แล้วเด็กบ้านนอกคอกนา ก็บินมาอยู่ถึงนิวยอร์ค
Group Blog
 
<<
มีนาคม 2551
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 
 
22 มีนาคม 2551
 
All Blogs
 
ปรับตัวปรับใจทำงานให้ไวเหมือนลิง





“ดื่มน้ำอะไรดีครับ”
“น้ำเปล่า สปริงโรล ผัดไทยไก่”
“ครับ”

“นี่ๆ ฉันพร้อมสั่งแล้ว”
“เดี๋ยวนะครับ ขอเวลา 1 นาที”

หางตาเหลือบไปดู มีลูกค้ามานั่งใหม่อีก 4 โต๊ะ รวมตอนนี้เกือบ 30 คนรอฉันเข้าไปรับออเดอร์ จิตใจเริ่มเครียด สมองสั่งการให้ทำงานให้ไวขึ้น แต่ยังไงก็ทำไม่ทันอยู่ดี


ร้านช้างน้อยถิ่นที่เพิ่งจากมา ขายอาหารแพงมากๆ กว่าลูกค้าจะเข้ามาทีละโต๊ะก็แทบจะมีการอัญเชิญด้วยขบวนเสลี่ยงแบกหามเข้าร้าน แต่ร้านมดน้อยราคาอาหารถูกมากกว่า ช่วงกลางวันเช่นนี้ลูกค้ากระหน่ำเข้ามายังกะยามมีอาหารเจแจกตามโรงทาน

ย่านที่ร้านตั้งอยู่ล้อมรอบไปด้วยบริษัทชั้นนำ โรงเรียน มหาวิทยาลัยและโรงพยาบาล ทุกคนต่างเร่งรีบ กินให้ไวกลับไปทำงานอย่างรวดเร็ว แต่ที่กำลังทำให้ทุกอย่างช้าก็คือมือน้อยๆของเวทคนนี้มีแค่สองข้าง

“นี่ ทำไมอาหารช้าจัง”
“รอแป๊ปนะ ดื่มน้ำไปก่อนนะ” ยิ้มแบบเจื่อนๆ

“เห้ ยู สั่งโค้ก ไม่เห็นเอามาให้เลย”
“อิอิ ลืมจ้า”


โอย……………….เริ่มปวดหัวทำตัวไม่ถูก สติมาปัญญาเกิด สติเตลิดมักเกิดปัญหา ตอนนี้ฉันกำลังยืนอึ้งอยู่หน้าคอมฯ เพราะต้องคีย์สั่งอาหารเข้าไป 4 โต๊ะพร้อมกัน อะไรนี่ แยกเยอะไม่ออก ใครสั่งอะไรมั่งจะผิดไหมนี่
จิ้มๆกดไปด้วยความไม่มั่นใจ ลูกค้าลุกออกไปรีบวิ่งเข้าไป ขอย้ำว่าวิ่งเข้าไปกางนิ้วออกแผ่เป็นแม่เบี้ยแล้วจุ่มลงไปในแก้ว ก่อนจกคว้ามาให้หมดโต๊ะ มือด้านซ้ายคีบมา 5 ใบ ส่วนด้านขวามีจานซ้อนอยู่จนเต็ม
จากนั้นก็เซ็ทโต๊ะใหม่พร้อมรับลูกค้าเดินเข้ามาอีกกลุ่มใหญ่ หมุนวนเวียนไปแบบนี้ไม่มีหยุด เริ่มตั้งแต่เที่ยงจนถึงบ่ายสอง ไม่มีเวลาแม้แต่จะหายใจได้เต็มปอด จนโน้นล่ะ เกือบบ่าย 3 ลูกค้าหมด เข่าแทบทรุด



“โอเคไหมน้อง พอไหวไหม” ผู้จัดการร้านมดน้อยเดินเข้ามาถามด้วยแววตาห่วงใย
“ไหวพี่ แต่ลูกค้าเยอะจริงๆไม่เคยเจอขนาดนี้มาก่อน ขอเวลาปรับตัวด้วยนะครับ”
“โอเคเลย ค่อยๆทำไปนะ”


