เรื่องราวความบ้านนอก ในมหานครอันแสนจะ บ้านนอก แก้เซ็งครับผม

Cozmen
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 10 คน [?]




Group Blog
 
 
สิงหาคม 2549
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031 
 
4 สิงหาคม 2549
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add Cozmen's blog to your web]
Links
 

 
Episode 0.5 เที่ยวบิน BKK-New York สุดป่วน

สวัสดีครับ อือม์ พอดี ได้รับ Feedback อย่างดีมากๆ จากมิตรรักแฟนเพลงชาวไกลบ้าน
อยากรู้เรื่อง ตอนผมอยู่บนเครื่องบินใช่ม้า ได้เลยจะเล่าให้ฟัง

แต่…… บอกก่อนนะ ถ้าใครรู้ตัวว่าเป็นตัวละครที่ผมเล่า (หมายถึง ตัวร้ายอ่ะนะ ส่วนพระเอกอย่างผม รู้ตัวเสมอ)
อย่าร้อนตัวไปนะ ไม่มีใครรู้หรอกว่าเป็นคุณ นอกจากคุณจะมาด่าผมในกระทู้นี้
แต่ยังไงก็ขอ อภัยไว้ก่อนนะครับ
ขอเอามาเล่า ขำ ชิวๆ

ผมขึ้นเครื่อง ตอนเที่ยงคืนครับ Direct Flight BKK-New York
ญาติ โยมมากันเพียบบบบ แล้วขอบอก เด็กบ้านนอกอย่างผม จะไป Inter ทั้งที ต้องเดิ้ลอยู่แล้ว
คือใส่เสื้อสีเหลือง ฉลองศิริราชสมบัติครบ 60 ปี ซะด้วย
กะให้รู้กันไปเลยว่า “หนูก็คนไทยนะคับ อิอิ”
เห็นฮิตกันนัก และวันที่ไป ก็ยังอยู่ใน Season เฉลิมฉลองอยู่ด้วย
ผมรักในหลวงครับ ทรงพระเจริญ

แต่ แปลกนิ พอ Check in เข้าเครื่อง ไม่มีแม้แต่คนเดียวใส่เสื้อเหลืองแบบผม
ผมแปลกใจเล็กๆ เริ่มคิดว่า เอ หรือตู จะมาผิดงาน
ไม่เป็นไร ไปลง JFK Airport ก็ให้รู้กันไปว่า ผมล่ะ คนไทยมาเองนะเฟ้ย อิอิ

เอาล่ะ ด้วยงบประมาณ อันมีจำกัด ที่ได้จาก รัฐบาล ที่เจียดมาให้ผมไปทำวิจัยครั้งนี้(ให้แค่ค่าตั๋ว 50000 กับเงินเดือน 1150ต่อเดือน เท่านั้น)
ที่ Binghamton University บอกผมมาแต่แรกว่า จะมา ค่าที่พักก็ ประมาณ 900
ผมควรมีอย่างต่ำ 1400-1500 ถึงจะโอเค
โห แล้วรัฐท่านเจียดให้ผมเดือน 1150 เท่านั้น แถมค่าอื่นๆไม่ให้แม้แต่บาทเดียว
แต่ก็บุญหัวผมล่ะครับ ที่ได้ไปนอกไปนากับเขา อย่าด่าผมนะว่า เขาให้ เจือกมาบ่นอีก ไอ้อกตัญญู

แหม ก็ กว่าผมจะมาได้นะ ที่บ้านต้องขายวัว ขายควายสมทบ ผมอีก เป็นแสนนะ กลัวผมไปแล้วจะลำบาก
เพราะไปอยู่ตั้งมหานคร New York (แหม มารู้ทีหลังว่าไปอยู่ ตะเข็บชายแดน New York)

เอาล่ะ จะขึ้นเครื่องหรือยังเนี่ย Intro นานเหลือเกิน
ยังครับ ยังไม่ยอมขึ้น
ขอเล่าต่อเรื่องซื้อตั๋วการบินไทย

โอ้ยทำไมเรื่องมันเยอะงี้วะเนี่ย โอเคๆๆ เล่าเรื่องตั๋วก่อนนะ ส่วนเรื่องบนเครื่องไว้เล่าต่ออีกที
ผมซื้อตั๋วการบินไทย กว่าจะได้ ก็เช็คหลายที่อยากได้ประหยัดๆ ไปกลับหนึ่งปี ชั้นสามัญชน

