P i z z a R a n g e r
Group Blog
 
<<
พฤศจิกายน 2551
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30 
 
12 พฤศจิกายน 2551
 
All Blogs
 
P i z z a R a n g e r # 9


นี่ ๆ คุณรู้รึเปล่าว่าใครเป็นดาวประจำชั้น ม.1
นางฟ้าในใจก๊อบคนนั้นเองแหละ ...
เค้าเริ่มดัง ใคร ๆ ก็(อยาก)รู้จัก ...
ก็ไม่แปลกหรอกนะ .. ก็เค้าทั้งสวยทั้งน่ารัก เรียนเก่ง นิสัยดีมั้กมาก




























ตรงข้ามกับผมเกือบทุกอย่างเลยละ ยกเว้นความน่ารัก....(อ้วก...)

*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*

วันนี้หลังจากเรียนคาบแรกแล้ว วิชาต่อไปจะต้องไปเรียนคอมฯ ซึ่งอยู่ที่ชั้น 6 ตึก 2
ซึ่งอาจารย์ที่สอนก็ไม่ใช่ใคร อาจารย์ภุชงค์ อาจารย์ที่ปรึกษาใจดีขี้เล่นของพวกเรานั่นเอง...

“(โอย ห้องคอมอยู่ตั้งชั้น 6 บันไดก็ชัน คนสร้างมันสร้างภาษาอะไรฟระ)”

ผมบ่นในใจระหว่าง
ทางการปีนขึ้นบันไดที่ชัน และไม่เท่ากันในแต่ละขั้น เพื่อน ๆ นักเรียนคนอื่นก็ทุลักทุเลไม่แพ้กัน
ถึงแม้จะเคยเดินขึ้นมาครั้งหนึ่งตอนวันปฐมนิเทศน์ก็ยังไม่คุ้น ... พวกเราเดินกันเรื่อย ๆ บางคนก็
หยอกล้อเล่นกัน บางคนที่ฟิต ๆ หน่อยก็วิ่งนำขึ้นไปเลย ผมขอผ่าน ไม่ฟิต เดินเรื่อย ๆ และกัน
จะได้แอบมองเค้าคนนั้นที่เดินคุยกับกลุ่มเพื่อนจากข้างหลังได้ ( วันนี้ออกแนวโรคจิต )

*-*-*-*-*-*

กว่าจะมาถึงชั้น 6 ได้ก็แทบแย่ เหงื่อซึมกันเลยทีเดียว พวกเราไม่รอช้ารีบเดินกันเข้าไปในห้องคอม เพราะ
มีความเย็นจากแอร์ในห้องรอต้อนรับพวกเราอยู่ อ้าห์.... เย็นชื่นใจจริง ๆ เพราะงี้ไง ผมจึงชอบวิชาคอมที่สุดเลย
ในห้องมีคอมพิวเตอร์รุ่นใหม่วางเรียงไว้เป็นแถว ๆ เป็นเครื่องรุ่นใหม่ซะด้วย
ไม่ใช่แบบที่วางนอนอยู่แล้วเอาจอวางทับไว้หรอกนะ อันนั้นมันโบราณเกินไปหน่อย โรงเรียนประถมเขาใช้กัน
ใช้ซีพียูแบบวางแยกไว้ข้าง ๆ มอนิเตอร์ มอนิเตอร์รุ่นใหม่จอไม่โค้งมากขนาดใหญ่ถึง 15 นิ้ว
พวกเราตื่นเต้นกันใหญ่ที่จะได้เล่นคอมกันในคาบนี้

“สวัสดีนักเรียน วันนี้เราจะมาเรียนการใช้คอมเบื้องต้นกัน” , “ให้นักเรียนนั่งกันเครื่องละ 2 คนนะ”

“เอาล่ะนั่งเรียบร้อยแล้วก็เปิดเครื่องได้”

ผมได้นั่งคู่กับไอ้แว่น ตัวมันดำ ๆ ท่าทางมันเป๋อ ๆ ยังไงชอบกล ไม่เห็นเหมือนเด็กเรียนเลย....ผมกดปุ่มเปิดเครื่อง
ตามคำสั่งอาจารย์ มีเสียง “ตื๊ด...ๆ” ดังออกมาจากคอมพิวเตอร์ แต่ที่หน้าจอกลับมืดสนิท.... ?

