Group Blog
 
 
พฤศจิกายน 2557
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30 
 
7 พฤศจิกายน 2557
 
All Blogs
 
LOVE IN HOSPITAL part-3 (yaoi)

 

PART 3

 

วันรุ่งขึ้นผมมานั่งกินข้าวที่โรงอาหารตอนเช้าเหมือนเดิม รู้สึกมีคน ๆหนึ่งมานั่งฝั่งตรงข้าม

 

 

“สวัสดีค่ะ พี่แจ๊ค” เสียงแอ๊บ ๆ อ้อน ๆ ของน้องแตงโมที่อยู่งานแพทย์แผนไทย ซึ่งนานๆครั้งที่จะมีโอกาสได้คุยกัน

 

“สวัสดีครับ น้องแตงโม กินข้าวเสร็จเรียบร้อยแล้วเหรอครับ” ผมทักออกไป

 

“ใช่สิคะ ไม่งั้นจะมานั่งคุยกับพี่ได้ยังไง ไม่น่าถาม” ผมหันมามองหน้าน้องแตงโมแบบเต็มๆ ว่านี่จะมาคุยเพื่อวัตถุประสงค์อะไร

 

“โม พูดเล่นหรอกค่ะ พี่แจ๊คอย่าโกรธโมนะ นะคะๆ พอดีโมเห็นพี่แจ๊คเครียดๆ เลยกะจะมาแซวซักหน่อยหรอก”

 

“พี่ก็ไม่ได้เครียดอะไรนี่ หน้าพี่ดูเครียดเหรอ”

 

“ก็ไม่ถึงขั้นนั้นหรอกค่ะ แต่เห็นพี่แจ๊คดูเงียบๆเครียดๆ”

 

“ก็ถ้าไม่สนิทพี่ก็ไม่ค่อยคุยไม่ค่อยพูด”

 

“เหรอคะ พอดีเห็นว่าพี่มีเพื่อนใหม่แล้วพี่ดูคุยเก่งขึ้นก็เลยแปลกใจนิดหน่อย”

 

“อืม”

 

“แล้ว พี่แจ๊คนี่ไม่มีแฟนเหรอคะ พี่ก็น่ารักออกค่ะ”

 

“ไม่มีครับ”

 

“เหรอคะ หรือจะมาหาแถวนี้น้า หรือเปล่า…  ใครจะเป็นคนโชคดีรายนั้น ติ๊กต่อก ติ๊กต่อก” น้องแตงโมทำหน้าเพ้อฝัน

 

“คงจะไม่ใช่พี่โยหรอกนะ โมเห็นพี่แจ๊คแล้วสงสารค่ะ บางทีต้องไปนั่งเฝ้ารอ หรือคอยมอง ว่าพี่โยจะมาอยู่เวรหรือเปล่า ระดับพี่แจ๊คหาได้ดีกว่านั้นเนาะ” น้องแตงโมมองหน้าผม ไม่อยากจะพูดเลยว่าน้องเค้าทำหน้าแบบสมเพช

 

“โมเป็นห่วงพี่แจ๊คค่ะ กลัวว่าจะหลงอะไรไปมากกว่านี้ ก็โมเห็นพี่แจ๊คหน้ามุ่ยตลอดวัน แต่พอไปอยู่ตรงเวรเปล พี่แจ๊คอารมณ์ดีออกมาเลย โดยเฉพาะอยู่กับพี่โย โมว่านะคะ แฟนพี่โยเค้ารู้เข้าคงไม่สบายใจเท่าไหร่ ที่มีคนอื่นไปยุ่มย่ามกับพี่โยไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย หรือจะไม่ใช่ชายดีคะ” แตงโมหัวเราะคิกคักเมื่อพูดเสร็จ

 

พอได้ฟังประโยคสุดท้าย เส้นความอดทนผมขาดผึง

 

 

“ท่าทางน้องแตงโม เรื่องชาวบ้านนี่คงรู้เยอะดีนะครับ พี่ก็จะบอกเหมือนกันว่าอยู่กับคนอื่นพี่ก็อารมณ์ดีทั้งนั้นแหละ”