เหมือนได้กำลังใจขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนตั้งหน้าตั้งตาทำงานต่อไป พอถึงประมาณ 5 โมงเย็น ได้เวลาที่เวทจะแบ่งกันไปพัก ฉันเลือกที่จะไปนั่งเงียบๆในร้านกาแฟสตาร์บั๊ค ซึ่งตั้งอยู่ตรงข้ามอีกฝั่งของร้าน

บรรยากาศในยามเย็น ผู้คนกำลังเดินกลับบ้าน บางใบหน้าเจือปนไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข ส่วนอีกมากหอบความเครียดจากการทำงานเดินทางกลับไปที่บ้านด้วย

กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นลอยคลุ้งไปทั้งร้าน เหมือนลูกค้าทุกคนพร้อมใจกันเงียบ ทำให้บรรยากาศในร้านสงบ เยือกเย็นเข้าไปอีก ฉันเดินไปหยิบหนังสือพิมพ์มาอ่านข่าว จนเผลอมองดูรูปแบบการจัดหน้า การวางภาพ การขึ้นหัวข่าว การให้คำโปรย ขนาดตัวอักษร แล้วน้ำตาเหมือนจะเอ่อล้นออกมา คิดถึงกลิ่นน้ำหมึกจางๆ คิดถึงคอมฯน้องเปิ้ลที่แย่งกันใช้ คิดถึงเพื่อนๆที่เคยทำหนังสือพิมพ์อ่างแก้วด้วยกันสมัยเรียนมช.


ฉันค่อยๆเปิดอ่านทีละหน้า ไม่เน้นเรื่องเนื้อหา แต่ละช่วงหน้ากระดาษเหมือนได้ยินเสียงหัวเราะ คำบอกเล่า รวมถึงความฝันและจุดหมายปลายทางที่ตั้งใจไว้ของแต่ละคนดังผ่านเข้ามา

“มีข่าวเล็กๆเกี่ยวกับเศรษฐกิจของประเทศไทย”
“ข่าวใหญ่คือมรสุมภาวะความถดถอยทางเศรษฐกิจของเมกา”


ฉันเริ่มอ่านอย่างตั้งใจ ความเป็นมหาอำนาจ การจับจ่ายใช้เงินจนเกินตัวของพลเมืองอาจจะเป็นภาวะการล้มละลายครั้งใหญ่ของสังคมเมกัน ทุกคนมีบัตรเครดิต ทุกคนใช้เงินในอนาคตกันจนหมด แต่ไม่สามารถหารายได้มาชดเชยได้


ฉันแอบคิดถึงผลกระทบที่กำลังจะตามมา รวมถึงสัญญาณต่างๆที่เริ่มรู้สึกได้ ปีที่แล้วค่าเงินบาทที่ส่งกลับบ้านแลกได้ 37 บาท ตอนนี้ฉันส่งกลับได้แค่ 31 บาท ทำงานหนักเหมือนเดิม เหนื่อยเท่าเดิม แต่น้ำพักน้ำแรงถดถอยน้อยลงไปทุกวัน


ร้านช้างน้อยขายอาหารแพงมาก เหมือนจะได้รับผลกระทบไปอย่างเต็มๆ ปกติเคยมีลูกค้าเยอะแทบทุกวัน ตอนนี้เหมือนจะดีแต่วันหยุดสุดสัปดาห์ ผู้คนพยายามประหยัดการใช้จ่ายฟุ่มเฟือยมากขึ้น ส่วนร้านมดน้อยที่เพิ่งมาทำ ขายทูโกดีมาก ลูกค้าเหมือนชอบสั่งอาหารไปกินที่บ้านมากกว่าออกมาทานข้าวข้างนอก

ฉันวางหนังสือพิมพ์ลงแล้วนั่งนึกไปถึงผลกระทบที่คาดว่าจะได้รับ รวมถึงวิเคราะห์เหตุการณ์ในอนาคตที่กำลังจะมาถึง การตัดสินใจลาออกจากร้านช้างน้อยของฉันในครั้งนี้ เป็นเดิมพันที่สูงมาก เพราะฉันมีภาระอันหนักอึ้งกับการสร้างบ้านที่ร้อยเอ็ด แต่ฉันยังหวังว่าการตัดสินใจครั้งนี้จะไม่ผิดพลาด