“เอ.... แล้วทำใมถึงไม่มีภาพขึ้นมาวะ ไอ้แว่นว่าไง”

“ไอ้หมูมรึงเปิดจอรึยัง ลองดูซิ”

“เออว่ะ (หงึกๆ)” หลังจากเปิดจอได้แล้ว ก็ปรากฏภาพอะไรสักอย่างขึ้นมา....
”Microsoft Windows 98 Thai Edition”

“เอาล่ะนักเรียน เปิดเครื่องกันทุกคนแล้วใช่มั้ย คอมของเราใช้ระบบปฏิบัติการวินโดวส์ 98 ไทย เวอร์ชั่นล่าสุด
ทันสมัยที่สุดในจังหวัดเลยนะ บางโรงเรียนยังใช้ 95 อยู่เลย โรงเรียนของเราจ๊าบกว่าเยอะเลย”

“เอาล่ะอย่าเพิ่งทำอะไรนะ .... ทุกคนพร้อมแล้วใช่มั้ย”

“ครับ/ค่ะ”

“อันดับแรก เรามาทำความรู้จักกับอุปกรณ์คอมพิวเตอร์กันก่อน” “ไอ้แป้นที่มีปุ่มเยอะ ๆ เรียกว่าอะไร....?”

“คีย์บอร์ดครับ/ค่ะ”

“เยี่ยม เอาล่ะ แล้วที่อยู่ข้าง ๆ คีย์บอร์ดล่ะ”

“เม้าส์ครับ/ค่ะ”

“เอาล่ะ ต่อไปฯลฯ.....”


*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-


พวกเราได้เรียนรู้และทบทวนการใช้คอมพิวเตอร์ อุปสรรคในนี้วันนี้ก็คือการใช้เม้าส์นี่ล่ะ
ลากไปคลิกไอค่อนไม่เคยถูก เลยอยู่เรื่อย ชาตินี้จะเล่นคอมเป็นกะเขามั้ยเนี่ย เม้าส์ยังคลิกไม่โดนเลย
ใช้ยากจัง...


*-*-*-*-*-*-*-*-*-*


อาจารย์ภุชงค์ เปิดโอกาสให้เหล่านักเรียนฝึกเล่นคอมกันไปตามอัธยาศัย ส่วนอาจารย์เข้าไปทำงานในห้องพักครู
พวกเราจึงสนุกกันมาก ผมเปิดโปรแกรม Paint เพื่อฝึกการใช้เม้าส์วาดรูป
บางคนเปิดโปรแกรม Minesweeper เกมหลบระเบิด ซึ่งผมเองก็ยังงง ๆ ว่ามันเล่นยังไง ??
บรื๋อ ..... หนาวจัง แอร์ในห้องคอมนี่แรงจริง ๆ เดินไปเดินมาแก้หนาวดีกว่า ... ผมปล่อยให้แว่น
มันเล่นคอมไปคนเดียว เดินไปเดินมาหาดูอะไรแปลก ๆ รอบ ๆ ห้องคอม
..................
อืม....วิวสวยดีนะ ห้องคอมอยู่ชั้น 6 มองเห็นสนามฟุตบอลด้านล่าง เห็นหมาตัวสีขาวกำลังนั่งขี้อยู่ข้างประตูฟุตบอล
วิวสวยจริง ๆ ... T_T ผมมองออกไปด้านนอกไกลออกไปประมาณหนึ่งกิโลเมตร
เห็นตึกของมหาวิทยาลัยเอแบคที่กำลังก่อสร้างกันอยู่ เริ่มเป็นรูปเป็นร่างถ้าสร้างเสร็จมันจะต้องเป็นตึกที่สวยแน่ ๆ เลย
ตอนนี้ที่ห้องคอมเริ่มจะจ๊อกแจ๊กจอแจแล้วล่ะ แต่ละคนคงสำเร็จวิชาคอมกันหมดแล้ว เพราะไม่มีใครอยู่ติดเครื่องสักคน
เล่นกันคุยกันจ๊อกแจ๊ก ๆ
“เปรี้ยง...” สิ้นเสียงอาวุธประจำกายของอาจารย์(ไม้เรียว)ที่กระทบกับโต๊ะ นักเรียนทุกคนจึงหยุดกิจกรรมชั่วคราว

