กุมภาพันธ์ 2559

 
1
2
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
20
21
22
27
28
 
 
23 กุมภาพันธ์ 2559
All Blog
....5....comfort zone
เหลืออีกแค่ 5 วัน ก็จะสิ้นสุดชีวิตมนุษย์เงินเดือนละนะ...

ไร้สาระเหมือนเดิม...เพิ่มเติมคือ ความสะเปะสะปะ

รู้สึกบอกไม่ถูกเหมือนกัน ตอนนี้ก็เร่งเคลียร์เอกสาร เก็บงาน ซึ่งที่เหลืออยู่ก็ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้ว เต็มที่ที่สุดละ

ยังคงไม่ได้นึกจริงๆ จังๆ ซะทีว่า วันที่ 1 มีค. ตื่นเช้ามาจะทำอะไรดี แต่ก็มีสิ่งที่คิดไว้คร่าวๆ แล้วว่า ควรจะ ทำอะไร เพราะที่ผ่านมาละเลยไปหลายสิ่งเหมือนกัน บ้านที่รกรุงรัง เอกสารและของใช้ส่วนตัวที่ไม่เป็นระเบียบ คงจะถูกเริ่มจัดการขั้นเด็ดขาด สมบัติที่ถูกลืมบนชั้น 2 พร้อมกับสภาพที่เหมือนห้องเก็บของก็ควรจะเปลี่ยนสภาพเป็นห้องนอนได้แล้ว

แล้วสิ่งที่น่าจะทำอีกคือ การปัด กวาด เช็ด ถู แต่ทำวันเดียวคงไม่หมดคงทยอยทำไป พร้อมๆ กับการทำขนม และการหาร้านที่จะส่งขนมเพิ่ม นอกจากนี้ยังคิดจะขายของทางเน็ตด้วย นี่คือ สิ่งที่คิดไว้ จะมีอะไรสำเร็จบ้างต้องคอยดู...

เคยเขียนไว้ว่า ตอนที่คิดจะออกแรกๆ รู้สึกกลัวอยู่เหมือนกัน เลยลองมานึกๆ ดู ว่ากลัวอะไร ที่จริงแล้ว เรากลัวลำบากนี่เอง เพราะการเป็นมนุษย์เงินเดือน เราทำมากทำน้อย เงินก็การันตีเท่ากันทุกเดือน แล้วระหว่างวัน ทำมั่ง หลับมั่ง ท่องเน็ตมั่ง อ่านกระทู้มั่ง หรือแม้บางวันได้งานน้อยมาก แต่เงินก็ยังได้เหมือนเดิม นี่เอง คือสิ่งที่เรากลัว เพราะต่อไป เราจะทำนิสัยแบบนั้นไม่ได้อีกแล้ว ถ้าขี้เกียจ ไม่ทำ ก็ไม่มีรายได้ ถ้ามัวแต่ท่องโลกโซเชียล อ่านเรื่องไร้สาระ ก็ไม่มีรายได้ เวลาทุกนาทีมีค่า ไม่ใช่เหมือนตอนตอกบัตรมาสาย นั่งกินข้าว อู้แชท ก็ยังได้ตังค์ นี่เองคือสิ่งที่ต้องเปลี่ยนแปลง

แต่มาถึงวันนี้ เราเริ่มปรับตัวนะ จริงๆ ไม่ใช่คนขี้เกียจขนาดนั้น เวลาทำงานก็ค่อนข้างจะจริงจัง แต่จะติดนิสัยถ้าอ่านอะไรแล้วชอบติดลม เลยเถิดตลอด พอคิดว่าต่อไปคงทำแบบนั้นไม่ได้ก็ เริ่มที่จะปรับและเปลี่ยนแปลงตัวเอง ตอนนี้ยังไม่เห็นผลซักเท่าไหร่ เพราะยังอยู่ในวังวน ตอกบัตรอยู่ อีกไม่นานต้องมาดูผล...

