Group Blog
 
<<
พฤษภาคม 2554
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031 
 
19 พฤษภาคม 2554
 
All Blogs
 
รักข้ามภพ ตอนที่ 6

รักข้ามภพ ตอนที่ 6 (NC 20++)


คำเตือน : เนื้อหาตอนนี้อาจจะไม่เหมาะสมอย่างยิ่ง สำหรับเด็กดีที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ รวมทั้งคนที่รับเรื่องราวความรักแบบชายรักชายไม่ได้ ถ้าเป็นเช่นนั้น กรุณาออกไปจากบล็อกนี้ อย่างสงบ สันติ ปราศจากอาวุธนะคะ....ด้วยความปรารถนาดีจาก hunny

*******************************


6



ณ หอนั่งในเรือนโถงซึ่งตั้งอยู่ใจกลางชานเรือนใหญ่ น้ำฝนลอยดอกมะลิกลิ่นหอมเย็นพร้อมของว่างทั้งขนมและผลไม้หลากชนิด ถูกบ่าวนำยกมาวางตั้งไว้บนโต๊ะไม้สักทรงเตี้ยเพื่อรับรองแขกสำคัญ ทว่า ทุกสิ่งอย่างยังคงเต็มปริ่มไม่ได้ลดพร่องปริมาณลงเลย สตรีงามสูงศักดิ์นั่งอิงหมอนขิตอยู่ต่อหน้าบุรุษหนุ่มสองคน คนหนึ่งคือเด็กหนุ่มรุ่นเยาว์แปลกหน้าซึ่งเธอไม่เคยรู้จักมาก่อน ส่วนอีกคนคือทายาทเพียงผู้เดียวของเธอกับพระยาอัศวองอาจ อดีตเจ้ากรมทหารและคหบดีผู้ทรงอิทธิพล สามีผู้ล่วงลับ แม้ว่า แม่ลูกคู่นี้จะไม่ค่อยได้พบหน้ากันบ่อยนัก เพราะต้องพลัดพรากจากกันไกลตั้งแต่คุณหลวงยังเป็นเด็กเล็กๆ ครั้งนี้เป็นการพบกันครั้งแรกในรอบปีของเธอและบุตรชาย แต่แทนที่คนเป็นแม่จะได้เข้าสวมกอดและถามไถ่สารทุกข์สุขดิบกับยอดดวงใจให้สมแก่ความคิดถึง ภายในเรือนโถงยังคงมีแต่ความเงียบ ต่างฝ่ายต่างไม่กล้าเอ่ยปากพูดจาใดๆ เพราะภาพบาดตาที่ศาลาเมื่อช่วงสาย ก่อเกิดความคับข้องใจให้จุกแน่นอยู่ในอกจนยากจะอธิบายออกมาเป็นคำพูด มวลสารแห่งความอึดอัดแผ่ซ่านคละคลุ้งฟุ้งกระจาย ในที่สุด หลวงอนุชิตฯก็ทนไม่ไหว เขาขอเป็นฝ่ายทำลายบรรยากาศอันย่ำแย่เช่นนี้เสียเอง

“คุณแม่......เดินทางมาจากอยุธยา คงจะเหนื่อยสินะ ขอรับ....”

“.....แม่ไม่เหนื่อยเท่าไหร่หรอก.......พ่อโอล่ะ สบายดีหรือไม่?? อยู่ไกลหูไกลตา แม่ไม่มีโอกาสได้ดูแล.....ยิ่งสถานการณ์บ้านเมืองตอนนี้กำลังระส่ำระสาย แม่ก็ยิ่งรู้สึกเป็นห่วงนัก.....”

“กระผมสบายดี ขอรับ....ขอบพระคุณ คุณแม่ที่เป็นห่วง....”

“.......เช่นนั้นหรือ??.....ได้ยินว่าลูกสบายดี แม่ก็เบาใจ......ก็คงเป็นอย่างที่ลูกพูดจริงๆสิ.....อยู่ที่นี่โดยไม่มีแม่คอยดูแล ลูกคงมีความสุขไม่น้อย .....ถึงได้ทำอะไรตามใจ.......จนบางครั้ง ลูกก็ลืมแม่ไปเลย......”

คุณหญิงว่าพลางชำเลืองมองลูกชายของเธอ ความไม่พอใจภายใต้ดวงตาคมคู่สวย ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกหวั่นเกรง ไม่ต่างอะไรจากเด็กเล็กๆซึ่งถูกจับได้ว่าทำความผิดและพยายามเก็บงำเอาไว้อย่างสุดชีวิตต่อหน้าผู้เป็นแม่เลยแม้แต่น้อย เธอปรายตาไปยังพชรที่นั่งอยู่เคียงข้าง เสียงไพเราะเอ่ยถาม

“จริงสิ......พ่อหนุ่มคนนี้เป็นใครกัน?? พ่อโอยังไม่ได้แนะนำให้แม่รู้จักเลย...”

“สวัสดีครับ......ผมชื่อพชร....แต่คุณหญิงจะเรียกผมว่า เพชร ก็ได้ครับ...”

ร่างบางก้มหน้าลงน้อมไหว้อย่างสุภาพ คุณหญิงอุไรเอื้อมมือมาเชยคางมนขึ้น เธอเพ่งมองเขาอย่างพินิจพิจารณา

“.......พ่อเพชร อย่างนั้นหรือ??.........หน้าตาจิ้มลิ้มน่าเอ็นดู........หากเป็นหญิงก็คงงามไม่น้อย.....แต่น่าเสียดายที่ไม่ใช่....”

ปลายประโยคจงใจเน้นคำหนักๆด้วยแฝงเร้นความนัยบางอย่าง เธอหันสบตาหลวงอนุชิตฯครั้งหนึ่งก่อนจะถามพชรต่อ

“ พ่อหนุ่ม เป็นลูกเต้าเหล่าใคร?? มาจากไหน?? แล้วมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร??”

“......เอ่อ....คือ...”

ช่างเป็นคำถามที่ตอบยากเสียจริง แม้แต่ตัวของพชรเอง ก็ยังไม่รู้เลยว่าจะบอกเรื่องมหัศจรรย์ที่เกิดขึ้นกับตนให้คนอื่นฟังแล้วเชื่อได้อย่างไร ขืนบอกออกไป คงไม่พ้นถูกกล่าวหาว่าเป็นคนบ้าแน่ๆ เขาได้แต่อ้ำๆอึ้งๆ หลวงอนุชิตฯเห็นเด็กหนุ่มอยู่ในสภาพจนมุม ก็รีบยื่นมือเข้าไปช่วย

“ พ่อเพชรเป็นล่ามส่วนตัวของกระผมขอรับ......คนรู้จักที่กระทรวงแนะนำมา.....พ่อเพชรพูดภาษาฝรั่งเก่งมาก......หลายครั้งที่ต้องเจรจากับพวกทูตอังกฤษ พ่อเพชรก็จะช่วยกระผมได้ดีทีเดียว.....แต่พ่อเพชรมีนิสัยรักสันโดษ ไม่ชอบเล่าเรื่องส่วนตัวให้ใครฟัง แม้แต่กระผมยังไม่ทราบอะไรมากมายเลย ขอรับ.....”

“....จริงหรือ??......เป็นคนรักสันโดษ แต่ที่แม่เห็น ดูพ่อเพชรสนิทสนมกับลูกเหลือเกินนะ.....เรื่องไม่งามเช่นนั้น.....หากไม่ได้เป็นผู้ชายเหมือนกัน แม่ก็คงคิดว่า ลูกกับพ่อเพชรจะเป็นมากกว่าคนสนิทกันเสียแล้ว......”

“......คุณแม่ ขอรับ.....ความจริง คือ....กระผม กับ พ่อเพชร....เป็น....”

“เราเป็นเพื่อนรักกันครับ.....เอ่อ....หมายถึง เป็นเกลอกันน่ะ ครับ”

พชรรีบพูดแทรกออกตัว หลวงอนุชิตฯซึ่งรวบรวมความกล้า กำลังจะตัดสินใจบอกความจริงกับคุณแม่อยู่แล้ว ถึงกับหันมองร่างบางด้วยความสงสัยระคนประหลาดใจ เด็กหนุ่มแอบขยิบตาให้และส่ายหน้าช้าๆ เป็นนัยๆว่า ให้คุณหลวงทำเป็นเงียบไว้ก่อน เรื่องนี้ปล่อยให้เขาจัดการเอง

“เป็นเกลอกัน??.....กอดจูบในที่รโหฐานอย่างนั้น.......คนเป็นเกลอกัน จะทำขนาดนั้นเชียวหรือ!!”

“.....คือ.....มันเป็นธรรมเนียมปฏิบัติของพวกฝรั่งน่ะครับ......คุณหลวงกับผมทำงานกับพวกฝรั่งมากเกินไปหน่อย ก็เลยติดนิสัยบางอย่างมาด้วย......มันเป็นการแสดงออกถึงความไว้เนื้อเชื่อใจ.....แต่ คุณหลวง กับ ผม.....เรา....เอ่อ....ไม่ได้มีอะไรเกินเลยจริงๆนะครับ....”

“.....ตายจริง!! ธรรมเนียมอะไร.....สัปดนนัก!! ไม่ได้กลัวฟ้าผ่ากันบ้างเลยหรือ!!.....พ่อโอ ฟังแม่นะ!! ถึงอย่างไร ที่นี่ก็คือสยาม!! ....บางอย่างของพวกฝรั่ง เราไม่ต้องรับมาปฏิบัติก็ได้......พ่อเพชรก็เช่นกัน....อย่าได้ทำแบบนั้นกับพ่อโออีก!!......ฉันไม่ไคร่ชอบใจนัก!!...หากเรื่องนี้อึงไป.....จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!! “

“.....ผมขอโทษครับ คุณหญิง ...”

“.....กระผมขอโทษ ขอรับ คุณแม่....ต่อไปกระผมจะระวังตัว ไม่ให้เกิดเรื่องเช่นนี้อีก....”