ฉันเลือกมาร้านขายอาหารระดับกลาง ราคาไม่แพงมาก มีลูกค้ากลุ่มใหญ่กว่าอย่างร้านมดน้อย ฉันเลือกร้านทำงานหนัก ทำงานไว แต่มีความสบายใจในการทำงานมากกว่า ส่วนที่เหลือที่ฉันจะต้องทำต่อไปก็คือการพัฒนาตนเองและคุณภาพการทำงานให้ดีขึ้นเรื่อยๆ ปรับตัวให้เข้ากับรูปแบบการทำงานของร้านใหม่ ลืมวิธีคิดแบบเดิมๆที่เคยกักขังฉันอยู่ในมาตรฐานขององค์กรเก่าแบบร้านช้างน้อย


5 โมงครึ่ง ฉันเดินกลับเข้าไปทำงานที่ร้านอีกครั้ง ตอนนี้ลูกค้าเริ่มทยอยเข้าร้านจนโต๊ะเริ่มเต็ม ฉันยิ้มสู้แม้บิลราคาอาหารจะโต๊ะล่ะยี่สิบ สามสิบบาท ฉันจะเก็บเล็กผสมน้อย จะทำงานบริการให้ดีที่สุด


เที่ยงคืนฉันกลับถึงบ้าน สรุปทำบัญชีรายรับรายจ่ายประจำวัน ก่อนเปิดไปดูสถิติย้อนหลังเปรียบเทียบ 2 ร้านอีกครั้ง ฉันว่าฉันตัดสินใจไม่พลาดนะ ถ้าเทียบกับจำนวนเงินที่ได้มาในวันนี้






Create Date : 22 มีนาคม 2551
Last Update : 22 มีนาคม 2551 12:09:03 น. 18 comments
Counter : 308 Pageviews.

 
ช่วงนี้ก็ต้องปรับตัวให้เข้ากับงานเหมือนกันค่ะ


โดย: Toon16 วันที่: 22 มีนาคม 2551 เวลา:12:05:22 น.  

 


โดย: CrackyDong วันที่: 22 มีนาคม 2551 เวลา:14:41:27 น.  

 
มาเยี่ยมอีกแล้วสบายดีมั้ยเอ่ย ตอนนี้ยูโรกำลังขึ้นเห็นที่นี่เค้าพูดกันดูไบจะโค่นมหาอำนาจท่าจะจริงแฮะ


โดย: ฟรัง-แซ วันที่: 22 มีนาคม 2551 เวลา:17:27:24 น.  

 
ซิ่วปรับตัวให้เข้ากับทีอยู๋ใหม่ แต่ดูเหมือนจะยากมากๆ


โดย: zalitalin วันที่: 22 มีนาคม 2551 เวลา:17:29:41 น.  

 
ทนเหนื่อยไปอีกหน่อยนะหม่องน่ะ ฉันก็กะว่าจะทำต่อไปอีกซักปี แล้วหยุดแล้ว เหนื่อยเหลือเกิน ตอนนี้ฉันทำเช้าเที่ยงเย็น จนถึงดึก แต่พอมาคิดถึงเงินที่ได้ ก็ทำให้เรารู้สึกดีเหมือนกัน แต่ค่าเงินยูโร ไม่ตกงัย เลยดีหน่อย เมื่อก่อน 44 เดี๋ยวนี้แลกได้ 49 ค่อยยังชั่วหน่อย

สัปดาห์หน้า เรากับไทยแล้ว ไปเที่ยว

หม่องทำงานหนัก รักษาสุขภาพด้วยน่ะจ๊ะ


โดย: คุณนายก้อ วันที่: 22 มีนาคม 2551 เวลา:21:47:36 น.  

 
ดีใจด้วยครับ
สำหรับผลลัพธ์ ของการตัดสินใจในครั้งนี้

ก็ยินดีด้วยครับ


โดย: redPoTatO วันที่: 22 มีนาคม 2551 เวลา:22:06:46 น.  

 
สู้ สู้ ต่ไปนะคะ พี่หมิว

ป้าลิเป็นกำลังใจให้ค่ะ




โดย: ป้ามะลิกับลุงมะระ วันที่: 23 มีนาคม 2551 เวลา:6:45:33 น.  