ตอนแรก โทรไปการบินไทยครับ แล้วบอกเขาว่าซือ้ตั๋วราชการ
เขาโอนไปแผนก ติดต่อราชการ
ซึ่งโด่งดังมากกกกกกกกกกก เรื่องความไม่ใส่ใจจะบริการ
แล้วก็เป็นอย่างั้นจริงๆ โทรไปเหอะ รอสายไปเหอะ
ไม่รับครับ มีทีนึง รับสายแล้วบอกว่า ติดงานแล้วก็วางไป
อือม์ จะรับทำไมวะ

แต่อย่างผมไม่ยอมหรอก โทรตื้อจนได้คุย
ถามราคาตั๋ว ได้ แพงอ่ะ 57000
แล้วมีการบอกผมว่านี่ราคาลดพิเศษแล้ว
แต่ถ้า สนใจ Business Class เราลดให้ 48 %
ผมถาม Business Class เท่าไร เขาบอก แค่แสนต้นๆ เกือบถ้วน โอ้ย ถู๊กถูก
ในใจก็ เอาวะ ลดให้อีกนี่หว่า อย่างน้อย ได้ลองนั่งแบบ เทวดากับเขาสักที
ที่บ้านก็ โอเคบอก เอาเลย จะส่งควายไปนอกทั้งที ให้มัน VIP ซะเลย

ผมโทรไป การบินไทยอีกรอบครับ บอกจะจอง Business Class ไปกลับหนึ่งปี
ป้า(เจ้าหน้าที่) บอก แสนหนึ่งหมื่นกว่าๆค่ะ
ผมก็ แล้วลดเหลือเท่าไรครับ ป้าบอกลดราคาอะไรกัน คุณไปเอามาจากไหน
ผมก็ท้าวความว่า คุยคราวก่อนเจ้าหน้าที่บอกเองว่า มีส่วนลด 48%
ป้าได้ทีเลย แหว เสียงสูงปรี๊ดมาว่า ใครบอกคุณ ราคานี้แหละพิเศษแล้ว ราคาเต็ม แสนแปดหมื่นค่าาาาา
โหย ตกใจเลยอ่ะ แพงจังวะ
สงสัยตอนบิน มีนวดเท้า ทำผม ทำเล็บให้ด้วยแน่ๆเลย
ผมเลยถามว่า ตอนแรกที่บอก ลด 48% ผมเข้าใจว่า จาก แสนหนึ่งหมื่นน่ะครับ
ป้าเลยแหวกลับมาว่า อะไรกันคุณ ชั้นบอกแล้วไง นี่ล่ะราคาพิเศษ
ในใจผมนึก ก็บอก แสนหนึ่งแต่แรก แล้วเจ้าหน้าที่การบินไทยจะ Mint (สาระแหน่) บอกผมทำไมว่าลด 48%

โอเคๆ ผมไม่น่าไปถามเล้ยยย รู้ทั้งรู้ แต่ถ้าไม่ถาม มันก็ไม่บ้านนอกสิ ใช่มะ

พับโครงการ นั่งวิมานไป New York กลับมาเป็น นั่งปลากระป๋องเหมือนเดิม
ซื้อตั๋วกับ เอกชน ได้ที่นั่ง หลังสุดครับ เป็นที่สามเก้าอี้แถวกลาง ผมได้ ริมทางเดินนึกภาพให้ออกนะครับ
ไม่งั้น เดี๋ยวฟังแล้วไม่ได้อรรถรส ว่าแล้วทำ รูปประกอบดีกว่าที่ๆผมได้คือที่ 5 นะครับ

|12 345 67|

โอเค ได้นั่งติดกับ น้องหมอตี๋ จะไปต่อที่ Boston น้องเขานั่งที่ 4
แล้วที่ 3 มันว่าง เพราะ LCD หน้าที่นั่ง นั้นเสีย เขามี จอของใครของมันไงครับ อยู่ที่ พนักพิงของเก้าอี้หน้าเรา
เขาเลย ไม่ขายที่นั่งนี้

เครื่องออกไปได้สักเดี๋ยว เอาล่ะครับ
ได้ยินเสียง กรี๊ดดดดดดดด ไม่ช่ายๆๆ แหม ทำเป็น ตัวโกงหนังน้ำเน่าไปได้
มีสาวสวยคนนึง หน้าตาดี คมเข้มเลยอ่ะนั่งเลยผมไป สามแถว สมมติชื่อ น้องต้อยแล้วกัน (น่ารักมะ)

