Group Blog
 
<<
กันยายน 2553
 
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930 
 
19 กันยายน 2553
 
All Blogs
 

ผม...คุณ ...และเขา....เรื่องของเราไม่พลอยโจร (" เรา-สอง-สาม-คน") ตอนที่ 14 (ตอนอวสาน)


14



แสงแดดอ่อนๆยามเช้าที่ส่องผ่านเข้ามาตามช่องว่างระหว่างฝาบ้านไม้ ได้ปลุกสายชลให้ตื่นขึ้นจากห้วงนิทราอันแสนสุข เขาก้มลงมองเด็กหนุ่มที่นอนซุกกายอยู่ในอ้อมกอดด้วยความเอ็นดู ปลายนิ้วเกลี่ยปอยผมนุ่มสลวยที่ระผิวแก้มใสขึ้นให้มองเห็นดวงหน้าหวานได้ถนัดตา คนรักที่กำลังหลับใหลช่างบริสุทธิ์ไร้เดียงสาน่ารักน่าชังจนอดไม่ได้ที่จะฝากรอยประทับเบาๆบนริมฝีปากอิ่มที่เผยอออกเล็กน้อย เปลือกตาบางซึ่งซ่อนดวงตากลมโตสุกใสไว้ข้างในค่อยๆกระพริบถี่ปรือไล่ความง่วงงุน สายชลยิ้มให้กับหนุ่มร่างเล็กแสนสวย

“ตื่นแล้วหรือ??.....พี่ปลุกลูกยอดรึเปล่า??....ถ้าง่วงนอนต่อก็ได้นะ......”

“ไม่หรอก....พี่สายชล....ชั้นตื่นแล้วล่ะ...”

ลูกยอดยิ้มละไมตอบรับแล้วลุกขึ้นนั่ง แต่เขาก็เป็นอันต้องสะดุดเมื่อความเจ็บแล่นริ้วขึ้นมาตามสันหลัง

“....อ๊ะ....”

ร่างบางเผลอร้องออกมา ใบหน้าหวานขมวดนิ่ว สายชลรีบรุดเข้ามาประคองคนรักด้วยความเป็นห่วง

“เจ็บเหรอ??.....ลุกไหวไหม๊???.....มา...เดี๋ยวพี่ช่วยนะ...”

“อะ....เอ่อ....ไม่ต้องหรอกครับ.....ชั้นไม่เป็นไรแล้ว......”

ลูกยอดผละจากสายชลอย่างเอียงอาย แก้มเนียนเปล่งประกายสีแดงระเรื่อ เพราะความรักความคิดถึงที่ต่างคนต่างมีให้แก่กัน จึงทำให้เมื่อคืนกลายเป็นคืนที่เร่าร้อน ไม่นึกเลยว่า เช้ามาจะส่งผลกระทบมากมายกับร่างกายเขาขนาดนี้ คราวนี้มันเจ็บมากกว่าครั้งแรกที่ได้มีสัมพันธ์กับพี่สายชลเสียอีก หนุ่มร่างสูงยิ้มอย่างมีเลศนัย ใบหน้าคมยื่นเข้าไปคลอเคลียคนหน้าหวาน

“.....สงสัย ลูกยอดจะยังไม่ชินหน่ะ....พี่ว่า เราคงต้องทำกันบ่อยๆแล้วมั๊ง.....ต่อไปจะได้ไม่เจ็บ....ดีไหม๊???”

“บะ.....บ้าสิ!!! พี่พูดอะไรหน่ะ!!! ไม่เอาแล้ว......ชั้นไม่คุยกับพี่แล้ว!! .....“

ลูกยอดเหวี่ยงใส่ แก้มกลมเนียนป่องออกยิ่งกว่าเดิม เห็นแล้วมันน่าหมั่นเขี้ยวจนอยากจะฟัดแรงๆสักที สายชลหัวเราะชอบใจ ฉับพลัน เขาก็อุ้มคนตัวเล็กกว่าให้มาอยู่ในอ้อมแขน เด็กหนุ่มเบิกตากว้าง ดิ้นขลุกๆขลักๆไม่หยุด

“เดี๋ยวสิ.....นี่!!! พี่จะทำอะไร!!! จะพาชั้นไปไหน??.... วางชั้นลงนะ!! “

สายชลไม่ตอบ เอาแต่ยิ้มร่า เขาเดินมาจนถึงบ่อน้ำหลังบ้าน แล้วก็กระโดดลงไปในนั้นพร้อมคนในอ้อมกอดโดยไม่ทันจะพูดเกริ่นนำอะไรเลย

“....พี่สายชล!!! ทำอะไรเนี่ย!!! “

“ก็พาลูกยอดมาอาบน้ำไง......เช้าๆอากาศสดชื่น ...อาบน้ำแล้วจะได้สบายตัวไงล่ะ......มา...พี่ช่วยลูกยอดอาบน้ำนะ ”

“ไม่ต้อง!!!......ชั้นทำเองได้.....นี่!!.....พี่จับตรงไหนกันหน่ะ....ห๊า!!...”

ปากก็บอกว่าจะช่วยอาบ แต่ชายหนุ่มกลับทั้งกอด ทั้งจูบ ทั้งลูบ ทั้งคลำผิวกายขาวละเอียดของลูกยอดไม่หยุด ริมฝีปากอุ่นประทับไปทั่วทั้งร่าง การกระทำของเขาไม่ค่อยต่างจากเหตุการณ์เมื่อคืนเท่าไหร่ เพียงแต่เปลี่ยนสถานที่พรอดรักมาเป็นในน้ำเท่านั้นเอง เด็กหนุ่มเริ่มทนไม่ไหว จึงทำตาดุใส่คนหน้าคม

“เดี๋ยวก็มีใครมาเห็นเข้าหรอก!!.....พี่นี่ชักจะลามกเหมือนดอกรักแล้วนะ!!.....”

สายชลหยุดมือทันที จากใบหน้าที่ยิ้มๆอยู่ เริ่มกลายเป็นบึ้งตึง เขาถามร่างบางเสียงขุ่น

“ดอกรักงั้นเหรอ???......นั่นสินะ....ตอนที่ใครๆต่างก็คิดว่าพี่ตายไปแล้ว......ดอกรักคงดูแลลูกยอดเป็นอย่างดี.....ถึงได้ดูสนิทสนมกันจังเลย.......ขนาดยอมให้หอมแก้มกันด้วย....”

.......เหวอ!!.......เอาล่ะสิ......ลูกยอดเอ๊ย!!!.....ซวยแล้วไหม๊ล่ะ!!!......นี่...พี่สายชลรู้เรื่องนี้ด้วยหรือเนี่ย......ไอ้ดอกรัก!!! นายบังอาจทำให้พี่สายชลเข้าใจผิด...... กลับไปชั้นจะคิดบัญชีกับนาย....คอยดู....ฮึ่ม!!......

“พี่สายชล.....คือว่า....ชั้น...”

“ลูกยอดไม่ต้องแก้ตัวหรอก... พี่เข้าใจ....ไม่ใช่ความผิดของนาย.....เพราะว่าถ้าพี่เป็นลูกยอด พี่อาจจะลืมสายชลแล้วหันไปหาดอกรักแทนก็ได้ “

“แต่ชั้นที่เป็นลูกยอด...... ไม่เคยลืมพี่สายชล.... แล้วก็ไม่เคยคิดจะหันไปหาใครเลยนะ.....ถึงพี่สายชลจะตาย หรือจะกลายเป็นผีมาหลอกหลอนชั้น ชั้นก็ยังจะรักพี่ไม่เปลี่ยนแปลง ”

สายชลถึงกับอึ้ง ไม่นึกว่าคำพูดอันแสนซาบซึ้งนั้นจะหลุดออกจากริมฝีปากของคนที่เขามอบหัวใจให้ทั้งหมด เขาตะคองกอดคนรักผู้บอบบางพลางจูบที่หน้าผากมน

“พี่ขอโทษนะ..... ที่ไม่เชื่อใจลูกยอด......พี่ก็เหมือนกัน.....จะรักลูกยอดคนเดียว.......จะรักจนชั่วชีวิตเลย.....”

ลูกยอดยิ้ม ซบหน้าลงบนแผงอกกว้าง ซึมซับความสุขของการได้อยู่ในที่ที่เป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว สักพัก เขาก็ดูเหมือนว่าจะคิดอะไรดีๆออก คนตัวเล็กมองหนุ่มหล่อเข้มด้วยแววตาเจ้าเล่ห์

“นี่.....พี่สายชล....เมื่อกี๊ พี่หึงชั้นใช่ไหม๊ล่ะ??? บอกมาซะดีๆ อิ อิ“

สายชลยิ้ม มีหรือเขาจะยอมให้เจ้าเด็กแสบคนนี้ถือไพ่เหนือกว่า เขาดึงลูกยอดเข้ามาใกล้แล้วประกบจูบบนริมฝีปากนุ่มนิ่มเสียทีหนึ่ง โดยที่ลูกยอดยังไม่ทันจะตั้งตัว

“หึงสิ.....แล้วก็หึงแรงด้วย ต่อไปถ้าใครหน้าไหนมาทำเป็นก้อร่อก้อติกกับแฟนพี่ล่ะก็ มันผู้นั้นได้เจอดีแน่!! .....ลูกยอดก็เหมือนกัน ห้ามไปโปรยเสน่ห์ให้ใครเค้าอีกนะ...... ไม่อย่างนั้นพี่จะลงโทษลูกยอดให้หนักหน่วงเลยทีเดียว...“

“คร้าบๆๆ.....ผมไม่ทำหรอกครับ.....พี่นี่ น่ากลัวจังเลยแฮะ เมื่อก่อนไม่เห็นเป็นแบบนี้เลย ไม่รู้ใครสั่งใครสอนพี่กันนะ...”

