Group Blog
 
<<
มกราคม 2558
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
 
10 มกราคม 2558
 
All Blogs
 
Love In Hospital ตอนที่ 11 (yaoi)

 

part 11

 

เริ่มต้นวันจันทร์ของสัปดาห์ใหม่ กลับเข้าสู่วัฎจักรการทำงานเช่นเดิม

 

“พี่แจ๊คคะ แป้งมีข่าวล่าสุดจะมาบอกล่ะ” เห็นหน้าน้องแป้งยิ้มๆ ลั้ลลา ผมก็สบายใจน้องคงหายเครียดจากเรื่องเมื่อวันก่อน

 

“เรื่องอะไรอีก ทีนี้”

 

“พี่แนนค่ะ พี่แนนมีหนุ่มมาจีบ” น้องแป้งกระซิบกระซาบใส่ผม ราวกับเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย ผมก็พอทราบอยู่ว่าพี่แนนโสด ไม่มีใคร แต่ไอ้เรื่องมีคนมาสนใจ ผมต้องเสนอหน้าไปรู้ให้ได้

 

“แล้วพี่รู้จักเขาเปล่า”

 

“ก็นี่ไงคะ พี่ตั้มห้องเอกซเรย์”

 

“รู้มาจากไหนแป้ง”

 

“สังเกตเอาค่ะ ช่วงหลังๆ พี่แจ๊คไม่ได้อยู่กินข้าวเที่ยงด้วยกันเลยไม่เห็น เวลาพี่แนนกับแป้งผ่านหน้าห้องเอกซเรย์ พี่ตั้มมองตามตลอด แล้วก็ทักพี่แนนเรื่อย ตะก่อนไม่เห็นจะสนใจ”

 

“เขาจีบแป้งรึเปล่า”

 

“ไม่ใช่แน่ๆค่ะ เหมือนครั้งล่าสุดนะ แกไปเที่ยวไหนมาไม่รู้ แล้วตาพี่ตั้มนี่แกก็หอบขนมมา บอกว่าเป็นของฝากห้องยา แต่ตานี่จ้องไปที่พี่แนนคนเดียวเลยค่ะ”

 

“ถ้าพี่ตั้มจะมาจีบพี่แนนจริง พี่เชียร์ไม่ลงแป้ง แต่ก็เป็นเรื่องของเขาสองคนเนาะ”

 

“ทำไมคะมีอะไรสลับซับซ้อนกว่านี้ ที่แป้งไม่รู้”

 

“ก็ถ้าเขามาจีบเรา จะเอามั้ยล่ะ” น้องแป้งรีบสายหน้าพรื่ด

 

“ทีหลังค่อยเล่าให้ฟัง ตอนนี้ไปทำงาน เดี๋ยวพวกเราจะโดนคนที่คุณก็รู้ว่าใครกินหัว โอเค๊”

 

จากที่ไอ้นิวมันบ่นให้ผมฟัง เรื่องพฤติกรรมการทำงานของพี่ตั้ม ข่าวเม้าท์ว่าแกมีกิ๊กอยู่ต่างจังหวัดแถมยังต้องส่งเสียเลี้ยงดูอีก แล้ว…อายุเกือบ 50 กับหน้าตาที่ทุกคนได้ลงความเห็นแล้วว่าแกหน้าหื่นกามมากหวังว่าพี่แนนคงไม่ตกหลุม(พราง)รัก แบบนี้ลงไปได้ แล้วคิดไงมาจีบกันตอนนี้ อยู่กันมาต้องนานเพิ่งจะเห็นพี่สาวเราสวยกันตอนนี้

 

 

“พี่แนนๆ เที่ยงนี้กินข้าวกัน โอเชๆ” หันไปบอกพี่แนน แบบบังคับกลายๆ ตอนแกเดินผลักประตูเข้ามา

 

“มัดมือชกนะ แจ๊ค” พี่แนนหันมาบอกผม

 

จนพักเที่ยง ผมกับพี่แนน น้องแป้ง ออกไปกินข้าวพร้อมกัน คราวนี้ออกไปกินที่โรงอาหารถึงจะไม่ติดแอร์แต่ก็ไม่ร้อนเท่าออกไปกินข้างนอกเหมือนคราวนู้น

 

“มีอะไรพิเศษรึเปล่าแจ๊ค ชวนพี่มากินข้าวเที่ยง เห็นทุกทีไปกินกับคนอื่น” พี่แนนพูดเหมือนน้อยใจ

 

 

“คิดถึงพี่แนนไง เลยชวนมากินข้าว”

 

“พี่แจ๊ค เอาตรงๆเลยค่ะ” แป้งนี่นะ มันรู้ไปโม้ด

 

“เดี๋ยวกินเสร็จมีเรื่องคุย ขอนีดส์เดียวครับ ฮ่าฮ่า” พอมีอาหารยกมาเสิร์ฟ แล้วก็ตามด้วยหวานเย็นบวกด้วยน้ำมะนาว ผ่านไปได้ซัก 15 นาที เราสามคนถึงจัดการสิ่งตรงหน้ากันเรียบวุธ

 

“ก็แบบว่า…ไงดีล่ะ เริ่มเลยนะ ก็แป้งนี่แหล่ะพี่ มันบอกว่า โอ๊ย…”

 

“พี่แจ๊ค ไม่ต้องมาอ้างแป้งเลยนะ” น้องแป้งตีแขนผม

 