น้อง เรียก แอร์มาบอกว่า “นี่คุณ ทำไมชั้นต้อง ได้แถวนี้ รู้ไหมว่า จอ LCD มันไม่ตรงหน้าชั้น ชั้นมองลำบาก”

นึกภาพออกป่ะ คือ แถวหน้าน้องต้อย เป็น สี่ที่นั่ง แล้วแถวน้องต้อย เป็นสามที่นั่ง
ดังนั้น หน้าจอ LCD ที่ อยู่ด้านหน้าจะเอียงไปนิดส์นึง
แต่น้องต้อยก็ Complain ต่อว่า ชั้นจองตั๋วมาตั้งนานแล้วนะ ทำไมชั้นต้องมานั่งตรงนี้ด้วย
แล้วถ้าคุณเป็น แอร์จะทำยังไง
แอร์ก็ขอโทษ แล้วน้องต้อยก็ไม่ยอม ลุกขึ้นยืนแล้วบอกว่า ต้องการย้ายที่
โถๆๆ ช่วงเดือนมิย มัน High Season ซะขนาด จะมีที่ว่างไหมคุ๊ณ
แต่ๆๆๆๆ อย่าลืมดิ ความซวยมาลงที่ผมกับน้องหมอ จำได้ใช่มะ ว่างมันว่าง อิอิ
น้องต้อยลุกขึ้นมองไปรอบๆ เดชะบุญ มาสบตาผมกับน้องหมอ
และที่ว่าง น้องต้อยบอกทันทีว่า ชั้นจะย้ายไปที่ว่างตรงนั้น

แล้วก็ย้ายมานั่งและบ่น นิดหน่อย
พอได้นั่งก็ทำความคุ้นเคยกัน
ถามใครมาทำไร
น้องต้อยบอก เนี่ย เดินทางไปเมือนอกบ่อยมากๆ ไป และจบโทจากอังกฤษ เนี่ยจะไป New York เพื่อประชุมที่…. ไม่บอก
เดี่ยวรู้หมดว่าน้องต้อยผมเป็นใคร อิอิ

แล้วก็ถามว่า ผมสองคนเป็นใครมาจากไหน รู้ว่าคนนึงหมอ อีกคนเด็กบ้านนอก ก็เลยไม่ว่าไร

ต่อมา จำได้ใช่มะ ว่าLCD ที่นั่งข้อางน้องหมอมันเสีย
ฮ่า เอาออกล่ะเซ่ะ ว่าจะเกิดไรขึ้น
น้องต้อยวีนครับ เรียก แอร์(คนสวย)เจ้ากรรม มาต่อว่า ทำไมที่นี่หน้าจอมันขึ้นแต่ MAP เปลี่ยนช่องไม่ได้เลย
ทำไมๆๆๆ น้องแอร์ ยอดซวย ก่อนขึ้นเครื่องคงเดินเหยียบจิ้งจกตายมา
เลยโดนกรรมตามทัน มาเจอน้องต้อย

แอร์ก็ พยายามกดๆๆ ที่จอก็ไม่หาย เอา Remote มากดก็ไม่หาย
แล้วแอร์อีกคนเดินมาบอกว่า ที่นั่งนี้ เรา Off ไป เพราะจอเสีย
และ น้องต้อยเลือกจะมานั่งเอง

น้องต้อยก็ บ่นใหญ่เลยว่า
ปกติ ชั้นไม่อยากนั่งหรอกนะ การบินไทยเนี่ย ปกติเวลาชั้นมา New York ชั้น มา United Airline
โถ เป็นความโชคดีของผมและน้องหมอจริงๆนะ ได้มีเกียรตินั่งใกล้น้องต้อย
ความสวยน้องต้อยเริ่มลดลงเรื่อยๆจาก อาการ งอแง ของเธอ

จากนั้น กัปตันวัยดึก (คุณลุง) ก็ ท่าทางชั่วโมงบินสูง (ตอนนี้ก็ หลายหมื่นฟุตล่ะครับ) เดินมารับทราบปัญหา
เพราะน้องต้อยต้องการแก้เจ้า LCD ให้ได้
กัปตันกันราดน้ำมันไปบนกองเพลิงว่า “แหม เลือกที่นั่งดีซะด้วย ใกล้หนุ่มๆ หล่อ ทั้งนั้นเลย”
แหง่ววว แหม ผมไม่ได้ชมตัวเองน๊าา แต่แปลก น้องต้อยไม่ยักกะต่อปากต่อคำ

