ยินดีต้อนรับเข้าสู่ Blog ของอินทรายุธค่ะ
Group Blog
 
 
กันยายน 2552
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930 
 
25 กันยายน 2552
 
All Blogs
 
เหตุเกิดบนรถเมล์สาย 134



เหตุเกิดบนรถเมล์สาย 134

สงสัยใช่ไหมเอ่ยว่าสาว ตจว. อย่างอินมาเกี่ยวอะไรกับรถเมล์สาย 134 ของชาวกรุงเค้า เรื่องของเรื่องมันก็มีอยู่ว่าอินไปสมัครงานที่ อบจ.นนทบุรี เท่านั้นเองค่ะ ไหนๆ ก็ลงมาสอบเนติฯแล้ว ก็จัดการเสียให้เสร็จทีเดียวเลย

เรื่องมันเพิ่งเกิดขึ้นวันนี้เองค่ะ ผ่านมายังไม่ถึง 3 ชม. เลย ตอนขาไปที่นนท์ ก็ไม่มีปัญหาอะไรนะคะ ราบรื่นดีมาก มากเสียจนอินนึกหวั่นๆ ว่าขากลับมันจะมีเหตุอะไรขลุกขลักบ้างหรือเปล่าหนอ

และแล้วมันก็เริ่มเกิดเหตุขึ้นทีละอย่างสองอย่างตามที่คิดไว้จริงๆเสียด้วยสิคะ เริ่มตั้งแต่ตอนซื้อใบสมัครเลยทีเดียว ทีแรกอินสองจิตสองใจอยู่ว่าจะสมัครงานที่เริ่มจากสายงานระดับสองหรือสามดี ระหว่างนั้นอินก็โทรคุยกับพี่ชายร่วมโลกของอินไปด้วย พี่เขาก็แนะว่ายอมลดระดับตัวเองลงมาสักนิดก็ดีเหมือนกัน แต่ปัญหาอยู่ที่ว่ามันจะมีตำแหน่งให้หรือเปล่านี่สิ

อินกวาดสายตาอ่านคุณสมบัติแต่ละตำแหน่งอย่างรวดเร็ว ใจอินหมายว่าจะลงธุรการระดับสองเสียหน่อย แต่พออ่านคุณสมบัติปุ๊บก็ต้องร้อง "โอ้! แม่เจ้า" ได้คำเดียว ก็เนื่องจากว่าตำแหน่งเจ้าหน้าที่ธุรการ ณ บัด Now เขาต้องเรียนคอมพิวเตอร์มาไม่น้อยกว่า 6 หน่วยกิต แล้วยายอินคนนี้มันได้เรียนที่หนาย...ย...ย เป็นอันแห้วเจ้าค่ะ ครั้นจะลงตำแหน่งพัฒนาชุมชน เขาก็ดันเอาตำแหน่งเดียวเสียนี่ สุดท้ายทั้งพี่ชายทั้งน้องสาวเลยลงความเห็นเดียวกันว่า

"งั้นก็ลงนิติกรอย่างเดิมเหอะ อินเอ๊ย แล้วสอบเนเสร็จแกก็อ่านเตรียมสอบต่อเลยแล้วกัน"

ดู...ดู๊...ดู ไม่เครียดตายงานนี้แล้วอินจะตายตอนไหนเนี่ย แค่สอบเนตินี่ก็แทบจะไม่ได้อ่านหนังสือเป็นผู้เป็นคนกับเขาแล้ว อ่านไปได้สัก 10 หน้า เอาแล้ว อาการขยักขย้อนเกิดขึ้นอยู่เรื่อยๆ ประมาณว่ากินอะไรเข้าไปก่อนหน้านี้ได้ออกมาหมดล่ะค่ะ พอออกจากห้องน้ำได้ก็หมดเรี่ยวหมดแรงพอดี เห็นอินพิมพ์เรื่องนี้ได้ ใครอย่าคิดว่าอินหายเครียดแล้วนะคะ เปล่าเลยค่ะ มันยังคงอยู่กับอินไม่ไปไหน กว่ามันจะยกมือบ๊ายบายกับอินได้ก็สอบเสร็จสัก 2 วันแล้วนั่นล่ะค่ะ แต่เห็นทีว่าคราวนี้มันคงอยู่กับอินนานกว่าที่เคยเป็นแน่ๆ เคราะห์ซ้ำกรรมซัดแท้ๆ เรา