“เงียบ ๆ หน่อยนักเรียน ใครเสียงดังอาจารย์จะให้กินขนมเปี๊ยะฟรี....” ;

หลังจากอาจารย์เดินเข้าไปในห้องแล้วทุกคนจึงเล่นหรือคุยกันเงียบ ๆ ...
ที่มุมห้องมีอยู่พวกหนึ่งสุมหัวกันอยู่ มันดูอะไรกันหว่า ... ??

“คิก ๆ ฮิ ๆ” มันหัวเราะอะไรกันคิก ๆ (ฟระ) ยิ่งเดินเข้าไปหาก็ยิ่งสงสัย ?

“มันส่งมาอีกแล้ว...” ไอ้ตี๋มันกำลังกดเครื่องอะไรสักอย่างขนาดเล็ก ๆ
ออ... นึกว่าอะไร โฟนลิงค์นี่เอง เอ๊ะ ไม่สิ ใครเรียกโฟนลิงค์ละเชยระเบิด เพจเจอร์ ต่างหาก
มันกำลังเพจจีบสาวที่ใหนสักแห่งของมันนี่เอง ... เดี๋ยวนี้ใครที่ล่ำซำหน่อยมักจะมีเพจติดตัวไว้สื่อสารกัน
แถมยังอวดเพื่อนได้ด้วยว่ากรูน่ะรวย แต่ผมไม่ค่อยสนใจของพวกนี้เท่าไหร่ ผมชอบเล่นปืนอัดลมมากกว่า

“55555555” มันจะฮาอะไรของมันนักหนา...

“เขาดูอะไรกันอยู่เหรอก๊อบ” เสียงผู้หญิงที่ใหนมาคุยกับผมข้างหลังนะ คุ้น ๆ ด้วย หรือว่า....!

“หัวหน้า”

“เรียกส้มว่าส้มก็ได้” เค้ายิ้มมุมปากให้กับผม 1 ครั้งหลังจากกล่าวเสร็จ

“ร..เหรอ... ”

“พวกนั้นมุงอะไรอยู่เหรอ”

“อ..อ๋อ เล่นเพจน่ะ” โอย.... ทำใมรู้สึกหนาวขึ้นมาวะเนี่ย มือเย็น ๆ ชอบกล บรื๋อ....

“เพจเหรอ..”

“อื้ม....” ผมหันกลับไปดูพวกนั้นที่กำลังแย่งเครื่องเพจไปอ่านข้อความอย่างวุ่นวาย
และแก้เขินไปในตัวด้วย

“หมับ...” มีแขนใครบางคนมาโอบแขนของผม ? หา....จริงหรือนี่ ? เค้ามากอดแขนเราหรือนี่