ต่อมา น้องต้อยก็เอา Remote มา กดๆๆๆๆ กดมั่วๆ จนเจอความซวยรอบถัดไป
คือ น้องต้อยไปกดเปิด ไฟอ่านหนังสือ และปัญหาคือ เปิดได้ แต่มันปิดไม่ได้
แปลว่าอีก 15 ชั่วโมงจากนี้ น้องต้อยจะได้น่งอ่านหหนังสือ หรือไม่ก็ มีหลอดไฟ
ทำให้หน้าน้องต้อย ออก Copper Tan อย่างที่ตอนนี้เมกากำลังฮิต (ตกลงโชคดีป่ะเนี่ย)
คิดออกใช่มะว่าน้องต้อยจะว่าไง ใช่ครับ น้องต้อยเรียก น้องแอร์(คนเดิม) มาว่า ทำไมๆๆ หลอดไฟไม่ดับ
น้องแอร์ ใจเย็นมาก แต่แอบเห็นตอนเผลอ ทำหน้าประมาณ เบื่อโลกนี้เหลือเกิน
แล้วก็หายไปสักพัก กลับมาพร้อม กระดาษทิชชู่
เอามาทำไมรู้ไหมครับ เอาสิครับ

นั่นเป็นคำตอบบบบที่ๆๆๆๆๆๆ ผิดครับ
น้องแอร์ไม่ได้เอามาอุดปากน้องต้อยแต่อย่างใด
น้องแอร์ เอามาอุดหลอดไฟครับ
โหย ภูมิปัญญา ชาวบ้านสุดๆ ตบมือให้ แปะๆๆๆ

เฮ้อ ผมสงสารน้องต้อยจริงๆ เธอช่างเห็นสาวน้อย อ่อนใสที่ต้องมาผจญกับปัญหาที่รุมเร้า
น้องต้อยสู้ต่อไป ใช่ครับ เธอสู้ต่อไป

เธอเอานิ้วจิ้มๆๆๆ ไปที่ LCD ข้างหน้าเธอ อย่างได้อารมณ์ (อารมณ์โกรธนะ)
จนฝรั่ง นั่งหน้า เธอทนรำคาญไม่ไหว หันมาถามว่า มีอะไร
น้องต้อยบอก จอเธอเสีย เธอต้องการแก้มัน แล้วก็ก้มหน้าก้มตาจิ้มต่อไป ไม่สนใจฝรั่งคนนั้น

อิจฉาฝรั่งคนนั้นจัง มีสาวสวย นั่งเขย่าหัวให้แบบเก้าอี้เป็น Lazy-Boy ตัวเป็นแสนๆ ให้ฟรีๆ
เฮ้อในใจผมก็เชียร์ น้องต้อย สู้ต่อไป
แต่น้องต้อยของผม ยอมแพ้ครับ ใช่ครับ เธอยอมแพ้
เธอกลับไปนั่งที่เดิมที่เธอจากมา

ยอมไปนั่งคอเอียงมอง LCD ที่เดิม
แอร์ก็เลย โล่งอกไป เฮ้อ เหตการณ์ทั้งหมด ผมกับ น้องหมอไม่ได้พูดไรกันเลย ดูอย่างเดียว
ใจอยากช่วยน้องต้อย สู้เพื่อสิทธิ์อันชอบธรรมเหลือเกิน

เออว่ะ เพิ่งนึกได้ ทำไมเราไม่แลกที่กับน้องต้อยซะล่ะ อยากช่วยนัก
ไม่เป็นไร ตอนนั้นมันนึกไม่ได้นี่หว่า แล้วไปแล้ว อิอิ

แต่ บินไปได้สัก สามชั่วโมงกว่า เธอกลับมาครับ
กลับมานั่งเคียงข้าง ผมกับน้องหมอ
แล้วก็ กดๆๆ จิ้มๆๆ หน้าจอต่อ

