Group Blog
 
<<
เมษายน 2558
 
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930 
 
9 เมษายน 2558
 
All Blogs
 

เพลิงไพรเสน่หา... บทที่ ๒๑ ยั่วยวน ตอนที่ ๒

 เพลิงไพรเสน่หา... จันทราวดี

          ทางด้านปาจรีเธอไม่เห็นไตรรงค์โผล่ในเขตสายตา รีบถอดเสื้อผ้ามาซักตากไว้บนก้อนหินเช่นกัน ลังเลใจควรจัดการชิ้นในด้วยดีไหม ไม่รู้ผ่านวันนี้ไปแล้วเธอจะมีโอกาสได้พบเจอน้ำอีกหรือเปล่าจะมามั่วอายฟ้าอายดินทำไม นายไตรรงค์เองแค่เธอยั่วยวนไปนิดหน่อยหนีหน้าหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้คงไม่กล้าขนาดแอบดูเธอหรอก คิดไปแล้วได้แต่อมยิ้ม จัดการลอกคราบตัวเองถอดมาซักเบามือแล้วนำไปตากคู่เสื้อผ้าพยายามไม่ใช้ขาข้างที่แพลงมากนัก ขยับตัวไปนั่งบนก้อนหินใต้น้ำความลึกระดับอกขัดเนื้อขัดตัวจิตใจแจ่มใสเบิกบาน สายตาดันเหลือบเห็นสัตว์เหนือผิวน้ำไม่ไกลออกไป

           ปาจรีเบิกตาโพลง แข้งขาเป็นอัมพาตชั่วขณะในชีวิตเธอมีสัตว์เป็นร้อยเป็นพันที่เธอไม่เคยกลัว ทำไมจำเพาะเจาะจงเป็นเจ้าตัวนี่เธอทั้งเกลียดทั้งกลัวมัน เหงื่อกาฬผุดเต็มหน้าผากสายตาไม่ละไปจากเจ้าสัตว์ร่วมโลก ภาวนาให้มันเปลี่ยนใจว่ายไปทางอื่น แต่สิ่งที่ประสบคือมันว่ายตรงมาหาเธอ

           “กรี๊ด

เสียงกรีดร้องดังยาวเหยียดไตรรงค์เคลื่อนตัวว่องไว ไม่ถึงสองนาทีเข้าถึงตัวปาจรี

“ปาจรีเกิดอะไรขึ้น ?คุณเป็นอะไรหรือเปล่า ? ใจเย็น ๆ นะผมอยู่ตรงนี่แล้ว”ไตรรงค์รั้งปาจรีมาสวมกอด สายตาระแวดระวังภัย

“คุณช่วยฉันด้วย มันจะทำร้ายฉัน จัดการให้ฉันที” ปาจรีละล่ำละลักบอก มือไม้สั่นเทาชี้ไปยังเจ้าสัตว์ตัวจิ๋ว หลีกหนีเสียงเธอไปแอบใต้หินด้านบนมีเสื้อผ้าเธอตากเต็มไปหมด

“อย่าบอกนะว่าไอ้ตัวที่ทำร้ายคุณคือมัน” ไตรรงค์ชี้ไปจุดเดียวกับปาจรี กลั้นหัวเราะเต็มที่

“ใช่... คุณทำอะไรสักอย่างสิ เห็นตามันไหมมันจ้องฉันไม่กระพริบเลยนะ” ปาจรีกลัวลนลานเขย่าตัวไตรรงค์ให้รีบทำอะไรสักอย่าง ก่อนที่มันจะขึ้นไปบนเสื้อผ้าตัวเอง

ไตรรงค์กลั้นเสียงหัวเราะแทบตาย พอเห็นคนตรงหน้ากลัวเอาจริงเอาจังเขาระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่น

“โถ ! คุณปาจรีคางคกตัวแค่นั้นคุณจะให้ผมไปทำอะไรมัน คุณดูตามันใหม่สิมันกลัวคุณยิ่งกว่าคุณกลัวมันเสียอีก”