“หึ!!....ลูกยอดว่าพี่เหรอ.... มานี่!! มันต้องเจอแบบนี้!!! “

ว่าแล้ว หนุ่มหน้าคมก็ซัดน้ำระลอกใหญ่เข้าใส่คนหน้าหวานซะเต็มเปา ลูกยอดก็ไม่ยอมแพ้ เขาวักน้ำสาดฝ่ายตรงข้ามโครมใหญ่พอๆกัน เสียงหัวเราะสนุกสนานดังลั่น ตอนนี้ลูกยอดลืมความอายว่าจะมีใครมาแอบเห็นแล้ว สงครามกลางสายน้ำดำเนินไปอยู่ครู่หนึ่ง หนุ่มน้อยร่างบางก็เริ่มหมดแรง เขากลับมาเอนซบกายอยู่ในอ้อมอกของคนรัก สายชลก็โอบกอดคนๆนี้ไว้ด้วยความทะนุถนอม แล้วคนทั้งคู่ก็ตกลงเจรจาสงบศึกด้วยจูบหวานๆที่มอบให้กันเนิ่นนาน.......



บ่อนที่เคยใหญ่โตตั้งตระหง่านอยู่กลางสวนตาล ตอนนี้มอดไหม้เหลือแต่ซากปรักหักพัง อบต.อำนาจยืนมองดูผลงานที่เกิดจากฝีมือของใครบางคนด้วยความเคียดแค้น ไม่เพียงแต่ต้องสูญเสียทรัพย์สินมูลค่ามหาศาล เขายังต้องทนแบกรับความอับอายที่ปรากฏเป็นแผลอยู่บนใบหน้าชั่วชีวิต เพราะพวกมันแท้ๆ......ไอ้หนุ่มใบ้ปริศนากับไอ้ลูกยอดตัวแสบ!!

ผู้ติดตามคนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหาเจ้านาย ในมือถือบางสิ่งบางอย่างเข้ามาด้วย

“ท่านครับ!! แย่แล้วครับ!!! “

“อะไรวะ!!! มีอะไรที่มันแย่กว่านี้อีกรึไงห๊ะ!!! “

“ผมเจอนี่ครับท่าน!! ท่านดูให้ดีๆนะครับ!! “

เขายื่นรูปถ่ายใบหนึ่งให้ อบต.อำนาจรับมาดูอย่างพิจารณา คราบเขม่าสีดำที่เปื้อนอยู่ช่างประกอบพอเหมาะพอดีกับคนในรูป รอยดำนั้นหากเช็ดออกให้เหลือเพียงช่องว่างบริเวณดวงตาและริมฝีปาก ก็จะทำให้ผู้ชายในรูปกลายเป็นคนผมยาวมีหนวดเครา อบต.อำนาจถึงกับขบเขี้ยวเคี้ยวฟันเมื่อรู้ว่าคนในรูปนั้นเป็นใคร ภาพถ่ายถูกฉีกทิ้งไม่เหลือชิ้นดี

“ไอ้สายชล!!......ที่แท้มันก็ยังไม่ตาย!!!.......หนอย!!!! ดีล่ะ.....คราวนี้ชั้นจะทำให้พวกมันทั้งคู่ไปเฝ้ายมบาลจริงๆซะที!! “



หน้าเรือนไทยหลังใหญ่ สายชลขับรถมาส่งลูกยอดโดยสวัสดิภาพ เด็กหนุ่มก้าวลงมาจากรถแล้วตั้งใจจะรีบเข้าไปในบ้านแต่กลับถูกรั้งเอาไว้ด้วยมือของชายคนรักที่เกาะกุมไว้แน่น สายชลดึงลูกยอดเข้ามาอยู่ในวงแขน แล้วจรดริมฝีปากลงบนผิวแก้มนวลใส

“ลูกยอด.....พี่มีเรื่องสำคัญที่จะต้องรีบไปจัดการ...... ระหว่างนี้ดูแลตัวเองให้ดีๆ ...... ถ้าพวกคนชั่วนั้นรู้ว่าพี่ยังอยู่ พวกมันไม่ปล่อยเราสองคนไว้แน่...... เสร็จธุระแล้ว พี่จะรีบกลับมาหาลูกยอดนะ..... ”

“อืม.....พี่ก็เหมือนกัน ระวังตัวด้วย....”

ร่างบางโน้มใบหน้าคมของคนรักลงมาจูบที่ข้างแก้ม แม้จะยังรู้สึกอาลัยจนไม่อยากจากกันเลยสักวินาทีเดียว แต่ลูกยอดก็ไม่คิดจะห้ามสายชล เพราะรู้ว่าเรื่องนั้นต้องสำคัญมากแน่ๆ อาจเกี่ยวพันกับชีวิตของพวกเขาทั้งสอง เขาไม่อยากเป็นตัวถ่วง ถ้ายังขืนดื้อดึงฝืนห้ามต่อไป ก็จะยิ่งไม่ทันการณ์ เขายืนส่งชายร่างสูงอยู่สักพัก จนเห็นว่ารถมอเตอร์ไซค์คันนั้นเคลื่อนห่างจนลับตาแล้ว ลูกยอดก็รีบวิ่งเข้าไปในบ้าน ทว่า ทันทีที่เปิดประตูเรือน แขกที่ไม่ได้รับเชิญก็ยืนหน้าสลอนต้อนรับอยู่แล้ว ลูกยอดตกใจจนแทบทรุด ไม่นึกว่าพวกมันจะบุกมาที่นี่

“ไงจ้ะ คนสวย.....ทำหน้าอย่างกับเห็นผีเชียวนะ......ตกใจเหรอที่เห็นชั้นหน่ะ.... คงนึกว่าชั้นตายไปในกองเพลิงนั่นแล้วงั้นสิ!!”

“พวกแก.....มาที่นี่ทำไม!! ต้องการอะไร!! “

“ถามโง่ๆ.....ลืมไปแล้วรึว่าแกกับไอ้สายชลสร้างวีรกรรมอะไรเอาไว้น่ะ ห๊ะ!! หนอย!!! แสบเหลือเกินนะ ไอ้ลูกยอด!! คนอย่างอบต.อำนาจ ถ้าลองได้แค้นอะไรแล้ว หากไม่ได้เอาคืนซักร้อยเท่าก็ไม่หายแค้นหรอกโว๊ย!! “

เหล่าบรรดาสมุนของอบต.พาขวัญใจและตะนอยที่ถูกจับมัดแน่นออกมายืนต่อหน้าลูกยอด พวกมันเอาปืนจ่อสองสาวจนร้องไห้สั่นกลัวราวกับลูกนก

“ ฮือ...ฮือ...”

“บอกมาเดี๋ยวนี้ ไอ้สายชลมันอยู่ที่ไหน??.....ไม่อย่างงั้น นังพวกนี้ได้กลายเป็นศพแน่!! “

ลูกยอดกำมือแน่นด้วยความโกรธ เขาก้าวมายืนอยู่ต่อหน้าคนใจชั่วอย่างท้าทาย แล้วตะบันหน้ามันไปทีหนึ่งแบบสุดแค้น

“แกมันไม่ใช่ลูกผู้ชาย!! ขวัญใจกับพี่ตะนอยไม่รู้เรื่องอะไรด้วย อย่าไปรังแกพวกเขาสิโว๊ย!! ถ้าแค้นนัก ก็ฆ่าชั้นซะเซ่!! ไอ้ชั่วเอ๊ย!!! ”

อบต.อำนาจลุกขึ้นมาตบลูกยอดเต็มแรงจนเขาลงไปกองที่พื้น เลือดไหลออกจากมุมปากสีสด ร่างบางปาดมันออกแล้วหันกลับมามองอย่างไม่กลัวเกรง มือใหญ่ของอบต.อำนาจเชยคางมนขึ้นแล้วแสยะยิ้มน่ารังเกียจ

“หึ!! ถ้าจะให้ฆ่าแกน่ะ มันง่ายยิ่งกว่าบี้มดตัวนึงให้ตายซะอีก.......แต่ชั้นไม่ทำแบบนั้นหรอก......เฮ้ย!! พวกเรา!! พามันไปซิ!! ”

“พวกแก!! จะทำอะไร!! ปล่อยชั้นเซ่!! โธ่โว๊ย!!”

พวกสมุนผู้ชั่วช้า รีบกรูกันเข้ามาจับลูกยอด แรงกดบีบมหาศาลที่แขนทำให้เขาขยับตัวไปไหนไม่ได้ คนถ่อยในคราบอบต. เงื้อปืนอยู่ตรงหน้าเขา

“ ชั้นจะฆ่าแกพร้อมไอ้สายชล.....รักกันมากไม่ใช่เหรอ??....ชั้นจะช่วยสงเคราะห์ให้พวกแกตายไปด้วยกันซะเลย....ถึงแกจะไม่ยอมบอกว่าไอ้นั่นมันอยู่ที่ไหนก็ไม่เป็นไร..... เพราะชั้นรู้ว่ายังไงเดี๋ยวมันก็ตามกลิ่นแกมาจนได้อยู่ดีนั่นแหล่ะ....หึๆๆ ”

อบต.อำนาจ ออกจากเรือนไทยบ้านปู่หวามพร้อมด้วยเหล่าบรรดาผู้ติดตามและหนุ่มหน้าสวยที่ตอนนี้กลายเป็นเหยื่อล่อชั้นดี ที่จะทำให้ไอ้แมงเม่าตัวกระจ้อยร่อยจำใจบินเข้ากองไฟโดยไม่มีทางเลือก ส่วนคนใจทรามก็จะเฝ้ามองมันดิ้นทุรนทุรายจนดาบดิ้นตายด้วยความเลือดเย็น



