แล้ว...ใบไม้ก็ปลิดปลิว


ต้องขอขอบคุณทุกคน ทั้งพี่ ๆ เพื่อน ๆ น้อง ๆ ที่น่ารักทุกคนที่เข้าเป็นกำลังใจให้ตลอด ขอบคุณทุกคนจริง ๆ


วันเสาร์ที่ 12 มีนา เราอยากไปเยี่ยมพ่อเราที่สุพรรณ แต่เราไม่มีรถ แต่พอดีมีน้องคนนึงเค้าจะไปสมนาที่สุพรรณพอดี เราก็เลยขอติดรถไปด้วย น้องก็น่ารักมากไปส่งให้ถึงบ้านเลยเชียว



ไปถึงเจอพ่อเรานอนอยู่บนเตียง ท่าทางเหนื่อย ท้องโตมาก แน่นมากพี่สาวเราที่พ่ออยู่ด้วยบอกว่า กินข้าวไม่ได้เลย กินแค่นิดเดียวก็แน่นท้อง
เราบอกว่า " ป๋าไปโรงพยาบาลกันไหม ไปเจาะเอาน้ำออก จะไม่ทรมาน "
พ่อเราไม่ยอมไปเค้าบอกว่าไม่เป็นไร แต่เราไม่ยอม ทั้งเราคนเฝ้า คนมาเยี่ยมด้วย บอกให้ไปเหอะ แต่เรารู้ว่าพ่อเราไม่อยากไปเพราะกลัวไม่ได้กลับมาอีก เราบอกว่า " ป๋าไปเถอะ ไปเจาะเอาน้ำออก แล้วเราก็กลับแล้ว ไม่ต้องกลัวหรอกมีคนไปด้วยเยอะแยะ " เค้าก็เลยยอมไป

ไปถึงหมอมาดูให้เจาะออกทันที ได้น้ำเป็นสีแดงคล้ำ ๆ ประมาณ 2ลิตร เค้าดีขึ้น แต่เราแอบดูสีของน้ำที่ออกมาจากท้องเค้าแล้ว ใจไม่ดีเลย
หมอบอกว่า " คุณลุงซีดมากเลยต้องให้เลือดด้วยนะคะ นอนโรงพยาบาลดูอาการด้วยนะ " พ่อเราก็ยอม เห็นเค้าดีขึ้นไม่แน่นท้อง แต่นอนห้องรวม
ให้ญาติเฝ้า พยาบาลที่นั่นเค้าไม่ทำการบริการผู้ป่วยเลย ทำแต่ให้น้ำเกลือ
ฉีดยา หรืองานอื่นที่ไม่โดนตัวคนไข้เลย แม้แต่เช็ดตัวหรืออย่างอื่น เปลี่ยนเสื้อผ้าคนไข้ไม่ทำเลย ตอนแรกเราแปลกใจว่า ทำไมให้ญาติเฝ้า เราเป็นพยาบาลเราทำให้พ่อเราได้ แต่เตียงอื่น ๆ นี่ซิ สายน้ำเกลือห้อยระโยงระยาง แต่ต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าเอง มันลำบากมาก เราเปลี่ยนให้พ่อเราเสร็จ เราต้องไปช่วยเตียงข้าง ๆ เราด้วย เพราะเค้ามาขอให้เราช่วย เรามองหาพยาบาล ไม่เจอเค้าทำให้เฉพาะคนไข้ที่นอนนิ่ง ๆ ใส่เครื่องช่วยหายใจเท่านั้นเอง คืนนั้นเรากับหลานมาเฝ้า พ่อเราปวดถ่ายทั้งคืน เรากับหลานเดินทั้งคืน เราไม่เท่าไรหรอกเรากินยานอนหลับเราจะหลับยาวเราบอกหลานไว้แล้ว แล้วพ่อเราก็จะไม่ค่อยเรียกเรา เรียกแต่หลาน แต่เราก็ตื่นถ้าเราได้ยิน เกรงใจหลานมาก