ทั้งหลวงอนุชิตฯ และพชร ยกมือไหว้ขอขมา คุณหญิงอุไรถอนหายใจหนักๆครั้งหนึ่ง แล้วก็พยักหน้าให้เหมือนไม่ถือสาหาความใดๆ อย่างไรเสีย หากผู้น้อยกระทำผิดแล้วรู้จักสำนึก คนเป็นผู้ใหญ่ก็ย่อมให้อภัยเสมอ
ขณะนั้น มีบ่าวผู้รับใช้คนหนึ่งคลานเข่าเข้ามาแจ้งเรื่องแก่เจ้านายที่โถงเรือน ทั้งสามจึงพักเรื่องที่กำลังคุยกันไว้ก่อน

“คุณหญิง คุณหลวง เจ้าคะ...... คุณไพลิน มาขอพบเจ้าค่ะ...”

“.....อืม.....ไปเชิญคุณขึ้นมา.....”

คุณหญิงอุไรเอ่ยตอบ บ่าวนั้นรีบทำตามที่เจ้านายสั่ง สักครู่หนึ่ง หญิงสาวผู้งดงามราวกับนางฟ้า ก็ก้าวเข้ามาในเรือนโถง เธอนั่งพับเพียบไหว้ทักทายทุกๆคน กิริยามารยาทเรียบร้อยสมเป็นกุลสตรีไทย

“ สวัสดี เจ้าค่ะ....คุณหญิง คุณหลวง... “

“สวัสดีจ้ะ แม่ไพลิน....ไม่ได้เจอเสียนาน หลานโตขึ้นมากเลยนะ......ดูสวยวันสวยคืนนะจ้ะ”

“ขอบพระคุณที่ชมเจ้าค่ะ.....คุณหญิงสบายดีหรือไม่ เจ้าคะ??”

“ก็มีเจ็บป่วยออดๆแอดๆบ้างตามประสาคนแก่ล่ะจ้ะ.......ขอบใจแม่ไพลินที่เป็นห่วง.....แล้ว ที่แม่ไพลินมาหาฉัน....มีธุระอะไรอย่างนั้นหรือ??”

“.....คือ อิฉันจำได้ว่า ทุกๆปี ในวันนี้ คุณหญิงจะต้องกลับมากรุงเทพฯ .......อิฉันจึงตั้งใจจะมากราบสวัสดี และรดน้ำขอพรวันสงกรานต์ จากคุณหญิง เจ้าค่ะ...... “

“...โถ!!.....น่ารักจริงๆ แม่คุณ.....ยังอุตส่าห์จำได้ว่าฉันจะมา.....ไม่เหมือนกับลูกชายของฉันเลย.....”

คุณหญิงอุไรจงใจเหลือบมองไปทางหลวงอนุชิตฯด้วยแววตาตำหนิ ซึ่งเขาก็ได้แต่นิ่งก้มหน้ายอมรับผิด ท่าทางเศร้าสร้อยเหมือนเด็กหงอยเวลาโดนแม่ดุ ทำให้พชรที่นั่งอยู่ข้างๆอดหัวเราะออกมาเบาๆด้วยความสะใจไม่ได้

“....หากรดน้ำเสร็จแล้ว.....ฉันอยากให้แม่ไพลินอยู่กินข้าวกินปลาด้วยกันที่นี่ก่อน แล้วค่อยกลับบ้าน.....จะได้หรือไม่จ้ะ??”

“.....คงต้องแล้วแต่ ความกรุณาของคุณหญิง และ คุณหลวง...เจ้าค่ะ”

“....เช่นนั้นหรือ.....พ่อโอล่ะ จะว่าอย่างไร??”

“.........เอ่อ.....หากเป็นความต้องการของคุณแม่....กระผมก็คงไม่ขัดข้อง ขอรับ....”

เจอสายตาขู่เข็ญแกมบังคับของคุณหญิงที่จับจ้องมาก คนเป็นลูกอย่างหลวงอนุชิตฯหรือจะกล้าบังอาจปฏิเสธ ชายหนุ่มเอ่ยเชิญหญิงสาวตามมารยาท พลางลอบมองคนหน้าหวานที่นั่งอยู่เคียงข้างแบบขอความเห็นใจ แม้พชรจะเกิดความรู้สึกหึงหวงเล็กๆบ้าง แต่มันก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ เขาถอนหายใจครั้งหนึ่งแล้วพยักหน้าไม่ถือสาคุณหลวง



หลังเสร็จสิ้นการรดน้ำขอพร ก็เป็นเวลาเที่ยงวันพอดี สำรับอาหารคาวหวานถูกบ่าวนำออกมาให้คนเป็นเจ้าได้รับประทานกันอย่างอิ่มหนำ คุณหญิงอุไรและแม่ไพลินคุยกันเพลิดเพลินถูกคอตามประสาผู้หญิง ส่วนพชรซึ่งดูเหมือนจะเป็นส่วนเกิน ได้แต่นั่งร่วมวงข้าวเงียบๆด้วยความรู้สึกเบื่อหน่าย ไม่มีทีท่าเจริญอาหารเหมือนอย่างทุกๆครั้ง หลวงอนุชิตฯเห็นดังนั้น ก็แอบเขยิบเข้าไปใกล้ กระซิบกระซาบที่ข้างหูของหนุ่มน้อย

“ พ่อเพชร....เป็นอะไร?? กับข้าวไม่อร่อยหรือ??....”

“....เปล่า....”

“ถ้าเช่นนั้น ก็กินเยอะๆ......ดูสิ!! สงสัยพวกแม่ครัวจะรักพ่อเพชรมาก .....สำรับมื้อนี้มีแต่ของชอบของพ่อเพชรทั้งนั้นเลย....กินเสียหน่อย พวกนั้นจะได้ไม่เสียใจนะ....หึๆ”

ว่าแล้ว เขาก็ตักกับข้าวให้คนหน้าสวยจนพูนจาน อาการเอาอกเอาใจของชายหนุ่มที่แสดงอย่างออกนอกหน้า ทำให้พชรต้องปรามคุณหลวงด้วยสายตา เสียงหวานลอบขู่เบาๆ

“....นี่!! คุณหลวง!! จะทำอะไรก็หัดระวังตัวไว้ซะบ้างสิ!! ไม่เห็นหรือว่า คุณหญิงนั่งอยู่ข้างๆน่ะ....เดี๋ยวก็ความแตกหรอก!! “

“ ไม่เห็นจะเป็นไร.....ดีเสียอีก ฉันอยากให้คุณแม่รู้ความจริง....ว่า ฉันรักพ่อเพชร....”

“....จะบ้าเหรอ!! ขืนบอกอย่างนั้น เดี๋ยวคุณหญิงก็เป็นลมไปซะก่อนหรอก!!....คิดดูสิ ถ้าลูกชายคนโปรดดันไปรักกับผู้ชายด้วยกัน แทนที่จะไปรักกับสาวสวยพราวเสน่ห์อย่างแม่ไพลินนั่น.....คุณคิดว่า คุณหญิงจะรับได้งั้นเหรอ!!....ทำไมคุณถึงได้เป็นคนที่เข้าใจอะไรยากเย็นอย่างนี้นะ!! “

“....ถ้าพ่อเพชรไม่อยากให้ฉันทำแบบนี้ ก็รีบกินเสีย....อย่าเพิ่งพูดมาก....ไม่เช่นนั้น คราวนี้ ฉันจะป้อนข้าวพ่อเพชร...ด้วยปาก...”

เจอมุกนี้เข้าให้ พชรก็ถึงกับอึ้ง ใบหน้าสวยใสแดงก่ำขึ้นมาทันที เขาแกล้งทำเป็นวางสีหน้าบึ้งตึงกลบเกลื่อนความเขินอาย แล้วก้มหน้าก้มตาจัดการกับอาหารในจานของตนโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง ส่วนคุณหลวง เมื่อได้เห็นอากัปกิริยาที่สุดแสนจะน่ารักน่าชังนั่น ก็เอาแต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างมีความสุข



เมื่อได้เวลาอันสมควร แม่ไพลินก็ขอตัวกลับ คุณหญิงและชายหนุ่มทั้งสองเดินออกไปส่งเธอที่สนามหญ้าหน้าเรือน

“.......อิฉันกลับก่อนนะเจ้าคะ นี่ก็จวนจะ 17 นาฬิกา แล้ว เกรงว่า หากอยู่นานมากกว่านี้ ประเดี๋ยวคุณพ่อจะเป็นห่วง....”

“......จ้ะ ขอบใจแม่ไพลินมากนะจ้ะ ที่มาเยี่ยมฉัน.....หากมีโอกาส ฉันก็อยากให้แม่ไพลินมาที่นี่บ่อยๆ......จริงสิ พ่อโอ....แม่อยากให้พ่อโอไปส่งน้องที่บ้าน......เย็นย่ำค่ำมืด น้องเป็นสาวเป็นนาง เดินทางคนเดียว มันอันตราย...”

“.....ขอรับ....”

หลวงอนุชิตฯตอบรับคุณหญิงอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก เขาผายมือเชิญหญิงสาวให้ก้าวล่วงขึ้นไปบนรถม้าก่อนแล้วค่อยตามเธอขึ้นไปอย่างอ้อยอิ่ง แต่ก่อนที่เขาจะก้าวเท้าขึ้นไปบนรถ ก็อาศัยช่วงจังหวะที่คุณหญิงและแม่ไพลินยังมัวแต่เอ่ยคำล่ำลา แอบกระซิบเบาๆที่ข้างหูของหนุ่มน้อย

“......ฉันจะรีบกลับมา.....พ่อเพชรรอฉันนะ....”

พชรยิ้มบางพยักหน้าให้ เมื่อรถม้าคันใหญ่วิ่งห่างไปไกลจนลับตา คุณหญิงอุไรก็พูดเปรยขึ้นมาลอยๆ

“....ช่างสมกันนัก....”

