Group Blog
 
 
กุมภาพันธ์ 2556
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
2425262728 
 
27 กุมภาพันธ์ 2556
 
All Blogs
 

...สายน้ำไม่เหือดหาย...

ผมแทบ​ไม่​เชื่อ​สายตา​ กับ​ภาพ​ปรากฏ​เบื้องหน้า​ นี่​หรือ​คือ​คลอง​ที่​หล่อเลี้ยง​ชีวิตในวัย​เด็ก​ ลำ​คลอง​กว้าง​ใหญ่​ใน​ความ​ทรงจำ​ ลึกล้ำ​ใน​ความ​รู้สึก​ มา​บัดนี้​กลับ​เห็น​เป็น​เพียง​คลอง​ลำ​เล็ก​ ​ทั้ง​ยัง​ดู​เหือดแห้งขุ่น​ข้นราว​กาแฟ​เหลือ​ค้าง​ก้น​ถ้วย​ รอเวลา​ที่​จะ​ถูก​ชำระ​ล้าง​อีก​ครั้ง...​

 

 

แม้​จะ​เนิ่นนานผ่าน​มา​ แต่​ความ​หลัง​ครั้ง​นั้น​ยัง​กระจ่าง​ใส​​ เมื่อ​ครั้งเริ่ม​หัด​ว่ายน้ำ​ ด้วย​ลูก​มะพร้าว​แก่​สองลูกที่​ย่า​ฉีกเปลือก​​ออก​เป็น​เส้นสาย​หนาขนาด​​ข้อ​นิ้ว​มือ​ ทิ้งส่วน​ปลาย​ให้​ติด​อยู่กับ​ขั้ว​ ดู​คล้าย​ลูก​ตุ้ม​ แล้ว​นำ​ปลาย​อีก​ด้าน​มา​ผูกสอง​ลูก​เข้า​ด้วยกัน นั่น​คือ​ผลิตภัณฑ์​รักษ์​โลก​รุ่น​แรก​ที่​ผม​รู้​จัก...

 

 

สอด​​สาย​เส้นใยมะพร้าว​ไว้​ใต้​รักแร้​ ลูก​ตุ้ม​จาก​ธรรมชาติ​สี​น้ำตาล​แก่แลเป็น​โล่​กำบัง​ข้าง​กาย​ เพียง​เท่านี้​ ความรู้สึกหวาดกลัว​ต่อ​แรง​ดึงดูด​แห่ง​ห้วง​น้ำ​ก็​พลัน​มลาย คงไว้เพียง​ความ​สุข​ลึกล้ำ​กับการ​ได้​แหวกว่าย​สายธาร​...

 

 

ส่วน​ลีลา​ท่าทาง​การ​ล่องลอย​ระเรื่อยไหล​ใน​ห้วง​ชล​นั้น ก็​ได้เจ้า​โต​ สุนัข​แสน​รู้​ที่คอย​ระริก​กระดิก​หู​หาง โจนใส่ผืนน้ำร่วมตะกุยตะกายแหวก​ว่าย​ไป​กับ​ผมอย่าง​ครื้นเครง​ ​เสียง​หัวเราะ​คลอเคล้า​ไปกับเสียง​ตุ๋มต๋ำไร้​จังหวะ​ ผมเฝ้า​มอง​การเคลื่อนไหว​ของ​เจ้า​โตอย่างสนใจ​ และ​พยายาม​จับจังหวะ​การ​เคลื่อน​ไหวที่​ไร้​จังหวะ​นั้น​ มันตะกุย ผม​ก็​ตะกุยไปด้วย​กัน​ บังเกิด​เสียง​หัวเราะ​คลอ​เคล้า​ไป​กับ​เสียง​ตุ๋​มต๋ำ​เป็น​จังหวะ ในที่สุด​ 'หมา​ตะกุย​น้ำ' ก็​เป็น​ท่วงท่า​แรก​ใน​การ​ว่ายน้ำ​ของ​ผม​

