ความรู้สึกของวันนี้
Group Blog
 
 
มีนาคม 2560
 
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
 
13 มีนาคม 2560
 
All Blogs
 

วันเกิดฉัน...วันตายเค้า!!!!!!













วันเกิดฉัน...วันตายเค้า!
สวัสดี ฉันชื่อนานา ฉันมีแฟนชื่อนิกรณ์ เรื่องราวทั้งหมดมันเกิดขึ้นเมื่อประมาณ 5 ปีที่แล้ว ตอนนั้นฉันกำลังเรียนอยู่มัธยมตอนปลาย ฉันซึ้งใจเหลือเกินกับของขวัญชิ้นนี้..ไม่เคยมีใครให้ฉัน!! และฉันก็ไม่เคยอยากได้จากใคร....

"คนที่ผิดคงเป็นฉันเอง...ที่เกิดในวันนั้น"
.............................................................................
วันวาเลนไทน์ คือวันแห่งความสุขหรอ?? วันวาเลนไทน์ คือวันที่คนรักมาเจอกันใช่ไหม??!! เมื่อก่อนฉันก็คิดแบบนั้น...คิดว่ามันคือวันแห่งความสุข เพราะมันเคยเป็นวันที่ดีมากๆและสุขมากๆเลยล่ะ แต่ตอนนี้...ไม่ใช่!! ไม่มีแล้ว!! ไม่มีวันที่แสนดีและมีความสุขแบบนั้นอีกแล้ว...
ตอนนั้นฉันอายุประมาณ 17 ปี ฉันมีแฟนคนนึง เค้าบ้าดีนะ.............
(ต่อ1)................................. เราคบกันได้ 1 เดือน เราใช้เวลาดูใจกันมา 3 ปี ฉันยังจำได้ดีวันแรกที่เค้ามาจีบฉัน...คนอะไรมาจีบสาวทั้งทีดั้นนมาเรียกเราว่าป้าซะงั้น>"ป้า!...ป้า!...ป้าคนนั้นน่ะ ขอเบอร์หน่อยดิ^^" ในความคิดของฉันตอนนั้น ...*ไอ้เด็กนี่กวนจริง!* ก็เลยไม่กล่าวโทษอะไร แต่เดินหนี...ฉันก็เลยเดินหนีขึ้นรถรับส่งนักเรียนกลับบ้าน แต่ไอ้บ้านั่นก็ตะโกนมาจากอีกฝั่งว่า "ป้า!!..ผมมีเบอร์ป้าแล้วนะ แค่มาขอเป็นพิธีเฉยๆ" คือแบบตอนนั้นทั้งอายทั้งโกรธ อยากจะวิ่งไปเตะปากไอ้เด็กนั่นจริงๆ ดีหน่อยที่รถออกก่อน ได้แต่แลบลิ้นปลิ้นตาใส่..
(ต่อ2)....................................แทนที่จะโกรธฉันยังจะมาขำอีก ประสาทจริงๆเยลเรา. พอตกเย็นฉันนั่งทำการบ้านจนดึกประมาณ 3 ทุ่ม ก็มีคนโทรเข้ามา ฉันคิดว่าเป็นเพื่อนก็เลยกดรับสายแล้วทักทายตามประสาเพื่อนที่บ้าบอ
"อ้ะบ้ะจ้ะเฮ้!! " ฉันพูด
"จ้ะเฮ้บ้าอะไรป้า..กินยาลืมเขย่าขวดรึไง?" เค้าตอบกลับ ฉันเลยพูดต่อว่า..
"อ้าว..ขอโทษนะคะที่นี่ไม่มีคนชื่อป้า สงสัยโทรผิดแล้วมั้งคะ" ฉันตอบกลับแบบงงๆ
"อ้าววป้า!!จำผมไม่ได้หรอ...คนที่ขอเบอร์ป้าวันนี้ไง!?"
"อะ....ไอ้เด็กเวรรรรร!!! " ฉันตัดสายแล้วปิดเครื่องใส่ทันที..ใครจะไปอยากคุยกะคนบ้า...บ้าป่าวว พอวันต่อมาฉันก็ไปเรียนตามปกติ..พอเลิกเรียนฉันก็รีบกลับมาขึ้นรถรับส่งทันที..คือแบบไม่ลงไปซื้ออะไรเลยใช้คนอื่นไปซื้อให้ โถถทำไมน่ะเหรอ..ก็ไอ้เด็กเวรนั่นดิ..มาทุกวันฉันก็หลบทุกวัน หลบได้ประมาณ 1 อาทิตย์กว่าๆมั้ง นางคงหมดความอดทนก็เลยมานั่งรอบนรถรับส่งนักเรียนฉัน..คือตอนนั้นแบบหลบไม่ทันจริงๆนางมาด้วยหน้าตาที่แลดูโหดมากกไม่มีรอยยิ้มที่สดใสเหมือนทุกครั้งเลย ....