“....อะไรหรือครับ??...”

“พ่อเพชร ไม่คิดบ้างหรือว่า พ่อโอ กับ แม่ไพลิน ช่างงามเหมาะสมกันนัก....”

“......เอ่อ....ผมไม่ทราบหรอกครับ....คุณหญิง....”

สิ่งที่สตรีสูงวัยพูดขึ้น เสียดแทงใจเด็กหนุ่มจนแทบทนไม่ไหว แต่เขาก็เผยแสดงออกมาไม่ได้ คงต้องอดทนนิ่งฟังคุณหญิงเงียบๆ

“.....ต่อไปในอนาคต พ่อโอก็จะได้ดำรงตำแหน่ง”พระยา”เหมือนกับพ่อของเขา....เหมือนบรรพบุรุษของเราทุกๆคน.....ดังนั้น คนที่จะเป็นภรรยาของพ่อโอ จะต้องอยู่ในฐานะที่เชิดชูกัน เพื่อความเป็นเกียรติเป็นศรีและบารมีแห่งวงศ์ตระกูล.....ฉันกับพระยาอัครบวรเทพได้ปรึกษากันแล้ว.....อีกไม่นาน สองคนนี้จะแต่งงานกัน.....และจะสืบเชื้อสายอันน่าภาคภูมิใจตลอดไป.....ตราบจนสิ้นแผ่นดิน...”

คุณหญิงอุไรพูดอย่างปลาบปลื้มแล้วก็ย่างกรายกลับเข้าไปในเรือนใหญ่ เธอไม่ได้สนใจเลยว่า เด็กหนุ่มร่างบางซึ่งอยู่ในฐานะ ”เกลอ” ของบุตรชายเธอเพียงในนาม แท้ที่จริงนั้น กำลังอยู่ในภาวะเศร้าสร้อยโศกสลดเพียงไหน สิ่งที่ได้รับรู้เมื่อครู่ ทำให้เขารู้สึกเจ็บแปลบอย่างบอกไม่ถูก .....เพิ่งจะเรียนรู้กับคำว่า “ความรัก” ได้ไม่ทันไร ก็ต้องทำใจยอมรับคำว่า “ความผิดหวัง” กับ “เป็นไปไม่ได้” เสียแล้วหรือ??.....



หลวงอนุชิตฯรีบกระวนกระวายกลับมาที่เรือน ทั้งๆที่อุตส่าห์สัญญากับพ่อเพชรแล้วแท้ๆว่าจะรีบกลับ แต่พอไปถึงบ้านของพระยาอัครบวรเทพ ก็มีความจำเป็นที่จะต้องอยู่สนทนากับท่านในเรื่องปัญหาบ้านการเมืองซึ่งกำลังอยู่ในภาวะตึงเครียดอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ถึงอย่างไร คนเป็นทหาร แผ่นดินย่อมต้องมาก่อนหัวใจเสมอ สุดท้าย เวลาก็ได้ล่วงเลยไปจนถึงพลบค่ำ ทว่า เมื่อกลับมาถึงเรือน แทนที่จะได้พบกับคนที่เขารักทั้งสอง กลับต้องรู้สึกประหลาดใจนักเพราะพบเพียงความเงียบ ไม่มีใครออกมาต้อนรับเขาเลยนอกจากพวกบ่าวไพร่ คุณหญิงอุไรผู้เป็นมารดาได้ขอเข้าไปในหอนอนที่แยกออกเป็นเรือนเดี่ยวอีกหลังหนึ่งซึ่งถูกจัดไว้ต่างหากเพื่อความเป็นส่วนตัว หลวงอนุชิตฯไม่กล้าเข้าไปรบกวนท่านเพราะคิดว่าคนเป็นแม่คงจะเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง คงต้องการพักผ่อน ส่วนพ่อเพชรสุดที่รัก ชายหนุ่มแทบจะเต้นผางด้วยความร้อนใจ เมื่อได้ทราบจากมดแดงว่า นายน้อยของตนไม่สบาย มีอาการปวดศีรษะ อาจจะเป็นไข้แดดจากที่เล่นน้ำเมื่อช่วงสาย

คนหน้าคมหยุดยืนที่หน้าห้องของหนุ่มน้อยหน้าหวาน เขาเฝ้าเคาะประตูจนมือเจ็บไปหมด แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับจากคนข้างในเลย

“....พ่อเพชร!!.....พ่อเพชร!!.....ได้ยินฉันหรือไม่?? ......เปิดประตูให้ฉันหน่อยเถอะ!!....”


ภายในห้อง พชรยังเอาแต่นอนนิ่งอยู่บนเตียง เขาไม่ได้ลุกขึ้นไปเปิดประตูให้เจ้าของเรือนแต่อย่างใด ปล่อยให้ชายหนุ่มเคาะเรียกอยู่อย่างนั้น เขาไม่อยากพบหน้าคนที่เขามอบหัวใจให้ไปทั้งดวงอีกแล้ว สิ่งที่คุณหญิงอุไรพูดยังตอกย้ำซ้ำไปซ้ำมาอยู่ในหัว ..... นี่เขากำลังอกหักใช่หรือไม่?? ....ทำไมถึงได้รู้สึกเสียใจอย่างนี้?? เมื่อก่อน ตอนที่ดูมิวสิควีดีโอเพลงในโทรทัศน์ เขาไม่เคยเข้าใจเลยว่า คนที่ผิดหวังในรัก มันจะเจ็บปวดขนาดนั้นเชียวหรือ แต่ตอนนี้ เขาเข้าใจแล้ว....เข้าใจหมดทุกอย่าง.....ที่แท้ มันช่างทรมานจนยากจะรับได้จริงๆ

“พชรเอ๊ย!! ไม่เอาน่า!! เข้มแข็งไว้สิ!! อกหักแค่นี้ ไม่ตายหรอก!! “

ทั้งๆที่เมื่อก่อน โชคชะตาโหดร้ายกับเขามากกว่านี้เป็นร้อยเท่า เขายังผ่านมันมาได้ กับเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ ยังไง เขาก็จะต้องผ่านมันไปให้ได้เช่นกัน....แต่....

.....ฮึก!!....

พอคิดถึงใบหน้าของคุณหลวง น้ำตามันก็เอ่อล้นออกมาเอง ภาพความโหดร้ายในอดีต ที่ปัจจุบันแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยน รอยยิ้มของคุณหลวง เสียงหัวเราะและอ้อมกอดอันอบอุ่นยังตราตรึงอยู่ในความทรงจำเสมอ เขาหลงใหลหลวงอนุชิตฯ มากจนยากจะถอนตัว ผู้ชายคนนี้ยึดพื้นที่ในหัวใจของเขาไปหมดแล้ว ทว่า ต่อจากนี้ คนที่เขารัก กำลังจะกลายเป็นของคนอื่น.....คุณหลวงกำลังจะแต่งงานกับคนอื่น.......

.....คุณหลวงไม่ใช่ของเรา.....

.....ที่จริง เราไม่ควรรักคุณหลวงเลยด้วยซ้ำ.....

.......เป็นไปไม่ได้.......ความรักลมๆแล้งๆ ที่ไม่มีวันเป็นไปได้.......


พชรปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาเรื่อยๆโดยไม่คิดจะเช็ดมันออก เขาไม่ใส่ใจด้วยซ้ำว่าเสียงเคาะประตูที่หน้าห้องนั้นเงียบหายไปตั้งแต่เมื่อไร เวลานี้เขาพลันหวนคิดถึงสิ่งที่เขาแกล้งหลงลืมไปนานแล้วอีกครั้ง .....อยากกลับบ้านเหลือเกิน....ไม่อยากอยู่ที่นี่กับคุณหลวง.....จะทำอย่างไรดีหนอ ถึงจะหาทางกลับบ้านได้....ยิ่งกลับได้เร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งดี.....จะได้ไม่ต้องเจ็บปวดไปมากกว่านี้..... ขณะที่ กำลังหมกมุ่นอยู่กับความคิดของตนเอง เสียงกุกๆกักๆที่ขอบหน้าต่างก็พลันดึงความสนใจของเขา เด็กหนุ่มหันไปมองตามต้นเสียง ก็ปรากฏว่า กลายเป็นร่างๆหนึ่ง ที่โผปีนเข้ามาในห้องโดยพลการ

“...คุณหลวง!! .....คุณ....คุณทำอะไรเนี่ย!! “

“ฉันพยายามเคาะประตูเรียก แต่พ่อเพชรก็ไม่ยอมตอบ!! .....รู้หรือไม่ว่าฉันเป็นห่วงขนาดไหน!!......ฉันกลัวเหลือเกิน ถ้าพ่อเพชรเป็นอะไรไป......แล้วฉันจะทำอย่างไร!! .....”

ได้ยินดังนั้น น้ำตาที่อุตส่าห์เก็บกลั้นเอาไว้ ก็พลันรื้นขึ้นมาอีกครั้ง พชรสะอึกสะอื้นอย่างไม่อาย ผิดกับหนุ่มน้อยปากเก่งเมื่อตอนบ่ายโดยสิ้นเชิงราวกับคนละคน

.....ได้โปรดอย่าดีกับผมเลยครับ........ผมไม่อยากเจ็บไปมากกว่านี้.......

“ พ่อเพชร!! เป็นอะไรไป!! ร้องไห้ทำไมหรือ!! พ่อเพชรเจ็บตรงไหนหรือ!! “

หลวงอนุชิตฯรีบยกมือขึ้นเช็ดน้ำที่ไหลปริ่มริมขอบตาคู่สวย ยิ่งเห็นยอดดวงใจของตนกำลังร่ำไห้ เขาก็ยิ่งปวดใจจนสุดจะทานทน ชายหนุ่มตะคองกอดคนรักพลางโน้มกายลงจูบซับน้ำตาที่รินหลั่งรดข้างแก้มเนียน ทว่า พชรกลับสะบัดตัวออกห่างจากอ้อมกอดนั้น กระทั่งใบหน้าคมคายของเขา เด็กหนุ่มยังไม่ยอมหันมามองเลย หลวงอนุชิตฯรู้สึกงงงันกับสิ่งที่ร่างบางแสดงออกมาเป็นอย่างมาก

“...พ่อเพชรเป็นอะไร!! ทำไมถึงทำแบบนี้กับฉัน!! หรือว่า....พ่อเพชรโกรธฉันเรื่องอะไร??.....ถ้าเรื่องที่ฉันกลับมาสาย...ฉันอธิบายได้...คือฉันพยายามรีบ...”