อือม์ เธอ กลับไปพักให้หายเมื่อยนั่นเอง
ดีครับ สู้ต่อไปครับ น้องต้อยของผม

ต่อมาน้องต้อยคงรำคาญ เลิกจิ้มครับ
แหมสงสารฝรั่งข้างหน้าน้องต้อยจัง คงกำลังเพลิน

และที่เด็ดสุดคือ ลุงกัปตัน(อย่าเพิ่งลืม) แก เอา Wine มาคะยั้นคะยอน้องต้อยให้ทาน
แกบอก ประมาณ เมาได้จะได้หลับๆ ฮามาก

โถ น้องต้อย มีแต่คนรังแก ผมได้แต่นิ่ง มอง กับเก็บข้อมูล อิอิ
เอาล่ะ ตัดภาพมาถึงสนามบิน JFK อันใหญ่โต
เครื่อง TG ลงจอดอย่างปลอดภัย

ผมกับน้องหมอ เหมือนนัดกันมาก่อน ทั้งๆที่ไม่ได้นัดกันเลย
คือต่างคนต่างเผ่น กลัวน้องต้อย เดินด้วยอ่ะ
เห็น ฤทธิ์เดชดรรชนีจี้จุด น้องต้อย แล้วผมกับน้องหมอขอบาย

เอาล่ะ Episode 0.5 ก็มีเท่านี้อ่ะครับ ยาวมากกกกกกกกกก
เมื่อยสุดๆ

ขอบคุณครับ ที่สละเวลามาอ่าน
ผมคงพักไปสักวันสองวันนะ กลัวโพสบ่อย ทำให้ทุกคน จะเบื่อเอาง่ายๆ
และ จะไปเบียดกระทู้ เพื่อนๆที่เขามาตั้งคำถามกันหมด
เดี๋ยว ห้องไกลบ้านจะกลายเป็น ห้องขายหัวเราะไปซะก่อน

โอเค ถ้าน้องต้อย มาอ่านเจอ ผมขออภัยด้วยนะครับ
แต่ผมได้ใช้ชื่อปลอมให้แล้ว และข้อมูลก็ไม่มีอะไรเลย
ยังไง ถือว่าเป็นวิทยาทานกับเพื่อนๆนะครับ
ว่า ขึ้นเครื่องคราวหน้าให้เอาทีวีส่วนตัวขึ้นไปด้วย อิอิ




Create Date : 04 สิงหาคม 2549
Last Update : 12 สิงหาคม 2549 0:23:01 น. 15 comments
Counter : 329 Pageviews.

 
โห น้องต้อย
สงสัยที่บ้านลืมเอาหนังสือสมบัติผู้ดีให้อ่านแน่ๆเลย
หรือรวยมาก จนลืม ว่าคนรอบข้างก็เตะคนเป็นเหมือนกัน
อิอิ


โดย: mungkood วันที่: 4 สิงหาคม 2549 เวลา:8:55:57 น.  

 
การบำรุงรักษาอุปกรณ์ในเครื่องแย่มากๆ
การบริการก็ถดถอยลงทุกวัน
ค่าตั๋วก้อเกินราคาไป ไม่เหมาะสมกับคุณภาพและบริการ

เวลาเดินทางไกลๆผมมักเลี่ยงสายการบินนี้ครับ ยอมโดนประนามว่าไม่รักไม่สนับสนุนกิจการคนไทย

ดีกว่าที่ลงจากเครื่องมาแล้วจะอารมณ์เสีย จนไม่สามารถยิ้มสยามให้ชาวต่างชาติได้ชื่นชมครับ

แล้วก้อไอ้เทคนิคการเอาไวน์เอาเหล้ามาปิดปาก และมักยัดเยียดใส่ถ่งแถมมาให้อีกขวดสองขวดนี่แย่มากๆ
ตั้งใจจะปิดปากลูกค้า น่าเกลียดมากๆ เห็นว่าคนไทยงกกันรึไง ทุเรศจริงๆ
คราวหลังอย่าไปยอมกันน๊ะครับ คนไทยรักชาติ ต้องรู้จักปกป้องสิทธิกันด้วย ต้องอย่าไปร่วมด้วยช่วยปิดบังหมกเม็ดปัญหา ของสายการบิน

ขอบคุณที่เล่าสู่กันฟัง รอฟังประสบการณ์ดีๆจากการทำวิจัย และเรื่องแปลกๆจากรอบๆนิวยอรค์ครับ


โดย: ตี๋น้อย (Zantha ) วันที่: 4 สิงหาคม 2549 เวลา:9:01:36 น.  