“บ้า ! ฉันกลัวมันจริง ๆ นะคุณช่วยทำอะไรสักอย่างสิ” ปาจรีอ้อนวอนมือไม้เขย่าไตรรงค์ไม่เลิก

“โอเคครับ” ไตรรงค์ส่ายหน้าเดินไปจับเจ้าคางคกตัวนั้นไปวางไว้บนฝั่งใช้น้ำไล่มันให้กระโดดหนีไปไกล ๆ แล้วหันกลับมาทางปาจรีเจ้าหล่อนอ้าปากค้างดวงตาเบิกถลน ตะลึงพรึงเพริดไปกับก้นรูปเหลี่ยม เนื้อตึงกระชับยืดหยุนไม่ทันทักท้วงชายหนุ่ม ของสงวนไตรรงค์หันมาโชว์เธอเต็มตา

“กรี๊ด เสียงกรีดร้องยาวยิ่งกว่าเห็นคางคกเธอหันหลังให้ไตรรงค์ปากก่นด่าไม่หยุด “บ้า ! คนผีทะเล ! อุจาดที่สุดทำไมไม่ใส่เสื้อผ้าหา !? ตาฉันจะเป็นกุ้งยิงไหมเนี่ย” พูดไปแล้ววักน้ำมาล้างตาพัลวัน

ไตรรงค์หัวเราะร่วน ยอมรับตะกี้เขาตกใจมากไปหน่อย กลัวปาจรีมีอันตรายถึงได้ผลุนผลันมาทั้งแบบนี้แต่เขาไม่ได้โป้เปลือยคนเดียวเสียหน่อย ปาจรีเองกำลังโชว์แผ่นหลังขาวนวลให้เขาเห็นหรือจะพูดให้ถูกแม้แต่ปทุมถันอวบอิ่มเจ้าหล่อนเขาได้สัมผัสมาแล้ว ถึงตอนนั้นทั้งเขาและเธอไม่มีความรู้สึกเบื้องต่ำก็เหอะพอมานึกดี ๆ ก็วาบหวามใจไม่หยอก

“นี่คุณ ข้ามไปฝั่งคุณเลยนะ รีบ ๆ ด้วย ฉันไม่อยากเห็นช้างน้อยคุณอีกแล้ว”

ไตรรงค์หยุดหัวเราะ ก้มดูช้างน้อยหญิงสาว กำลังขยับขยายดูน่ากลัวถ้าเกิดยังอยู่บริเวณนี้นานๆ

“ผมไปก็ได้ แล้วอย่าร้องตะโกนเพราะเห็นคางคกอีกตัวล่ะคราวนี้ผมไม่มาช่วยแล้วนะ เดี๋ยวคุณจะมาว่าช้างน้อยผมอีก” จะไปอยู่แล้วยังไม่วายหาเรื่องมายียวนปาจรีโกรธเนื้อเต้น เธอกระทืบเท้าผิดข้าง

“ว้าย เสียงร้องมาพร้อมร่างถลาจมน้ำ ไตรรงค์ก้าวพรวดดึงคนจมน้ำแค่ระดับอกมาปะทะกาย แววตาตื่นตระหนกไม่แพ้คนจมน้ำสำลักน้ำหูน้ำตาเล็ด

“เป็นยังไงบ้างคุณ ไตรรงค์ถามมือช่วยลูบใบหน้างดงามเปียกทั้งน้ำและน้ำตา

“ฉัน… แค่ก ๆ” ปาจรีไอหน้าดำหน้าแดง ลืมโกรธลืมอายไปชั่วขณะ “ฉันไม่เป็นไรขอบคุณนะ” ส่งยิ้มให้เขาปากสั่น เห็นแผงอกกำยำเบื้องล่างไร้อาภรณ์ใด ๆ รวมทั้งตัวเธอ จากหน้าตาซีดเซียว กลายเป็นแดงระเรื่อผสานไปกับเสียง “กรี๊ด ! ทะลึ่ง !ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ” พาร่างตัวเองจมน้ำทันทีที่ชายหนุ่มยอมปล่อยมือ

ไตรรงค์เกาหัวแกรก ๆ บ่นอุบ

“ทำคุณบูชาโทษจริง ๆ”