"หลบหน้าทำไม...ไม่ชอบก็บอกดิว้ะ!จะได้ไม่ต้องมานั่งรอนั่งห่วงอยู่แบบนี้!!..เฮ้ยย!อย่าเงียบดินา" ตอนนั้นฉันไม่รู้ว่านิ่งเงียบไปนานแค่ไหน..แต่พอหันไปมองหน้าไอ้เด็กเวรนั่นฉันถึงกับอึ้ง..คือนางร้องไห้..ถึงน้ำตาจะไม่ไหลก็เถอะในตานางมีน้ำใสใสตาแดงๆ
"เฮ้ย!!..อย่าร้องนะไอ้เด็กบ้า"
"ไม่ได้ร้องเว้ยแค่ฝุ่นมันเข้าตาเฉยๆ..แล้วก็ไม่ได้เป็นเด็กบ้าด้วยผมชื่อกรณ์ต่างหาก .. "
"กรณ์ก็กรณ์..อย่าร้องไห้ดิเป็น ผช. ป่าวห้ะ??"
"ก็ผมน้อยใจหนิ..อุตส่าห์ตามดูแลป้ามาตลอดแต่ป้าก็ไม่เคยสนใจผมเลย..มีแต่หลบหน้า..ป้าเกลียดผมหรอ..อย่าเกลียดผมนะ..น้ะผมขอร้อง!!.. "
"รู้แล้วๆๆๆ" ฉันพูดแบบสำรวจตัวนาง...นางแบบคล้ำมากไม่มีราศีอะไรเลยซึ่งนางไม่ใช่สเปคฉันจะให้ฉันชอบได้ยังไง
"ป้า..ป้าไม่คิดจะชอบผมหน่อยหรอ?ป้าให้ผมทำไรผมยอมทุกอย่าง..ขอแค่ป้ามองผมบ้าง"
"กรณ์จะทำได้หรอ..อย่างกรณ์น่ะไม่ใช่สเปคเราเลยเราชอบคนขาวแต่กรณ์..."
"ผมจะขาว!!..ผมจะเปลี่ยนแปลงตัวเอง..ป้ารอผมน้ะ!! "
"จ้ะ..สู้ๆน้ะ " หลังจากวันนั้นนางก็หายไปไม่ค่อยมากวนใจฉันเหมือนเมื่อก่อนยอมรับว่ามันเหงามากบางครั้งก็แอบมองโทรศัพท์จนเพื่อนบ่น ฉันคิดว่านางก็คงเหมือนกับผช.ทั่วไปแหละแบบแค่มาจีบเล่นๆแล้วก็หายไป นางหายไปได้ประมาณ1เดือนมั้งแล้วนางก็กลับมาไม่อยากเชื่อเลยว่านางทำจริงๆนางเปลี่ยนแปลงตัวเองได้จริงๆ.......กลับมาคราวนี้คือนางแบบ....หล่อมากกกกก><..ขาวเวอร์..ผมนิตัดทรงหัวเห็ด..ฟันก็จัด..แต่งตัวก็ดูดี..น่ารักมากก > (นางเอกแอบหื่นสำรวจทุกอณู 555+ ).. เอาตรงๆเลยแบบสาวๆคนไหนเห็นก็มองก็ชอบนางอ่ะ...แต่ไม่ใช่กับฉัน! (หืมมทำเป็นเมินเด่วเหอะถ้าลองได้รักแล้วจะติดใจ ) ..ฉันอยากให้เค้ากลับมาเป็นแบบเดิมมากกว่าไม่อยากให้ใครมาชอบนาง (นั่นไงแอบมีใจก้บอกกหึงล่ะเซ่!!! )....
(ต่อ)............................................................อยากให้นางมองแต่ฉัน...นางเดินเข้ามาหาฉันแล้วเอาตุ๊กตามาให้คือแบบว่ามันตัวใหญ่มาก..( ดีใจเขิลอ่ะ><)
"อ้ะป้าให้..ผมกลับมาแล้วนะ..จะไม่ไปไหนอีกแล้ว..จะจีบป้าให้ได้เลย^^" ใจจริงก็อยากจะกระโดดเข้าไปกอดเลย(โอยยยนายหายไปไหนมาฉันคิดถึงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง) แต่ฟอร์มไงก็เลยพูดไปว่า
"อื้ออ...สู้ๆ" ตั้งแต่วันนั้นนางก็ทำเหมือนทุกอย่างที่นางพูด นางจำได้หมดว่าฉันชอบอะไร..ไม่ชอบอะไร..ชอบสีไหน..เกิดวันที่เท่าไร..ครบรอบวันที่รู้จักกันวันไหน..กี่วันกี่เดือนกี่ปีที่คุยกัน..(หื้มมมมจะดีไปไหน><) นางเหมือนเดิมทุกอย่าง..เราไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยมากไปเที่ยวด้วยกันบ่อยมาก..นางพาเราไปไหว้พ่อแม่นางบ้างล่ะ..จนผ่านมา 3ปี นางก็ยังเหมือนเดิม..นางชอบกราบเท้าพ่อกับแม่..นางบอกเสมอว่าพ่อแม่อยู่บนหัวนางเคารพมาก..