ดอกรักจอดรถมอเตอร์ไซค์คันโตที่หน้าบ้านด้วยความรู้สึกอ่อนเปลี้ยเพลียแรง เขาตามหาลูกยอดทั้งคืนแต่ก็ยังหาไม่พบ ตอนนี้เขาไปต่อไม่ไหวแล้ว หนุ่มล่ำตั้งใจจะเข้าไปพักสักครู่ให้หายเหนื่อยแล้วจะรีบออกมาหาเพื่อนคนงามต่อ ทว่า ยังไม่ทันจะก้าวเข้าไปในบ้านเลย หมู่คนที่กำลังเดินออกมาก็ทำให้เขาประหลาดใจยิ่งนัก

“นั่นมัน...อบต.อำนาจนี่!! แล้วอบต.มาที่นี่ทำไม?? “

ดอกรักรีบแอบมาหลบอยู่ที่มุมข้างรั้วเพื่อสังเกตการณ์ ทันใดนั้น เขาก็พบว่าคนที่อุตส่าห์ตามหามาทั้งคืนกำลังอยู่กับคนพวกนี้ แต่สภาพที่เป็นอยู่ของลูกยอดนั้นชวนให้ฉงนไม่น้อย ร่างบางถูกกึ่งลากกึ่งหิ้วมากับบรรดาชายร่างยักษ์ เพื่อนของเขาพยายามดิ้นหนีสุดแรงเกิดแต่ก็ถูกพวกคนใจร้ายนั่นตบเข้าที่ใบหน้าจนเลือดไหลซิบๆ

นี่มันไม่ธรรมดาแล้ว!!.....พวกมันกำลังทำร้ายลูกยอด!!! รึว่า....จะเป็นพวกเดียวกันกับมือปืนที่เคยตามฆ่าลูกยอดเมื่อครึ่งปีก่อน!!..... ที่แท้ก็เป็นอบต.อำนาจหรอกรึ!!

“พวกแก!! บังอาจมากนักนะ!! “

ดอกรักพุ่งทะยานออกมาจากที่ซ่อน แม้จะอดนอนมาทั้งคืน แต่เพราะความโกรธกริ้วแบบสุดๆ พลังในร่างกายจึงกลับคืนมาอีกครั้ง แถมดูเหมือนว่าจะมากกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ ด้วยทักษะการต่อสู้ที่ไม่เคยเป็นสองรองใครทำให้เขาจัดการซัดคนพวกนั้นจนหมอบไปตามๆกัน ดอกรักรีบฉุดลูกยอดจากวงล้อมของพวกนั้น ถึงหนุ่มร่างเล็กจะถูกซ้อมจนเจ็บไปทั้งตัว แต่เขาก็ยังแข็งใจวิ่งตามสหายผู้กล้าไปแบบไม่คิดชีวิต ทั้งสองอาศัยจังหวะที่พวกอบต.อำนาจยังมัวแต่มึนงง รีบบึ่งรถมอเตอร์ไซค์ออกไปจากที่นี่ด้วยความรวดเร็ว ดอกรักร้องถามต้นสายปลายเหตุจากคนที่นั่งซ้อนมาข้างหลัง

“ลูกยอด!! นี่มันเกิดอะไรขึ้น!! ทำไมพวกอบต.อำนาจถึงต้องทำร้ายนายล่ะ!! “

“....เมื่อคืน....ชั้นกับพี่สายชล....ไปเผาบ่อนของพวกมัน....อบต.อำนาจมันเลยกลับมาล้างแค้น”

“ว่าไงนะ!! หมายความว่าไง!! นายกับสายชล.....ชั้นไม่เข้าใจ....นายหลอกชั้นรึเปล่าเนี่ย!!! สายชลมันตายไปแล้วนี่!! “

“พี่สายชลยังไม่ตาย!! เค้ายังมีชีวิตอยู่!! อบต.อำนาจรู้เรื่องนี้แล้ว..... พวกมันเลยคิดจะกำจัดชั้นกับพี่สายชล”

“.....งั้นเหรอ....”

แม้สิ่งที่ได้ยินจะเกินกว่าคำว่าเป็นไปได้ แต่ดอกรักก็ไม่อยากซักถามอะไรต่อ ถึงอยากจะไม่เชื่อแต่ก็คงต้องเชื่ออยู่ดี ลูกยอดตอนนี้ไม่ใช่คนสติฟั่นเฟือนเหมือนเมื่อก่อน แถมดูจากรูปการณ์ที่อบต.จอมโหดนั่นจ้องจะตามฆ่าลูกยอดขนาดนี้ เรื่องที่สายชลยังมีชีวิตอยู่ก็คงจะเป็นเรื่องจริง ดอกรักขับรถคู่ใจด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่จะทำได้ แต่พวกมันก็ไล่ตามหลังมาติดๆ เสียงปืนเริ่มดังขึ้น

“โอ๊ย!!”

แม้ดอกรักจะแกร่งกล้าขนาดไหน แต่เนื้อหนังมนุษย์หรือจะสู้ลูกปืน เขาถูกยิงที่บริเวณต้นขา เลือดแดงฉานพุ่งทะลักออกมามากมาย ความเจ็บจนสุดบรรยายทำให้เขาขับรถไปต่อไม่ได้ รถมอเตอร์ไซค์คันโตล้มลงที่พงหญ้าข้างทาง ลูกยอดและดอกรักกระเด็นออกมาไกลพอสมควร โชคดีที่ยังเป็นแค่ผืนหญ้าจึงทำให้ลูกยอดไม่ได้รับบาดเจ็บมากมาย เป็นแค่แผลถลอกตามตัว แต่ดอกรักนี่สิ อาการค่อนข้างสาหัสทีเดียว หนุ่มร่างสูงนอกจากจะถูกยิงแล้วยังขาหักอีกด้วย ร่างบางรีบตรงรี่เข้ามาดูเขาด้วยความเป็นห่วง

“ดอกรัก!! นายเป็นอะไรมากไหม๊!! อดทนไว้นะ....เดี๋ยวชั้นจะพานายไปเอง!!“

“ลูกยอด.....ชั้นไม่เป็นไร.....ไม่ต้องห่วงชั้น!! นายรีบหนีไปเร็ว!!!”

“ไม่!! ชั้นไม่มีวันทิ้งนาย!! เราจะไปด้วยกันนี่แหล่ะ!! “

ลูกยอดกล่าวด้วยน้ำเสียงและแววตาที่จริงจังชนิดที่เรียกได้ว่า ชาตินี้ คนอย่างดอกรักไม่เคยนึกฝันว่าจะได้เห็นมาก่อน หนุ่มล่ำชื้นใจจนแทบน้ำตาไหล มันตื้นตันอยู่ในอกจนกลั่นเป็นคำพูดไม่ได้ ..... ในที่สุด.....อย่างน้อย เขาก็ยังมีคุณค่าพอในสายตาของคนที่เขาเคยหลงรัก.....เพียงแค่นี้ ถึงจะต้องตายก็ไม่เสียดายแล้ว....

หนุ่มร่างบางรีบพยุงคนร่างใหญ่กว่าให้ลุกขึ้นแล้วรีบออกไปจากที่ตรงนี้ด้วยความรวดเร็ว ทว่า ก็ยังถือว่าช้าเกินไปเมื่อเทียบกับพวกอบต.อำนาจที่รีบรุดมาทันพวกเขาจนได้ คนพวกนั้นชักปืนออกมาจ่ออยู่ตรงหน้า ทำให้ทั้งสองคนหมดหนทางหนี

“หนอย!! พวกแก!! รนหาที่ซะแล้ว!! อย่าอยู่เลย!! “

“เดี๋ยวก่อน!! .....เรื่องนี้ดอกรักไม่เกี่ยว.......ปล่อยเค้าไปซะ!! .....พวกแกจะเอาชั้นไปต้มยำทำแกงยังไงก็เชิญ!! “

“หึ!! กล้าดีนี่!! ไอ้หนู!! แต่แกยังไม่ถึงที่ตายหรอก.....ไอ้รูปหล่อนี่ต่างหาก...ตาย!!“

“หยุดนะ!! “

อบต.อำนาจเงื้อไกปืนต่อหน้าดอกรัก แต่แล้ว เสียงทุ้มของคนที่อยู่ข้างหลังก็หยุดเขาไว้ในบัดดล อบต.อำนาจหันกลับไปมองตามต้นเสียง แล้วก็พบว่าคนๆนั้นคือหนุ่มหน้าคมศัตรูหมายเลขหนึ่งของเขานั่นเอง

“หึๆๆ พ่อสายชล....ตามมาเร็วกว่าที่คิดนะ.... ชั้นคิดไม่ถึงเลยจริงๆว่าแกจะดวงดีขนาดนี้.....นึกว่าแกตายจนหนีไปเกิดตั้งแต่ชาติไหนๆแล้ว”

“ ขอโทษที่ทำให้ผิดหวังนะ อบต.อำนาจ......ตราบใดที่ชั้นยังจัดการแกไม่ได้..... ชั้นก็ไม่ยอมตายหรอก!! “

“ ปากดีนักนะ!!......งั้นแกก็ตายซะเถอะ!! “

คนชั่วจ่อปลายกระบอกปืนตรงหน้าสายชล ลูกยอดรีบเอาตัวมาบังชายร่างสูงไว้ สองแขนเรียวอ้าออกกว้างเพื่อปกป้องเขา

“อย่า!!....อย่าฆ่าพี่สายชล!!!.....ฆ่าชั้นแทนเถอะ...อบต.อำนาจ!! ”

“โอ้!!....น่าประทับใจจริงๆ....แต่แกสองคนไม่ต้องเกี่ยงกันหรอก....ยังไง....พวกแกก็ได้ตายด้วยกันทั้งคู่นี่แหล่ะ!!”

“ลูกยอด.....หนีไป....พี่ไม่ยอมให้ลูกยอดต้องมาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้หรอก”

“ไม่!!.....ชั้นไม่หนี!!!.... ถ้าพี่ตาย...ชั้นก็จะตายพร้อมพี่....เราจะไม่พรากจากกันอีก....”