“ไม่ใช่!! ไม่ใช่!! ผมไม่ได้โกรธคุณหลวงซักหน่อย!! ออกไปได้แล้ว....ผมอยากจะนอน!! “

“หรือว่า.....พ่อเพชรระแวงฉันกับแม่ไพลิน??......ฟังนะ!! ฉันไม่ได้คิดอะไรกับแม่ไพลินเลย....”

“ก็บอกว่าไม่มีอะไรไงเล่า!! คุณหลวงออกไปได้แล้ว!! ขืนอยู่ที่นี่นานๆ....เดี๋ยวคุณหญิงก็มาเห็นเข้าหรอก!!”

“เห็นก็เห็นสิ!! ฉันไม่สนใจ!!.....ฉันสนใจพ่อเพชรมากกว่า...พ่อเพชรเป็นอะไร!! ”

พชรยังดื้อแพร่งไม่ยอมตอบ เขาหันหลังให้ตั้งใจจะเดินออกไปให้ห่างจากชายหนุ่ม แต่ก็กลับถูกดึงเข้ามาอยู่ในอ้อมอกแข็งแกร่ง ริมฝีปากบางประทับจูบลงบนกลีบปากอิ่ม พชรพยายามดิ้นขัดขืน แต่ยิ่งดิ้นหนี ชายหนุ่มก็ยิ่งฝังจูบร้อนแรง....ร้อนแรงจนเกือบจะต้านทานไม่ไหว พชรใช้แรงเฮือกสุดท้ายดันหลวงอนุชิตฯออกไปให้พ้นตัว

“.....อย่าทำแบบนี้ครับ คุณหลวง !! มันไม่ถูกต้อง!! ......ผมไม่อยากให้คุณหลวงทำผิดต่อใครๆอีกแล้ว.......ได้โปรด อย่าทำให้ผมรู้สึกแย่ไปมากกว่านี้เลย.... “

“..........การที่ฉันรักพ่อเพชร....มันทำให้พ่อเพชรรู้สึกแย่ขนาดนั้นเชียวหรือ....”

เสียงทุ้มเอ่ยครางเครือ หลวงอนุชิตฯ เจ็บปวดในสิ่งที่ร่างบางพูดออกมายิ่งนัก ชายหนุ่มยืนนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ฉับพลัน เขาก็ฉวยจับมือพชรโดยไม่ทันจะตั้งตัว แล้วพาเดินออกไปนอกห้องด้วยกัน เด็กหนุ่มเบิกตากว้าง ไม่เข้าใจการกระทำปุบปับเช่นนั้นของคุณหลวงเลย

“....คุณหลวงจะทำอะไร!! จะพาผมไปไหน!! “

“......ฉันก็มีบางอย่างจะให้พ่อเพชรดู....บางที อาจจะทำให้พ่อเพชรรู้สึกดีขึ้นบ้างก็ได้....”



คอกม้าขนาดใหญ่ตั้งอยู่ใกล้ๆกับโรงเก็บรถ คุณหลวงหน้าคมเดินเข้าไปในนั้น เขาตรงดิ่งเข้าไปคัดเลือกม้าพันธุ์ดีสีดำขลับ รูปร่างสูงสง่างามแข็งแรงกำยำตัวหนึ่ง ชายหนุ่มลูบขนอ่อนที่คอของมัน สายตาที่ทอดมองไม่ต่างจากพ่อที่มองดูบุตรสุดรักของตนเลย เขากระโจนขึ้นขี่มันออกมาจากโรงม้าอย่างคล่องแคล่ว แล้วหยุดอยู่ต่อหน้าเด็กหนุ่ม หลวงอนุชิตฯ เอื้อมมือลงมาให้เขาจับ

“.....ขึ้นมาสิ พ่อเพชร”

“หา!! อะไรนะ!! นี่ ....คุณหลวงคิดจะทำอะไรกันแน่!!”

“....จะพาไปขี่ม้าเล่น....”

“ขี่ม้าตอนกลางคืนเนี่ยนะ!! มืดซะขนาดนั้น จะมองเห็นได้ยังไงล่ะ!! ”

“ของบางอย่าง....ก็ไม่มีให้เห็นในตอนกลางวันหรอก....”

“แต่ผมขี่ม้าไม่เป็นนะครับ คุณหลวง!! “

“ ไม่เห็นจะยาก......เอาล่ะ!! ส่งมือขึ้นมาให้ฉันได้แล้ว....”

ถึงจะค่อยไม่เข้าใจนัก แต่พชรก็ยอมทำตามที่หลวงอนุชิตฯบอก มือเรียวยื่นออกไปจับกับมือใหญ่ของคุณหลวง เด็กหนุ่มวางปลายเท้าข้างหนึ่งเหยียบบนโกลน หลวงอนุชิตฯ ใช้แรงมหาศาลฉุดดึงตัวพชรขึ้นมาให้อยู่บนหลังม้าจนได้ ทันทีที่เจ้าม้ารับรู้ถึงน้ำหนักตัวของคนอีกคนหนึ่งบนหลังของมัน มันก็ตะเกียกตะกายดิ้นด้วยอารามตกใจ ทั้งร้องเสียงดัง ทั้งยกขาหน้าขึ้นสูง ทั้งสะบัดตัวแรงๆ ยิ่งทำให้พชรซึ่งยังไม่ชินกับการทรงตัวอยู่บนหลังอันโคลงเคลง เกือบจะตกลงมาอยู่รอมร่อ

“......เหวอ!! ช่วยด้วยครับ!! คุณหลวง!! “

ทว่า ด้วยฝีมือเก่งฉกาจในการบังคับอาชาคู่ใจ หลวงอนุชิตฯสามารถสยบมันให้อยู่นิ่งๆได้ในเวลาไม่นาน เขาใช้มือข้างหนึ่งกุมบังเหียน ส่วนมืออีกข้างหนึ่งก็กอดเอวของหนุ่มน้อยเอาไว้แน่น ปลายคางของเขาวางบนลาดไหล่บอบบาง เสียงทุ้มเอ่ยออกจากริมฝีปากได้รูป

“.....เชื่อใจฉันนะ.....”

แม้จะรู้สึกหวั่นๆ แต่เมื่ออยู่บนหลังม้าซึ่งบทมันจะพยศขึ้นมาเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ถ้าไม่ไว้ใจคนใกล้ชิดที่นั่งอยู่ด้านหลัง ซึ่งเขาจำใจฝากชีวิตเอาไว้ก็คงจะไม่ได้แล้ว เด็กหนุ่มพยักหน้าหงึกหงักแทนคำตอบ หลวงอนุชิตฯใช้ปลายเท้ากระทุ้งสีข้างมันพร้อมกระตุกบังเหียนเบาๆ เจ้าม้าแสนรู้เริ่มวิ่งเหยาะๆ แล้วค่อยๆเพิ่มความเร็วขึ้นจนแล่นฉิวทะยานราวกับสายลม ตอนแรกที่ยังไม่ชิน พชรก็รู้สึกกลัวอยู่บ้าง แต่พอขี่มันได้สักพัก ก็เริ่มรู้สึกชอบมากจนชักติดใจ ทั้งตื่นเต้น ทั้งสนุกโลดโผน มีความสุขยิ่งกว่าตอนขี่จักรยานเป็นครั้งแรกเสียอีก แล้วที่คิดว่าความมืดมิดซึ่งปกคลุมท้องนภายามค่ำคืน จะทำให้มองไม่เห็นทิศทาง ทว่า พออาชาสีนิลพาคนทั้งคู่วิ่งออกมายังทุ่งกว้างนอกอาณาเขตบ้าน แสงจันทร์กระจ่างบนฟากฟ้าก็ส่องทางสว่าง มองเห็นทุกอย่างได้ชัดเจนไม่ต่างจากโคมไฟอันใหญ่เลย


แต่แสงเดือนก็อาจจะไม่สว่างพอที่จะทำให้ทั้งคู่เห็นคนกลุ่มหนึ่งที่กำลังแอบซุ่มดูตนอย่างเงียบๆในพุ่มไม้ใกล้โรงม้า ความมืดมัวปกคลุมจนมองไม่เห็นแม้กระทั่งรอยยิ้มปีศาจที่แสยะเหยียดอยู่บนใบหน้าอาฆาตแค้นของคนพวกนั้นเลย


หลวงอนุชิตฯพาพชรขี่ม้าเลียบคลองมาได้สักครู่หนึ่ง เขาก็หยุดมันเมื่อใกล้จะถึงจุดหมาย ชายหนุ่มพาร่างบางลงมายืนอยู่บนพื้น เขายิ้มให้หนุ่มน้อย พลางเอ่ยเสียงอ่อนโยน

“พ่อเพชร....ปิดตาก่อนนะ....”

“ทำไมต้องปิดตาล่ะครับ?? มีอะไรเหรอ?? “

“ฉันอยากทำให้พ่อเพชรประหลาดใจ.....เชื่อฉันสิ......ปิดตาก่อนเถอะนะ.....”

ไม่รู้ทำไมถึงได้มีลับลมคมในนักหนา พชรแกล้งส่งสายตามองหลวงอนุชิตฯอย่างหวาดระแวงแล้วก็ค่อยๆปิดตาลง ชายหนุ่มจูงร่างเล็กเดินมายังที่ๆหนึ่ง

“.....เอาล่ะ.....ลืมตาได้แล้ว....”

