Group Blog
 
<<
กันยายน 2553
 
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930 
 
8 กันยายน 2553
 
All Blogs
 

lll สิ่งเล็กๆที่เรียกว่า "รัก"..ของฉัน lll

ช่วงนี้กระแสสิ่งเล็กๆที่เรียกว่า รัก ยังคงแรงอยู่บ้าง พอประปรายนะค่ะว่าไหม..

ตอนที่หนังเรื่องนี้เข้า คิดอยู่ว่าคงไม่ดู แต่ด้วยความที่วันนั้น นั่งเหงาๆ เรียนเสร็จ ไม่รู้จะไปไหน

รุ่นน้องที่สนิทกันเลยชวน..."ไปดูสิ่งเล็กๆ ที่เรียกว่ารักด้วยกันไหมพี่แนน" ไอ้เราก็พยักหน้างึกๆ "ไปก้ได้...พี่ไม่มีอะไรทำว่ะ"

หลังที่ดูจบ และเดินออกจากโรง ทั้งรอยยิ้ม ที่มุมปากและคราบน้ำตา ยังคงอยู่ที่หางตาเล็กน้อย

หนังเรื่องนี้ มันทำให้ฉันคิดถึงสมัยที่ฉันยังอยู่ม. 3 และนั่น คือสิ่งเล็กๆที่เรียกว่า "รัก"....ของฉัน

ในตอนนั้น ฉันยังคงเป็นเด็กผู้หญิงหน้าปลวก(เหมือนน้ำ ในเรื่องฯ)คนหนึ่ง ตัวดำๆ เตี้ยๆ ผอมๆ ตัดผมสั้นเท่าติ่งหูของเด็กม.ต้น...แต่ดันไปแอบชอบนศ.ที่เข้ามาฝึกงานเป็นเจ้าหน้าที่ห้องแลปเคมี

เค้าเป็นผู้ชายที่หน้าตาดี ขาว หุ่นดี (อย่างกะพี่โชนในเรื่องเชียว อิอิ)

"แอบเดินผ่านให้เห็นหน้า" ...ฉันก้เคยนะ..เค้ามาฝึกงานห้องแลปเคมีใช่ไหม..??

ไอ้เราก้เดินเข้าห้องแลปเคมีบ่อยๆ ไม่ว่าวันไหนที่เรียนฟิสิกส์ หรือเคมี ทั้งๆที่อ.เค้าแบ่งกลุ่มไว้แล้ว ว่าวีคไหน กลุ่มไหนเป็นคนรับผิดชอบเรื่องไปเอาของที่ห้องเก็บเครื่องมือการทดลอง หรือสารเคมีต่างๆ ...

แต่เป็นฉันที่ขอทำแทนเพื่อนเสมอๆ และ สิ่งนั้น..มันจะทำให้ฉันได้เจอหน้าเค้า..(กรี๊ดดดดด >///<)

จำได้ว่าตอนแรกที่เข้าไปห้องนั้น...ห้องใหญ่และกว้างแต่ไม่เห็นใครเลย ฉันเลยส่งเสียง..."ขอโทษนะค่ะ มีใครอยู่ไหม..หนูมาเอาชุดการทดลองของอาจารย์กุ้งของคาบบ่ายโมงค่ะ"

เค้าโผล่หน้าออกมาจากชั้นข้างๆฉัน "นี่..อย่าเสียงดังสิ!!"

เสียงของเค้า ทำฉันตกใจ..และก้นจั้มเบ้าลงกะพื้น..!!

"อ่าว..เป็นอะไรรึเปล่า ตกใจเหรอ พี่ขอโทษนะ"..เค้าหันมามองฉัน พร้อมยื่นมือมาให้ ฉันรีบลุกขึ้นอย่างไว คว้าตะกร้าจากในมือพี่เค้าอีกข้าง "ขอบคุณค่ะ" และวิ่งออกไปอย่างไว!!!..