 

 

เมื่อ​ประสบการณ์​มาก​พอ​ ห่วงยาง​รักษ์​โลก​ก็​หมด​หน้า​ที่​ไป​โดยปริยาย​ แต่​ผม​ยัง​โลดแล่น​ดำผุด​ดำ​ว่าย​มิ​รู้​เบื่อ​ นอกจาก​ครู​ฝึก​อย่าง​เจ้า​โต​ ก็​ได้​เพื่อน​ฝูง​วัย​ไล่เลี่ยร่วม​อุดมการณ์​ใน​ธาร​สุข​ แหวกว่าย​ยื้อแย่ง​แข่งขัน​สนุกสนาน​ไปตาม​วัย...​

 

 

ห้วง​ความ​ทรง​จำ​ขาด​หาย​ จำไม่ได้​ว่า​ใคร​กัน​ที่เตือน​ให้​ระวัง​กลุ่ม​กอ​ผัก​ตบชวา​ที่เลื่อน​ไหล​ล่อง​ลอยตาม​กระแส​ นั้น​เองเป็น​ที่​ซุ่ม​ซ่อน​แฝงตัวว่า​ขอนไม้ แท้จริง​เป็นสัตว์​เลื้อยคลาน​พันธุ์​ยักษ์​อย่าง​จระเข้​ เฝ้า​รอ​กัด​กิน​ทำร้าย​ผู้​ประมาท​หลง​ผิด​คิด​เข้า​ใกล้...

 

 

แม้​ความ​กลัว​กล้ำกราย​ทุกครั้ง​ที่แลเห็น​กลุ่ม​กอ​เขียว​ครึ้ม​เคลื่อน​ผ่าน แต่​กลัว​อย่างไร​ ใจ​กลับ​นึก​สนุก​กว่า​นั้น เพื่อน​ฝูง​ต่าง​ท้า​ทาย​ ใครกันมั่นใจ​ก้าว​ข้าม​จิตใจ​อ่อน​แอ ไม่ยอมแพ้​หวาดหวั่น​ ว่าย​เวียน​เกาะ​กุม​กลุ่ม​ผักตบชวา​นั้นได้ กลายเป็น​ผู้​ชนะ ​ผู้​สามารถ​พิชิต​จระเข้...​แต่​จะ​ว่า​ไป​ ครั้ง​นั้น​ไม่มีใคร​เอาชนะ​จระเข้​ ไม่เคยมีจระเข้​...ที่​จำได้​ มีเพียง​ความ​กลัว คนกลัว​ และ​ผู้​กล้า​...

 

 

ผมสูด​หายใจ​ยาวดึงตัวเองกลับ​สู่​ปัจจุบัน​ แล้วสืบ​เท้า​ก้าว​​ไป​ยัง​ท่า​น้ำ​ที่​ถูก​กระแส​เวลานับ​สิบ​ปี​ พัดพา​ให้ผุกร่อน​เสื่อมโทรม​ แต่​ยัง​คง​โครง​เค้าครั้ง​วัน​วาน​ซ้อนทับ​ได้​พอดี​กับ​ท่า​น้ำ​ใน​ความ​ทรงจำ...​

 

 

ทรุด​กายลงนั่ง​บนผืน​ไม้ขนาดสอง​คูณสอง​เมตร ทอด​สายตา​ตามขั้นบันได​ที่​จมหายลง​ไป​ใต้​น้ำ​ขุ่น​ข้น มีอะไร​ภายใต้​ผืนน้ำ​สีกาแฟ​นั้น​ ผมสงสัย​ใน​บางอย่าง​ที่มองไม่เห็น...

