Group Blog
 
<<
มกราคม 2558
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
 
14 มกราคม 2558
 
All Blogs
 
Love In Hospital ตอนที่ 17 (yaoi)

 

part 17

 

 วันรุ่งขึ้น ที่ร้านเรือนแพ หกโมงเย็น

 

ผมสอดส่ายสายตา หาพี่แนน น้องแป้ง เจอแล้วครับ แล้วก็เห็นพวกเพื่อนๆ ห้องยาอีก

 

7-8 คน ขาดอีก 2 คน

 

“สวัสดีครับ พี่เป้” แกมาแล้วล่ะ

 

“ เอ้า แจ๊ค มานั่งเลย” วันนี้พี่เป้ยิ้มแย้มแจ่มใสเป็นพิเศษ สงสัยประเทศไทยจะแผ่นดินไหวระดับ 9 ริกเตอร์

 

ผมเดินโต๋เต๋ไปนั่งแถวๆน้องแป้งกับพี่แนน  และก็มีเดินตามมากันจนครบองค์ประชุม

 

 

“แอบสงสัยเหมือนแป้งมั้ยคะพี่แจ๊ค หน้าพี่เป้ บานเป็นกระด้งเลย”

 

“รู้อะไร เล่ามา” คุยกันเสียงเบาๆไปก่อนเนาะ เดี๋ยวมีใครได้ยิน

 

“แกคุยโทรศัพท์เมื่อวานนี้ แล้วแป้งได้ยินว่าแฟนพี่เป้จะมานอนบ้านคืนนี้ค่ะ แกเลยดีใจ”

 

“อ่อ”

 

เท่าที่ทราบนะครับ พี่เป้แต่งงานกับแฟนมาได้ 5-6 ปีแล้วล่ะ แต่ยังไม่มีลูก แยกบ้านกันอยู่กับแฟน จากสาเหตุแฟนแกทำงานไม่เป็นเวลา เลยไม่มีเวลาให้กัน อีกสายข่าวนึง บอกว่าพี่เป้นอนกรน เลยต้องแยกกันอยู่(เลยเหรอ) ถ้าวันนี้พี่เป้จะดูอารมณ์ดีก็คงไม่แปลกอะไร

 

อาหารกับข้าวมาเสิร์ฟบนโต๊ะ ผมนั่งคุยกะพี่แนนน้องแป้ง  กินข้าวไป เสียงไลน์มือถือผมเด้งขึ้นมา

 

 

“รีบกลับมาเร็วๆนะ คิดถึง”

 

 ผมพิมพ์รูปหน้าแลบลิ้นตอบกลับ

 

กินกันไปได้จวนจะอิ่ม ผมคุยกับพี่แนนว่าเราจะขอกลับก่อน เพราะเห็นว่าจะมีคาราโอเกะต่อ ซึ่งดูเอะอะมะเทิ่งมาก

 

 

มีเสียงรถแท็กซี่แล่นมาจอดหน้าร้าน สาวน้อย 1 คน ลุกมาจากด้านหลัง เดินตรงมาทางโต๊ะกินข้าวพวกเรา

 

 

“สวัสดีค่ะ พี่ๆห้องยา โมมาทำธุระแถวนี้ บังเอิญมองข้างทางเห็นพี่ๆมานั่งรับประทานอาหารที่ร้านนี้กัน ร้านนี้อาหารอร่อยมากเลยนะคะ พี่เป้”

 

…เงียบ เงียบจริงๆ หลังจากเสียงจ๋อยๆ ของน้องแตงโมทักทาย

 

แตงโม หันไปมองหน้าคนนู้นที คนนี้ที

 

 

“นี่โมมาขัดจังหวะอะไรกันหรือเปล่าคะ ทุกคนดูเงี๊ยบเงียบกันไปหมด โมรู้สึกไม่ดีเลยค่ะ”

 

“กินอะไรมารึยัง” พี่เป้ถามแตงโม

 

