나는 오직 당신을 영원히 사랑합니다. สงวนลิขสิทธิ์ ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ©
Group Blog
 
<<
มกราคม 2556
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031 
 
16 มกราคม 2556
 
All Blogs
 
ย้อน ระลึก ถึง ครู

วัน ครู เคยฝันถึง คุณครู กันบ้างมั้ย สำหรับเราเองก็มีนะ ฝันถึงครูระเบียบ หรือครูฝ่ายปกครองสมัยนี้ จำได้ว่าตอนประถม มีครูคนนึง เหมือนแม่เรามาก ในความคิดตอนนั้น เราคิดว่าทำไมแม่จำเราไม่ได้ แม่...จำหนูไม่ได้หรอ เรามักจะถูกเรียกว่าเด็กมีปัญหา ไม่รู้ว่าเพราะอะไร โต๊ะเรียนเรา จะอยู่ติดกับโต๊ะ ครูเสมอ คำนี้เราจำ ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาเลย เราเป็นเด็กไม่ได้เรียนเก่งอะไร แต่เรียนดี พอใช้ได้ ความประพฤติเรา ครูก็บอกว่าเรียบร้อย ด้วยคงเพราะเราไม่ได้อยู่กับพ่อ แต่อยู่กับย่าและอา การบ้านจากโรงเรียน เราจึงต้องทำเอง ย่าเราเป็นคนจีน อาเราก็ไม่สอนเราเอาแต่ทำงานที่บ้านเมื่อก่อนเป็นโรงกลึง เราต้องทำการบ้านเอง พ่อเราจะมาหาเรา แต่ก็ไม่ทุกวัน มาหาเราประมาณ ทุ่มสองทุ่ม มาแล้วก็กลับ เรากับน้องย่าเป็นคนเลี้ยง อยู่ที่โรงเรียน บางทีพ่อก็จะแวะไปหาเรา เราจำได้พ่อแวะเอาบิลไปให้เราเขียน พ่อเราเรียนหนังสือมาน้อย อ่านได้แต่พ่อเราเขียนไม่ได้นอกจากชื่อของพ่อเองอ่ะ พ่อเอารายการสั่งของมาให้เราเขียน ตอนนั้นพ่อเราเป็นโฟร์แมน เรานั่งเขียนบิลให้พ่อบ่อยๆ เราไม่เคยโดนครูเรียกให้พ่อมาพบเลยตลอดเวลาที่เรียนที่โรงเรียน คนขึ้น ชั้น ม ต้น มันเป็นอะไรที่ทำให้เรา อ่อนวิชาเลข ทำให้เราเกลียดวิชานี้ ก็เพราะช่วงนี้อ่ะหล่ะ ตอนนั้นครูสอนเลข ดุมาก ดุมากๆอ่ะ เรายิ่งอ่อนวิชานี้อยู่แล้ว ทำ หรือตอบ คำถาม การบ้านวิชานี้เราไม่ค่อยเข้าใจเลย ทำเองก็ตอบมาผิดๆ ตอนนั้น แทบไม่อยากเรียนวิชาเลขเลยอ่ะ จน เราจำได้ว่า เราไม่สบายเป็นไข้ ครูประจำชั้นเราเห็นว่าเราเป็นหนัก เลยให้มานอนที่ห้องพยาบาล ห้องพยาบาลตอนนั้นก็ คือห้องพักครูนั่นหล่ะ แต่มีเตียงหมอน ที่นอนผ้าห่ม ตู้ยา ครูบอกเราตัวร้อน เลยให้เรานอนพัก เราได้ยินเสียงครูคุยกันตลอดนะ แต่ไม่รู้สึกตัว ครูบอกว่าจะให้พ่อมารับเรากลับ เพราะดูแล้วคงต้องไปหาหมอ แต่แล้ว ก็มีเรื่องทำให้เราเสียใจ เสียใจมากๆเลย ครูที่สอนเลขเราอ่ะ คิดว่าเราแกล้งไม่สบาย จะได้ไม่ส่งการบ้าน คิดว่าเราคงทำการบ้านมาไม่เสร็จเลยทำเป็นไม่สบาย เข้าไปโวยวายในห้องพยาบาล ที่มีครูคนอื่นนั่งอยู่ด้วย ตอนนั้นเรานอนน้ำตาไหลเลย กระเป๋านักเรียนเราก็อยู่ในห้องพยาบาลนั้นด้วย แล้วครูก็เปิดกระเป๋าเราเอาการบ้านเลขออกมา เราทำมานะ แต่ตอบผิดหมด ทำไมครูถึงใจร้ายแบบนั้นอ่ะ
T  Tเราทำผิดตอบผิด ก็ดุ ด่า ว่าเราอีก จนครูประจำชั้นเราพูดว่า จะโทรเรียกพ่อมารับเรากลับ ครูที่สอนเลขเราเลยออกจากห้องไป ตั้งแต่นั้นมา เราเกลียนดวิชานี้มากเลย ทำไงก็ได้แค่ผ่าน ให้มันได้แค่ผ่านก็พอ พ่อพาไปหาหมอ หมอบอกเราเป็นไข้หวัดใหญ่ ต้องหยุด ต้องขาดเรียนด้วย แต่มันใกล้สอบแล้วอ่ะ พ่อไม่อยากให้เราขาดสอบ เราเองก็ไม่อยากขาดสอบด้วยเลยต้องไปโรงเรียน ครูประจำชั้นเราเลยบอกว่าถ้ามีไข่ก็ให้มานอนที่ห้องพยาบาลนะ สมัยนั้นเรียน เช้า 4 วิชา เย็นอีก4 วิชา เราเรียนได้  6 วิชาเอง ต้องเข้ามานอน ทุกๆ 3ชั่วโมงมั้ง ครูสอนเลข ก็เหมือนจะไม่ชอบหน้าเราอีก คือสอนเรานะแต่เหมือนไม่สนใจเราอ่ะ เราก็ไม่คิดอะไรนะ บอกพ่อว่าไม่อยากเรียนโรงเรียนนี้แล้ว ร้องไห้ด้วยตอนนั้น พ่อมาพบครูใหญ่เลย ครูประจำชั้นเราก็อยู่ด้วย ครูประจำชั้นเราบอกว่าไม่เป็นไร ขึ้น ม2 ก็จะไม่ได้เรียนกับครูคนนี้แล้ว เราอยากบอกครูทุกคนว่า เด็กจะได้ดีหรือไม่ได้ดี ไม่ได้ขึ้นอยู่กับพ่อแม่ ครอบครัวอย่างเดียว แต่มันขึ้นอยู่กับการอบรม สั่งสอนจากครูด้วย เรื่องนี้ทำให้เราเป็นคน งงๆกับตัวเลขไปเลย เราไม่เลือกบัญชี ทั้งๆที่พ่ออยากให้เรียน น้องเราเรียนสู้เราไม่ได้ แต่ก็เลือกเรียนบัญชีนะ อะไรที่เกี่ยวกับตัวเลข เราจะ โฟเบีย phobia มากๆอ่ะ เราชอบทำเงินหาย บ่อยๆ เรื่องคิด คำนวนเงิน หรือตัวเลขนี่เราไม่เอาเลย อย่ามาถามเรา สมการ x y กำลัง 2 นะ เราตอบไม่ได้หรอก หารยาว หารสั้น คูณร่วมน้อยร่วมมากอีก พอได้เลื่อนชั้น เราก็ยังเจอครูสอนเลข แต่ท่านไม่ได้สอนชั้นเราแล้ว ครูประจำชั้นเราก็รู้ว่าเราอ่อน บอกให้เราไปหาที่ห้องตอนเลิกเรียน จะสอนให้ เราก็ดีขึ้นอ่ะ ตอบถูกด้วย ถึงจะไม่ทั้งหมด ครูบอกพ่อเราว่าเราตั้งใจเรียน ถ้าไม่เข้าใจเราก็จะถามเลย แต่เป็นคนขึ้ใจน้อย พ่อเราก็บอกว่าเราเป็นแบบนี้จริงๆ