เอ่อ... สงสัยแอร์จะเย็น ก็เลยหนาวล่ะมั้ง

“ฮะๆๆ” เค้ากำลังหัวเราะที่เจ้าพวกนั้นวิ่งแย่งเพจกันไปมา แต่สิ่งที่ผมสนใจก็คือความรู้สึกเวลาที่มีคนที่ชอบมาอยู่ไกล้ ๆ
มาโอบแขนแบบนี้ มันเป็นความรู้สึกที่ดีจัง ดีมาก ๆ เลยนะ แถมยังรู้สึกอุ่น ๆ ที่หน้าอีกด้วย แปลก ๆ แต่ก็ดีนะ ....
สิ่งแรกที่ผมประทับใจในตัวเค้าก็คือการไม่ถือตัวแบบนี้นี่แหละ เค้าแสดงออกอย่างจริงใจกับทุก ๆ คน
เคยมีใครมาทำกับผมแบบนี้มั้ยล่ะ ไม่เคยหรอก ส่วนมากพวกเขาจะพยายามอยู่ห่าง ๆ ผมเสมอแหละ คนขี้เหร่เนื้อตัวมอมแมม
อย่างผมใครเขาอยากจะคบหาสมาคมด้วย ไม่ค่อยมีหรอก เรียนโรงเรียนเก่ามาแปดปี ผมไม่มีเพื่อนสนิทซักคน
มีแต่เพื่อนหักหลัง เพื่อนทรยศ เพื่อนที่สนิทที่สุดของผมในเวลาที่ผ่านมาก็คือ น้อง Famicom นี่แหละ ...
ได้เจอกันทุกเย็นเวลากลับมาถึงบ้าน

ชักจะเริ่มพร่ำออกนอกเรื่องแล้ว อิอิ เข้าเรื่องกันต่อ..
รู้สึกเกร็ง ๆ ยังไงไม่รู้สิ ผมชักจะเก็บอาการตัวเองไม่ถูก ควบคุมด้วยเองไม่ค่อยได้ ยืนเกร็ง ๆ สั่น ๆ จนออกอาการ
เล็กน้อย เค้าเหมือนจะรู้ตัวว่าผมกำลังแย่จึงลดมือกลับไป....

“เอาล่ะนักเรียน คาบนี้พอแค่นี้ก่อนนะ อย่าลืม Shut Down และเอาผ้าคลุมเครื่องด้วยนะ...”




อยากบอกอาจารย์ว่า ผมรักวิชาคอมที่สุดเลย... แต่...
ทำใมต้องคลุมเครื่อง (ฟระ) คาบต่อไปมันก็เลิกผ้าคลุมออกอยู่ดี....




////////////พักเที่ยงแล้ว....



ผมเดินถือก๋วยเตี๋ยวหมู เดินไปเดินมาหาที่เหมาะ ๆ นั่ง โต๊ะใหน ๆ ก็มีแต่คนนั่งกันแล้วทั้งนั้นเลย
นั่งมันตรงที่มุม ๆ นี่ละกัน มีคนลุกไปพอดี แถมยังพอแอบมองส้มจากตรงนี้ได้ด้วยล่ะ...(ออกแนวโรคจิตอีกแล้ว)
วันนี้ส้มกินนมโฟร์โมสต์รสสตรอเบอร์รี่ กับขนมปังอะไรสักอย่าง ผมสังเกตมาหลายวันแล้วล่ะ ส้มเธอชอบกิน
นมหวานสตรอเบอร์รี่ (สีชมพู ๆ อ่ะ) แน่ เห็นกินทุกวันเลย อร่อยเหรอ ? ไม่เห็นจะชอบกินเลย ไอ้นมหวานสตรอเบอร์รี่เนี่ย
ว่าแล้วผมก็ควักนมหวานสตรอเบอร์รี่ขวดสีชมพู ๆ ออกมาจากกระเป๋า (ซื้อไว้เมื่อกี๊) เจาะหลอดและลองดูดสักหนึ่งจ๊วบ
“อึ๋ย...” ไม่เห็นจะอร่อยเลยให้ตาย ให้ผมกินนมจืดซะยังจะดีกว่า หวาน ๆ และมีกลิ่นสตรอเบอร์รี่นี่มันแปลกชอบกล
เดี๋ยวนี้ผมกำลังหัดกินนมที่ว่านี้อยู่ ก็พยายามหัดกินไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะกินเป็นนั้นแหละ..... แหวะ...