“ฉันไม่ได้ร้องขอ ไปเลยนะ นู้น… ที่ของคุณ” มือชี้ไปอีกฟาก หันหลังให้เขาลืมนึกไปว่าเท้าตัวเองปวดหนึบ พอเคลื่อนตัวร่างเธอถลาคว่ำไปด้านหน้า ไตรรงค์รีบคว้าตัวใบหน้าวิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด

“อย่าดื้อสิปาจรี เท้าคุณเจ็บอยู่ ให้ผมช่วยคุณดีกว่า”

“ฉันไม่เจ็บ ปล่อยฉัน”ปาจรีสะบัดแขนออก ถูกไตรรงค์กระชับแน่นไม่พอ ยังกระตุกร่างเธอมาปะทะอกสายตาสบประสาน หนึ่งคนตื่นระแวง หนึ่งคนเอือมระอาแต่คนตื่นระแวงเลือกส่งเสียงทำลายบรรยากาศตึงเครียด “คิดจะฉวยโอกาสหรือไงคุณ”

สันกรามไตรรงค์บดเบียดนูนขึ้นทันตา ‘ฉวยโอกาส’ คำนี้ฝังติดหู ทุกอย่างที่เขาทำลงไปเพราะความเป็นห่วงหญิงสาวกลับเห็นว่าเขาฉวยโอกาส ไตรรงค์โกรธเลือดขึ้นหน้าช้อนอุ้มร่างบางไม่ฟังเสียงทัดทานใด ๆ ไปวางลงบนก้อนหินใกล้ริมตลิ่ง สายตาเมินเฉยมองร่างบางเหมือนอากาศธาตุส่วนโค้งส่วนเว้าใด ๆ ไม่มีผลต่อความรู้สึก ถอยหลังจากไปเงียบเชียบทิ้งแววตาเชือดเฉือนใจให้คนเบื้องหลังมองตาม

“โกรธอย่างนั้นหรือ” ปาจรีรำพันไตรรงค์โกรธเธอใช่ไหม เธอเคยมั่นใจในเรือนกายตัวเอง ตอนนี้ความมั่นใจเหล่านั้นมลายสูญไตรรงค์ไม่เพียงไม่ปรารถนา เขายังออกอาการรังเกียจด้วยซ้ำ แล้วที่เธอกระฟัดกระเฟียดใส่เขาไปล่ะไม่กลายเป็นเรื่องปัญญาอ่อนไปแล้วเหรอ “บ้าที่สุด ปาจรีฟาดงวงฟาดงา ทั้งโกรธทั้งอายอยากไปจากตรงนั้นเสียให้ได้ติดที่ว่าเสื้อผ้ายังไม่แห้ง จิตใจแจ่มใสราวกับปลากะดี่ได้น้ำมลายหายสิ้นเหลือเพียงอารมณ์สมเพชเวทนา ในสายตาไตรรงค์เธอคงไม่มีค่าอะไรเลย

ทางด้านไตรรงค์ กลับมาถึงแอ่งน้ำเขาดีดตัวลงไปดำผุดดำว่ายดับอารมณ์กรุ่นร้อนโกรธที่ปาจรีดูถูกน้ำใจ และโกรธตัวเองที่ปารถนาเรือนกายเจ้าหล่อน เขายอมรับปาจรีงดงามไปทั้งตัวอีกทั้งจิตใจเข้มแข็งฉุดความรู้สึกเขาให้หลงรักเจ้าหล่อนแบบไม่มีเงื่อนไข แม้ไม่อาจทรยศหักหลังพ่อเลี้ยงกันต์กวีแต่ความรักที่เขามีให้คือความรักบริสุทธิ์ ทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำลงไปเขายึดคุณงามความดีเป็นหลักแต่ใยปาจรีมองความดีเหล่านั้นเป็นเรื่องชั้นต่ำ