เจอหน้ากันตรงๆ หลังจากที่แอบมองเค้ามาหลายวัน และเป็นวันแรกที่ได้คุยกันด้วย ((อ๊ากก..เขินนน อิอิ))

และนั่นแหละ...ฉันก็เลยทำหน้าที่ไปเอาของการทดลองทุกวันที่มีเรียน ((เพื่อนๆ เริ่มจะแซวกันว่า ทำไมฉันทำแทนเพื่อนได้ทุกคาบ ฮ่าๆๆ))

จากการที่พี่เค้าเป็นคนอัธยาศัยดี ฉันกับเค้า จึงค่อยๆ พูดคุยกันมากขึ้น (อ๊ากก..ปลื้มมมมมมมมม..แต่ส่วนใหญ่ เค้าถามมาคำ ชั้นก้ตอบคำนึง แค่นั้นแหละ เหอะๆ)

และการเป็นคนเสียสละมันทำให้ฉันแลจะเป็นที่ผิดสังเกตุในแก็ง..เพื่อนสนิทเริ่มแอบจับตาดูชั้น

แล้วความลับที่ฉันแอบชอบเค้าก้เริ่มเปิดเผย "ไอ่แนน แกบอกมาเด๋วนี้นะ! แกแอบชอบนศ.ฝึกงานที่ห้องแลปใช่ไหมม!!!"

"บ้า..ไม่มีอะไรหรอกน่า.."..แต่อาการหน้าแดงของฉันทำให้แก็งเพื่อนเริ่มรู้ทัน..แล้วปฏิบัติการต่างๆของเพื่อนๆ ก้เริ่มขึ้น..!!

"ไอ่แนน...เค้าจะจอดรถยนต์ไว้หน้าตึกวิทยาศาสตร์ทุกๆวัน เวลามาจอดคือ 7.30 และเค้าจะขับรถกลับตอน 16.40"

ส่วนแก็งชั้น ก้เลยเปลี่ยนโต๊ะนั่งประจำ จากริมสระน้ำหลังโรงเรียน มาเป็นโต๊ะที่ใกล้ที่สุด ของรถพี่เค้า...และพอเค้าจะกลับ..ยัยก๊วนเพื่อน..ก้เริ่มตะโกน เรียกเค้า ชวนเค้าคุยได้ทุกวี่ ทุกวัน

((ลืมบอกไปว่าแก็งฉัน จะพูดมาก..เฮ๊ย..ฉันหมายถึง แก็งชั้นสนิทกับอาจารย์แทบทุกท่านบนตึกวิทยาฯหน่ะ..ก็เด็กสายวิทย์นี่))

"นี่พวกแกจะโจ่งแจ้งมากไปไหมว่ะ...ชั้นเขินนะเว่ย"...ฉันเริ่มเสียงดังทันทีที่เค้าขึ้นรถเค้า และขับออกไป...!!

"โถ๋..ไอ่แนน ทีตอนเค้าอยู่อ่ะ มึงเอาแต่จ้องหน้าเค้าอยู่ได้ พูดอะไรก้ไม่พูด พวกกุชวนเค้าคุย เพราะเมิงเลยนะเนี้ย"...ใครจะกล้าล่ะไอ่บ้าา



"ของที่เค้า(เผลอ)ให้ เก็บไว้แก้คิดถึง" ...จำได้ว่ามีอยู่วันหนึ่ง..ฉันมาโรงเรียนสาย ฉันก้วิ่งขึ้นบันไดสี่ชั้น เพื่อเข้าเรียนเคมีให้ทัน..

แต่ฉันกลับวิ่งชนกับพี่เค้าโครมเบอเริ่ม!! ที่เชิงบันไดชั้นสาม..."โอ๊ยย..เจ็บบบ" ฉันแหกปากทันที! ฉันเห็นมือที่ยื่นมาให้ แต่ก็ไม่ทันได้มองว่าฉันชนกับใคร??