ผมวางนมไว้และคว้าตะเกียบคู่มากินก๋วยเตี๋ยวรสจัดชามนี้ดีกว่า ....
“ซวบ ๆ”

....

“หือ?”
เพื่อนของเธอคนหนึ่งถือขนมอะไรสักอย่างเอามาให้เธอ และพูดคุยอะไรบางอย่าง จากนั้นชี้มือไปทางขวามีที่รุ่นพี่คนหนึ่งยืนอยู่
อย่าบอกนะว่า รุ่นพี่คนหล่อ ๆ นี้จะมาจีบเธอ !!! เขาคนนั้นเดินมาคุยอะไรบางอย่างกับส้ม ดูท่าทางส้มก็จะไม่ได้รังเกียจอะไร
ก็คงจะได้รู้จักกันมาก่อนบ้างแล้วสินะเนี่ย ... นั่นสินะ..
ก็ไม่เห็นจะแปลก ส้มออกจะเป็นคนสวยและน่ารักทั้งนิสัยดีแบบนี้ก็ต้องมีหนุ่มมาจีบนี่เนอะ ไม่เห็นแปลกเลย...
ผมก็ทำได้แค่นั่งดูเขาจีบกันอยู่ไกล ๆ ทำได้แค่นี้แหละ ทำได้แค่แอบปลื้มส้มอยู่ไกล ๆ ไม่กล้าที่จะคิดอะไรไปมากกว่านี้หรอก
ก็ผมรู้ตัวเองดีว่าไม่มีอะไรที่ดีที่เป็นจุดเด่นสักอย่างที่จะไปจีบเธอ อ้วนก็อ้วน ขี้เหร่ก็ขี้เหร่ เนื้อก็ตัวมอมแมมสกปรก
พี่คนนั้นและหลาย ๆ คนที่ดูเหมือนจะมาจีบเธอแต่ละคนก็ดีทั้งนั้น บางคนก็เป็น
นักกีฬา บางคนก็หล่อ บางคนก็ท่าทางจะเรียนเก่ง อย่างผมจะนี่ไม่มีอะไรไปสู้เขาได้สักอย่าง
ได้เรียนร่วมห้องกับเธอแค่นี้ก็ดีพอแล้วมั้ง ....

"เฮ้ยหมู ขอกินนมหน่อยนะ" "จ๊วบ..." ไอ้แว่นเดินมาจากใหนไม่รู้คว้านมผมขึ้นไปดูดหน้าตาเฉย

"เฮ้ยไอ้แว่น มรึงทำงี้ได้ไงฟระ นมตูนะเฟร้ย"

"อ้าว ขอแล้วไง ขอบใจนะ"

"ไอ้บ้า เมิงเอาไปกินทั้งขวดเลยไป"

เคืองนะเนี่ยผมไม่ชอบกินหลอดร่วมกับใคร อี๋..

//////////////////////////////////////////////
//////////////////////////////////////////////


“ทั้งหมดตรง!” เค้ากล่าวเสียงดังชัดหลังจากที่อาจารย์สังคมเดินเข้ามาในห้อง

““ซ า ห วั ด ดี ค รั บ คุ ณ ค รู ซ า ห วั ด ดี ค่ ะ คุ ณ ค รู””

“สวัสดีค่ะนักเรียนทุกคน เชิญนั่ง ๆ”

“ข อ บ คุ ณ ค รั บ / ค่ ะ”

“ครั้งที่แล้วเราเรียนกันถึงบทที่เท่าไหร่แล้ว”

“.........” ไม่มีเสียงตอบกลับใด ๆ จากนักเรียนชั้น ม.1/6....

“บ...บทที่ 4 ค่ะอาจารย์” เค้าคนนั้นจึงตอบอาจารย์ไปในฐานะที่เป็นหัวหน้าห้อง

“บทที่ 4 เหรอ ช้าจังห้อง 6 เนี่ย ห้องอื่นเขาจบบทที่ 5 ไปแล้วนะ... เอาล่ะ ๆ”

“...............”