ลูกยอดกอดสายชลแน่น น้ำตารินไหลเปื้อนแก้ม สายชลใช้ปลายนิ้วเช็ดหยดน้ำออกให้ เขากระซิบเบาๆที่ข้างหูของลูกยอด

“ลูกยอดที่รักของพี่..... เราสองคนจะไม่ตายหรอก....เพราะคนที่จะตายคือมันต่างหาก!!”

ว่าแล้ว สายชลก็คว้าปืนที่ซ่อนไว้ออกมาจากด้านในเสื้อคลุมแล้วสาดกระสุนเข้าใส่พวกนั้นอย่างรวดเร็วแม่นยำ..... เขาจงใจยิงให้ไม่ถึงแก่ชีวิต..... แต่ก็หมดสภาพจนคิดจะสู้ต่อไม่ได้.....เอาให้พวกมันทรมานกับความเจ็บปวดจนขอตายไปซะยังจะดีกว่า.....จากตอนแรก แมงเม่าที่ตั้งใจจะล่อให้บินมาติดกับ กลับกลายเป็นตัวต่อพิษฤทธิ์รุนแรงและร้ายกาจจนคาดไม่ถึง พอถูกจู่โจมโดยไม่ทันตั้งตัวเช่นนี้ พวกคนชั่วก็เป็นฝ่ายเสียเปรียบ หนุ่มร่างโปร่งยิงอบต.อำนาจเข้าที่ต้นแขนจนเป็นแผลเหวอะ แล้วก้าวเข้ามากระชั้นชิด กระบอกปืนถูกจ่ออยู่ข้างขมับ อบต.ใจต่ำพอถูกลอบทำร้ายในระยะเผาขนเช่นนี้ก็หวาดกลัวอย่างที่สุด มันถึงกับเข่าอ่อน รีบร้องขอความเมตตา

“สายชล.....ชั้นกลัวแล้ว!! อย่าทำอะไรชั้นเลยนะ!! ไว้ชีวิตชั้นเถอะ!! แกอยากได้อะไรก็เอาไปเลย....ชั้นยกให้....”

“หึ!! น่าขำ.....คิดหรือว่าชั้นอยากจะได้ของสั่วๆของแกน่ะห๊า!!”

สายชลกระชากคอเสื้อของอบต.อำนาจขึ้นมาแล้วเงื้อไกปืนจนเกือบสุด ริมฝีปากบางยกยิ้มเยือกเย็นจนหนาวไปถึงขั้วหัวใจ

“สวดมนต์หาพ่อแก้วแม่แก้ว แล้วเตรียมตัวเข้าสู่ยมโลกเถอะ...อบต.อำนาจ!!”

!!! ปัง !!!


สิ้นเสียงปืน อบต.ใจเสาะก็ทรุดลงกับพื้น ตัวสั่นงันงกเหมือนเจ้าเข้า น้ำหูน้ำตารวมทั้งน้ำของเสียไหลพราก เห็นแล้วชวนให้เวทนาอย่างที่สุด สายชลหัวเราะออกมาเบาๆ

“หึ!! แกนี่มันเป็นคนกลัวตายที่ทุเรศที่สุดในโลกเลยจริงๆนะ!!......ชั้นไม่ฆ่าแกให้มือชั้นแปดเปื้อนมลทินหรอก....เรื่องนี้ปล่อยให้ตำรวจเค้าจัดการต่อดีกว่า.... ”

จบคำ พวกตำรวจที่ตามมาภายหลังแทบจะทั้งกองก็เข้าปิดล้อมคนชั่วพวกนั้น อบต.อำนาจรวมทั้งเหล่าสมุนถูกจับกุมไปดำเนินคดีต่อ สายชลปล่อยให้พวกตำรวจทำงาน ส่วนตัวเขาก็ตรงรี่เข้าไปหาลูกยอด รวมทั้งดอกรักที่ยืนจ้องมองกันตาค้าง ......ทั้งอึ้ง...ทั้งทึ่ง....จนพูดไม่ออก....

“ลูกยอด.....ดอกรัก.....เป็นอะไรมากรึเปล่า!! ขอโทษนะ....ที่มาช้าไปหน่อย.....ตอนนั้นพอจากลูกยอดมา พี่ก็สังหรณ์ใจไม่ดี เลยแวะกลับไปที่เรือนไทยอีกครั้ง แล้วก็เห็นขวัญใจกับพี่ตะนอยถูกมัดอยู่ พวกนั้นบอกพี่ว่าลูกยอดถูกจับตัวมา พี่ก็รีบโทรแจ้งตำรวจแล้วก็สะกดรอยตามทันที ”

“นี่.....นาย.....นายคือสายชลอย่างงั้นเหรอ??.....นายยังไม่ตายจริงๆเหรอเนี่ย!! “

หนุ่มล่ำมองคนตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา สายชลยิ้ม มือแกร่งฉีกชายเสื้อออกแล้วพันผ้ารอบรอยแผลบริเวณขาให้เพื่อห้ามเลือด

“ทำไม?? ผิดหวังเหรอที่ชั้นยังอยู่น่ะ....นายดอกรัก....”

“หึ!! ตายยากจริงนะแก.....เชอะ!! ทำเท่ห์อย่างกับเป็นพระเอก.... เห็นแล้วหมั่นไส้จริงโว๊ย!! “

“พระรองอย่างนาย.... อย่าพูดมากดีกว่า.....ถ้ายังไม่อยากโดนแบบ อบต. อำนาจ ก็เงียบไปเลย.....อีกอย่างเรื่องที่นายมาล่วงเกินลูกยอดของชั้น....อย่าคิดนะว่าชั้นไม่รู้หน่ะ....นายดอกรัก"

“หนอย!!! ไอ้สายชล......เอาไว้ให้ชั้นหายก่อนเถอะ....แล้วเราจะได้เห็นดีกัน....ฮึ่ม!! ”

ดอกรักฝากคำแค้น ทว่า สายตาของผู้ชายทั้งสองคนกลับไม่ได้โกรธเคืองกันจริงๆจังๆเสียเท่าไหร่ เรื่องต่างๆที่ผ่านมาพิสูจน์พลังของมิตรภาพมากกว่าความเป็นอริกันเสียแล้ว

“พี่สายชล......พี่เจ็บตรงไหนไหม๊!! พวกมันยิงถูกพี่รึเปล่า!!”

ลูกยอดถามเสียงสั่นแล้วก็ใช้สองมือสำรวจสิ่งผิดปกติบนร่างกายของชายร่างสูง ริมฝีปากที่เคยแดงสดกลับซีดสี ใบหน้าใสตอนนี้ขาวไม่ต่างจากกระดาษ สายชลกอดเด็กหนุ่มที่กำลังขวัญกระเจิงไว้ในวงแขน จรดริมฝีปากที่แก้มเนียน

“พี่ไม่เป็นอะไรหรอก......นี่....ลูกยอด...ที่พูดเมื่อกี๊...พี่ซึ้งมากเลยนะ.....ทีหลังพูดให้พี่ฟังบ่อยๆจะได้ไหม๊??....ที่ว่าเราจะไม่พรากจากกันอีกหน่ะ.....”

“พี่นี่!!!.... ยังจะมาล้อเล่นอีกนะ......ไม่รู้เหรอว่าชั้นเป็นห่วงพี่ขนาดไหน!!....คนบ้า!!”

ลูกยอดทำเหวี่ยงใส่ทั้งน้ำตา เขาร้องไห้อย่างไม่อายใคร คนเก่งเมื่อครู่กลับกลายเป็นเด็กขี้แงน่าสงสาร มือน้อยทุบเบาๆที่หน้าอกของชายหน้าคมสองสามครั้ง แล้วก็เปลี่ยนมาโอบรอบบ่ากว้าง ซุกใบหน้าเข้าหาความอบอุ่น หลังจากที่ต้องเผชิญกับความเครียด ความทุกข์ ความกลัว ความกดดันทั้งหลายก่อนหน้านี้ พอได้อยู่ในอ้อมกอดของคนรักอันเป็นสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุดในโลก เขาก็แสนจะมีความสุขเหมือนอยู่ในสรวงสวรรค์ สายชลยิ้ม เขาลูบหลังปลอบประโลมหนุ่มน้อยผู้เป็นยอดปรารถนาอย่างอ่อนโยน ได้ยินเพียงเสียงหวานกระซิบเบาๆข้างหูว่า.....เราจะไม่มีวันพรากจากกันอีก....ชั่วนิรันดร์.....




“ขอบคุณคุณสายชลมากนะครับที่ช่วยทางการจับกุมคนร้าย หลักฐานต่างๆที่คุณมอบให้ เป็นประโยชน์ต่อรูปคดีมากทีเดียว อบต.อำนาจคงต้องรับโทษอยู่ในคุกอีกหลายปี....... ถ้ายังไง คราวต่อไป พวกเราหวังว่าคงได้รับความร่วมมือจากคุณอีกนะครับ “

“ครับ...........ขอบคุณ คุณตำรวจที่ช่วยจัดการนะครับ “

สายชลมองตามกลุ่มเจ้าหน้าที่ตำรวจเดินจากไปเพื่อปฏิบัติหน้าที่ต่อ เขาถอนหายใจโล่งอก ในที่สุดเรื่องต่างๆก็ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี หวังว่าต่อไปนี้คงจะไม่มีเรื่องยุ่งยากวุ่นวายในชีวิตอีก...... ว่าแต่......คนข้างกายที่ควรจะอยู่ตรงนี้ หายไปไหนกันนะ??

ที่ทางเดินในโรงพยาบาล เด็กหนุ่มหน้าหวานยืนทำลับๆล่อๆอยู่หน้าห้องผู้ป่วยแถมยังแอบหัวเราะคิกๆคักๆอยู่คนเดียว สายชลที่ยืนอยู่ข้างหลังได้แต่ยิ้มแล้วส่ายหน้าน้อยๆ

“ลูกยอด....ทำอะไรอยู่??”