 

แล้วผมก็พูดให้น้องแตงโมได้ยินชัดๆอย่างตั้งใจ

 

“แต่มีอยู่คนนึงที่น้องแตงโมอยู่ด้วยคงอารมณ์ดีมีความสุขมากที่สุด แต่แปลกนะ คนอื่นเขาบอกกับพี่ว่าเวลาทำงานอยู่กับคนนั้นของแตงโมแล้วแม่งโคตรจะมีความทุกข์เลย ซึ่งพี่ก็เป็นเหมือนกัน พี่ก็อวยพรให้โชคดีมีสุขนะครับกับคนนั้นของแตงโม”

 

พอผมพูดเสร็จ ผมก็รีบจ้ำอ้าวเดินออกมาโดยไม่ได้หันหน้ามองสีหน้าน้องเขา นับหนึ่งถึงสิบเพื่อระงับความโกรธ คิดในใจว่าทำไมน้องถึงมาพูดเชิงหาเรื่องกับผมขนาดนี้ ทั้งที่ไม่ได้รู้จักมักจี่กันดีมาก่อน

 

 

วันนี้ผมต้องขึ้นคลินิกดูแลผู้ป่วยเอชไอวี ร่วมกับแพทย์ พยาบาล

 

 

“ดีครับ พี่แก้ว วันนี้หมอบุปผาขึ้นตรวจกี่โมง” พี่แก้วเป็นพยาบาลประจำคลินิกครับ ส่วนหมอบุปผาเป็นหมอประจำคลินิกแล้วก็เป็นหมอเฉพาะทางโรคเด็กด้วย

 

“พี่โทรถามหมอแล้วจ้ะ วันนี้แกขึ้นเลทหน่อยนะ ซักสามโมงจ้ะแจ๊ค” พี่แก้วใจดีครับ เป็นบุคลากรผู้ใจดีศรีโรงพยาบาลเลยเชียวแหละ

 

“ไปห้องน้ำแป๊บนึงนะพี่” โดยไม่รอคำตอบ ผมก็วิ่งปรู๊ดไปห้องน้ำโดยคิดว่าคงไม่ใช้เวลานานเท่าใด

 

เมื่อเสร็จธุระผมเดินกลับทางเดิมเพื่อไปปฎิบัติงานต่อ ระหว่างทางเจอพี่เป้เดินคุยโทรศัพท์อยู่ทางลาด แต่ครั้งนี้เห็นคุยเสียงเบากว่าปกติ ปกติแกคุยจะได้ยินเสียงดังออกมาข้างนอก แต่ผมก็ไม่ได้สนใจอะไร

 

จนกระทั่งกิจกรรมต่างๆในคลินิกเสร็จก็เที่ยงกว่า วันนี้ผมต้องไปกินข้าวเที่ยงคนเดียวเพราะพี่แนนกับน้องแป้ง ออกไปพักกันตั้งแต่เที่ยงตรงแล้ว

 

อากาศตอนเที่ยงร้อนเปรี้ยง ผมเลยกะไปนั่งกินข้าวที่ห้องพักเวรซึ่งติดแอร์ ผมสั่งข้าวจากโรงครัวที่ทำอาหารสำหรับผู้ป่วยและขายอาหารให้กับเจ้าหน้าที่ด้วย ระหว่างรอข้าวมาส่ง เจอน้องกิ๊กนั่งเม้าท์จุ๊กจิ๊กอยู่กับเพื่อนๆ

 

 

“คุณพี่แจ๊ค มากินข้าวช้านะคะ วันนี้” เสียงแหลมๆน้องกิ๊กโผล่มาแล้ว

 

“วันนี้มีคลินิกข้างบนไง”

 

“น้องอั้ม โอพีดีการ์ดที่พี่ขอได้ยัง” น้องอั้มเป็นเจ้าหน้าที่ห้องบัตร หน้าตาน่ารักเรียบร้อยครับ แต่เวลาแดนซ์นี่ฟลอร์ไฟลุกกระจาย