จนเช้าเราเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อให้พ่อเรา ปรากฎว่าเสื้อพ่อเราเลอะเลือดเต็มไปหมด เราก็เพิ่งเห็นเราก้บอกพยาบาล เค้าก็บอกว่ารอเดี๋ยว เค้ามาเปลี่ยนผ้าปิดแผลให้ใหม่ แต่อีกพักนึงมันก็เลอะอีก เราเข้าใจดีว่า เป็นโรคตับ ตับเสียหน้าที่ เลือดมันหยุดยาก ก็บอกเค้าอีก เค้าก็บอกว่ารอเดี๋ยว ก็ประมาณ 10
โมงได้มั้ง น้องชายเรามากับแฟนเค้า เป็นพยาบาลเหมือนกัน เราบอกแฟนน้องว่า ถ้าเราจะขอเซ็ตมาทำแผลเองเค้าจะยอมไหม แต่ก็ลองไปขอดู เค้าก็ยอม เราเลยทำกันเอง เลือดก็หยุดไป หมอตรวจตอนเช้าบอกว่า เข้าห้องพิเศษได้


แต่กว่าจะได้ขึ้นต้องถามแล้วถามอีกจนเราเริ่มโมโห พวกเธอกินข้าวอยู่เราไม่ว่าอะไรก็รอ แต่บ่ายก็แล้ว บ่ายสองก็แล้ว คนไข้ก็ไม่มี สุดท้ายต้องไปถามอีกทีว่า ตกลงที่หมอให้ขึ้นแต่เช้าเนี่ย จะให้ขึ้นได้หรือยัง นั่นแหล่ะ ถึงทำเรื่องให้ แป๊ปเดียวเอง เข้าพิเศษ พ่อเราก็ดูสบายใจขึ้น แต่เรากับน้องก้ต้องกลับแล้ว เพราะวันจันทร์น้องเราทำงาน เราก็ต้องไปเป็นทีมวิทยากรที่เกาะสีชัง 3 วัน กะว่า อาทิตย์หน้าจะมาหาใหม่



แต่วันอังคาร เราอยู่ที่เกาะหลานโทรมาบอกว่า พ่อเราไม่ดีเลย ไม่ค่อยรู้สึกตัวแล้ว ให้รีบมา เรานั่งเรือมาจากเกาะคนเดียว น้อง ๆ ก็ดี มาส่งที่ท่าเรือ บอกเราว่าใจเย็นนะ แต่ตอนนั้นเราร้องไห้อย่างเดียว พี่สาวคนโตกับน้องชายคนเล็กไปก่อนแล้วเพราะรอเราไม่ไหว เราก็เลยมากับไอ้น้องคนเดิม เราเตรียมข้าวของมาเรียบร้อย ยารักษาโรค เสื้อผ้าถึงโรงพยาบาลเกือบทุ่ม ไปถึงพ่อเรายังเรียกรู้เรื่อง เราเข้าไปเรียก " ป๋า ป๋า หนูมาแล้ว " เค้าลืมตาขึ้นมายิ้มให้เราแล้วกอดเราไว้ เรากับน้องชายร้องไห้ สงสารเค้ามากเลย
เค้าบอกว่า " เค้าไม่เจ็บ ไม่เป็นไร ไม่ต้องร้องไห้หรอก " เราก็ยิ่งร้อง เราเพิ่งเคยเห็นน้องชายคนนี้ของเราร้องไห้ มันร้องไห้มาก ตาบวมเป๋งเลย พ่อเราอยากให้มันบวชแต่มันไม่ยอมบวช คราวนี้พวกเราก้บอกตั้งแต่รู้ว่าพ่อป่วยแล้วว่าบวชให้เค้าหน่อย มันไม่ยอม แต่พ่อบอกว่า น้องไม่อยากบวชก็ไม่ต้องบังคับ