ไตรรงค์น้อยเนื้อต่ำใจ โกรธปาจรีเพียงใดสุดท้ายสิ่งที่เหลืออยู่คือความปรารถนาดี เขาพยายามปัดความรู้สึกสับสนออกจากสมอง เขาไม่ควรทำตัวไม่มั่นคงแบบนี้ทินกรไล่ตามมาเบื้องหลังเขาต้องพาปาจรีหลบหนีไปให้ได้ ยิ่งตอนนี้ปาจรีบาดเจ็บเขาควรดูแลเธอมากกว่าเอาอารมณ์โกรธตัวเองเป็นที่ตั้ง โดยเฉพาะความอยู่รอดค่ำคืนนี้อาหารมื้ออร่อยกำลังรออยู่ ไตรรงค์ไม่รอช้าหากิ่งไม้บริเวณนั้นมาเหลาทำฉมวกเขาดำผุดลงไปไม่นานปลาตะเพียนจุดขนาดกลางถูกแทงไปกองริมตลิ่ง ได้จำนวนปลามากพอแล้วไตรรงค์กลับขึ้นไปนั่งบนก้อนหินอีกครั้งเวลานี้เสื้อผ้าเขาแห้งแล้ว รีบสลัดเนื้อตัวให้หายเปียกหยิบเสื้อผ้ามาสะบัดแล้วค่อยใส่ลงไป

ไตรรงค์วกกลับไปดูปลา หาก้านหญ้ามาร้อยพวกมันเป็นพวงเดียวกันไม่ลืมเหลาไม้ไว้เสียบเท่าจำนวนปลา ชะเง้อคอมองปาจรี เสื้อผ้าเจ้าหล่อนไม่อยู่บนก้อนหินแล้วไตรรงค์ตัดสินใจข้ามไปฝั่งเจ้าหล่อนทันที

ปาจรีนั่งหน้าหงอย เห็นไตรรงค์ก้าวกระโดดลงจากหินในมือถือปลามาด้วยเธอเผลอตัวยิ้มให้เขา พอนึกขึ้นได้รีบหุบปาก เบี่ยงสายตาไปมองน้ำตกแทน

“เสร็จแล้วใช่ไหม ไตรรงค์ถามทำลายบรรยากาศชวนอึดอัด หญิงสาวไม่ตอบได้แต่พยักหน้าน้อย ไตรรงค์ถอนหายใจแผ่วเบาเลื่อนตัวเข้าไปใกล้ ๆ “ลุกไหวไหม หรือให้ผมช่วยประคอง”น้ำเสียงไตรรงค์นิ่งเรียบแตกต่างจากปรกติ

ปาจรีหน้าจืดเจือน ไม่คิดว่าเหตุการณ์ที่ผ่านมานั้นจะทำให้ชายหนุ่มโกรธตนได้มากมายขนาดนี้เป็นไปได้เธออยากบอกไตรรงค์ เธอไม่ได้ตั้งใจพูดแบบนั้นเลย เธอซึ้งใจที่เขายื่นมือเข้าช่วยเหลือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะปากเธอมันไวกว่าสมองพูดอะไรไม่ทันคิดอยากให้ไตรรงค์อภัยให้เธอ เพียงแต่เธอไม่กล้าพูดประโยคเหล่านี้ออกมาและไม่กล้ารบกวนไตรรงค์ตอนนี้ เธอรีบปฏิเสธการช่วยเหลือเขาเสียงสั่นพร่า

“ไม่ต้องหรอก ฉันเดินไหว” ใบหน้าซีดเซียวไม่กล้าสบตาคนตรงหน้าได้แต่ก้มมองเท้าตัวเอง

“ไหวก็ตามผมมา” น้ำเสียงไตรรงค์เย็นชาไม่ต่างจากใบหน้าเคร่งขรึมเขาเดินนำหน้าไปจุดค้างแรมคืนนี้ โดยมีปาจรีตามไม่ห่าง พยายามลากเท้าปวดหนึบเดินให้ปรกติที่สุดไม่เป็นภาระไม่สร้างปัญหา และที่สำคัญไม่ทำตัวง่องแง่งแบบที่ผ่านมา

“คุณหิวหรือเปล่า” ไตรรงค์เอ่ยถามเมื่อใกล้ถึงเพิงผา

“นิดหน่อยค่ะ”