พชรทำตามที่ร่างสูงบอก ทันทีที่เปิดตาขึ้น ภาพที่เห็นตรงหน้าก็สร้างความตะลึงพรึงเพริด ต้นไม้เรืองแสง ส่องประกายสว่างไสวไปด้วยเจ้าหิ่งห้อยน้อยนับหมื่นนับแสนตัว สวยสดงดงามราวกับต้นคริสตมาสประดับแสงไฟดวงน้อยๆ หิ่งห้อยหลายตัวบินว่อนรอบบริเวณทุ่งกว้าง ฉายแสงเรืองรองรายล้อมตัวเขา ราวกับดวงดาวส่องระยิบระยับบนพื้นดิน เหมือนแดนสวรรค์ พชรเผลอยิ้มละไมออกมาโดยไม่รู้ตัว

“คุณหลวง.....อุตส่าห์พาผมขี่ม้ามาตั้งไกล เพื่อมาดูหิ่งห้อยน่ะหรือครับ??...”

“.....แล้ว พ่อเพชร ชอบหรือไม่ล่ะ??....”

“....ชอบสิ.....ขอบคุณมากนะครับ...”

พชรหันมายิ้มให้ชายหน้าคม หลวงอนุชิตฯ โอบกอดเขาจากทางด้านหลัง กลีบปากได้รูปจรดจูบแผ่วเบาที่ข้างแก้มเนียน

“......ฉันก็ชอบ.....ฉันรักรอยยิ้มของพ่อเพชรที่สุด......อะไรที่ทำให้พ่อเพชรยิ้มได้ ฉันยินดีจะทำให้ทุกอย่าง....”

“......คุณหลวงรู้ไหม๊ครับ ว่าผมชอบหิ่งห้อยมากเลย.........ผมเคยอ่านเจอในหนังสือ เค้าบอกว่า ที่ก้นของมันจะมีสารอย่างหนึ่ง ชื่อลูซิเฟอริน พอทำปฏิกิริยากับอากาศ ก็จะกลายเป็นแสงสว่าง.... ไม่น่าเชื่อเลยนะครับ....ตัวนิดเดียวเอง แต่ส่องแสงได้อย่างน่ามหัศจรรย์.....ช่างเป็นแมลงที่แปลกที่สุดในโลกเลยนะครับ...”

หลวงอนุชิตฯหัวเราะเบาๆกับท่าทางเอาจริงเอาจังของหนุ่มน้อยเวลาให้คำอธิบายเรื่องยากเป็นฉากๆ เขายิ่งกอดกระชับคนหน้าหวานแนบแน่นเอ็นดู

“หึๆ....ฉันไม่เข้าใจในสิ่งที่พ่อเพชรพูดหรอกนะ....แต่ฉันก็มีนิทานจะเล่าให้พ่อเพชรฟัง.....กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว เจ้าหิ่งห้อยน้อย แท้ที่จริงก็คือ ชายหนุ่มผู้หนึ่งซึ่งตามหาคนรักของตน.....เขาเฝ้าจุดตะเกียงส่องแสงสว่าง รอคอยคนรักเป็นเวลานานแสนนาน โดยหวังว่า วันหนึ่งเขาจะพบคนรักของเขา........มีคนมากมายที่ผ่านเข้ามาในชีวิต.....แต่ก็ไม่ใช่คนที่เขาเฝ้ารอเลยสักคน......ผ่านไปวันแล้ววันเล่า เขาก็ยังคงจุดตะเกียงตามหาคนรักต่อไป......จนกระทั่งในที่สุด วันหนึ่ง เขาก็ตามหาจนเจอ........”

มือใหญ่ประคองใบหน้าสวยขึ้นมาให้เห็นชัด ดวงตาคมรีสีเข้มจับจ้องนัยน์ตาสวยซึ้ง ปลายจมูกโด่งคลอเคลียระผิวแก้มนวลใส

“.......และ เมื่อเจอคนที่เขารักแล้ว......เขาก็ให้สัญญากับคนๆนั้นว่า.....ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เขาจะขอมอบหัวใจให้แก่เธอเพียงผู้เดียว เขาจะรักและซื่อสัตย์กับเธอผู้นั้น.....จนชั่วนิรันดร์.....”

ริมฝีปากได้รูปประทับจูบบนกลีบปากแดงอิ่ม.....ฝากรอยจุมพิตแห่งคำสัญญาที่ไม่มีวันลบเลือน..... พชรตอบรับจูบของคนรักด้วยความเต็มใจ รสจูบแสนหวานเริ่มพลันเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนตามความปรารถนาที่กำลังก่อปะทุ ใบหน้าคมเลื่อนไล้ลากผ่านปลายคาง แล้วฝังลงไปบนซอกคอขาว เสียงหอบหายใจเล็กๆเล็ดลอดให้ได้ยินแผ่วๆ มือใหญ่ลูบสัมผัสเรือนกายบอบบางอย่างทะนุถนอม ทว่า การเล้าโลมนั้นกลับสร้างความตื่นตระหนกกริ่งเกรงให้กับหนุ่มร่างเล็ก พชรดันเขาออกห่างเบาๆ ใบหน้าหวานแดงก่ำจนสังเกตเห็นได้แม้ในที่แสงไฟสลัว หลวงอนุชิตฯเอ่ยถามเขาด้วยความไม่เข้าใจ

“....พ่อเพชร....เป็นอะไรหรือ??.....”

“.....เอ่อ.....ผม.....ผม....อายครับ......ผมไม่เคย......ทำเรื่องแบบนี้....กับใคร....”

ถ้อยคำแสนใสซื่อบริสุทธิ์เรียกรอยยิ้มให้ปรากฏบนใบหน้าคมคาย เขาจูบปลอบประโลมที่แก้มนวลนุ่ม เสียงทุ้มอ่อนโยนดังแว่วที่ริมหู

“.....ฉันก็ไม่เคยเหมือนกัน....”

“เอ๋!! จริงเหรอครับ!! ไม่เคยเลยจริงๆเหรอ!!”

“.....ใช่........”

“.....เป็นไปได้ยังไง!! ....ก็....คุณหลวงอายุมากกว่าผมตั้งเยอะ....แถมยังชอบลวนลามผมบ่อยๆ......ผมก็นึกว่าคุณหลวงจะช่ำชองเรื่องแบบนี้ซะอีก.....อีกอย่างนะ เคยมีคนบอกว่า...ผู้ชายสมัยก่อน มักจะมีภรรยาเยอะๆไม่ใช่เหรอครับ....”

“.....หึๆ....ผู้ชายไม่ได้เป็นเหมือนกันทุกคนหรอกนะ...พ่อเพชร...”

หลวงอนุชิตฯยกมือเรียวบางขึ้นมาประทับจูบ สายตาคมเข้มจับจ้องเข้าไปในดวงตาคู่สวย ริมฝีปากบางยกยิ้มอ่อนโยน

“สำหรับฉัน.....มันมีค่ามากกว่านั้น.....พรหมจรรย์ของฉัน จะขอมอบให้เป็นของขวัญ.....แก่คนที่ฉันรักจนสุดหัวใจ....เพียงคนเดียว...”

สิ่งที่เสียงทุ้มนั้นพูดออกมาทำให้พชรยิ้มหวานละมุน มือน้อยลูบไล้ผิวแก้มสากของชายหนุ่ม เสียงใสเอ่ยขึ้นเบาๆ

“.....ผมก็เช่นกันครับ.....คุณหลวง จะเป็นผู้ชายคนแรก...และคนเดียว....ในชีวิตของผม....”

สองร่างโอบกอดกันแนบแน่น สัมผัสเสียงหัวใจที่เต้นระรัวได้อย่างชัดเจน มือของทั้งคู่เลื่อนเข้าสัมผัสผิวเนื้อแท้ใต้ร่มผ้า อาภรณ์ที่ปกคลุมกายค่อยๆถูกปลดออกจนอยู่ในสภาพเปล่าเปลือย แสงจันทร์อาบไล้ส่องร่างที่มีกล้ามเนื้อแข็งแรงสมส่วนและเรือนกายงดงามสะโอดสะอง ผิวขาวละเอียดเปล่งประกายแสงนวลเรื่อเรือง หลวงอนุชิตฯจับจ้องคนรักไม่วางตา แม้จะเคยเห็นทุกส่วนสัดมาแล้วครั้งหนึ่ง แต่ยามนี้ พ่อเพชรดูงดงามมากกว่าสตรีใดๆในโลกหล้าเป็นร้อยเท่าเป็นพันเท่า ส่วนพชรก็ได้แต่เบือนหน้าหลบอย่างเขินอาย เพียงแค่แอบลอบมอง หัวใจของเขาก็สั่นไหว แม้คุณหลวงจะไร้สิ่งปกคลุมใดๆบนร่างกาย แต่ก็ยังดูหล่อเหลาแข็งแกร่งสมดังนักรบผู้เกรียงไกร ร่างสูงใหญ่เอนกายทาบทับร่างบาง ผืนหญ้าเขียวขจีที่รองรับใต้ร่าง อ่อนนุ่มนิ่มเหมือนฟูกขนนกนอนสบาย เขาจรดปลายจมูกที่ซอกคอระหง สูดกลิ่นกายหอมละมุนของคนรัก มือใหญ่ทั้งสองข้างเลื่อนสัมผัสไปตามผิวเรียบเนียน ที่ยิ่งลูบก็ยิ่งเพลินมือจนหยุดไม่ได้ ยอดอกสีชมพูใสชูชันตามแรงเสน่หาที่เริ่มก่อเกิด นำพาเนินอกเอิบอิ่มเต่งตึงเย้ายวนชวนให้ชายหนุ่มใช้ริมฝีปากดูดดุนอย่างอดใจไม่ไหว เสียงครางหวานหอบกระเส่ากระตุ้นกำหนัดให้ก่อปะทุจนจวนเจียนจะระเบิดออก แขนเรียวยกขึ้นโอบรอบบ่าแกร่งของร่างเบื้องบน มือเล็กลูบไล้แผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มโดยไม่รู้ตัว กล้ามเนื้อแข็งแรงและผิวกร้านสีแทนนี้สร้างความรู้สึกพึงพอใจยามสัมผัสได้ไม่น้อย กายทั้งคู่แนบชิดสนิทจนไม่เหลือช่องว่างใดๆ หลวงอนุชิตฯเลื่อนมือไปตามส่วนเว้าโค้งของร่างงดงาม แล้วหยุดลงที่แกนกลางกาย เขาหยอกเหย้าส่วนน่ารักน่าใคร่นั้น ทำเอาพชรถึงกับปั่นป่วน เสียงครางแว่วหวานหลุดออกจากริมฝีปากอิ่ม

“.....อ๊า.....อื้ม.....อย่า.....ผม.....ทน ไม่ไหว...”