จากนั้นพ่อเราเริ่มไม่ค่อยรู้เรื่องแล้ว ลืมตาบ้างหลับตาบ้าง ความดันต่ำลงแต่หัวใจยังเต้นดีอยู่จนวันพฤหัสที่ 23 มีนาคม ตอนเย็นพยาบาลมาวัดความดัน
ได้ 50/30 พวกเราก้อยู่ปกติจะกลับไปนอนบ้านแล้วเช้ามาใหม่ แต่วันนั้นไม่มีใครพูดถึงเรื่องกลับบ้าน สามทุ่มพ่อเราเริ่มหายใจเร็วขึ้น และลำบากขึ้นชีพจรช้าลง เราเริ่มร้องไห้พยายามจะไม่ร้อง ทำสมาธิให้มากที่สุด น้องชายคนเล็กเริ่มนั่งสมาธิ จนสามทุ่มจะครึ่ง ชีพจรเริ่มอ่อนลง เราเป็นคนจับอยู่ตลอดจนหยุดเต้นเรียกพยาบาลเข้าวัดความดันอีกที่ แต่คราวนี้วัดไม่ได้แล้ว
และให้เราฟังว่ายังมีการเต้นของหัวใจอยู่หรือเปล่า แต่เราฟังไม่มีแล้ว



........พ่อเราจากพวกเราไปแล้วจริง ๆ ......


เราเป็นพยาบาลเห็นคนที่มาเสียชีวิตที่โรงพยาบาลเยอะแยะ เราแนะนำคำได้เป็นฉาก ๆ แต่มาถึงตัวเราบ้างเราทำอะไรไม่ถูก ดี ที่ได้พี่น้องที่บ้านพ่อเรา ช่วยจัดการตั้งแต่เรื่องศพ เรื่องงานศพ เรื่องอาหาร เรื่องพระ พี่สาวกับน้องชายคนเล็กเป็นหลักได้หน่อย เราเองได้แต่นั่งนิ่ง ๆ คิดแต่ว่าต่อไปนี้คนที่รักเรามากที่สุดในชีวิตไม่มีอีกแล้วเราก็น้ำตาริน กว่าจะลุกมาทำอะไรได้ก็เป็นวันเลย แต่พี่น้องเราเข้าใจดีบอกให้เรานอนเยอะ ๆ อย่าเครียด อีกวันเรามาช่วยทำกับข้าว ล้างจาน พี่ชายลูกป้าบอกว่า เอ็งไม่ต้องช่วยหรอกพวกเอ็งเป็นเจ้าภาพนะเว้ย ไปคอยรับแขกนู้น แต่เราทำตัวไม่ค่อยถูกหรอก งง ๆ



หลานพ่อไปขอไฟพระราชทานให้ตอนแรกว่าจะไม่ขอ แต่น้องที่มากับเราบอกว่า ขอให้เค้าหน่อยเถอะครั้งสุดท้ายแล้ว ลูกรับราชการตั้ง 3 คน ขอก็ขอ เราก้เตรียมชุดมาด้วยแหละ เผาวันพุธที่ 23 มีนา คนเยอะเหมือนกันมีคนแต่งชุดขาวมาเต็มเลย จากวิทยาลัยเทคนิคของน้องชายคนเล็กเยอะที่สุด พวงหรีดด้วยก่อนเผา คุณอดิสรณ์ พึ่งยา เค้าเป็นหลาน พ่อเราเป็นตาเค้ามาอ่าประวัติให้เนื่องจากลูกอ่านกันไม่ได้เพราะเดี๋ยวจะอ่านกันไม่จบ แล้วมีลูกศิษย์ครูแจ้งที่ขับเสภาในเรื่องพระศรีสุริโยทัยที่จอนห์นี่ แอนโฟเน่ ขับในหนังนะแหล่ะ เป็นเพื่อนกับน้องชายเรา มาขับเสภาที่น้องชายเราแต่งเองให้ เรานั่งฟังก็เศร้า น้ำตาซึมพี่สาวก็มานั่งด้วย อีกวันทำบุญกระดูก แล้วก็เอากระดูกไปลอยอังคาร แต่บ้านพ่อเราติดแม่น้ำอยู่แล้ว ก็ลอยหน้าวัดนะแหละ