น้ำเสียงแผ่วเบาไม่เหมือนปาจรีคนเดิม ไตรรงค์ไม่อยากให้เป็นแบบนั้นเลยเขาหันมาเผชิญหน้าหญิงสาว

“คุณอยากทานปลาย่างไหม ชูปลาในมืออวดปาจรีเจ้าหล่อนฝืนยิ้มซีดเซียว พยักหน้าหงึก ๆ “เดี๋ยวผมย่างให้ส่วนคุณพักผ่อนเยอะ ๆ พรุ่งนี้เราต้องออกเดินทางแต่เช้าตรู่” ปาจรีพยักหน้ารับรู้

ถึงเพิงผา ไตรรงค์จัดการห่อสัมภาระมีเสบียงสำหรับมื้อเที่ยงรวมทั้งก่อกองไฟย่างปลาไว้ทานจนถึงมื้อเย็นไม่ลืมจัดการคั้นน้ำเหง้าไพลมาทาให้หญิงสาวแล้วพันข้อเท้าให้เธอเบามือทุกอย่างไตรรงค์ทำไปพร้อม ๆ กันและดูชำนิชำนาญในการจัดลำดับขั้นตอนไม่มีอะไรขาดตกบกพร่อง

ปาจรีมองตามไตรรงค์ทุกอิริยาบถ อดชื่นชมชายหนุ่มไม่ได้ ไตรรงค์ยียวนกวนประสาทเธอก็จริงแต่ตัวตนของเขาเป็นสุภาพบุรุษทุกกระเบียดนิ้วเขาไม่เคยคิดล่วงเกินเธอเลยแม้มีโอกาส เธอเองนั้นแหละกลับคิดเล็กคิดน้อยสร้างปัญหาให้เขา และยังทำให้เขาโกรธอีก ปาจรีรู้สึกผิดจริง ๆ

“ฉันขอโทษ” ในที่สุดปาจรีก็เอ่ยคำนี้ออกมาจนได้

“เรื่องไตรรงค์ละมือจากการย่างปลาแสร้งทำใบหน้าฉงน ทั้งที่ใจเขารู้อยู่เต็มอก

“ก็เรื่องที่เกิดขึ้น ฉันขอโทษ ฉันปากไม่ดีคุณอย่าถือโกรธฉันได้ไหม”ทั้งน้ำเสียงและแววตาออดอ้อนขอลุแก่โทษ

ไตรรงค์มองบรรดาไม้เสียบปลาย่างตรงหน้า ถ้าเขาโกรธเขาถือสาเขาคงไม่ทำอะไรให้ถึงขนาดนี้ ไม่แม้กระทั่งดูดำดูดีเรื่องข้อเท้าเพราะเป็นปาจรีเรื่องที่เกิดขึ้นเขาเลือกปล่อยผ่านไปไม่คิดไม่จดจำ

“ผมลืมไปแล้ว” ไตรรงค์บอกไปตามความจริง“คุณเองก็ควรลืม ผมอยากให้คุณคิดถึงวันพรุ่งนี้ ผมไม่อยากเสียเวลาอีกวันนี้คุณต้องพักผ่อนห้ามเคลื่อนไหวตัวเป็นอันขาด พรุ่งนี้หวังว่าเท้าคุณคงดีขึ้น”ใบหน้าคมเข้มเคร่งขรึม ปาจรีได้แต่พยักหน้าเชื่อฟัง รีบทานรีบพักผ่อนอย่างที่ไตรรงค์แนะนำไม่อิดออด

ตกเย็นบรรยากาศโดยรอบเริ่มหนาว ไตรรงค์เตรียมไม้ฟืนมากพอสมควรสำหรับค่ำคืนนี้และเริ่มก่อกองไฟอีกครั้งหลังจากย่างปลาไปช่วงบ่ายเขานำปลาที่เหลือมาผิงไฟอุ่นให้ร้อนพร้อมรับประทานในมือค่ำสายตาเหลือบมองปาจรีนอนหลับพักผ่อนเอาแรง ค่อย ๆขยับตัวลุกขึ้นทันทีที่กลิ่นปลาย่างโชยกรุ่น