 “กินมาแล้วค่ะ แล้วนี่จะไปไหนกันต่อรึเปล่าคะ เหมือนบนโต๊ะกินกันจะหมดแล้ว”

 

แตงโมหันไปมองที่พี่ต๊อก จากนั้นก็เอ่ยขึ้นมา

 

 

“ แล้วพี่ต๊อกล่ะคะ กลับหอเลยรึเปล่า ถ้ากลับ โมขออาศัยกลับด้วยค่ะ กลับรถตู้คนเดียวน่ากลัว  ถ้ามีเพื่อนไป ค่อยอุ่นใจหน่อยค่ะ”

 

“เอ่อ.. คือพี่…”

 

พี่ต๊อกทำหน้าเลิ่กลั่ก ไม่รู้จะขอความช่วยเหลือจากใคร มองหน้าพี่เป้ก็ดูเหมือนแกไม่อยากรับรู้ ณ จุดนี้แอบสงสารพี่ต๊อก

 

 

“น้องแตงโมกลับกับพี่แนนมั้ยล่ะ บ้านพี่แนนก็ไปทางหอพักโรงพยาบาล ยังไงรบกวนพี่แนนไปส่งน้องถึงโรงพยาบาลเนาะครับ” ผมหันไปบอกพี่แนน

 

“ได้จ้ะ”

 

“โมเกรงใจพี่แนนค่ะ บ้านพี่แนนยังไม่ถึงหอเลยต้องขับเลยมาส่งโมอีก หลายกิโลเหมือนกันนะคะ ยังไงให้พี่ต๊อกไปส่งโม ดีแล้วค่ะถึงหอเลย ไม่ลำบากด้วย  พี่ต๊อกแวะกลางทางเหรอคะ ไม่เป็นไร โมรอได้ค่ะ”

 

ไม่รู้น้องเขาคิดอะไรอยู่ รู้มั้ยว่าพี่ต๊อกเขามีแฟนแล้วนะเฟ้ย จะแต่งงานกันแล้วด้วย ถึงแตงโมไม่คิดแต่ควรเกรงใจพี่ต๊อกเขาบ้าง แต่ใครล่ะจะพูดประโยคนี้ออกมา

 

“นั่งแท็กซี่อยู่ไม่ใช่รึไง ลงมาทำไม ให้คนอื่นเขาต้องไปส่งอีก” จะเป็นใครพูดประโยคนี้ถ้าไม่ใช่พี่เป้

 

“ก็เห็นว่าเป็นพี่ที่ทำงานด้วยกัน ก็กะว่าจะลงมาทักน่ะค่ะ”

 

“วันหลังก็ได้เห็น ได้เจอ จะมาทำไมมืดๆค่ำๆ” บรรยากาศมาคุมากๆ

 

 แตงโมหันไปทางพี่เป้แบบเต็มๆ “ก็ใช่สิคะ โมทำอะไรก็ผิดในสายตาคนอื่นเสมอ โมน่ะไม่ดีหรอก …โอเค … แล้วเจอกันค่ะ” แตงโมหันมาหาทุกคนรอบๆ ก่อนเดินออกไปคงจะไปขึ้นแท็กซี่หน้าร้าน

 

“พี่ ผมว่าแตงโมนั่งรถแท็กซี่ไปหอ ไกลครับ” พี่ต๊อกบอกกับพี่เป้

 

“ไม่หรอก โมกลับบ้านวันนี้”

 

“ยังไงใครจะไปต่อคาราโอเกะ ก็ไปเถอะ แล้วเอาใบเสร็จมาเบิกวันพรุ่งนี้”  พี่เป้กล่าวส่งท้าย

 




Create Date : 14 มกราคม 2558
Last Update : 14 มกราคม 2558 20:45:23 น. 0 comments
Counter : 229 Pageviews.

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

numsainoi
Location :
นนทบุรี Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add numsainoi's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.