 

 

ทอดสายตา​เหม่อมอง​สายน้ำ​เนิ่นนาน​ ก่อน​เปิด​หนังสือ​ใน​มือเริ่ม​ต้น​อ่าน​ ตั้งใจ​ใฝ่ฝัน​มา​แรมปี วาด​ภาพ​ไว้​ใน​ใจ​จน​แจ่ม​ชัด​ ว่า​จะ​ได้​นั่ง​จม​จ่อม​อยู่​กับ​หนังสือ​ที่​'อ่าน​สนุก' ริม​คลอง​หลัง​บ้านเกิด​

 

 

จริง​อย่าง​ที่​ 'บุญ​ชิต ฟัก​มี'​ ว่า​ไว้​ หนังสือ​ที่​ดี​ต้องอ่าน​สนุก​ หาก​ไม่​เช่นนั้น​จะ​ดึงดูด​ใจ​ให้​จดจ่อ​ติดตาม​หา​ความหมาย​ซุกซ่อน​มุ่ง​สื่อสาร​ได้​อย่างไร...

 

 

และ​ผม​หวัง​ว่า​การ​ได้​มีโอกาส​กลับมา​นั่ง​ริม​คลอง​ที่​เคย​ดำ​ผุด​ดำ​ว่าย​อีกครั้ง​ แม้​เลย​วัย​ที่​จะ​ออก​ท่า​หมา​ตะกุย​น้ำ​ อีกทั้ง​ห้วง​น้ำ​คลั่ก​ข้น​ไม่​เป็น​ใจ​ให้​ลง​แหวกว่าย แต่​หาก​ได้​ดำดิ่ง​ลึก​ลง​ไป​ใน​สาย​ธารอักษร'​สนุก'​ คลอเคล้าไป​กับ​เสียง​แห่ง​สายน้ำ​ใน​ความ​ทรง​จำ​ สร้างจังหวะ​ใหม่​บันทึก​ไว้ในห้วง​คำนึง​ คงจะ​ดี​ไม่น้อย...​

 

 

ก่อน​สายตา​สัมผัส​บรรทัด​แรก​แห่ง​ตัว​อักษร​ คล้ายมีบางอย่าง​เคลื่อน​ผ่านคลอง​จักษุ​ จึง​เงยหน้า​ขึ้น​มา​เพื่อ​ที่​จะ​พบ​กับ​กลุ่ม​กอเขียว​ครึ้ม​เลื่่่อนไหล​ตาม​กระแส​ธาร หะแรก​ให้​นึก​หวาดหวั่น​ประหวัด​คิด​เรื่อง​ราว​ครั้ง​เก่า​ก่อน​ ย้อน​ถึง​ความ​กลัว​ คน​กลัว​ และ​ผู้​กล้า...

 

 

ผมยิ้ม​ให้​กับ​ผักตบชวากอ​นั้น ก่อน​ปล่อยสายตาไหลตามธารา​​​อักษร​​อีก​ครั้ง...




 

Create Date : 27 กุมภาพันธ์ 2556
1 comments
Last Update : 27 กุมภาพันธ์ 2556 22:34:26 น.
Counter : 528 Pageviews.

 

สวัสดีค่ะ แวะมาทำความรู้จักค่ะ ขอบคุณที่เข้าไปเยี่ยมชมที่บล็อคนะคะ

 

โดย: @ ปั๊กกาเป้า @..อิอิ 2 มีนาคม 2556 17:02:58 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


Singkhon2008
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




ใครกันหนอบอกไว้ 'เมื่ออ่านมากๆเข้า ไม่นาน ตัวหนังสือจะไหลออกมาเอง' ... (มีด้วยเหรอ แบบนี้!)

ครับ เป็นเช่นนั้น ด้วยความที่ชอบอ่านมากถึงมากที่สุด เมื่อนานเข้า อาจเป็นด้วยไม่มีพื้นที่เหลือพอให้เก็บตัวอักษรอีกต่อไป จึงต้องปล่อยให้มันไหลออกมาบ้าง...

เขียนสนุกๆครับ ก็อยากให้อ่านสนุกๆเช่นกัน

ขอบคุณครับ
Friends' blogs
[Add Singkhon2008's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.