“พี่สายชล!!.....ชู่วส์!! เงียบๆสิ เดี๋ยวพวกนั้นก็รู้ตัวหรอก!! “

ลูกยอดหันมาปรามสายชล แล้วก็หันกลับไปแอบซุ่มดูคนในห้องต่อ สายชลมองตามทิศทางที่ร่างบางกำลังจดจ้องดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น

สาวน้อยผิวเข้มร่างใหญ่กำลังป้อนข้าวให้หนุ่มหล่อล่ำที่นอนแหมบอยู่บนเตียง ท่าทางประหม่าไม่มั่นใจเวลาที่เธอให้การพยาบาลแสดงออกจนเห็นได้ชัด ดอกรักยิ้มเพื่อช่วยให้เธอรู้สึกผ่อนคลายลงบ้าง

“ขอบใจมากนะ....ขวัญใจ.....พี่อิ่มแล้วล่ะ”

“พี่ดอกรัก......ยังเจ็บแผลอยู่ไหม๊จ้ะ??.....ถ้าเจ็บก็บอกนะ เดี๋ยวขวัญใจจะขอยาแก้ปวดจากคุณหมอให้”

“ ไม่เลย.....ขวัญใจดูแลดีอย่างนี้.....พี่ไม่เจ็บหรอก”

“แล้ว.......ที่พี่ดอกรักบอกว่าจะไม่อยู่ที่บ้านของพวกเราอีกต่อไปแล้ว........ เป็นเรื่องจริงเหรอจ้ะ?? “

“อืม.....เมื่อเช้าพ่อพี่มาเยี่ยม บอกว่า อยากให้พี่กลับไปอยู่กับเค้า......พ่อแก่ตัวลงทุกวัน พี่ในฐานะลูก ก็คงต้องกลับไปดูแล...... อีกอย่าง ตอนนี้สายชลมันก็กลับมาแล้ว ลูกยอดคงไม่ต้องการพี่อีก “

“แต่ถ้าพี่ดอกรักจะแวะมาบ้างเป็นครั้งคราว......พวกเราก็ยินดีนะ......ช่วงที่พี่ดอกรักอยู่ที่บ้าน พวกเราต่างก็มีความสุขมาก........พี่ดอกรักจ้ะ.....ขวัญใจรู้นะ ว่าพี่คิดยังไงกับลูกยอด......ขวัญใจเสียใจกับพี่ด้วยนะจ้ะ......แต่ขวัญใจคิดว่าสักวัน คนดีๆอย่างพี่ก็คงจะมีคนที่คู่ควรคอยอยู่เคียงข้าง......”

“.....ก็นี่ไง.....คนที่อยู่ตรงหน้าพี่ไม่ใช่เหรอ....ที่จะอยู่เคียงข้างพี่ตลอดไปน่ะ”

“...อะ...เอ่อ.....พี่ดอกรักล้อเล่นหรือเปล่าจ้ะ.....จะเป็นขวัญใจได้ยังไง.... ก็ขวัญใจไม่ใช่คนสวย หุ่นก็ไม่ดี แถมยังน่ารักสู้ครึ่งหนึ่งของลูกยอดไม่ได้เลยด้วยซ้ำ.....”

“แต่สำหรับพี่.....พี่ไม่เคยมองขวัญใจว่าไม่น่ารักเลยนะ...”

มือใหญ่ยกขึ้นเกาะกุมมือนุ่มนวลของหญิงสาว ดอกรักยิ้มให้ขวัญใจอย่างอ่อนโยน จนทำให้เธอถึงกับตัวสั่น แก้มแดงก่ำ สาวน้อยก้มหน้างุดๆด้วยความอาย ไปต่อไม่ถูกเลยทีเดียว

“ฮ่าๆๆ ดอกรัก...... ร้ายนักนะ เล่นจู่โจมแบบนี้ ขวัญใจก็แย่สิ อิ อิ”

ลูกยอดซึ่งแอบดูอยู่ห่างๆเอาแต่หัวเราะชอบอกชอบใจ สายชลยกยิ้มอย่างเอ็นดู....แล้วคนพูดล่ะ...ไม่ร้ายกว่าเหรอ... พ่อตัวแสบ...

“ลูกยอด.....เราอย่าไปดูสองคนนั้นเค้าจู๋จี๋กันเลย....มา...เรามาทำอะไรสนุกๆกันดีกว่า”

“ทำอะไรอ่ะ??....พี่สายชล”

“ก็.....ทำแบบนี้ไง...”

สายชลฉุดลูกยอดเข้ามาอยู่ในวงแขนแล้วก็หอมแก้มนิ่มเสียฟอดใหญ่ ลูกยอดรีบร้องห้ามเสียงหลง

“พี่สายชล!! นี่มันโรงพยาบาลนะ!! พี่ไม่กลัวคนอื่นเค้าจะมาเห็นเข้ารึไง!! “

“งั้นก็กลับบ้านกันเถอะ....พี่อยากจู๋จี๋กับลูกยอดใจจะขาดแล้วนะ...หึๆ”

“ฮึ่ยยยย!! บ้าสิ!! ใครเค้าอยากจะทำอย่างนั้นกับพี่กัน!! พอเลย!! ชั้นไม่คุยกับพี่แล้ว!! “

หนุ่มน้อยหน้าใสตอนนี้หน้าแดงยิ่งกว่าขวัญใจเสียอีก เขารีบวิ่งพรวดออกจากตรงนี้ทันที ทิ้งให้สายชลยืนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่ข้างหลังสักครู่ ก่อนจะเดินตามเขาไป “จู๋จี๋” กันสองต่อสอง



ที่เรือนไทยบ้านปู่หวาม ลูกยอดยืนขมวดคิ้วอยู่หน้ากระจก สีหน้าครุ่นคิดเรื่องบางอย่าง แต่ดูท่าว่าคิดยังไงก็คิดไม่ตกจนคนที่อยู่ตรงหน้าชักเริ่มจะทนไม่ไหว

“ลูกยอด.....นี่ลูกยอดจ้องพี่มาจะครึ่งชั่วโมงแล้วนะ เมื่อไหร่ลูกยอดจะตัดผมกับโกนหนวดพี่ซักที?? ”

“แหม.....พี่สายชล ก็ชั้นเสียดายนี่.....พอพี่มีผมยาวๆหนวดเฟิ้มๆอย่างนี้อ่ะนะ....พี่หล่อสุดๆไปเลยแหล่ะ....แถมตอนที่สู้กับพวกอบต.อำนาจ พี่ก็เท่ห์ซะจนชั้นเคลิ้มเลย”

“งั้นแสดงว่าเมื่อก่อน........ พี่ก็ไม่หล่อจนทำให้ลูกยอดเคลิ้มไม่ได้น่ะสิ....”

“ไม่ใช่อย่างงั้นนะ....ชั้นไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นซักหน่อย......อย่างอนสิครับ.... “

ลูกยอดวางหวีกับกรรไกรลงที่โต๊ะ แล้วบีบนวดคนรักที่หัวไหล่เบาๆเพื่อเอาใจ นิสัยเลียนแบบแมวน้อยขี้อ้อนเนี่ยลูกยอดถนัดนักล่ะ สายชลรั้งหนุ่มร่างบางให้ลงมานั่งที่ตักแล้วก็โอบไว้แน่น เขาหอมแก้มกลมนิ่มนั้นจนพอใจ ส่วนลูกยอดก็ไม่ได้มีทีท่าขัดขืนอะไรเลย เพราะตอนนี้พวกเขาทั้งคู่อยู่ในห้องส่วนตัว.......อยากจะแสดงความรักต่อกันแค่ไหน ก็ทำได้ทั้งนั้น

“ลูกยอด..... พี่ขอโทษ...... ที่ผ่านมาพี่คงทำให้ลูกยอดกับคนอื่นๆต้องลำบากกันมากมาย ทั้งเรื่องของคณะแตรวง....ทั้งเรื่องที่ลูกยอดต้องกลายเป็นคนที่ถูกรังเกียจ เป็นที่ครหาของคนอื่นๆ พี่เสียใจมากที่รู้ว่าทุกอย่างมันกลายเป็นแบบนี้......ลูกยอดให้อภัยพี่เถอะนะ......”

“ไม่เป็นไรหรอก.....ถึงใครจะมองชั้นยังไงก็ช่าง......แค่พี่รักชั้นคนเดียว ชั้นก็พอใจแล้วล่ะ.....”

เด็กหนุ่มกอดชายหน้าคม ริมฝีปากอิ่มประทับจูบอ่อนหวานบนริมฝีปากบาง ใบหน้าของทั้งคู่คลอเคลียแลกจุมพิตกันอยู่ครู่หนึ่ง เขาจึงเอนกายซบอกสายชล

“ พี่สายชล......ถ้าคนที่นี่เค้าไม่ยอมรับเรื่องของเรา.....งั้นเราก็ไปอยู่ที่อื่นกันดีไหม๊??....ไปอยู่ในที่ๆเราจะสามารถรักกันได้ตลอดไป....”

“ลูกยอดต้องการอย่างนั้นหรือ.....ไม่เสียใจภายหลังแน่นะ....”

“อืม.....แค่มีพี่อยู่......ชั้นอยู่ที่ไหนก็ได้ทั้งนั้นแหล่ะ.....”