ส่วนฉันนางให้อยู่ในใจ..นางสามารถนวดเท้าล้างเท้าให้ฉันโดยไม่รังเกียจ..นางเสียสละทุกอย่าง..นางตามใจฉันทุกอย่าง..วันที่ 14 มกราคม เป็นวันที่เราตกลงคบกัน..วันนั้นนางดีใจมากนางเข้ามากอดฉันแน่นแล้วร้องไห้..นางขอบคุณที่ฉันยอมคบกับนาง..นางไม่คิดว่าจะมีวันนี้นางสัญญาว่าจะอยู่ดูแลฉันตลอดไป..เวลาผ่านไปความรักของเรายังคงเป็นเหมือนเดิมไม่หวานขึ้นไม่น้อยลง..ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายต่างรับรู้และยินดีด้วย..นางจะพาฉันไปทานข้าวที่บ้านด้วยทุกวัน..จนถึงวันเกิดฉัน...วันที่ 14 กุมภาพันธ์..ตอนเช้านางซื้อดอกกุหลาบมาให้ 100 ดอก พร้อมท่าเต้นสุดแนวของนาง..นางยิ้มให้ฉันอย่างมีความสุขมากจนฉันอดยิ้มตอบนางไม่ได้..ของขวัญวาเลนไทน์ที่ฉันให้เค้าคือ..เสื้อที่ฉันถักเอง..รูปที่เราถ่ายด้วยกันเกือบ 500 รูป..ต้นกุหลาบที่ฉันปลูกเอง..ฉันให้นางทั้งต้นเลยแหละ^^..นางดีใจมากจึงพูดขึ้นว่า "ถ้าต้นกุหลาบนี้ยังอยู่แสดงว่าผมจะอยู่กับป้าตลอดไปนะ^^" นางยิ้มอย่างมีความสุขรอยยิ้มของนางมีเสน่ห์มากทำเอาฉันเคลิ้มไปเลยล่ะ^^..นางหันมายิ้มให้ฉันเสร็จก็กระโดดซ้อนรถเพื่อนไป..ก่อนไปยังทำเรื่องน่าอายชนิดแบบอยากเอาปี้ปมาคลุมหัวเลยล่ะ ..นางตะโกนเสียงดังว่า..
"กระผมนายกรณ์ขอสัญญาว่าจะขอรักป้าตัวเตี้ยๆนี้ตลอดไป!!...ป้าาา!...ป้าา!!...ผมรักป้าน้ะ!..จะรักตลอดไป!..จนป้าเบื่อผมไล่ผมไป..แต่ไม่ได้หมายความว่าผมจะไปไหนน้ะ..ผมหน้าด้านผมจะอยู่กับป้าอยู่ดี>"...คือแบบนางทำไว้เกินหน้าเกินตาจริงๆ..วันนั้นทั้งวันฉันมีความสุขมาก..มากจนล้นเลยล่ะ..... จนเวลาประมาณทุุ่มกว่าๆได้มั้ง..นางมารับฉันไปบ้านเพื่อนนางระหว่างทางเราก็คุยกันหยอกล้อกันตามปกติ..จนมาถึงสี่แยกหมู่บ้านอะไรไม่รู้..มีกลุ่มวัยรุ่นอยู่..พวกนั้นเป็นคู่อรินางพวกมันพากันขับรถตามเรามาประมาณ 3-4 คัน พวกมันใกล้เข้ามาเรื่อยๆ..กรณ์จับมือฉันไปกอดเอวเค้าไว้อย่างแน่นตอนนั้นกรณ์ใจเต้นเร็วมือไม้เค้าก็สั่นขณะจับมือฉันปากก็บ่นพึมพำๆว่า..
"ไม่เป็นไรๆๆๆนาต้องปลอดภัย" ..ฉันซบหน้าลงบนแผ่นหลังเค้า..น้ำตาก็ไหลออกมา..ได้แต่บอกเค้าด้วยเสียงสั่นๆว่า..
"นารักกรณ์นะคนดี...นารักกรณ์นะ..ฮึก...รักนะ"
"กรณ์ก็รักนา...ขอบคุณที่บอกรักกรณ์.."
(ต่อ..)..........................................................ฉันรู้ว่าตอนนั้นกรณ์กลัว..กลัวว่าฉันจะเป็นอันตรายเพราะเค้าขับรถเร็วมาก..เร็วจนฉันคิดว่าเราจะตายเพราะรถล้ม..แต่ไม่ใช่!!..ถึงกรณ์จะขับรถเร็วแค่ไหนก็สู้พวกนั้นไม่ได้..ข้างหน้าเรามีพวกนั้นจอดรออยู่อีก..เค้าจำเป็นต้องจอดรถลงไป..เค้าจับมือฉันไว้แน่นจนฉันรู้สึกได้ว่ามือเค้ามีเหงื่อออกมามันแสดงให้ฉันรู้ว่าเค้ากำลังคิดมาก...เค้าพยายามให้ฉันอยู่ข้างหลังเพื่อปกป้อง...