 

“ได้แล้วค่ะพี่แจ๊ค ตอนบ่ายเดี๋ยวหนูเอาไปให้”

 

ข้าวจากโรงครัวมาส่งให้ผมพอดี ผมก็กินจนหมดได้ไปสักครู่นึง ผมเอ่ยปากถามเจ้าน้องกิ๊ก

 

“เราสนิทกับแตงโมรึเปล่า”

 

 “ก็ไม่เชิงนะคะคุณพี่ แบบรู้จักดีแต่ไม่สนิทมาก ไรงี้ค่ะ” น้องกิ๊กตอบผมแบบเชิดๆ

 

“ทำไมคะ มีอะไร อย่างไร ที่ไหน บอกน้องมาเดี๋ยวนี้เลย”

 

“เปล่า พี่ถามดูเฉย ๆ”

 

“หรอคะ เชื่อดีมั้ยๆ ต้องมีไรแน่ๆค่ะ อยู่ๆมาถามน้องถึงยัยนั่น”

 

“ก็แล้วเราทำไมต้องไปเรียกเค้าแบบเหมือนจิกๆด้วยวะ”

 

“ก็เป็นเซ้นท์ของคนสวยอย่างน้องค่ะ จะบอกว่ายัยแตงโมเนี่ยมันแรงส์แล้วทำเป็นแอ๊บเรียบร้อย น้องดูออก นังนี่มันกิ๊กกะใครในโรงบาลเรา ทั้งที่มันมีผัวแล้ว”

 

“แล้วเราไปรู้ได้ไง ถ้ามีจริงน่าจะแค่แฟน พูดซะเขาเสียหาย เดี๋ยวโดนฟ้องหรอก” ผมพูดขำๆ

 

“คุณพี่ ไม่ต้องลอกบทนางเอกมาพูดหรอกค่ะ แรงส์ก็แรงส์ตรง ๆ มิต้องแบ๊วใสซื่อ อยากได้ก็บอกว่าอยากได้  ทำหงิมๆ อดนะค้า จะหาว่าคนสวยไม่เตือน”

 

“เราพูดกับพี่ในประเด็นเดียวกันหรือเปล่า พูดถึงเรื่องอะไร”

 

“ใช่สิคะ น้องเป็นแค่ชะนีไร้ค่าในสายตาคุณพี่ น้องหมดประโยชน์แล้วนิ”

 

เจ้ากิ๊กเริ่มพล่ามมั่วไรของมันอีกแล้ว

 

 

“เครๆ เดี๋ยวพี่พาไปรับยาจิตเวช ยาซึมเศร้า กรอกปากด้วยบรีสเอ๊กเซลดีมั้ย เวิ่นเว้อไรนักหนา” แต่ก็ฮากะมันดีครับ ไม่งั้นการพักผ่อนผมขาดสีสันแย่

 

ออกจากห้องพักเวร เหลือเวลาพอสมควรที่จะขึ้นทำงานช่วงบ่ายผมว่าจะไปนอนพักเที่ยงที่หอ วันนี้ผมมีเวรบ่ายอยู่ต่อถึงเที่ยงคืนก็ขอตุนแรงเผื่อสู้ศึกคนไข้

 

สามทุ่มกว่าๆคนไข้เริ่มหมดผมก็ได้พัก หลังจาก fighting มาเกือบทั้งวัน เดินยืดเส้นยืดสายออกไปนอกห้องทำงานบ้าง วัยทำงานควรได้ออกกำลังกายเรียกเหงื่ออย่างน้อย 3 ครั้งต่อสัปดาห์ แต่งานผมเหมือนพนักงานออฟฟิศกลายๆไม่ได้ออกแรงอะไรเหงื่อไม่ได้ไหล(กรณีแอร์ในตึกไม่ดับนะ) ผมเคยออกไปเล่นปิงปองตอนเลิกงาน เหงื่อไหลโบ้กๆ เหม็นตัวก่อนกลับบ้านต้องอาบน้ำก่อน ทนตัวเองเน่าไม่ไหวหรอก  เดินผ่านห้องเอกซเรย์ แวบเข้าไปในห้องน้ำซักหน่อย สงสัยนิดนึงทำไมต้องปิดไฟมืดขนาดนี้ หรือสนองนโยบายประหยัดไฟ