หนุ่มน้อยยิ้ม สายชลมอบจูบที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักให้แก่คนหน้าสวย เป็นรางวัลแห่งความกล้าหาญในการตัดสินใจละทิ้งทุกสิ่งที่นี่แล้วติดตามเขาไปใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันจนตราบนานเท่านาน



เช้าตรู่ในวันที่อากาศแจ่มใส สายชลพร้อมกับลูกยอดมองเรือนไทยหลังใหญ่เป็นครั้งสุดท้าย ตะนอย ขวัญใจและดอกรักยืนส่งคนทั้งคู่อยู่ที่หน้าบ้าน กระเทยร่างอวบถึงกับกลั้นน้ำตาไว้ไม่ได้ การจากลาของผู้ที่เคยเลี้ยงดูมาเสมือนลูกทำให้เธอรู้สึกใจหาย ตะนอยรั้งลูกยอดเข้ามากอดแน่น สะอื้นไห้ด้วยความอาลัย

“ลูกยอด....ต่อไปแกต้องทำตัวดีๆนะ.....ห้ามทำให้คุณสายชลเค้าลำบากใจนะรู้ไหม๊.....แล้วก็กลับมาเยี่ยมพวกชั้นบ้างล่ะ....พอแกไม่อยู่.....บ้านเราคงจะเหงาน่าดู.....”

“นั่นสิ.....ลูกยอดต้องกลับมาเยี่ยมพวกเราให้ได้นะ......ขวัญใจจะรอนะจ้ะ....”

“นี่ๆ .....อย่าร้องไห้สิ......ชั้นไม่ได้ไปไหนไกลซักหน่อย.....กรุงเทพฯอยู่ใกล้แค่นี้เอง.....เอาไว้วันนึงถ้าชั้นเป็นนักร้องดังขึ้นมาแล้วชั้นจะพาพี่ตะนอยกับขวัญใจไปอยู่ด้วยกันซะเลย....ดีไหม๊ล่ะ.......”

ถึงจะทำเป็นร่าเริงกลบเกลื่อน แต่ดวงตากลมโตคู่นั้นก็อาบไปด้วยหยาดน้ำ ดูก็รู้ว่าลูกยอดเองก็เศร้าใจไม่แพ้กัน สายชลโอบบ่าเล็กนั้นเพื่อปลอบใจ ชายร่างสูงเอ่ยกับหนุ่มหล่อล่ำที่เอาแต่นิ่งเงียบไม่พูดไม่จา

“ดอกรัก.....ขอบใจนายมากนะ ที่ดูแลลูกยอดอย่างดีมาตลอด.....ความมีน้ำใจของนาย ชั้นจะไม่มีวันลืม “

“มันก็เป็นสิ่งที่ชั้นต้องทำอยู่แล้ว....ก็ลูกยอดเป็นเพื่อนรักของชั้นนี่หว่า.....ต่อไปนายก็ดูแลลูกยอดดีๆแล้วกัน เพราะชั้นก็ต้องดูแลคนของชั้น....”

พูดจบ ดอกรักก็หันมามองขวัญใจที่เอาแต่ยืนบิดอย่างเขินอาย สายชลยิ้มให้กับคนทั้งคู่ หนุ่มล่ำโน้มตัวของเขาลงมากระซิบข้างหู

“ไหนๆ นายก็จะรับช่วงการดูแลลูกยอดต่อจากชั้น....ชั้นก็จะบอกอะไรนายซักอย่าง....ไอ้หมอนี่เอาใจยากชะมัด......ขี้วีน จอมเหวี่ยง...... เอะอะ..... เอาแต่ใจ .......ชอบหาเรื่องเป็นที่หนึ่ง....แถมยังสรรหาปัญหามาให้ปวดหัวได้ไม่รู้จบ”

“ชั้นได้ยินนะเฟ้ย!! ไอ้ดอกรัก!!.....นายก็เหมือนกันนั่นแหล่ะ....ไอ้คนลามก.... ชอบฉวยโอกาส..... หลงตัวเอง....นิสัยไม่ดี....เชอะ!! ”

คนหน้าหวานถึงกับอารมณ์เสียทันทีที่ถูกสหายร่างใหญ่สาธยายความดีให้ขนาดนี้ กำปั้นลุ่นๆเกือบจะถูกฝากไว้บนใบหน้ากวนๆนั้นซักทีหนึ่งเป็นของขวัญก่อนจากลา ดีที่สายชลรีบห้ามทัพไว้ได้ทันเสียก่อน เมื่อถึงเวลาอันสมควร คู่รักทั้งสองก็ขอตัวออกเดินทาง ทว่า ยังไม่ทันจะได้ก้าวไปไหน นายอำเภอพร้อมด้วยชาวบ้านตาลเดี่ยวแทบทุกคนก็เข้ามาล้อมรอบพวกเขาไว้

“คุณสายชล.....อย่าไปเลย......พวกเราไม่อยากให้คุณไป.....อยู่ที่นี่ต่อเถอะ....ผมขอร้อง”

“ใช่ๆ พ่อลูกยอดด้วยนะ.....ตั้งแต่คณะแตรวงแตก เราก็ไม่เคยได้ยินพ่อลูกยอดร้องเพลง....พวกเราคิดถึงเสียงพ่อลูกยอดมากเลย ฟังใครร้องก็ไม่เพราะเท่าพ่อลูกยอดร้องอีกแล้ว....”

“นั่นสิ....อีกอย่าง.....เพราะพวกคุณทั้งคู่แท้ๆ คนชั่วๆอย่างอบต.อำนาจจึงถูกลงโทษ ทีนี้บ้านตาลเดี่ยวของเราก็จะได้สงบสุขซักที.....พวกเราเป็นหนี้บุญคุณคุณสายชลกับพ่อลูกยอดนะ...”

ชาวบ้านต่างก็ห้ามไม่ให้ทั้งคู่ไป ลูกยอดทำหน้าไม่ถูก ที่จริงในใจลึกๆเขาก็ไม่อยากไปจากที่นี่ แผ่นดินเกิดซึ่งเขาเติบโตมา มันก็ยังรู้สึกผูกพันไม่น้อย...... ต่อให้คนที่นี่เคยทำกับเขาอย่างไร..... จะเลวร้ายขนาดไหน ...... เขาก็โกรธคนพวกนี้ไม่ลง สายชลเข้าใจในความคิดของคนรัก เขาเกือบจะเปลี่ยนใจอยู่แล้ว ฉับพลัน ความคิดดีๆ บางอย่างก็แล่นเข้ามาในหัว ชายหน้าคมแกล้งทำเป็นวางสีหน้าบึ้งตึง พูดกับพวกชาวบ้านด้วยน้ำเสียงขุ่นมัว

“พวกคุณคิดจะให้พวกเราอยู่ที่นี่ต่ออีกงั้นเหรอ..... ลืมไปแล้วเหรอว่าเคยทำกับพวกเราไว้ยังไง..... พวกคุณยอมรับเรื่องของผมกับลูกยอดได้จริงๆนะเหรอ?? อย่ามาโกหกกันดีกว่า..... ”

“พวกชั้นขอโทษพ่อสายชลกับพ่อลูกยอดนะ......ที่ผ่านมาพวกเราเอาแต่คิดว่าเรื่องของพวกคุณมันเป็นเรื่องที่ผิดปกติ.... คิดว่าความรักของพวกคุณเป็นสิ่งจอมปลอม แต่ในที่สุดพวกคุณก็ได้พิสูจน์ให้เราเห็นแล้วล่ะ ว่ารักแท้มันเป็นยังไง.....ความรักของพวกคุณน่าประทับใจมากเลยนะ ”

“แต่ยังไงผมก็จะไม่อยู่ที่นี่หรอก......เว้นแต่ว่า......พวกคุณจะมางานแต่งงานของลูกยอดกับผม....”

ทุกคนในที่นี้ถึงกับเงียบ โดยเฉพาะลูกยอดที่อึ้งจนพูดไม่ออก กว่าที่ริมฝีปากอิ่มจะหลุดคำพูดออกมาก็ใช้เวลานานโข

“อะ....อะไรนะ.....พี่สายชล....หมายความว่าไง?? “

“พี่ก็จะแต่งงานกับลูกยอดน่ะสิ.....ตอนนี้พวกชาวบ้านก็เป็นสักขีพยานแล้วด้วย..... ถ้าลูกยอดยอมแต่งงานกับพี่ พี่ก็จะอยู่ที่นี่....ตกลงไหม๊?? ”

นายอำเภอหัวเราะร่วน เขาเข้ามาตบบ่าของสายชลเบาๆ กล่าวอย่างอารมณ์ดี

“ฮ่าๆ คุณสายชล....คุณนี่แน่จริงๆ....ก็ดีเหมือนกัน บ้านตาลเดี่ยวเราไม่ได้จัดงานมงคลมาตั้งนานแล้ว....เอาอย่างนี้ ผมยินดีจะเป็นเจ้าภาพเอง......เราจัดงานที่หน้าอำเภอให้ใหญ่ๆไปเลย...ดีไหม๊?? ”

“ดีๆ เอาคณะแตรวงมาด้วยนะ....ฮ่าๆๆ พวกเราชักจะตื่นเต้นแล้วสิ....งั้นไปเตรียมตัวตัดชุดสวยๆกันดีกว่า “

พวกชาวบ้านต่างเฮฮากันสนุกสนาน โดยไม่ได้สนใจเลยว่า หนุ่มน้อยหน้ามนที่แสนจะน่าสงสารที่สุดตอนนี้หน้าแดงยิ่งกว่าลูกตำลึง เขาอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนีไปให้รู้แล้วรู้รอด

“นี่!! หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ!! ไม่มีงานอะไรทั้งนั้นแหล่ะ!! เลิกพูดได้แล้ว!! ”

“ทำไมล่ะ??? ลูกยอดไม่อยากแต่งงานกับพี่เหรอ?? ”

สายชลแกล้งทำเป็นแหย่ใส่ เลยถูกพลังเหวี่ยงของพ่อตัวดีเข้าให้เต็มๆ

“ไม่รู้!! ไม่รู้!! ไม่รู้!! ไม่รู้!!! ไม่รู้!! “

ลูกยอดรีบวิ่งหายเข้าไปในบ้านอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแล่บ ดอกรักแอบเดินเข้ามากระซิบกระซาบกับหนุ่มหน้าเข้ม

“สายชล....นายรีบตามไปง้อเร็วๆดิ่......ขืนปล่อยไว้นานเดี๋ยวลูกยอดจะงอนไม่เลิกนะเฟ้ย!! ..... อ้อ!! อีกอย่าง....นายก็ยั้งๆมือด้วยล่ะ....อย่าทำให้ลูกยอดลุกจากเตียงไม่ไหวก็แล้วกัน...”