การปลุกกระตุ้นอย่างรุนแรง ส่งผลให้ร่างบางฝืนกลั้นความปรารถนาไม่ได้ เขาเชิดหน้าขึ้นเมื่อล่วงเข้าสู่จุดสูงสุดของความใคร่ หยาดน้ำขาวขุ่นพวยพุ่งทะลักอวลอุ่นอยู่ในอุ้งมือใหญ่ พลันรู้สึกเบาสบายตัวเหมือนอยู่ในสรวงสวรรค์ เด็กหนุ่มหอบหายใจถี่ ดวงตาสวยซึ้งเลื่อนลอย หลวงอนุชิตฯมองคนใต้ร่างที่กำลังอยู่ในห้วงเสน่หา พ่อเพชรที่ถูกครอบงำด้วยกามารมณ์ ช่างงดงามยั่วยวนชวนให้ครอบครองอย่างที่สุด มือแกร่งแยกขาเรียวออกกว้าง แล้วสอดประสานแกนกายแข็งขึงเข้าไปในช่องทางแคบ แต่สัมผัสที่กระชับแน่นทำให้เขายากจะควบคุมตัวเอง ยิ่งความเป็นชายถูกรัดรึงเสียดสีมากเท่าไหร่ ความเสียวซ่านที่ส่งผ่านสัญญาณเข้าไปในสมอง ก็แปรเปลี่ยนเป็นความพึงใจในเพศรสมากขึ้นเท่านั้น กำหนัดที่เกิดบดบังทุกสรรพสิ่งให้พร่าเลือน หูตาฝ้าฟางอื้ออึง ไม่รับรู้อะไรอีกแล้วนอกจากความสุขสมที่เกิดขึ้นเป็นครั้งแรกในชีวิต เสียงทุ้มหลุดครางเครือในลำคอ ชายร่างสูงถึงกับคลุ้มคลั่งกระแทกกระทั้นเข้าไปในกายบอบบางอย่างรวดเร็วรุนแรง

“.....อื้ม.....ดี.....ดีเหลือเกิน....”

“......อึ๊ก!! .....เจ็บ!!......คุณหลวง.....ผมเจ็บ.....”

ความเจ็บแปลบของผิวเนื้อรอบแผ่นหลังซึ่งถูกปลายเล็บกดจิก และเสียงร้องห้ามคร่ำครวญของคนใต้ร่าง ทำให้หลวงอนุชิตฯพลันชะงักงัน สัญชาติญาณดิบแห่งการสมสู่ที่จู่โจมเข้าสิง เปลี่ยนเขาให้ลืมสิ้นทุกสิ่ง หยดน้ำตาที่ไหลเปื้อนแก้มอิ่ม ทำให้เขารู้สึกผิดอย่างยิ่ง ทั้งยังรู้สึกสงสารพ่อเพชรจับใจ ความสุขสมเมื่อครู่กลับกลายเป็นความทรมานของคนรัก ซึ่งเขาเผลอทำร้ายร่างบางอย่างไม่น่าให้อภัยเลยจริงๆ

“.....พ่อเพชร....ฉันขอโทษ....”

“....มะ....ไม่เป็นไร.....ไม่เป็นไรครับ....คุณหลวง....”

พชรโน้มใบหน้าของคนรักมาประทับจูบ ......ไม่เป็นไรหรอก ถึงจะต้องเจ็บจนตาย แต่ถ้าทำให้คุณหลวงมีความสุขได้....เขาก็ยินดี..... คนหน้าคมมอบจุมพิตปลอบประโลมแสนอ่อนหวาน มือใหญ่สัมผัสอ่อนโยนทั่วเรือนกายบอบบาง คราวนี้ เขาค่อยๆแทรกกายเข้าไปอย่างทะนุถนอม ทำช้าๆ ไม่เร่งเร้าเหมือนคราแรก พชรค่อยๆขยับสะโพกตามจังหวะที่ร่างเบื้องบนนำพา ตอบรับการสอดประสานร่างกายรวมกันเป็นหนึ่งเดียว การเสพสังวาสที่รุนแรงแปรเปลี่ยนเป็นการสานรักอันน่าประทับใจ ท่วงทำนองงดงามยังคงดำเนินต่อไปจนสุดท้ายก็ล่วงล้ำถึงปลายทางแห่งความฝัน เมื่อทั้งสองร่างเกร็งกระตุกขึ้นพร้อมกัน ความรักความปรารถนาทั้งหมดทั้งมวลก็ถูกปลดปล่อยออกมาจนสิ้น ก่อเกิดความอุ่นอวลในหัวใจ ความสุขมันล้มเปี่ยมเสียจนกลั้นน้ำตาไม่ได้ รอยยิ้มแห่งความยินดีปรากฏบนใบหน้าของคู่รักทั้งสอง หลวงอนุชิตฯมอบจูบอ่อนโยนแก่หนุ่มหน้าหวาน เสียงทุ้มเอ่ยเบาๆ

“.....ฉันรักพ่อเพชร....ต่อจากนี้ ชีวิต วิญญาณ หัวใจ ทุกสิ่งทุกอย่างของฉัน....จะเป็นของพ่อเพชรคนเดียว...”

“.....ผมก็รักคุณหลวงครับ......ผมจะรักคุณหลวงคนเดียวตลอดไป...”

ทั้งคู่เอนซบกายหลับใหลไปในวงแขนของกันและกัน พิธีแต่งงานในค่ำคืนที่พระจันทร์เป็นใจสิ้นสุดลงแล้ว มีจิ้งหรีดส่งเสียงระงมขับขานบทเพลงกล่อมแสนไพเราะ หิ่งห้อยตัวน้อยบินวนกระพริบแสงระยิบระยับเพื่อเป็นสักขีพยานแห่งความรักของทั้งคู่ ตลอดคืน....



******************************



หวัดดีค่ะ hunny เองค่ะ คิดถึงทุกคนจังเลยค่ะ เพื่อนๆล่ะคะ คิดถึงคุณหลวงกะพ่อเพชรกันบ้างหรือเปล่าเอ่ย?? ^_^

เฮ้อออออ.....ตอนนี้กว่าจะผ่านฉาก NC ไปได้ เลือดตาแทบกระเด็น ไม่ได้เขียนนาน มันชักจะฝืดดดด ต้องใช้เวลาเคาะสนิมบิวท์อยู่หลายวันทีเดียว เฮ้อออ.... แต่ก็ผ่านมาได้ ไม่รู้จะถูกใจแฟนฟิคทั้งหลายรึเปล่าน๊า??

เนื้อเรื่องต่อไปหลังจากนี้จะเข้าสู่ความเป็นดราม่าแล้วนะคะ แอบบอกทุกคนไว้ก่อนเพื่อให้เตรียมตัวและเตรียมใจค่ะ รู้สึกว่า สองคนนี้เค้าหวานกันจนชักจะเลี่ยนเกินไปแระ แต่ต่อไป รับรองมีน้ำตาแตกแน่นอน (เวร!! ....แล้วจะมีใครอ่านฟิคชั้นไหม๊เนี่ย!! )

ช่วงนี้ เห็นใครๆเค้าก็รวมเล่มฟิคกัน คือ hunny ก็ชักอยากจะรวมบ้างไรบ้างอ่ะค่ะ แต่เป็นแค่โปรเจคนะ ยังไม่ได้คิดจะทำจริงๆในตอนนี้ คงต้องรอจนกว่าฟิคคุณหลวงจะจบอ่ะค่ะ เลยอยากขอความคิดเห็นเพื่อนๆว่า ฟิคของ hunny สมควรรวมเล่มบ้างไหม๊คะ?? (คือรวมถึงเรื่องของน้องลูกยอดด้วยนะ) คอมเม้นได้ตามความจริงเลยค่ะ คือโดยส่วนตัว hunny คิดว่า ฟิคของ hunny ไม่ได้เลิศเลอขนาดรวมเล่มอ่ะ กลัวเพื่อนๆซื้อไปแล้วไม่คุ้ม แต่ที่อยากรวมเล่ม เพราะว่าบางทีอ่านของตัวเองในคอมแล้วมันปวดตามากเลย ก็เลยอยากรวมเล่มทำเป็นแบบส่วนตัวไว้อ่านเองคนเดียวอ่ะ แต่ไหนๆจะทำแล้ว ก็คิดว่า อาจมีเพื่อนๆบางคนเห็นใจให้ความเมตตาปราณีกับฟิคของ hunny ก็เลยแอบหยั่งเสียงดูก่อนอ่ะค่ะ เผื่อฤกษ์งามยามดี (เช่นช่วงปลายเดือนที่ไม่มีตังค์ เหอๆๆ ) อาจจะรวมเล่มออกมาสอยเงินจากแม่ยกทั้งหลายนะคะ ฮ่าๆๆ


ขอบคุณที่ติดตามอ่านฟิคของ hunny ค่ะ ^_^





Create Date : 19 พฤษภาคม 2554
Last Update : 19 พฤษภาคม 2554 1:50:38 น. 25 comments
Counter : Pageviews.