ฉันคว้ามือของเค้าที่ดึงฉันยืน ก้มหน้าปัดกระโปรง พร้อมกะพึมพำ.."ขอบคุณนะค่ะ..วิ่งมาเหนื่อยๆ ยังจะซุ่มซ่ามชนคนอื่นอีก..ขอโทษด้วยนะค่ะ"

"น้ำหน่อยไหมแนน.." ฉันเงยหน้ามองต้นเสียงทันที..."พี่ภู!!!" พร้อมกะที่ยัดขวดน้ำใส่มือที่ดูดแล้วไปได้นิดนึงใส่มือฉัน "พี่ไปก่อนนะ..ไว้เจอกันเย็นนี้ โต๊ะเดิมล่ะกันนะ"

เชื่อไหมว่า...ขวดน้ำนั้น ยังคงอยู่บนโต๊ะอ่านหนังสือยันทุกวันนี้อยู่เลย >///<



"โทรไปฟังเสียงให้ใจสั่น" อันนี้เหมือนน้ำในสิ่งเล็กๆ เด๊ะๆ!!!!

เจ้าเพื่อนตัวแสบ ไปได้เบอร์เค้ามาจากไหนก็ไม่รู้ "แนน กุมีของจะให้" พร้อมกับยัดเบอร์โทร รู้สึกว่าจะเป็นเบอร์บ้านนะ

ฉันโทรไปหาเค้า เด็กผู้หญิงรับ "ขอสายคุณภูค่ะ"...พี่ภู..โทรศัพท์!!!!!!

"สวัสดีครับ ผม ภู ครับ...ฮัลโหล ฮัลโหล"

วินาทีนั้น ใจเต้นเหมือนมันจะออกมาอยู่นอกตัวอยู่แล้ว...ฉันวิ่งออกไปกรี๊ดหน้าบ้าน...และ...

กลับมา..เค้าวางสายไปแล้ว!!!!

เห้อ..ชวด!!! (ฉลู ขาล เถาะ -*-)



"ทำสวยทุกวิธีทาง" จะตลกไหม ถ้าจะบอกว่า เป็นฝีมือของเจ้าเพื่อนตัวแสบอีกแล้ว..!!

"มึงดำว่ะแนน!! แม่กุเคยบอกว่า เอาขมิ้นทาตัวมันจะขาวแหละ"

และวันนั้น ก็ละลายผงขมิ้น ทาทั้งตัวจริงๆ ((อันนี้ฮาอ่ะ..พอมองย้อนกลับไป..นี่ชั้นกล้าทำได้ไงเนี้ย ฮ่าๆๆๆๆ))

วันจันทร์มาเจอเค้าขับรถเข้ามาจอด..และพวกเพื่อนๆก็ตะโกนเรียกเค้าอย่างทุกวัน..สิ่งแรกที่เค้าพูดคือ... "แนน ไม่สบายเหรอ...ตัวเหลืองเชียว"

จำได้ว่า วันนั้นชั้นกลับบ้านตอนเที่ยง...พร้อมกับเหตุผลที่ลาโรงเรียนคือ...หนูไม่สบายค่ะ!!!!

((กล้าทำได้ไงก็ไม่รู้อ่ะ คิดแล้ว อายตัวเองจริงๆ >.<'' ))

จากปกติที่จะถูกส่งตัวไปแข่งงานวิชาการโน่น นี่ นั่นอย่างเดียว...อาจารย์ก็เริ่มให้ฉันแต่งชุดไทย จำได้ว่า งานแรกคืองานกีฬาสีโรงเรียนในปีนั้น..

ทันทีที่ฉันเดินขบวนเสร็จ ก้เริ่มอยากเปลี่ยนชุด เพื่อเตรียมลงแข่งกีฬาต่อ..คุณก๊วนเพื่อนแสบๆทั้งหลาย ก็ไปลากพี่เค้าจากโต๊ะกรรมการลงคะแนนหรีดเดอร์ เพื่อจะให้เค้ามาถ่ายรูปคู่กับฉัน...

แต่..อย่างว่าแหละ..ก็คนมันเขินนี่...รูปนั้น ก็เลยไม่ได้เป็นรูปคู่ แต่กลับเป็นรูปหมู่ของแก็งชั้น 8 คน และเค้าด้วยอีกคน...

เชื่อไหม...ถึงตอนนี้ รูปหมู่ใบนั้น มันยังอยู่หัวเตียงนอนฉันตอนนี้อยู่เลยนะ ^^

แล้ววันที่เค้าฝึกงานจบที่นี่ก็มาถึง...ช่วงเวลาหลายเดือนที่เค้าอยู่ที่นี่..((เวลามันผ่านไปไวจริงๆ T_T))

เราคุยกันทุกวัน ทั้งเช้า ทั้งเย็น..แถมบางวัน ก็ยังคุยกันตอนไปเอาชุดการทดลองอีก..

ในวันที่เค้าต้องไป ฉันทำของที่ระลึกให้เค้า...พร้อมกับหนึ่งคำถามที่ถามเค้า "เราจะได้เจอกันอีกไหมค่ะ แนนหมายถึงพี่ กะพวกแนนหน่ะ"

"ได้สิ...พี่จะแวะเข้ามาหาที่นี่บ่อยๆ โอเคไหม??...พี่ไม่คิดเลยว่า การมาฝึกงานที่นี่ พี่จะได้เจอพวกเรา ที่พี่สนิทได้มากขนาดนี้"

หลังจากวันนั้น เค้าทำตามสัญญามาตลอด...คือเราได้เจอกันแทบทุกอาทิตย์ เค้าแวะมาจอดรถ หน้าที่เรียนพิเศษ และมักจะทานข้าวเที่ยงด้วยกัน

((ส่วนแก็งเพื่อนๆ เริ่มเปิดทางให้ฉันได้เจอกับเค้า โดนที่พวกมัน จะแอบดูอยู่ห่างๆ >///<)

ตอนนั้น..ฉันไม่รู้ ว่าจริงๆแล้ว เค้าคิดอะไรอยู่รึเปล่า เค้าคิดแค่ว่า ฉันเป็นน้องที่สนิทกันเฉยๆ หรือแค่คนรู้จัก...???

เค้าทำตามสัญญามาได้หนึ่งเทอมเต็มๆ...แต่พอฉันขึ้นม.สี่ เราก็ได้เจอกันน้อยลง แต่ก็ยังพอเจอกันอยู่บ้างนะ

เราอาจไม่ได้เจอกัน แต่ก็ยังมีโทรหากันบ้าง..

ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าเค้าคิดแบบเดียวกันฉันหรือเปล่า...

จนฉันจบม.หก เอ็นติดตามที่หวังไว้ และ...ฉันต้องไปอยู่กทม. เราคงไม่ได้เจอกันอีก?? ((สี่ปีแล้ว ที่แอบรักใครข้างเดียว สี่ปีแล้ว..ทำได้ไงนะ??))



เพื่อนๆ เริ่มยุให้ฉัน สารภาพรักกับพี่เค้าไปตรงๆ เพราะใครๆ ต่างลงมติกันว่า "ฉันคิดว่า พี่เค้าคงชอบแกเหมือนกันว่ะแนน"

ฉันสารภาพทุกอย่างที่ใจฉันคิด ใจฉันที่รู้สึก ทุกอย่าง..ทุกอย่างจริงๆ..

แต่คำตอบที่ได้จากเค้าคือ "พี่ว่าแนนใช้ชีวิตในรั้วมหาลัยก่อนดีไหม พี่ว่าอย่างแนน ต้องหาคนดีๆ ที่รักแนนได้แน่ๆ"

ฉันแทบไม่อยากเชื่อ กับสิ่งที่ได้ยินกับหูในตอนนั้น.."เพราะอะไรค่ะ..แนนคิดว่า.."

"แนนเชื่อพี่เถอะ...ในมหาลัย แนนยังต้องเจอคนอีกเยอะ"

มันเพราะอะไรกันนะ...ตกลงตลอดเวลา ฉันคิดไปเองคนเดียวใช่ไหม..