ชายร่างสูงพยักหน้าตอบรับยิ้มๆ แล้วรีบตามเข้าไปในบ้านทันที ท่ามกลางเสียงหัวเราะชอบใจของบรรดากองเชียร์ที่รายล้อมอยู่ข้างนอก


....และแล้ว ตำนานรักของนักพัฒนาหนุ่มกับนักร้องหน้าหวาน ก็ปิดฉากลงอย่างมีสวยงาม........




จบบริบูรณ์


**************************************************************************




จบแล้วค่า เป็นยังไงบ้างคะ ชอบกันรึเปล่า ฟิคเรื่องแรกของ hunny จบลงได้แล้ว ดีใจจริงๆ เลยค่า ทุกๆคน หุ หุ ไหนๆก็จบแล้ว ขอพื้นที่ให้ hunny ระบายความในใจหน่อยนะคะ


ก่อนอื่น ต้องขอขอบคุณพี่ bee boa ที่เป็นต้นกำเนิดฟิคเรื่องนี้นะคะ เพราะภาพชวนจิ้นรวมทั้งแรงยุ แรงส่งเสริมของพี่บี ทำให้ hunny เวิ่นได้เป็นตุเป็นตะ จนเป็นเรื่องราวน้ำเน่าปานฉะนี้ได้ ไม่น่าเชื่อเลย ตอนแรกตั้งใจจะให้มันเป็นฟิคสั้นๆ เรื่องราวน่ารักอ่านสบายๆ กลับบกลายเป็นฟิคเรื่องยาว หวานปนเศร้า เคล้าเสียงฮา แถมยังแอ๊คชั่นดราม่าสุดๆ ไม่รู้ว่าแต่งไปได้ยังไง เฮ้อ มึนตึ๊บ


มาพูดกันในเรื่องของตัวละคร hunny พยายามจะยึดเอาคาแร็คเตอร์ของละครเรื่องหัวใจพลอยโจรกับที่พี่บีโปรยไว้คือ พี่สายชลต้องเป็นนักพัฒนาผู้มีอุดมการณ์สูง น้องลูกยอดหนุ่มน้อยน่ารักแต่ขี้วีน นายดอกรักหนุ่มจอมกวนแต่รักจริง แต่ทำไปทำมามันชักจะแปลกๆ พี่สายชลตอนท้ายๆทำไมถึงกลายเป็นซุปเปอร์ฮีโร่ก็ไม่รู้ งงเจ้าค่ะ แต่งๆไปก็อยากจะถามเพื่อนๆว่า ชอบใครที่สุดในเรื่อง แล้วถ้าเพื่อนๆเป็นลูกยอด เพื่อนๆจะเลือกใครคะ? Hunny บอกตรงๆเลยว่า คิดไม่ออกเหมือนกันค่ะ ชอบทั้งพี่สายชลและดอกรัก พี่สายชลเป็นคนดีที่หายาก ส่วนนายดอกรักก็รักจริงจนน่าสงสาร hunny ตกหลุมรักทั้งคู่ค่ะ (แต่ต้องตัดใจให้พี่สายชลเป็นพระเอก เพราะว่าพี่สายชลดันหน้าเหมือนพี่พี..... ซะงั้น ฮ่าๆๆ)


ส่วนเรื่องฉากประทับใจ เพื่อนๆชอบตอนไหนคะ hunny ชอบทุกตอน แต่ที่ประทับใจที่สุดมีอยู่สองฉากคือ ฉากแรก (ไม่บอกไม่ได้) ตอนที่ 8 ฉากครั้งแรกของน้องลูกยอดกะพี่สายชล ที่ประทับใจก็คือ ทำไมมันเขียนยากอย่างนี้ฟะ!! ไม่นึกเลยว่าฉากนี้จะเขียนยากมากขนาดนี้ hunny ใช้เวลาเขียนแค่ฉากนี้ฉากเดียวถึงสามวัน เล่นดูดเอาลมปราณของ hunny ไปจนหมด เหนื่อยมากค่า (นี่มันเขียนฟิค หรือมันทำอะไรฟะเนี่ย!! ) ส่วนอีกฉากนึงก็คือตอนที่น้องลูกยอดกลายเป็นบ้า เขียนๆไปน้ำตาซึมเลย คืออินจัด น่าสงสารน้องลูกยอดอ่ะ แต่เราก็อยากเห็นคนที่เป็นน้องลูกยอดตัวจริงลองเล่นบทแบบนี้นะ เราว่ามันท้าทายดีอ่ะค่ะ


สุดท้ายก็ขอขอบคุณมิตรรักนักอ่านทุกคนที่เข้ามาอ่านฟิคเสี่ยวๆของ hunny รวมถึงทุกๆคอมเม้น ทุกๆกำลังใจที่ให้มานะคะ รู้สึกดีมากเลย hunny ทั้งดีใจ ทั้งปลื้มใจ จนอยากจะร้องไห้จริงๆค่ะ ฮือๆๆ ถ้ามีโอกาส hunny ก็อยากจะนำเสนอผลงานเรื่องต่อๆไปเรื่อยๆ หวังว่าคงได้รับการต้อนรับอันอบอุ่นนี้จากทุกคนอีกนะคะ


รักทุกๆคนค่ะ




 

Create Date : 19 กันยายน 2553
17 comments
Last Update : 19 กันยายน 2553 2:11:32 น.
Counter : 692 Pageviews.

 

เป็นตอนจบที่สมบูรณ์แบบมาก ๆ ค่ะ
ตอบโจทน์ที่อยู่ในใจได้อย่างครบถ้วน
ความน่ารักของลูกยอด รักเดียวใจเดียว
มีให้เห็นจริง ๆในฟิคนี้
สายชลผู้ที่ไม่เคยยอมแพ้แก่โชคชะตาต่อสู้กับ
เรื่องราวร้ายๆ เพื่อให้ได้มาเจอกับคนรัก
ดอกรักเสียสละจนนาทีสุดท้าย
บอกได้คำเดียวว่าอ่านแล้วเห็นภาพ นึกว่าทุกคน
มีอยู่จริง
ขอขอบคุณน้อง hunny มากที่แต่งออกมาให้ได้อ่าน
สัญญาว่าจะรอติดตามทุกฟิคที่แต่งเลยค่ะ
แต่ว่าขอฟิคก้อง-พี ก่อนน๊ะอยากรู้ว่า hunny
จะมีมุมมองที่ต่างจากฟิคอื่นอย่างไร

 

โดย: เสือน้อย IP: 58.9.50.12 19 กันยายน 2553 9:13:05 น.  

 

ก่อนอื่นต้องขอปรบมือดังๆๆๆให้กับ คุณ hunny ค่ะ สนุกมากมีครบทุกรสเลย หวังว่าคุณ hunny จะมี fic เรื่องใหม่ม่ให้อ่านต่อเร็วๆๆนี้นะค่ะ จะคอยติดตามผลงานเรื่องต่อไปค่ะ

 

โดย: aumaum IP: 61.90.100.77 19 กันยายน 2553 10:33:07 น.  

 

จบซะแล้ว คงคิดถึงลูกยอดกะพี่สายชลแน่ๆเลย

ขอบคุณพี่ hunny มากๆนะคะ ฟิคของพี่สนุกมากๆเลยค่ะ

อยากให้พี่แต่งเรื่องต่อไปอีกจังเลยค่ะ ^^

จะรออ่าานนะคะ

 

โดย: 333 IP: 58.9.107.56 19 กันยายน 2553 13:02:26 น.  

 

 

โดย: หน่อยอิง 19 กันยายน 2553 14:53:06 น.  

 

ยอดเยี่ยมที่สุดค่า พี่ฮันนี่ ในทุกๆอย่าง
ขอบคุณพี่ฮันนี่มากๆๆๆๆๆๆๆค่า

ขอบคุณจริงๆค่า

พี่ฮันนี่ เเต่งฟิค ก้องพีร์เลยค่า
โลดดดดดดด
จะเฝ้ารอเลยค่า

เข้าใจพี่ฮันนี่เลยค่า ฉาก NC น่ะ เเต่งยาก เเละ นาน
เเต่ขอบอกว่า พี่ฮันนี่ทำได้ สุดยอดดดดดดดดด
มากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

สนุก เเอร้ยย เขิน ซึ้ง น่าประทับใจทุกตอน

เรื่องนี้ ถ้ารวมเล่มนะ แป้งขอจองนะคะ
ชอบมากๆๆๆๆๆๆ




ขอบคุณและ รักพี่ฮันนี่ค่า

แป้ง วารุณี เต่าหอมๆ ค่า

 

โดย: แป้งค่า IP: 115.87.185.78 19 กันยายน 2553 15:56:57 น.  

 

^^o^^เป็นตอนจบที่เยี่ยมมากสมกับที่รอคอยเลยค่ะ
น้องฮันนี่ ทั้งบู๊ ที่แอร๊ยยย ทั้งน่ารัก ทั้งซึ้งงง^^o^^
ขอบคุณนะคะทีเขียนฟิคดีๆ อย่างนี้มาให้อ่าน^^o^^
จะเป็นกำลังใจในการแต่งเรื่องต่อไปนะคะ((((กอด))))

 

โดย: keamdeang1@smile IP: 58.9.116.194 19 กันยายน 2553 17:43:16 น.  