 
รอคอยมานานแต่สมใจอยากมากๆเลยค่ะพี่ฮันนี่ ขอบคุณมากๆนะคะ คุณหลวงกับพ่อเพชรหวานมากกกกกกกกกเลยค่ะ ^^


โดย: Hikari Bass IP: 183.89.160.97 วันที่: 19 พฤษภาคม 2554 เวลา:2:06:24 น.  

 
อะหึ อะหึ เอิ้กกกกกกกกกกกกกกกกกก ม่ายไหวววว หวาน งดงามมมมมมมมม

พี่ฮันคะ ฟิคพี่ฮันเนี่ย ไม่ได้อวย มันสมควรรวมเล่มที่สุดค่า เเละจริงๆมันดีมากกกกกกกกกกกกกกกกก มากกกกกกกกกกกกกกกกกกก มากกว่าที่ขายตามท้องตลาดมากมาย พูดจริง! รวมเถอะค่ะ มาพิมพ์ที่โรงพิมพ์พี่สาวเเป้งก็ได้ อยากได้มากกกกก เล่มละห้าร้อยก็ซื้อค่า

รักพี่ฮัน ขอบคุณพี่ฮันมากๆค่า


โดย: เเป้ง วารุณี IP: 58.9.120.109 วันที่: 19 พฤษภาคม 2554 เวลา:2:54:08 น.  

 
ตกใจมากเลยค่ะพี่ฮัน เห็นในเฟซมีคนพูดถึงเลยทำให้ได้รู้ว่า เฮ้ยย พี่ฮันอัพฟิคตั้งแต่เมื่อไหร่ พอเข้ามาดู อ้อ เพิ่งลงตอนดึกนี่เอง (นึกว่าลงตั้งนานแล้วปอช้าเองอีกแล้วซะอีก นานทีจะได้มาเม้นเป็นคนแรกๆ ภูมิใจว่างั้นอ่ะ 5555)

รวมเล่มก็ดีนะคะพี่ฮัน ปอก็อยากได้นะคะ สนับสนุนค่ะ เต็มที่ ^^


โดย: ปุยหมาม่วง วันที่: 19 พฤษภาคม 2554 เวลา:3:06:20 น.  

 
แอร๊ยยยยยย น่ารักจังคุณหลวงกับพ่อเพชร
ชอบความมั่นคงของคุณหลวงที่สุด
ชอบให้คนรักกันค่ะ ขอบคุณคุณฮันนี่ค่ะจุ๊บๆ

ปล รวมเล่มเถอะค่ะคุณฮัน ขอยืนยันว่าฟิคของคุณสุดยอดมากค่ะ จากประสบการณ์ที่อ่านนิยายมาสามสิบปี ยังไงก็ขอน้องลูกยอดกับพี่สายชลก่อนนะคะ รักคู่นี้มากค่ะ ราคาหนังสือไม่เกี่ยงนะคะ เพราะแอบอ่านฟรีนานล่ะอยากจ่ายค่าแรงไร้เตอร์บ้างค่ะ คุณฮันจะได้มีแรงเขียนให้อ่านนานๆอิอิ


โดย: NasMalta IP: 77.71.157.6 วันที่: 19 พฤษภาคม 2554 เวลา:3:48:03 น.  

 
ฮันจังจ๋าฉากรักท่ามกลางสักขีพยานที่มีเพียงแสงจันทร์และหิ่งห้อยนับหมื่นนับพันดวงมันสวยงามมากมายเหลือเกินจินตนาการเกินบรรยายจริงๆ

ฮันจังฟิคหนูน่ารวมเล่มมากที่สุดค่ะ..ไม่มีข้อแม้แต่อย่างไรเพราะมันสวยงามและลงตัวที่สุด

ส่วนของพี่อยากเก็บไว้เป็นผลงานกิ๊กก๊อกของตัวเองบ้าง


โดย: woman in love (womam in love ) วันที่: 19 พฤษภาคม 2554 เวลา:7:11:41 น.  

 


เป็นฉากรักโรแมนติคม๊ากกกกกกกกกกกกก อ่านแล้วนึกถึงเพลง เพียงแค่ใจเรารักกัน เลยค่ะ

น้องฮัน รวมเล่มเป็นหนังสือเป็นแค่เพียงโปรเจค แต่พี่ขอลงชื่อจองก่อนได้เปล่า ค่ะ อยากได้เป็นหนังสือค่ะ ทั้ง 2 เรื่องเลยค่ะ


โดย: ภัทร IP: 124.122.128.148 วันที่: 19 พฤษภาคม 2554 เวลา:9:08:17 น.  

 
เพลง เพียงแค่ใจเรารักกัน

เพียงอยู่ในวงแขนคุณ อบอุ่นในหัวใจ
เพียงได้เดินเคียงข้างคุณ ดั่งมีพรมละมุน

ทอดพาดวงใจ เราไปยังนภาฟ้าที่แสนไกล
ที่ไม่เคยมีใครก้าวลํ้าข้ามผ่านพ้นไป
เก็บดวงดาวที่ลอยเกลื่อนฟ้า จับมาเรียงร้อยเป็นมาลัยคล้องใจ

เพียงแค่ใจเรารักกัน บดบังความสําคัญอื่นใด
เพียงแค่ใจเราสองใจ เข้าใจในรักจริง

และเรามีเพียง งานวิวาห์เดียวดายภายใต้แสงจันทร์
สุขสกาวดวงดาวแพรวพราวนับหมื่นร้อยพัน
ร่วมกันเป็นพยานแห่งรัก ที่ไม่มีพิธีใดจักสําคัญ (เหนือใจ)

และเรามีเพียง งานวิวาห์เดียวดายภายใต้แสงจันทร์
สุขสกาวดวงดาวแพรวพราวนับหมื่นร้อยพัน
ร่วมกันเป็นพยานแห่งรัก ที่ไม่มีพิธีใดจักสําคัญ (เหนือใจ)

ทอดพาดวงใจ เราไปยังนภาฟ้าที่แสนไกล
ที่ไม่เคยมีใครก้าวลํ้าข้ามผ่านพ้นไป
เก็บดวงดาวที่ลอยเกลื่อนฟ้า จับมาเรียงร้อยเป็นมาลัยคล้องใจ

และเรามีเพียง งานวิวาห์เดียวดายภายใต้แสงจันทร์
สุขสกาวดวงดาวแพรวพราวนับหมื่นร้อยพัน
ร่วมกันเป็นพยานแห่งรัก ที่ไม่มีพิธีใดจักสําคัญ (เหนือใจ)

เหนือใจ


โดย: ภัทร IP: 124.122.128.148 วันที่: 19 พฤษภาคม 2554 เวลา:9:10:03 น.  

 
ว๊าววว........

เป็นการแต่งงานที่โรแมนติกที่สุดเลยอ่ะ......

กันNcท่ามกลางแสงจันทร์และหมู่มวลหิ่งห้อยนับร้อยนับพัน.....

หลับตาแล้วจินตนาการตามไปกับคุณหลวงกะพ่อเพชรแล้ว........

สวยงามสุดๆไปเลยค่ะ.....

ยกนิ้วให้กับน้องฮันนี่ที่เขียนได้งดงามและวาบหวิวสุดใจ....

เฮ้อ!!!!!!ยังเคลิ้มไม่หายเลยเนี่ย

แต่ตอนหน้าจะดราม่าแล้วเหรอ????????

ไม่อยากเลยอ่ะ!!!!ขอหวานๆอีกซักตอนสองตอนไม่ได้เหรอคะ......

รู้สึกว่ายังไม่เต็มอิ่มกับความรักของทั้งคู่เลยอ่ะ.....

ขอบคุณและเป็นกำลังใจให้ค่ะ...

^^___^^



โดย: Keamdeang1@smile IP: 58.9.52.206 วันที่: 19 พฤษภาคม 2554 เวลา:10:00:16 น.  

 
บทเพลงรักท่ามกลางแสงจันทร์และหมู่ดาว .. ช่างสวยงามจริงๆเลยค่ะพี่ฮัน ^___^
อ่านแล้วรู้สึกว่าคุ้มค่ากับการรออ่านตอนนี้มากค่ะ โลกนี้เลยดูสวยงามไปหมดทุกสิ่งจริงๆ

เป็นอีกหนึ่งเสียงที่เห็นด้วยกับการรวมเล่มนะคะ :)


โดย: Angsumalin IP: 58.11.162.197 วันที่: 19 พฤษภาคม 2554 เวลา:10:48:51 น.  

 
น้องฮันจ๋า
ฟิคน้องทำให้พี่สดชื่นสุดจะบรรยาย
ฉากส่งตัวเข้าหอทำให้คนอ่านกรี๊ดดดดมาก
คุณหลวงกับพ่อเพชรได้สุขสมอุราหยาดเยิ้ม
ยังไงก็รวมเล่มเร็วๆนะจ๊ะ พี่จะอุดหนุน


โดย: Neshumah IP: 124.120.94.140 วันที่: 19 พฤษภาคม 2554 เวลา:11:44:45 น.  

 
น่ารักกกกกกกกที่สุดอ่ะ ฉากที่รอคอ่ย หึหึ
ส่วนเรื่องรวมเล่มจัดมา ของลูกยอดด้วยนะจ๊ะ


โดย: sam IP: 182.52.203.43 วันที่: 19 พฤษภาคม 2554 เวลา:12:02:52 น.  

 
แอร๊ยยยย....กิ๊วก๊าวๆ ในที่สุดคุณหลวงกะพ่อเพชรก็ได้รักกันลึกซึ้งแว้ว แถมอยู่ในบรรยากาศดื่มด่ำโรแมนติกท่ามกลางหิ่งห้อยเป็นสักขีพยานรักนับร้อย (ณ จุดนี้อยากกลายเป็นหิ่งห้อยขึ้นมาทันที 555)
ว่าแต่เพิ่งจะร่วมหอลงโรงกันไปแป๊บๆตอนหน้าจะดราม่าแล้วจริงๆเหรอคะพี่ฮันนี่ ยังไม่อยากน้ำตาท่วมจอเลย T^T ยังหวานกันไม่หนำใจง่า~
P.S. – ถ้ามีการรวมเล่มยกมือจองไว้ด้วย 1 เล่มนะคะ ^^


โดย: Lookwha IP: 58.10.84.249 วันที่: 19 พฤษภาคม 2554 เวลา:13:02:56 น.  

