้ใจของผมแทบจะละลายกองอยู่ตรงนั้นเสียให้ได้เลย เธอชื่ออะไรนะ
อยากรู้จักเธอจัง ... แต่ว่าจะดีเหรอ ก็เธอเป็นลูกค้า.......

"พี่คะ หนูมาสมัครงานค่ะ"



O_o!!




to be continued .........




--------------------------------------------


Create Date : 12 พฤศจิกายน 2551
Last Update : 12 พฤศจิกายน 2551 17:52:03 น. 2 comments
Counter : 266 Pageviews.

 
อ่านแล้วเพลินจังเลยครับ เจ๋งโคตรเลย แนวการเล่าเจ๋งดี


โดย: aumindy IP: 58.9.13.131 วันที่: 11 มีนาคม 2552 เวลา:21:49:33 น.  

 
สนุกดีครับ ชอบๆ


โดย: dodoe IP: 180.214.208.6 วันที่: 23 มิถุนายน 2554 เวลา:11:42:47 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

จอมยุทธตะเกียบคู่
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add จอมยุทธตะเกียบคู่'s blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.