พอต้องมาเรียนร่วม โรงเรียนกับน้อง ต่างแม่ เมื่อก่อนเราอยู่กับแม่เลี้ยง แล้วเรามีเรื่องทะเลาะกับลูกของแม่เลี้ยง ทะเลาะกัน ตีกัน ตอนนั้นเราโมโหมาก ลูกแม่เลี้ยงมาว่า มาด่าแม่เรา เราตีมันด้วยท่อพีวีซี ไม่ใหญ่นะ ตีจนท่อแตกเลย แล้วมันก็คว้าเอาหม้อต้มมาม่า ที่มีมาม่าร้อนๆอยู่ในหม้อ มาสาดใส่เรา เราเอามือปัดออกอ่ะ แต่โดนที่หลังมือตรงนิ้วก้อยกับนิ้วนาง พองเลย แต่ไม่มาก แล้วตอนนั้นมันก็ใกล้สอบพอดี ครูที่คุมสอบเป็นครูประจำชั้นเรา ครูถามว่าไปโดนอะไรมา เราไม่ตอบ ตอนนั้นเหมือนมีก้อน แข็งจุกอยู่ที่ คอ น้ำตามันก็จะไหล ก็ได้แต่ส่ายหน้า ครูเลยพาไปทำแผล ครูถามว่าถ้าเธอไม่บอกครูจะถาม คุณพ่อเธอนะ เราร้องไห้โฮเลยอ่ะตอนนั้น เล่าไปร้องไห้ไป ครูไม่พูดอะไรเลย นั่งนิ่ง แล้วถามว่าน้องเธอเรียนอยู่ห้องไหน ครูไปเรียกน้องเรามา ตักเตือน เราไม่ได้อยู่ฟังด้วยหรอก วันต่อมาพ่อเราถูกเชิญไปคุย ครูบอกเราต้องล้างแผลบ่อยๆ เดี๊ยวจะติดเชื้อ สอบอีก ตั้ง 3 วัน เรื่องปัญหาที่บ้านไม่ต้องพูดถึง โดนกันหมดทั้งแม่เลี้ยงด้วย เราบอกพ่อว่า มาด่าแม่เราทำไม ลูกแม่เลี้ยงไม่กล้าพูดอะไรอีกเลย ต่อหน้าพ่อแม่เลี้ยงก็ด้วย พ่อเราว่าเราไม่โกหก เพราะเราไม่เคยเป็นแบบนี้ ไม่เคยโมโหมากมายแบบนี้ เรายอมมาตลอดนะเงียบตลอดเวลาที่อยู่บ้านนั้น ไปโรงเรียนเรารู้สึกดีมากๆอ่ะ เพื่อนๆเรารู้ไม่ีกี่คนหรอกว่าเรา มีปัญหากับที่บ้าน ครูก็บอกให้ตั้งใจเรียน พอโตเป็นผู้ใหญ่แล้วถ้าไม่อยากอยู่ที่นั่น ก็หาทางขยับขยาย ตอนนี้น้องเธอทำเธอขนาดนี้ ถ้าโตกว่านี้อีกหน่อย ครูบอกเราอาจจะไม่เจ็บแค่นี้อ่ะ ครูบอกให้เราอย่าไปโกรธพ่อ เพราะพ่อก็เป็นคนกลาง เราไม่เคยโกรธพ่อเลย เราบอกครูว่าไม่เคยโกรธพ่อ ครูยิ้มไม่พูดอะไรอีก ...



Create Date : 16 มกราคม 2556
Last Update : 16 มกราคม 2556 18:32:27 น. 0 comments
Counter : 703 Pageviews.

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

fanrongjiang
Location :
Taiwan

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]






blogger analyzer
New Comments
Friends' blogs
[Add fanrongjiang's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.