 

ออกมาได้ยินเสียง แบร่ แบร่ พร้อมมีคนกระโจนผ่านหน้าประตูห้องน้ำ

 

 

“ไรวะพี่ ไม่กรี๊ดเลย”

 

“ เอ็งปิดไฟมืดขนาดนี้ สงสัยมั่งแล้วล่ะ” ผมคุยกับไอ้น้องนิวครับ มันเป็นเจ้าหน้าที่ห้องเอกซเรย์ เป็นน้องที่สนิทกับผมคนนึงเลย

 

ผมเดินไปนั่งริมหน้าต่างห้องเอกซเรย์ ซึ่งจะสามารถมองไปเห็นหน้าเคาน์เตอร์ห้องยา ผมจะดูได้ว่ามีคนไข้มาหรือไม่ เพราะเวรบ่ายจะมีเจ้าหน้าที่ห้องยาอยู่เวรแค่คนเดียว ผมก็กะจะมาหาเพื่อนคุยที่นี่แหละ

 

 

“อ้วนไปป่ะ” คือตัวมันสูงอยู่ครับ แต่น้ำหนักผมเดาเอาว่าก็คงเยอะอยู่เหมือนกัน

 

“ช่วงนี้กินเยอะ ไม่ค่อยได้เอาด้วย”

 

“ไอ้นิว คือที่ถามไรเอ็งไป คอยจะลากลงล่างเรื่อยเลยนะ” คุยกับมันนะครับ เรื่องทะลึ่งมี 80 เปอร์เซ็นต์ ผมต้องพร้อมรับมือกับมัน

 

“แล้วชอบมั้ยล่ะ”

 

“เสนอมาก็พร้อมสนองนะครับน้อง”

 

“ พี่พูดงี้ ผมเสียวตูด”

 

“ใครจะไปเอาเอ็ง ตัวก็ใหญ่ไซส์เท่ามด” ผมทราบเพราะมันขอร้องให้ผมเอาถุงยางจากคลินิกเอชไอวีมาให้มันบ่อยๆครับ ไซส์ 49 มม. ด้วยนะ

 

“โห พี่ เล็กใหญ่ไม่สำคัญเท่าลีลา แฟนผมคอนเฟิร์ม” แฟนไอ้นิวทำงาน รพ.เอกชน อีกที่หนึ่งซึ่งก่อนนี้เคยทำงานที่นี่แหลครับแล้วย้ายไป

 

“ผมเห็นพี่ไปนั่งตรงเวรเปล ไปอ่อยเวรเปลคนใหม่อีกแล้วอ่ะดิ” ดูมันพูดกับผมนะ

 

“หาเพื่อนคุย ปกติ”

 

“หน้าตาโกหกผมมากพี่ แต่ผมไม่ชอบหน้ามันเลยว่ะ โคตรขี้เก๊ก”

 

“เหรอวะ ไม่ใช่ว่ามันหล่อกว่าเอ็งรึ” ผมถามมันล้อๆ

 

“พี่โหวตให้ใครล่ะกดดอกจัน 1234 โทรออก เลือกคนที่คุณชอบ”

 

“แค่ไซส์ 49 เอ็ง ก็แพ้มันหลุดลุ่ยแล้ว”

 

“พี่ไม่ต้องเลย ถ้าของผมใหญ่กว่านี้ ผมโดนพี่ปล้ำแน่”

 

“เออ แล้วทีเอ็งมาลวนลามพี่ รับผิดชอบด้วยเลยนะ” มันชอบมากอดแน่นๆจากทางด้านหลังผมครับ หลายครั้งเลย แต่ผมว่ามันไม่คิดไรหรอก มันคงหมั่นเขี้ยวผม