 
ตอนนี้อ่านแล้วอบอุ่นจังเลย ^^ ใช้ภาษาสวยด้วยคะ อ่านแล้วดูเป็นไทยๆๆมากเลย เหมือนตัวเองกลับไปเป็นคนไทยสมัยก่อนอีกงัยไม่รู้ ^^

รอตอนต่อไปอยู่นะคะ ดราม่าก็มะเป็นไร เพื่อเป็นการพิสูจน์รักแท้ของคุณหลวงกับพ่อเพชร (เนอะ) เรื่องรวมเล่มรวมเลยค่ะ สนับสนุนเต็มที่จ้า จะได้พกพาได้ตลอด อ่านได้ทุกที่ ทุกเวลา (^____^)


โดย: JEW IP: 202.176.81.15 วันที่: 19 พฤษภาคม 2554 เวลา:14:33:59 น.  

 
ยัยไพลินนนนนนนนนนน อ๊ากกกกส์ หญิงเนี้ยบเกลียดมัน อยากจิเอาเปลือกทุเรียนไปประเคน!!! หุๆๆๆ พ่อเพชรก็เป็นคนของคุณหลวงโดยสมบูรณ์แล้ว ถ้าภพนี้รักกันไม่ได้ ก็เอาหน้ามุดสมุดบันทึกกลับไปรักกันที่ภพปัจจุบันเถอะ... คุณหญิงแม่ใจร้าย แถมมีศัตรูหัวใจโผล่มาอีก รักน้อง...ต้องหนี หุๆๆๆๆๆ


โดย: เนี้ยบเนี้ยบ^^ IP: 223.204.19.130 วันที่: 19 พฤษภาคม 2554 เวลา:15:18:37 น.  

 
เป็น NC ที่งดงามมากมาย ภาษาระรื่นหู บรรยายเก่งมากๆ เลยพี่ฮัน ^^

ชอบตรงเนี่ย 55 .. ธรรมเนียมอะไร สัปดนนัก ^^


ปล.เมื่อคืนตอนตี 3 ได้มั่ง เม้นท์ไปยาวมาก
แต่มือถือมันไม่เป็นใจ เซ็ง!!


โดย: แค่หนึ่งนาทีที่มีเธออยู่ตรงนี้ IP: 180.210.216.74 วันที่: 19 พฤษภาคม 2554 เวลา:15:50:38 น.  

 
จินตนาการ ได้บรรเจิด งดงาม จริงๆ ค่ะ writer อ่านจบแล้ว อิ่ม แบบไม่ต้องกินข้าว กินปลากันเลย สุขกว่านี้จะมีไฉน ไม่มีอีกแล้ว รวมเล่มเมื่อไหร่ พี่ขอจองด้วยคนนะคะ


โดย: lek^lek. IP: 223.204.63.93 วันที่: 19 พฤษภาคม 2554 เวลา:17:11:44 น.  

 
คุณหลวงอะไรจะชอบออกสนามซะขนาดนั้น
นี่มันเป็นช่วงเวลารักน๊ะพาออกแต่นอกสถานที่
เดี๋ยวน้องเพรชก็โดนหญ้าเกี่ยวกันพอดี
ปรบมือให้ฮันนี่ที่เกี่ยวก้อยคนอ่านให้ไปอยู่ในช่วง
เวลาอันแสนหวานแบบไม่รู้ตัวจริง ๆ
อย่าเพิ่งให้คนอื่นมาเห็นช่วงสวีทนี้เลยน๊ะ ไม่อยาก
ให้สองคนมีชะตากรรมแบบสายชล-ลูกยอดที่จะ
ต้องพลัดพลากจากคนรักมันหดหู่ที่สุดเลย


โดย: sngg IP: 110.168.182.101 วันที่: 19 พฤษภาคม 2554 เวลา:19:57:37 น.  

 
บรรยากาศ แสนงดงาม ในยามค่ำ

คำทุกคำ ตอกย้ำ คำแสนหวาน

อยากแสนอยาก อยากนัก อยากดูอาการ

เขาสองคน ไปแสนนาน กาลนิรันดร์ ^^



เม้นตอนนี้มันต้องไม่ธรรมดา ให้เกียรติคุณหลวงกับพ่อเพชร ^^



โดย: เจ้าพุงโต IP: 49.230.71.29 วันที่: 19 พฤษภาคม 2554 เวลา:20:25:33 น.  

 
หวานมากๆๆเลยคะ น้องฮัน ในที่สุด พ่อเพชร ก็โป๊ะชึ่งกัน กับ
คุณหลวงสักที แถมยังนอกสถานที่อีก เอิ๊กๆ ใช้ภาษาช่วง nc ได้ดีที่เดียว ตอนหน้าดราม่า ก็อย่า ดราม่านานนะคะคนอ่านปวดใจ และจะลามไปปวดตับแน่ๆ 555

เห็นด้วยที่จะรวมเล่ม(พร้อมกะลูกยอดใช่มั้ย) พี่ขอจองด้วยคน
และขอตอนพิเศษของลูกยอด พี่สายชลหลายๆตอนด้วยนะคะ
แบบว่ารักคู่นี้เป็นพิเศษจริงๆๆๆๆ


โดย: pinchadee IP: 125.24.117.147 วันที่: 19 พฤษภาคม 2554 เวลา:21:09:56 น.  

 
เข้ามายกมือชูจุ๊กกุแร้ให้รวมเล่มด้วยอีกคนเจ้าค่ะ...

ชอบพี่สายชลกะลูกยอดมากที่สุด แต่พ่อเพชรกะคุณหลวงก็ชอบ

สรุปแล้วคือชอบหมดเลยค่ะ ฮ่าฮ่า..รักน้องฮันนี่นะคะ


โดย: ไข่มุกดำ IP: 182.232.169.59 วันที่: 20 พฤษภาคม 2554 เวลา:0:45:52 น.  

 
เม้นต์รอบที่สอง ใครสังเกตบ้างว่าอันที่จริงคุณหลวงของพ่อเพชรก็ไวใช้ได้เหมือนกันนะเนี่ย ขนดเป็นปู้ชายสมัยก่อนๆนะ ยังไวกว่าผู้กอง (พาดพิงหน่อย เม้นต์สองเรื่องติดกันแล้วอารมณ์ค้าง 55) ในฟิคพี่หนึ่งอีก ตอนเช้าขอเป็นแฟน ตอนเย็นฟาดพ่อเพชรเป็นภรรยา เอิ๊กกกกก รักคุณหลวงตรงเน้....


โดย: เนี้ยบเนี้ยบ^^ IP: 223.207.124.55 วันที่: 20 พฤษภาคม 2554 เวลา:12:11:05 น.  

 
อ่านแล้วมีความสุขจังค่ะ ถึงรู้ว่าตอนหน้าจะดราม่าอีกแล้วก็ตาม T T

คุณหลวงน่ารักมาก อิจฉาพ่อเพชรที่มีสามีเป็นคนอบอุ่นแบบนี้
อิจฉาคุณหลวงด้วย มีภรรยาสวย น่ารักขนาดนี้

ขอบคุณสำหรับฟิคสนุกๆนะคะ จะรอตอนต่อไปนะคะ


โดย: Chompoozz IP: 61.91.78.234 วันที่: 20 พฤษภาคม 2554 เวลา:12:42:01 น.  

 
แอร๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

มันอบอุ่น อ่อนหวาน ชวนฝัน มากเลยกับค่ำคืนอันเป็นนิรันด์แบบนี้

เค้าจีบกันก็น่ารักค่ะน้องฮัน ชอบค่ะ

ส่วนตอนหน้าจะดราม่าก็อ่านค่ะ จัดมาเลย

ส่วนเรื่องรวมเล่ม รวมเมื่อไหร่จองไว้ล่วงหน้าเลยนะคะ ขอเพิ่มตอนพิเศษด้วยค่ะ ชอบทั้งสองเรื่องงนะคะ (แต่ขอเทใจให้ลูกยอดกับพี่สายชลมากกว่าหน่อยนึง มันไม่มีเหตุผลว่าทำไม แต่ประจำใจคู่นี้มากเลยค่ะ)



โดย: พี่พร (drugcafe ) วันที่: 20 พฤษภาคม 2554 เวลา:16:29:59 น.  

 
รู้สึกอบอุ่น กับความรักของคุณหลวง
หิ่งห้อย... แท้จริงก้อคือชายที่ตามหาคนรัก อืมมม
และชายคนนั้นแท้จริงแล้ว ก้อคือคุณหลวงอย่างไม่มีข้อกังขา


NC บอกแล้วว่าไม่ได้รอ((เหรอ))

ว้าววว ครั้งแรกของกันและกัน ][;.,xo $# คริคริ


ปล.เปนอีก1เสียง ที่หนับหนุนการรวมเล่มเหอะน้องฮัน


โดย: thenok วันที่: 21 พฤษภาคม 2554 เวลา:16:18:32 น.  

 
คุณหลวงโรแมนติกมากมาก~~
บรรยากาศความรักใต้แสงจันทร์ยามค่ำคืน
อื๊ย!!!! ....... ที่สุด ^^
แต่แอบอยากให้หวาน ๆ อีกสักตอน
เพิ่งแต่งงานกัน .. กำลังข้าวใหม่ปลามัน .. อิอิ
ขอบคุณนะคะที่เขียนฟิคให้อ่าน

จะติดตามตอนต่อ ๆ ไปค่ะ^^


โดย: sky IP: 124.121.57.15 วันที่: 26 พฤษภาคม 2554 เวลา:2:04:09 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ
BlogGang Popular Award#10


 
hunnylovelaruku
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add hunnylovelaruku's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.