“เอาเลยจ้ะ มีอะไรถามพี่ได้”

 

“โอเค ..พี่ตั้มเขามาจีบพี่แนนจริงเปล่าครับ” กระชับได้ใจความที่สุดสำหรับผม

 

พี่แนนดูอึ้งๆไปนิด หลังจากผมถาม

 

 

“ใครบอกแจ๊คจ๊ะ”

 

“แถวนี้แหละครับ”

 

“ไม่มีอะไร คนเขาก็พูดๆกันไป”

 

“แล้วแบบว่าพี่ตั้มมาชวนคุย ซื้อขนมให้ ทั้งที่แต่ก่อนเค้าไม่เคยทำ พี่แนนคิดว่าไงอ่ะ”

 

“ก็คงทักกัน เหมือนเพื่อนร่วมงาน บ้านพี่กับเค้าก็อยู่ใกล้กันด้วยไงจ๊ะ”

 

 “พี่แนนกับพี่ตั้ม บ้านอยู่ใกล้กันเหรอ”

 

“ใช่ พี่ก็เพิ่งรู้ เค้าเพิ่งมาทำงานที่นี่ได้ไม่ถึงปี ก็เพิ่งรู้ว่าอยู่หมู่บ้านตรงกันข้ามกันนี่แหละจ้ะ”

 

“ พี่แนน ผมขอพูดนะ  ผู้ชายถ้ามาทำอะไรแบบนี้กับผู้หญิงเขาต้องหวังผลอยู่แล้ว ผมพูดแบบคนมองโลกในแง่ร้ายเลย แต่ผู้ชายดีๆมันก็ต้องมีอยู่”

 

“ขอบใจจ้ะที่ให้ข้อคิดพี่”

 

“แต่ บางทีพี่ตั้มอาจจะมาทางพี่ แล้วจุดมุ่งหมายจริงๆเป็นแจ๊คก็ได้” พี่แนนพูดขำๆ

 

“เป็นไปได้นะคะพี่แนน แป้งเห็นด้วย”

 

“ยัยแป้ง เดี๋ยวจะโดน.. พี่แนน สมมติฐานพี่ ตกไปได้เลย ไม่ผ่าน ยังไงผมก็ไม่ให้ผ่าน” ขอร้องว่าชีวิตผม อย่าได้ไปข้องเกี่ยวกับพี่ตั้ม  

 

 

“เดี๋ยวผมจะเอาน้องแป้งไปนำเสนอพี่ตั้มเอง พี่ตั้มอาจจะชอบของแปลก”

 

“งั้นแป้งขอแฟนพี่แจ๊คไว้เองนะ”

 

“ใครล่ะ ไม่มี พี่ไม่เคยมีแฟน”

 

“จริงเหรอ เห็นเช้าถึงเย็นถึงตลอด ให้ปากจริงอย่างพูดเถอะค่ะ”

 

“เดี๋ยวผมจะมัดพี่แนน กับน้องแป้ง เป็นปลากระป๋องสองแม่ครัว ถวายเป็นเครื่องบรรณาการไปถวายห้องเอกซเรย์ น่าจะแซ่บ”

 

“มัดพี่แจ๊คเพิ่มอีกหนึ่ง กลายเป็นสามแม่ครัว เอาสิคะเค้าจะเลือกคนไหน”

 

“ไอ้แป้ง เดี๋ยวเหอะ มัดจริงกระป๋องแตก เราบวมขนาดนี้ กินพื้นที่ชาวบ้านตาย”

 

“ค่ะพี่แจ๊ค พ่อหล่อเพอร์เฟ็คท์”

 

“พูดอีกก็ถูกอีก อย่าชมมากเดี๋ยวพี่เหลิง”  พี่แนนกับน้องแป้งฟังผมพูดแล้วขำกันใหญ่ ที่ผมรับมุก

 

“ไปกันเถอะครับ เผื่อได้งีบ”

 

ขาเดินกลับ เจอน้องแตงโมโปรยยิ้มมาอีกระลอก โรงพยาบาลออกจะกว้าง ทำไม..

 

 

“สวัสดีค่ะ พี่แนน พี่แจ๊ค แป้ง” น้องยกมือไหว้เราสามคนอย่างนุ่มนวล

 

“สวัสดีจ้ะแตงโม ทานข้าวเที่ยงรึยัง” เป็นพี่แนนถามแทนทุกๆคน

 

“เรียบร้อยแล้วค่ะ พอดีโมมาซื้อแซนด์วิซกินร้านป้า ยังไงโมขอตัวก่อนนะคะ”

 

ผมรู้สึกโล่งอกขึ้นมาหน่อย กลัวคุยกับน้องเแล้วต้องปะทะฝีปากกัน เหนื่อยซะทุกที

 

 

“ผมไปก่อนนะเจอกันตอนบ่าย”ว่าแล้วผมก็รีบเดินไปห้องน้ำที่อยู่ตรงด้านข้างห้องสมุด วันนี้ขอไม่ใช้ในห้องเอกซเรย์ครับ เพิ่งนินทาเจ้าของห้องไปเยอะ รู้สึกผิด   ฮ่าฮ่า

 

 

 




Create Date : 10 มกราคม 2558
Last Update : 10 มกราคม 2558 10:14:19 น. 0 comments
Counter : 84 Pageviews.

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

numsainoi
Location :
นนทบุรี Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add numsainoi's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.