อินหอบใบสมัครมาวางที่โตะ กะจะกรอกให้เสร็จเสียหน่อย คุณพระคุณเจ้า ไม่รู้ใครทำกาวเลอะบนโต๊ะ ยายอินยิ่งเบลอๆ งงๆ อยู่ ก็โดนเข้าไปเต็มๆ ล่ะค่ะ ติดหนึบหนับดีมาก ต้องมานั่งเสียเวลาเช็ดอีกกว่าจะได้กรอก พอกรอกเสร็จปั๊บ สายตาเจ้ากรรมเหลือบไปเห็นป้ายอันบักเอ้งติดอยู่ที่บอร์ดว่า

"ขอให้ผู้สมัครแต่งกายสุภาพ"

เอาละวา ทำไงดีละนี่ ทีนี้ ก็อินไปสมัครงานในสภาพเสื้อเชิ้ต กางเกงยีนส์ แถมลากรองเท้าแตะอีกต่างหาก แต่พอเห็นสาวๆ คนอื่นเขาใส่กางเกงไปสมัครก็ค่อยยังชั่วหน่อย พอจะเดินขึ้นบันได ก็มีป้ายเขียนติดอีกค่ะว่า

"ห้ามมิให้สวมกางเกงขาสั้น กางเกงสามส่วน กางเกงสี่ส่วน มาสมัครงาน"

อะฮ้า...อย่างนี้ก็เข้าทางสิเจ้าคะ ไม่ได้ห้ามยีนส์นี่หว่า เป็นอันปลอดภัยแล้วสิเรา หุๆๆๆ


ทีนี้พอสมัครเสร็จปุ๊บ อินก็ยังไม่ได้ลาจาก อบจ.นนท์ ง่ายๆ หรอกค่ะ เพราะพี่ที่รู้จักกันเขาฝากซื้อใบสมัครมา อินก็จัดการเสร็จ ที่ไหนได้ เจ้าหล่อนกริ๊งมาหาอินอีกรอบบอกว่า

"พี่จะไปสมัครวันอาทิตย์นะ"

หา! วันอาทิตย์ แล้วอินจะเจอพี่เขาได้ยังไงล่ะเนี่ย ในเมื่อวันอาทิตย์นี้อินยังล่องลอยอยู่ที่กรุงเทพนี่เลย สรุปสุดท้าย อินทรายุธคนนี้ก็ต้องหอบใบสมัครไปคืนพี่คนขายเขา ด้วยสีหน้าแหยสุดฤทธิ์ ดีนะที่พี่เขาไม่ว่าอะไร


ทีนี้ก็ได้ฤกษ์ออกจากศาลากลางนนท์เสียทีค่ะ อินเดินมายังไม่ทันถึงปากทางเลย รถเมล์คันที่ต้องการก็แล่นฉิวผ่านหน้าอินไปซะงั้น ก็เลยต้องรอเพลงรอนานหน่อยค่ะงานนี้ นานแค่ไหนน่ะหรือคะ ก็นานขนาดที่ว่าอินมองนู่นมองนี่ มองมดขนขนมกลับรัง และร้องเพลงจบไปสามเพลงแล้วยังไม่เจอรถคันที่ต้องการนั่นล่ะค่ะ จนสุดท้ายอินชักเบื่อรอ เลยคิดว่าทีนี้คันไหนมาฉันก็จะกระโดดขึ้นล่ะ แล้วมันก็มาจริงๆ ค่ะ 134 รถฟรีเสียด้วย (ตั้งแต่มากรุงเทพนี่ อินสาบานได้ว่าอินนั่งรถฟรีได้ไม่ถึง 10 ครั้งเลย ให้ตายสิ)