ทุกวันนี้ ฉันยังคงคิดถึง สิ่งเล็กๆที่เรียกว่า รัก...ของฉัน

ทุกวันนี้ ฉันยังรักเค้าอยู่ตรงนี้มาเป็นเวลา 7 ปี กับอีก 4 เดือนแล้วนะ

เห้อ...ทำไมชีวิตจริง มันไม่จบ happy ending เหมือนในหนังบ้างนะ T_T




 

Create Date : 08 กันยายน 2553
9 comments
Last Update : 8 กันยายน 2553 3:31:38 น.
Counter : 315 Pageviews.

 

แวะมาทักทายตอนดึกๆครับ

. G . O . O . D . N . I . G . H . T ....... N . a . K . R . u . B . ! . ! .

 

โดย: MaFiaVza 8 กันยายน 2553 3:31:41 น.  

 

อิอิ อ่านแล้วคิดถึงสิ่งเล็ก ๆ ที่เรียกว่ารักของตัวเลยเหมือนกันนะเนี่ย ^^"

 

โดย: มุมที่เธอไม่เคยได้สัมผัส 8 กันยายน 2553 7:54:12 น.  

 

สวัสดีค่ะ

น่ารักนะคะ

:D

 

โดย: LoveTurJang 8 กันยายน 2553 13:38:42 น.  

 


สวัสดีค่ะ
มีความสุขมากมากนะคะ คืนนี้หลับฝันดีค่ะ

 

โดย: Nissan_n 8 กันยายน 2553 20:03:25 น.  

 



แวะเอาแอ๊ปเปิ้ลมาให้ทานจ้า

 

โดย: แอ๊ปเปิ้ลโบราณ 8 กันยายน 2553 20:47:48 น.  

 

อุ้ย..กลับมาแล้ว


เรื่องเล่าน่ารักนะคะ
แต่ตอนท้ายเศร้าแทน...ไม่ได้จบแบบ happy ending
เก็บไว้เป็นความทรงจำดีๆค่ะ
วันหน้า เราอาจมีโอกาสเจอคนดีๆที่ใจตรงกัน อย่างที่เค้าบอก
หรือหากอะไรลงตัว เรากับเค้าอาจโคจรมาพบกันใหม่ก็ได้ค่ะ

ขอให้มีความสุขเยอะๆนะคะ

 

โดย: sea_story 8 กันยายน 2553 23:43:21 น.  

 

ยินดีค่ะ เรียกว่าอะไรก็ได้ค่ะ
หรือจะเรียกพี่ก็ได้นะคะ เหมือนๆจะแก่กว่า อิอิ

หลับฝันดีนะคะ

 

โดย: sea_story 12 กันยายน 2553 1:24:38 น.  

 

คลิกๆๆ รูปสวยๆน่ารักๆไว้ส่งต่อเพียบ...

 

โดย: TREE AND LOVE 13 กันยายน 2553 15:12:35 น.  

 




มาทักทายตอนสายๆๆคะ.. พอดีปวดต้นคอและหลัง จึงไม่ได้มาเยี่ยมหลายวัน
ดูแล้ว.. รู้สึกว่าความเป็นเพื่อนก็ยิ่งใหญ่ ความรักก็ยิ่งใหญ่.. แต่เราก็แอบเจ็บปวดที่เห็นคนที่เรารักอยู่กะคนอื่น ..ความรักเข้าใจยากกกจัง

 

โดย: แอ๊ปเปิ้ลโบราณ 14 กันยายน 2553 10:51:55 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 


มองด้วยตา...หาไม่เจอ
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




มองด้วยตา...หาไม่เจอ

งงไหมค่ะ..? ทำไมมองด้วยตาแล้วถึงหาไม่เจอ...?

เพราะบางสิ่งเราต้องสัมผัสมันด้วยหัวใจยังไงล่ะค่ะ..

แม้คำพูด เค้าอาจบอกว่าคุณเป็นคนสำคัญ...

คุณสามารถสัมผัสได้ด้วยหัวใจว่า เค้าเห็นคุณเป็นคนสำคัญอย่างที่เค้าพูดรึป่าว ^^



lll Spacial Thanks lll

Friends' blogs
[Add มองด้วยตา...หาไม่เจอ's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.