ในที่สุดงานก็จบลง....ใบไม้ก็ปลิดปลิวร่วงไปอีกใบแล้ว เหลือไว้แต่ความอาลัยรัก และป๋าจะอยู่ในใจของลูก ๆ เสมอ






Create Date : 04 เมษายน 2554
Last Update : 4 เมษายน 2554 22:41:38 น.
Counter : 599 Pageviews.

17 comments
  
ขอแสดงความเสียใจด้วยค่ะ ...
คุณพ่อจากไปแล้วแต่ว่าความระลึกถึง
คิดถึงจะมีให้ท่านเสมอค่ะ ..

เป็นกำลังใจให้คุณและครอบครัวด้วยนะค่ะ
โดย: JewNid วันที่: 5 เมษายน 2554 เวลา:0:13:22 น.
  
ขอแสดงความเสียใจกับพี่เจี๊ยบและครอบครัวทุกคนด้วยนะครับ

โดย: กะว่าก๋า วันที่: 5 เมษายน 2554 เวลา:9:15:18 น.
  
เสียใจด้วยนะคะพี่เจี๊ยบ

ขอเป็นกำลังใจให้ครอบครัวของพี่เจี๊ยบทุกคนค่ะ
โดย: หัวใจแก้ว วันที่: 5 เมษายน 2554 เวลา:9:18:58 น.
  
ขอแสดงความเสียใจด้วยนะคะ...คุณเจี๊ยบ
แต่ท่านไปสบายแล้ว...
คนข้างหลัง...ยังต้องสู้ต่อไป...
ส่งกำลังใจให้ค่ะ...
โดย: ในความอ่อนไหว วันที่: 5 เมษายน 2554 เวลา:10:02:43 น.
  
เข้าใจแล้วครับว่าทำพักนี้ไม่ค่อยเห็นเข้ามาเลย

ขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับ
ถึงท่านจะจากไปแต่ถ้าทุกคนยังระลึกถึงท่าน ท่านก็จะยังคงอยู่กับเราตลอดไป เป็นกำลังใจให้นะครับ
โดย: คุณต่อ (toor36 ) วันที่: 5 เมษายน 2554 เวลา:10:50:59 น.
  


ขอแสดงความเสียใจด้วยค่ะ พี่เจี๊ยบ
ขอมาเป้นกำลังใจให้อีกคนนะคะ


แม้นชีพท่านดับแล้ว.........ลาไกล
รักมิอาจสิ้นไป................ดับด้วย
คำนึงอยู่ในฤทัย..............คงมั่น
แม้นหากพ่อจะม้วย..........กราบเท้าตลอดไป





โดย: พธู วันที่: 5 เมษายน 2554 เวลา:15:41:30 น.
  
ขอแสดงความเสียใจด้วยครับ คุณเจี๊ยบ
ขอให้วิญญาณของคุณพ่อไปสู่สคติภพที่ดีครับ

กบตา กบยาย
มีตายายไปไหว้พระบนภูเขา แล้วเสียชีวิตที่บนภูเขา
ก็เลยสร้างเป็นกบตา กบยาย รู้ประวัติเท่านี้ครับ
ก็แปลกเหมือนกันทำไมไม่สร้างเป็นคน
โดย: เศษเสี้ยว วันที่: 5 เมษายน 2554 เวลา:21:14:42 น.
  
แก้คำครับ
สุคติภพ
โดย: เศษเสี้ยว วันที่: 5 เมษายน 2554 เวลา:21:15:52 น.
  