ขึ้นรถฟรี ที่นั่งไหนจะมีเหลือคะ ก็ต้องยืนโหนราวเป็นลิงไปจนถึงงามวงศ์วานโน่นกว่าจะได้นั่ง พอได้นั่งปุ๊บ สายตาหาเรื่องของอินก็มาป๊ะเข้ากับชายหนุ่มรูปร่างสันทัดคนหนึ่ง อายุอานามไม่เกิน 40 คาดว่าน่าจะทำงานแบงก์กรุงไทย เพราะอินเห็นเข็มกลัดที่ติดเนคไทพ่อเจ้าประคุณ

ตั้งแต่พ่อคนนี้ขึ้นรถมา จากที่กำลังเบื่อๆ อินก็เริ่มมีชีวิตชีวาขึ้นมาเชียว เปล่าค่ะ พ่อคนนี้ไม่ได้หล่ออะไรหรอก เพียงแต่พี่เขาเป็นหนุ่มตี๋สวมแว่นตามสเปคที่อินชอบเท่านั้นเอง เขาก็เลยตกเป็นอาหารตาของอินโดยไม่รู้ตัวค่ะ

แวบแรกที่เห้นเขาคนนี้ ไม่รู้เป็นไง อินดันนึกถึงพี่ชาย(อาจารย์จีของน้องๆ นั่นล่ะค่ะ) ขึ้นมาได้ แล้วอินก้นั่งอมยิ้มอยู่คนเดียวว่า ถ้าพี่ชายเป็นอย่างอีตาคนนี้ท่าจะดุน่ารักไม่หยอก ใครจะคิดคะว่าหนุ่มแบงก์เขาจะสะพายกระเป๋ามิคกี้เมาส์ ใช้โทรศัพท์สีชมพูสดใสซะขนาดนั้น ถ้าไม่ใช่เก้งกวางนะ อินว่าน่าจะเป็นผู้ชายที่อบอุ่นทีเดียวล่ะ

เปล่าน้า....อินไม่ได้นั่งจ้องพี่เขาแบบตาไม่กระพริบนะคะ ของอย่างนี้มันต้องมีเชิงการมองหน่อย (ขนาดแอบมองอย่างมีเชิงนะนี่ ยังเก็บรายละเอียดมาซ้า...)

เสียดายอยู่อย่างเดียว พี่คนนี้เขาลงรถก่อนอินตั้งหลายป้าย ไม่งั้นเที่ยงนี้อินคงไม่ต้องกินข้าวแล้ว เพราะอิ่มจากการมอง (ซะงั้น คนเรา เหอๆๆ)




อินทรายุธ








Create Date : 25 กันยายน 2552
Last Update : 3 เมษายน 2554 19:24:50 น. 2 comments
Counter : 573 Pageviews.

 
แหม..คิดว่าจะเกิดเหตุการณ์ร้ายแรงอะไร ที่แท้(แอบ)ปิ๊งหน่มนี่เอง นั่งรถเมล็สายนี้บ่อยๆนะ ยังไงๆจะคอยมองหาหนุ๋มคนนี้บ้าง อิอิอิ


โดย: ผักแป้น วันที่: 25 กันยายน 2552 เวลา:18:57:46 น.  

 
แหะ แหะ ที่จริงอินเล่าข้ามไปนิดนึงด้วยซ้ำค่ะ เพราะตอนที่อินขึ้นรถเมล์ ดั๊นทำตัวเป็นนางซิน ทำรองเท้าร่วงให้ชายหนุ่มเก็บให้ซะงั้น อินตั้งใจจะเก็บเองนะคะ แต่พอดีชายหนุ่มคนนั้นเขาเป็นสุภาพบุรุษมากๆ หยิบรองเท้าอินที่ทำตกวางให้บนพื้นรถเมล์เฉยเลย อินทำอะไรไม่ถูก ทำได้แต่ขอบคุณเท่านั้นเองค่ะ


โดย: อินทรายุธ วันที่: 28 กันยายน 2552 เวลา:16:42:41 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

อินทรายุธ
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]





งานเขียนทั้งหมดในบลอคนี้สงวนลิขสิทธิ์ ตาม พ.ร.บ. พ.ศ. 2537 ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ ส่วนหนึ่งส่วนใด โดยมิได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษร
Friends' blogs
[Add อินทรายุธ's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.