"ไงไอ้กรณ์...เมียมึงสวยดีนิ"

"อย่ามายุ่งง!!" กรณ์ตะโกนออกไปฉันถึงกับสะดุ้ง..กรณ์ไม่ชอบพูดเสียงดังแต่ตอนนี้เค้ากำลังทำ...

"กรณ์..." ฉันเรียกเค้าด้วยเสียงสั่นมือข้างหนึ่งถูกเค้าจับไว้ส่วนอีกข้างก็ส่งไลน์ไปบอกพวกพี่ที่รออยู่บ้านกรณ์..ทั้งกลัวว่าจะถูกจับได้กลัวว่าพวกพี่ๆเค้าจะมาช่วยไม่ทันกลัวว่าจะไม่มีวันพรุ่งนี้ด้วยกันอีกต่อไป...

"พวกมึงจะเอาไง...อย่ามาหมาหมู่นะเว้ย!!!" กรณ์พูดเสียงดังอีกแล้ว

"มึงง่ะ..มันรนหาที่ตายเอง..ถ้าวันนั้นมึงไม่มาเสือกพวกกูไม่ถูกจับหรอกเว้ย!!"

"อ้าว!..ถ้ามึงไม่คิดทำร้ายน้อง ผญ.คนนั้นแล้วถ้าน้องเค้าเต็มใจไปกับพวกมึงกูจะไม่เข้าไปเสือกเลยแต่พวกมึงแม่งเหี้ย!!จะข่มขืนผญ.!!"