“หิวไหมคุณ ไตรรงค์ยื่นปลาย่างในมือให้

ปาจรีส่ายหน้าปฏิเสธ

“ฉันยังไม่หิว” มือขยับคลึงข้อเท้าเบาๆ

“ปวดข้อเท้าหรือคุณ ไตรรงค์วางปลาย่างลงบนใบไม้ ขยับตัวมาดูข้อเท้าหญิงสาวโดยไม่รอฟังเสียงตอบใด ๆจากปากอิ่ม

“เปล่า ฉันรู้สึกดีขึ้นมาก”ปาจรีปล่อยมือตัวเอง ให้ไตรรงค์สำรวจตรวจตราข้อเท้าแทน

“ต้องทายาซ้ำอีก” ไตรรงค์หันไปหยิบเหง้าไพลคั้นเอาน้ำมาทาให้หญิงสาวพร้อมนวดคลึงให้เบา ๆ “ได้พักผ่อนอีกคืน พรุ่งนี้คงดีขึ้นกว่านี้”ไตรรงค์ยิ้มให้เป็นครั้งแรกในรอบทะเลาะกัน ปาจรีดีใจบอกไม่ถูก เธอทอดสายตาหวานละมุนมองไตรรงค์ไม่ได้คิดยั่วยวนเลย แต่คนตรงหน้าดันสะอึก ชะงักมือถอยห่าง “คุณนวดข้อเท้าตัวเองไปก่อนละกันผมจะไปตักน้ำ” ไตรรงค์บอกเสียงเย็นรีบลุกพรวด ปาจรีงงงันลุกตามไม่ทันระวังตัวไตรรงค์หันกลับมาปะทะปาจรีเต็มแรง

“ว้าย ปาจรีเซถลาหงายหลังโชคดีไตรรงค์โน้มตัวคว้าเธอทันแรงกระชากกลับมานั้นส่งผลให้เรียวปากคนทั้งคู่ประกบกันพอดี

ปาจรีตาเบิกโพลง ไตรรงค์งุนงงดวงตาพร่าพราย ต่างตกตะลึงพรึงเพริดพอตั้งหลักได้ต่างฝ่ายต่างถอยห่างไปคนละทิศละทาง

“ฉัน – ผม ขอโทษ” สองเสียงเอ่ยออกมาเกือบพร้อมกัน ปาจรีหน้าแดงระเรื่อไม่แพ้ไตรรงค์หูแดงก่ำ

“มันเป็นอุบัติเหตุ” ไตรรงค์ละล่ำละลั่กบอกปาจรีพยักหน้าหงึก ๆ เห็นด้วย

“ใช่มันเป็นอุบัติเหตุ… คุณจะไปตักน้ำใช่ไหม? ฉันจะเฝ้าไฟให้” ปาจรีก้าวพรวดไปนั่งหน้ากองไฟก้มหน้าก้มตาหาไม้มาเขี่ยกองไฟเล่น ไตรรงค์อดเอ็นดูหญิงสาวไม่ได้

“เดี๋ยวผมกลับมานะปาจรี” น้ำเสียงเขากลับมาอ่อนโยนดั่งเดิม

แค่นั้นปาจรียิ้มแก้มปริ ทอดสายตาไล่หลังกำยำ วันใดเธอไม่มีไตรรงค์อยู่เคียงข้างวันนั้นเธอจะมีชีวิตอยู่ได้ยังไง

           “ฉันรักคุณนะ ไตรรงค์”




 

Create Date : 09 เมษายน 2558
0 comments
Last Update : 9 เมษายน 2558 11:26:04 น.
Counter : 1173 Pageviews.

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


Jantarawadee
Location :
เชียงใหม่ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




สวัสดีค่ะ ^๐^ ขอต้อนรับเพื่อนๆทุกคนสู่บล็อก

-----------------------------------------------
ลิขสิทธิ์งานเขียนทุกชิ้นในบล็อกเป็นของผู้เขียนตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ห้ามคัดลอก ดัดแปลง หรือนำไปเผยแพร่ต่อ ไม่ว่ากรณีใด ๆ ก็ตามโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของผลงาน
Friends' blogs
[Add Jantarawadee's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.