 
มาเป็นนักอ่านเจ้าประจำด้วยคน
ขอให้สร้างบ้านได้เร็วๆ นะครับ
เอาใจช่วย สู้สู้ ครับ


โดย: เสียงกบร้อง IP: 118.174.169.226 วันที่: 23 มีนาคม 2551 เวลา:8:45:03 น.  

 
ให้เวลาอีกสองเดือน แกต้องให้ตารางชั้น...


โดย: Noww! IP: 74.64.15.12 วันที่: 23 มีนาคม 2551 เวลา:10:02:07 น.  

 
สวัสดีคะพี่หมิว

วันนี้แวะมาให้กำลังใจพี่หมิวค่ะ
ดีใจที่พี่ลุกขึ้นสู้และได้งานที่ใหม่ทำค่ะ
ยีนส์ขอเป็นกำลังใจให้พี่เสมอนะคะ
อย่าลืมรักษาสุขภาพบ้างนะคะ

หลับฝันดีค่ะ ราตรีสวัสดิ์ค่ะ


โดย: roslita วันที่: 23 มีนาคม 2551 เวลา:10:12:37 น.  

 
เศรษฐกิจ อเมริกา กำลังแย่จริงๆ อ่ะครับ
ที่ชิคาโก้ ลูกค้าก็ slow มาก ๆ เลย

แต่ว่า เราก็ต้องสู้ ๆ อ่ะเนอะครับ คุณสหมิว


โดย: pecochan วันที่: 23 มีนาคม 2551 เวลา:12:36:28 น.  

 
เพิ่งย้ายงานใหม่เหมียนกันครับ และหวังว่าเป็นการตัดสินใจที่ถูกเหมือนกันครับ


โดย: ponn IP: 58.9.15.251 วันที่: 24 มีนาคม 2551 เวลา:1:17:46 น.  

 
ยินดีด้วยครับพี่


โดย: i-palmy (palmy_yoyo ) วันที่: 24 มีนาคม 2551 เวลา:14:28:51 น.  

 
ชะนีจากสตูฯตรงข้ามก็คิดถึงความหลัง คิดถึงหล่อนเหมือนกันนะจ๊ะ
เปลี่ยนร้านละเหรอ นี่ถ้าไม่เข้ามาก็คงไม่รู้ข่าว ยังไงก็สู้ตายนะจ๊ะที่รัก


โดย: เพื่อนสาวสุดสยาม (kenmania ) วันที่: 24 มีนาคม 2551 เวลา:18:33:06 น.  

 
แอบนายมาอ่าน blog ว่ะแก โชคดีนะ
ไป download เพลงด้วยนะ


โดย: พี่เนาว์ IP: 58.8.5.237 วันที่: 25 มีนาคม 2551 เวลา:13:35:59 น.  

 
เดี๋ยวก็จะเป็น โรบินฮูดอีกคนค่ะ


โดย: ขอสมัครเป็นแฟนคลับอีกคนค่ะ IP: 71.230.184.249 วันที่: 1 เมษายน 2551 เวลา:2:49:23 น.  

 
เป็นกำลังใจให้ค่ะ.....พี่หมิว(แอบอ่านมานานแระ)


โดย: 0nly IP: 125.25.144.105 วันที่: 4 เมษายน 2551 เวลา:14:00:37 น.  

 
สู้ ๆ นะหมิว ตอนนี้พี่ก็สู้เหมือนกัน เศรษฐกิจไทย หืดขึ้นคอเลยค่ะ ถ้าสู้ไม่ไหว คงต้องหาทางเร่งไปให้เร็วที่สุดเหมือนกันค่ะ ตอนนี้ ตัวเป็นเกลียวหัวเป็นน๊อตเลยค่ะพี่ ไม่มีเวลาได้คุยกันเท่าไร แต่ก็ยังคิดถึงเหมือนเดิมนะคะ


โดย: PoH13 วันที่: 10 เมษายน 2551 เวลา:11:17:59 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

Be a good guy
Location :
New York CityBoy United States

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




เด็กจากทุ่งกุลาร้องไห้ฯฝันไกลในนิวยอร์ค
Friends' blogs
[Add Be a good guy's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.