เมื่อวาน อาถามว่า ถ้าจะขอเค้ากลับไปทำต่อได้รึเปล่า เพราะเรามีบอกว่าทำถึงแค่สิ้นเดือนนี้ละนะ เราบอกว่าได้ แล้วพูดต่อว่า กลัวไม่มีตังค์ใช้เหรอ ไม่ต้องห่วงไม่ขอตังค์เค้าหรอก คราวนี้เค้าเงียบไปเลย....

รู้แหละว่าเป็นห่วง...ขอเวลาพิสูจน์ตัวเองแป๊บนึง

อ้อ..อยากระบายเรื่องนึง ที่ตัดสินใจไปเรียนขับรถ ส่วนนึงเป็นเพราะน้องสาวบอกว่าจะยกคันเก่ามาให้ใช้ เพราะนางได้คันใหม่ละ ปรากฎว่าถึงตอนนี้ รถคันที่ว่าก็ยังไม่ได้ย้ายถิ่นฐานแต่อย่างใด หลังจากไปสอบใบขับขี่มาก็เลยยังไม่ได้จับรถอีกเลย..นางเคยบอกให้ไปขับจากบ้าน (ตจว.)มาเองแล้วนางจะนั่งมาเป็นเพื่อน แต่เราบอกไม่ไหว (+ไม่กล้า) มันยังขับไม่ค่อยได้ คิดว่ามันอันตรายเกินไป สุดท้ายก็รอให้มีคนไปขับมาให้ และอีกอันนึง ซื้อโน๊ตบุ๊คตอนสิ้นปี (คิดจะเอามาขายของ+ลดหย่อนภาษี) แล้วฝากเพื่อนไปลง window+program(ฟรี) ฝากไปตั้งแต่ก่อนปีใหม่ จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ได้เครื่องคืน แต่เห็นว่าอาทิตย์หน้านางจะนัดคืนละ....ทั้ง 2 เรื่อง สอนเราว่า "อย่ายืมจมูกคนอื่นหายใจ"

อ้อ..มีเรื่องสงสัยเรื่องนึง..ไม่ค่อยรู้เรื่องมารยาทในการเขียนบล็อคเท่าไหร่ เพราะส่วนตัวก็เอาไว้ระบายเรื่องอึดอัดใจเท่านั้นเอง (ไม่รู้จะคุยกับใคร) ไปอ่านเรื่องในบล็อคคนอื่น ไม่เห็นค่อยมีคนคอมเมนท์เลย ยกเว้นในบล็อคของคนที่ได้รับการโหวดให้เป็น best of..... ก็จะมีคนมาคอมเมนท์เยอะหน่อย บางทีอยากชื่นชม อยากอมยิ้ม ก็ไม่กล้า เพราะบางเรื่องที่เค้าเล่าเราก็อยากแสดงความเห็นไรงี้ (เจ๋อน่ะแหละ) แต่ไม่มีใครทำก็เลย เฉยไว้ดีกว่า....







Create Date : 23 กุมภาพันธ์ 2559
Last Update : 23 กุมภาพันธ์ 2559 17:54:36 น.
Counter : 238 Pageviews.

1 comments
  
มา 'ment

งานแต่ละแบบก็ลำบากไปคนละอย่าง งานที่สบาย เงินดี ใช้แรงน้อย ใช้สมองน้อย คงเป็นงานในฝัน (และจะอยู่แต่ในฝันค่ะ)

ทำอะไรก็ได้ ให้เลี้ยงตัวเองได้โดยสุจริต และมีความสบายใจในงานนั้น นะคะ
โดย: saifan วันที่: 23 กุมภาพันธ์ 2559 เวลา:18:13:46 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

i_mafuang
Location :
กรุงเทพฯ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



ผู้หญิงธรรมดาที่ชอบเพ้อเอาถ้วย
MY VIP Friends