 

“เดี๋ยวให้อม”

 

“อมจริง เดี๋ยวเอ็งจะติดใจ”

 

ไอ้นิวนี่มันอย่างนี้แหละครับ พูดจาห่าม ๆ ไม่คิดอะไร หน้าหม้อ ป้อหญิง ทั้งที่มันก็มีแฟนแล้วนะตามสไตล์ผู้ชายไร้พันธะ(ใกล้ๆตัว) ชี้ให้ผมดูสาวๆสวยๆกับมันด้วย ทั้งที่รู้ว่าผมเป็นแบบไหน เออ ผมก็วิพากษ์วิจารณ์กะมันไป หนุกๆฮาๆครับ

 

 

“แตงโมนี่สเป็คเอ็งมั้ย”

 

“น่ารัก เซ็กส์ๆ ตัวเล็ก เสป็คผมเลย”

 

“แล้วแฟนเอ็งล่ะ”

 

“แฟนเป็นที่พึ่งทางใจ เอาไว้เคารพบูชา”

 

“ตกลงแฟนหรือเมียกันแน่”

 

“ผมก็พูดไปงั้น ผมรักเดียวใจเดียวไม่ไปเสียวกับใคร แฟนแม่งโคตรดุ โทรเช้าโทรเย็น ไปเอากะคนอื่น ตายสถานเดียว”

 

“แล้วพอรู้เปล่า แตงโม เขามีแฟนหรือไม่มี” อยู่ๆผมก็อยากรู้ขึ้นมาเฉยๆ

 

“ผมเห็นมีผู้ชายขับรถมาส่งตอนเช้าบ่อยๆนะ น่าจะแฟนเขามั้งพี่ แต่หัวหน้าพี่เห็นชอบไปนวดๆนิ ตอนเย็นก็กลับบ้านด้วยกัน ผมเคยเห็นหัวหน้าพี่อยู่เวรวันหยุด แตงโมก็มาอยู่ด้วย พี่ก็รู้นี่หว่าทำเป็นมาถาม”

 

“อะไรไม่รู้เรื่อง เพิ่งรู้จากเอ็งนี่แหละ” ผมก็แกล้งทำหน้าเหรอหราใส่เจ้านิวมันไปแบบตลกๆ

 

“ตอแหลแล้วพี่ แต่เห็นเขาบอกกันว่าแตงโมมีแฟนหลายคนนะ นอกจากคนนี้ยังมีอีกคนนึง ไม่รู้ยังไง ถึงขั้นเคยโดยซ้อมด้วย”

 

“เฮ้ย เยอะไปแล้วมั้ง ผู้ชายห่าไรเนี่ย ขี้นินทาจุ๊บจิ๊บ”

 

“ข่าวมันเข้าหูมาเอง สปายผมเยอะ”

 

“เหรอวะ ไอ้ขี้โม้แมงโม้บินหึ่ง” แล้วผมก็หันไปเห็นคนไข้เดินมาที่หน้าห้องยา ถึงเวลากลับไปทำงานแล้ว

 

“ไปแล้ว เจอกันๆ” พยักเพยิดให้เจ้านิวไป

 

หลังจากกลับไปทำงานต่อรอเวลาเลิกเวร ผมสงสัยตัวเองเหมือนกันว่าวันนี้คาใจอะไรนักหนากับแตงโม

 

เที่ยงคืน ผมเก็บข้าวของปิดห้องยาเตรียมจะกลับหอ ระหว่างทางเดินเชื่อมตึกกับหอพัก หันไปเจอบุคคลหนึ่งโบกมือไหวๆเรียกผม

 

---------------------------------------------------------------------------------------- 

 

 

 

 

 

 

 

 




Create Date : 07 พฤศจิกายน 2557
Last Update : 7 พฤศจิกายน 2557 19:09:04 น. 0 comments
Counter : 312 Pageviews.

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

numsainoi
Location :
นนทบุรี Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add numsainoi's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.