สวัสดียามเช้าครับพี่เจี๊ยบ


โดย: กะว่าก๋า วันที่: 6 เมษายน 2554 เวลา:6:47:07 น.
  
สวัสดีค่ะพี่เจี๊ยบ
โดย: หัวใจแก้ว วันที่: 6 เมษายน 2554 เวลา:10:39:39 น.
  
ที่ผ่านมา ผมแวะเข้ามาดูเป็นระยะ แต่ไม่กล้ารบกวนแต่ ก็วิงวอนสิ่งศํกด์สิทธิ์ช่วยให้คุณพ่อคุณ magic มีร่างกายดีขึ้นไม่เจ็บ

แต่ท่านไปแล้ว ก็ขอให้ท่านไปสู่สวรรค์ และขอแสดง
ความเสียใจด้วยครับ
โดย: ไวน์กับสายน้ำ วันที่: 6 เมษายน 2554 เวลา:20:03:18 น.
  
อรุณสวัสดิ์ครับพี่เจี๊ยบ

โดย: กะว่าก๋า วันที่: 7 เมษายน 2554 เวลา:6:54:38 น.
  
เห็นด้วยกับเม้นท์ของพี่เจี๊ยบเลยครับ


โดย: กะว่าก๋า วันที่: 7 เมษายน 2554 เวลา:10:42:10 น.
  
ขอแสดงความเสียใจด้วยนะค่ะ

ใดๆในโลกล้วนอนิจจังค่ะคุณเจี๊ยบ
เกิด แก่ เจ็บ ตาย เป็นของธรรมดา
ทุกคนล้วนต้องได้เจอะเจอนะค่ะ
เพียงแต่เราต้องทำใจยอมรับค่ะ
เก็บท่านไว้ในใจก้อพอค่ะ

ขอเป็นกำลังใจให้นะค่ะ
โดย: ดาวริมทะเล วันที่: 7 เมษายน 2554 เวลา:12:25:05 น.
  
เสียใจด้วยนะครับ

เราต้องมีวันนี้กันทุกคน

ไม่ช้าก็เร็ว ขอให้มีกำลังใจดีขึ้นโดยไวครับ
โดย: เป็ดสวรรค์ วันที่: 7 เมษายน 2554 เวลา:17:06:08 น.
  
อารมณืตอนเฝ่าพ่อครั้งสุดท้ายนี้สุด ๆ ไปเลย นะคะ
ทำใจนะคะ ท่านไปสบายแล้ว

เราก็บอกตัวเองแบบนี้เหมือนกัน

ถือซะว่าเป็นพยาบาลที่โชคดีที่สุดในโลกที่ได้พยาบาลพ่อเป็นครั้งสุดท้ายนะคะ

อ่านแล้วน้ำตาไหล คิดถึงพ่อไม่เอาดีกว่า

..

โดย: ปันฝัน วันที่: 7 เมษายน 2554 เวลา:19:25:41 น.
  
ขอแสดงความเสียใจด้วยนะคะ..คุณเจี๊ยบ
อ่านที่คุณเขียนแล้ว ทำให้นึกถึงบรรยากาศในวันที่พ่อจากไป
มันเป็นช่วงเวลาที่ทำใจได้ยากมาก
แต่สุดท้าย...เราก็ได้ทำในสิ่งที่ดีที่สุดให้เค้าแล้ว
คุณเจี๊ยบก็เช่นกัน..คุณโชคดีมาก ที่ได้ทันมาดูใจท่าน
และดูแลท่านจนถึงที่สุด
ต่อไปนี้..ก็ขอให้เข้มแข็งขึ้น ทุกๆวันนะคะ
เป็นกำลังใจให้ค่ะ

โดย: หกพันไมล์ วันที่: 7 เมษายน 2554 เวลา:22:25:03 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

magic-women
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



เมษายน 2554

 
 
 
 
 
1
2
3
5
6
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
20
21
22
23
24
25
27
28
29
30
 
All Blog
MY VIP Friend