 
ตามมาอ่านใน blog ต่อคะ
อ่านแล้วสนุกดีคะ ชีวิตก็ต้องเจออย่างนี้บ้างนะคะ
จะได้มีสีสัน ^-^


โดย: มะปรางเปรี้ยว IP: 203.148.162.198 วันที่: 4 สิงหาคม 2549 เวลา:9:23:26 น.  

 
If you would like to know the group of Thai people
in the area,how can we get intouch with you??? I am not a pantip member.


โดย: p IP: 69.204.197.249 วันที่: 4 สิงหาคม 2549 เวลา:9:39:26 น.  

 
โอ้ พี่ท่าน พี่ลงรูปเลยเหรอ
มั่นใจจริงๆ ครับ 5555

ไม่มีไร แซวเล่นนะคะ
ชอบผลงานเขียน สนุกดีค่ะ
จะติดตามอ่านนะ
ตั้งใจเรียน (ทำวิจัย หรือไรก็ตามแต่) เข้าล่ะ


โดย: อยู่ไกล๊..ไกลจากบ้าน IP: 69.143.16.15 วันที่: 4 สิงหาคม 2549 เวลา:9:39:46 น.  

 
มาเยี่ยมค่ะ ^_^ จะรอตอนต่อไปนะคะ


โดย: vecteri IP: 221.128.113.4 วันที่: 4 สิงหาคม 2549 เวลา:9:42:26 น.  

 
ติดใจกระทู้หมัดกับแลนด์ลอร์ดก็เลยตามอ่านมาเรื่อย ๆ รวมกระทู้แรก ๆ มาไว้ในบล็อกด้วยดีไหมคะ ไม่งั้นที่โพสต์ไว้ในพันทิปจะเลื่อนลงไปเรื่อย ๆ จนหาไม่เจอ


โดย: นิดหน่อย IP: 125.25.61.249 วันที่: 4 สิงหาคม 2549 เวลา:10:10:57 น.  

 
ยูไนเต็ดแอร์ไลน์มันหรูตรงไหนอ่ะ


โดย: การบินไทยจงเจริญ IP: 202.61.176.207 วันที่: 4 สิงหาคม 2549 เวลา:11:13:15 น.  

 
รางวัลตัวประกอบยอดเยี่ยมขอเสนอน้องต้อยเข้าชิงครับ


โดย: Denel IP: 203.144.212.233 วันที่: 4 สิงหาคม 2549 เวลา:17:35:09 น.  

 
คุณ p ครับ คุณ P เป็น คนไทยแถวนี้เหรอครับ
Broome County อ่ะ
ดีๆๆ อยากรู้จักครับ

mail มาเด้อ
itums@yahoo.com


โดย: เด็กบ้านนอก IP: 74.67.125.89 วันที่: 5 สิงหาคม 2549 เวลา:10:55:44 น.  

 
สวีดัด พี่ "เด็กบ้านนอก " แหมๆมีแอบน้อยใจรัฐบาลไทยนิดส์ๆ
เอาน่าพี่ สู้ต่อไปอีกไม่นาน ก้อกลับมาอย่างภาคภูมิใจแล้ว
บล็อก มีเรื่องให้อ่านเยอะดีอ่าพี่ เป็นระเบียบดี
เม้นบล็อกผมให้ด้วย จากเด็กกรุงเตพ
http://chatkmutt.spaces.live.com/PersonalSpace.aspx?_c01_blogpart=myspace&_c02_owner=1&_c=blogpart


โดย: chatkmutt IP: 58.9.57.81 วันที่: 11 สิงหาคม 2549 เวลา:10:43:10 น.  

 
แวะมาเยี่ยม มาฮาๆ
อย่าลืมรักษาสุขภาพบ้างน่า


โดย: บี IP: 203.113.80.141 วันที่: 17 สิงหาคม 2549 เวลา:16:26:35 น.  

 
แวะมาอ่านค่า สนุกด้วยแหละ


โดย: bluemayza วันที่: 17 สิงหาคม 2550 เวลา:0:52:06 น.  

 
ขำดีนะ


โดย: ลันตา IP: 124.120.176.114 วันที่: 21 เมษายน 2551 เวลา:17:16:55 น.  

 
ชอบ ชอบ ฮาได้อีก ขอชื่นชมอย่างแรง โดยเฉพาะน้องต้อย สู้ต่อไป ทาเคชิ


โดย: intanont IP: 61.19.30.18 วันที่: 13 มิถุนายน 2551 เวลา:12:44:04 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ
 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.