“วันนี้ก่อนที่เราจะเข้าบทเรียน ครูมีกิจกรรมเล็ก ๆ น้อย ๆ นะคะ ครูจะสุ่มเรียก เพื่อ
ถามอาชีพที่อยากเป็นนะคะ
เพราะว่าครูจะหาข้อมูลในการให้คำแนะแนวการเรียนต่อให้กับนักเรียน....”

“......................!!”

“เอาโต๊ะแรกนี่ก่อนเลย นายคนนั้นน่ะ ลุกขึ้น ๆ ชื่อนิวัฒน์ใช่มั้ย”

“ค..ครับ”

“เธออยากเป็นอะไร นิวัฒน์”

“อยากเป็น......นักร้องครับ”

“นักร้อง ?.... งั้นช่วยร้องเพลงให้เพื่อนฟังหน่อยสิคับ”

“หา.....เอาจริงเหรอครับ”

“จริงสิ....”

“เพลงอะไรครับ”

“อะไรก็ได้...”

“.................. ..” “เป่าบุนจิ๊นนั้นกินไข่เต่า ส่วนจั่นเจานั้นกินโอเล่ เซเล่อมูนตาเหล่ ตกส้วมตายยย......”

“พอดีกว่าจ่ะนั่งลง ๆ” “เอาล่ะโต๊ะต่อไป...” “เธอลุกขึ้น ๆ”

“อยากเป็น....พยาบาลค่ะจารย์...”

“พยาบาล อืมดี ๆ เอาล่ะคนต่อไป....” “บลา ๆๆๆๆ”

เอาไงดีล่ะ ครูเขาถามอาชีพแบบนี้แล้วเราจะตอบว่าไงดี ถึงแม้เราจะอยู่หลังห้องก็
เถอะ
แต่ว่าเราจะทำอาชีพอะไรดี ไม่เคยคิดเลย จะบอกว่าอยากเป็นนักวิทยาศาสตร์ก็ต้องโดนหัวเราะ
แน่ ๆ เพราะเรียนไม่เอาใหน เอาอาชีพอะไรดีนะ ....บอกว่าตำรวจดีมั้ย ...

“เอาล่ะคนต่อไป” “นายคนโย่งนั้นน่ะลุก ๆ”

“อยากเป็นตำรวจครับ”

“ดี ๆ เอาล่ะนายคนต่อไป ลุก ๆ” “เธอล่ะอยากเป็นอะไร”

อ้าวแสร่ด ซ้ำกะกุได้ไงเนี่ย บ้าป่าววะ เลียนแบบกุทำใม เอาไงดีล่ะ เอาเป็น ทหา...

“ทหารบกครับ”

“โอ้ว ดี ๆ รั้วของชาติ” “เอาล่ะเธอโต๊ะกลางห้องน่ะ...”

เฮ้ย แย่งอีกแล้ว เอาไงดี เอาเป็นพ่อค้.....

“แม่ค้าค่ะครู”

เฮ้ยยยย เอาอาชีพอะไรดี แย่งอีกแล้ว บ้าจริง ๆ

“เอาล่ะ เธอคนนั้น โต๊ะหลังสุด”

“ผ..ผมเหรอครับ” ซวยล่ะสิ เอาอาชีพไรดีกว้า คิดไม่อ๊อออออออออออออออออออก

“เธออยากทำอาชีพอะไร....นายอ้วน.............”

“เอ่อ........”



























“ตอบมาสิ”


















“เอ่อ.... อยากเป็น.......”






















“....?....”























“............”


























“....”





















“เด็กส่งพิซซ่าครับ..”




To be continued….




Create Date : 12 พฤศจิกายน 2551
Last Update : 12 พฤศจิกายน 2551 17:48:06 น. 0 comments
Counter : 223 Pageviews.

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

จอมยุทธตะเกียบคู่
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add จอมยุทธตะเกียบคู่'s blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.