"แล้วทำไม!!??ห้ะ??!!..ทำไม!!?อินั่นเป็นเมียมึงรึไง!?..มึงถึงได้มาเสือก..ห๊ะ!!..มึงจะปกปองอิร่านนั่นทำไม??!!"

"มึงอย่ามาว่าน้อง!!น้องเค้าจะเป็นเหี้ยไร!!แต่น้องเค้าก็เป็นผญ.กูไม่ยอมให้มึงทำร้ายน้องเค้าหรอกไอ้เหี้ย!!"

"หึ..หึหึหึหึหึ...หึ....งั้นกูจะเอาเมียมึงให้ดู!!!!!"

"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!ปล่อยย!!..ฮึกปล่อยยนะ!!..กรณ์!!...กรณ์!!!...กรณ์!!!!!"

"มึงปล่อยนะโว้ยย!!..อัก!!...ปล่อยนา!!!!!" ฉันมองกรณ์ที่ถูกใครสักคนในกลุ่มนั้นยันเข้าที่ท้องแล้วถูกคนอีกมากมายใช้เท้าเหยียบแล้วกระทืบเข้าที่ตัวกรณ์..เค้าได้แต่นอนให้คนพวกนั้นทำร้าย

"ขะ...ขอร้องง..อึก..ปะ..ปล่อยกรณ์นะ.." ฉันยอมทุกอย่างแล้วยอมทิ้งศักดิ์ศรีด้วยการยกมือไหว้คนที่จับฉันไว้...มันมองฉันด้วยสายตาแบบไม่รู้จะอธิบายยังไง..

"หุปปาก!!!!!!" ถึงเสียงที่พูดออกมาจะไม่ได้ตะโกนยังไงฉันก็กลัวมาก..ในตอนนั้นฉันได้แต่ร้องไห้แล้วตะโกนบอกให้หยุดทำร้ายกรณ์ฉันทุรณทุรายจะไปหากรณ์ให้ได้จนมันปล่อยฉัน..ฉันวิ่งไปหากรณ์ทันทีโดยไม่คิดว่าตัวเองจะเจ็บมากน้อยแค่ไหนสิ่งที่ฉันสนใจคือคนที่ฉันรักอยู่ตรงนั้น.

"ออกไป!!!..ออกไป!!...ออออกไปป!!..กรณ์!....กรณ์!...ออกไป!...อย่า!!...อย่าทำกรณ์!!!!...ออกไป!!!!!!!!!!!!!" ฉันพยายามผลัก ผช. พวกนั้นออกไปแต่ก็ไม่มีประโยชน์เลยสักนิดฉันพยายามแล้วพยายามอีกจนมีคนหนึ่งหันมา..มันคงจะรำคาญฉันมากสินะจึงสลัดฉันออกอย่างแรงแล้วเดินเข้ามาเตะอัดฉันเข้าอย่างจังฉันถึงกับต้องงอตัวเองเพราะมันเจ็บมาก!เจ็บมากที่สุดเลย!!...และเหมือนพวกนั้นจะเข้ามาอัดฉันต่อ...แต่มันกลับไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิดทั้งๆที่ฉันได้ยินเสียงหัวเราะน่าขยะแขยงของพวกมัน..ทั้งๆที่ฉันรู้สึกว่าพวกนั้นกำลังอัดฉันอยู่...

"ป้า...ไม่เป็นไรน้ะ"........................(เด่วกลับมาต่อให้น้าาช่วงนี้กำลังเข้มข้นฝากติดตามด้วยน้าา คอมเม้นได้น้า...ต้องไปแล้ววบายย เป็นกำลังใจให้นานากับกรณ์ด้วยน้ะ...บายยยยยยยยยยยยย)




 

Create Date : 13 มีนาคม 2560
1 comments
Last Update : 31 มีนาคม 2560 20:35:45 น.
Counter : 326 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 

 

 

โดย: สมาชิกหมายเลข 3743379 25 มีนาคม 2560 13:40:00 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


สมาชิกหมายเลข 3743379
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]




ความรู้สึกของวันนี้
Friends' blogs
[Add สมาชิกหมายเลข 3743379's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.