 

ติดตามมาจาก พี-ก้องคลับ ค่ะ

ติดตามอ่านมาทุกตอนนะคะ ชื่นชม
ความสามารถในการวางพล็อตเรื่อง และ
การแจกบทตัวละครหลักทั้งสามได้อย่าง
ลงตัวและทั่วถึงดีจริงๆ

จะรอติดตามฟิคเรื่องต่อไปของคุณฮันนี่
ด้วยนะคะ ^^

 

โดย: NovemberSky100 IP: 110.168.120.88 19 กันยายน 2553 17:46:21 น.  

 

จบลงอย่าสวยงาม แฮปปี้ก้นทุกคน
ขอบคุณน้องฮันนี่ ที่แต่งฟิคดีๆ สนุกเข้มข้น มีทุกรสชาติมาให้ได้อ่านนะคะ
จะรอติดตามผลงาน เรื่องต่อไปค่ะ ^^

 

โดย: Aomphaeng IP: 118.172.186.87 19 กันยายน 2553 23:18:39 น.  

 

จบลงด้วยความสุขจริงๆค่ะ..
แต่กว่าจะมีความสุข..ก็ลุ้นอยู่อยู่หลายตอน..
ขอบคุณสำหรับคู่ของดอกรักนะคะ..ดีใจที่ดอกรักมีคู่ด้วยแถมยังเป็นขวัญใจซะอีก..ถูกใจมาก
จะติดตามผลงานของน้องตลอดไปนะคะ..รักค่ะ

 

โดย: pupee' IP: 110.49.205.187 20 กันยายน 2553 0:38:55 น.  

 

สนุกมากเร่ยน้องฮันนนนน

ที่จิงไม่อยากให้จบเร่ยอ่าาาา

แต่ก้อจบได้อย่างสมบูรณ์ แฮปปี้เอนดิ้ง จิงๆๆๆๆ

ลูกยอดน่ารักมากกกกก

อย่างงัยก้อจะเข้ามาอ่านบ่อยๆ เมื่อคิดถึง และของยกนิ้วให้เร่ยสำหรับฟิคเรื่องแรก

รอฟิคเรื่องต่อๆ ไปด้วยน๊าาาา ((ขอเปนพีก้อง หรือสายชลลูกยอด ต่อได้ป่าววว))

เปนกำลังจัยให้ และขอขอบคุณสำหรับฟิคน่ารักๆ เรื่องนี้ด้วยน๊าาาาาา

^^

 

โดย: thenok IP: 125.24.6.39 20 กันยายน 2553 4:37:44 น.  

 

ตามมาอ่านตอนจบแล้วจ๊า จบลงได้น่าประทับใจยิ่งกว่าในละครเสียอีก อิอิ

ขอบใจฮันนี่เช่นกันที่ทำให้ความเวิ่นของพี่เป็นจริง (ถึงจะไม่ได้คู่ที่ต้องการก็เหอะ T T)

ถามว่าชอบตอนไหนที่สุดก็คงต้องบอกว่าทุกตอน เพราะรู้ดีว่ากว่าจะเขียนออกมาได้แต่ละตอน คนแต่งต้องใช้พลังงาน+พลังสมองมากขนาดไหน

ขอบใจอีกครั้งสำหรับฟิคน่ารักๆ ที่อ่านที่ไรเป็นต้องอินตามไปทุกครั้งกับทั้งลูกยอด สายชลและดอกรักนะจ๊ะ

ว่าแต่เรื่องนี้จบแล้วมีโครงการจะแต่ง พี-ก้อง เวอร์ชั่นสวรรค์เบี่ยงบ้างไหม อิอิ

 

โดย: bee boa 20 กันยายน 2553 15:48:20 น.  

 

ฮันนี่จังสุดยอดดดดดดดดดดดดดดด ครบรสมากเลยจ้ะ
ทั้งบทเล่น บทบู๊ หรือ บทร๊ากกกกกกกกกกกกกก

ขอบคุณที่แต่งฟิคสนุกๆมาให้อ่านนะคะ จินตนาการล้ำเลิศมากจ้า

เค้าชอบฉาก แรกพบสบตา อ่านแล้วใจสั่นหวั่นไหว อิอิ

วันหลังขออีกน๊า ^^

 

โดย: แจ๊ค (หมูน้อยแก้มใส) IP: 124.157.239.224 20 กันยายน 2553 22:47:02 น.  

 

น้อง hunny ขอฟิคตอนพิเศษ ลูกยอด-สายชล
แบบว่ามุมแสดงความรักความห่วงใยกันแบบ
น่ารัก ๆ อยากอ่านที่น้องแต่งอีกน่ะ please

 

โดย: เสือน้อย IP: 58.9.74.169 23 กันยายน 2553 7:03:59 น.  

 


ครบทุกรสชาติจริงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ บู๊ล้างผลาญ ตราม่ายอดเยี่ยม โรแมนติคเรียกเลือด

พี่ชอบทุกตอนที่น้องฮันนี่เขียน ได้กลั่นกรองออกมาจากใจ ผ่านตัวอักษรทุกตัว

ขอบคุณสำหรับฟิคน่ารักๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ค่ะ

 

โดย: ภัทร IP: 124.121.239.194 29 กันยายน 2553 11:59:53 น.  

 

ไม่รู้ว่าตามมาอ่านช้าไปรึเปล่านะคะพี่ฮัน ^^

ประทับใจมากเลยค่ะ ตอนแรกสารภาพเลยว่าปอเคยเข้ามาดูแล้ว แต่ปอไม่เข้าใจว่าใครเป็นใคร รู้แต่ลูกยอดกับดอกรัก ไม่รู้จักพี่สายชล(ไม่รู้ว่าพี่สายชลหน้าเหมือนพี่พี)ก็เลยไม่ค่อยสนใจ 5555(ประเด็นมันอยู่ที่พระเอกนี่เอง แว๊กกกกก) แล้วพอเมื่อวาน ถ้าจำไม่ผิดปอเริ่มอ่านเมื่อวานนี้นะคะ ลองอ่านดูไปตอนแรกว่า น่ารักดีแฮะ แต่ยังจิ้นหน้าสายชลไม่ออก จนกระทั่งไปถามในคลับถึงได้รู้ว่าที่แท้สายชลคือแฝดของพี่พี ก็อ่านต่อไปเรื่อยๆจนกลายเป็น ติด นี่ช้านติดฟิคอีกแล้วววว!!!!

พออ่านๆไปก็ต้องอ่านยาวจนวันนี้ออกไปข้างนอกมากลับบ้านมาก็ต้องรีบมาอ่านต่อจนจบจนได้ พี่ฮันเชื่อป่าวว่าฟิคพี่ฮันทำให้ปออินขนาดที่ว่า นั่งนึกแต่ฟิคพี่ฮันตลอดการขับรถ3-4ชั่วโมง (เป็นเอามาก ไม่ขับไปชนหมาตายก็บุญแล้วค่ะ หุหุ )ปอคิดขึ้นมาทีไร ไม่ว่าจะฉากไหน ก็ทำให้หัวใจมันรู้สึกหวิวๆ เหมือนตอนที่รู้สึกตอนที่กำลังนั่งอ่านเลย คือความรู้สึกมันไม่ได้อินลดน้อยลงไปจากตอนที่นั่งอ่านครั้งแรกเลยค่ะพี่

เรื่องแรกของพี่ฮัน แต่ปอชอบการเขียนของพี่มากเลยนะ อ่านไปชมไป 55555 ดูกระชับ แต่พอจะบรรยายทีนี่หืม..คิดได้งัยคำแต่ละคำที่เอามาใช้ หลายๆคำปอไม่เคยจะนึกถึงเลย เหมือนว่าไม่ค่อยรู้จักด้วยซ้ำ คือมันดูเป็นคำศัพท์ที่ดูละเอียดละออม๊ากกกก แต่พออ่านไปมันจะเข้าใจได้เองว่าศัพท์นั้นหมายถึงอะไร (ที่จำได้ก็เช่น สรรพางค์ ใช่มั้ยฟระ อะไรซักอย่าง แล้วก็ มธุรส อันนี้หมายถึงน้ำหวาน ใช่ม้า ไม่แน่ใจ ต้องกลับไปดูรูปประโยคประกอบแล้วมันจะเข้าใจ หุหุ)

ถ้าถามฉากหรือเรื่องราวในเรื่องที่ประทับใจที่สุด เยอะค่ะ ไม่รู้จะตอบยังไง แต่ถ้าถามถึงบทบรรยายที่ชอบมากที่สุดก็คือฉากบั่มบั๊มของพี-ก้อง เอ้ย! สายชลกับลูกยอด ตอน8นั่นแล่ะค่ะพี่ ปอแบบ..เขียนได้งัยอ่ะ เขียนลึกมากกกกก ลึกขนาดที่ปอไม่กล้าเขียน แต่อ่านแล้วมันไม่ได้น่าเกลียดเลย เขียนได้ละเอียดมากกกกก อ่านแล้วภาพมันปรากฎ แอร๊ยยยย! ณ จุดนี้ คำบรรยายที่พี่ฮันบอกว่าใช้เวลา3วันของพี่ฮัน ทำปอรู้สึกดีมากเลยค่ะ

พอเถอะ เม้นยาวมาก 55555

ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆนะคะ มีตอนพิเศษอื่นๆอีกที่ปอยังไม่ได้อ่าน จะอ่านต่อไปนี้ล่ะค่ะ

ปอเองก็เขียนฟิคบ้างเหมือนกัน แต่ไม่ได้ครึ่งของพี่ฮันเลย เฮ่อ..==!

ถ้าพี่ฮันมีโอกาสได้ดูฟิคปอก็อยากได้คอมเม้นจากพี่ฮันนะคะ ไว้เป็นการศึกษา 5555

ขอฟิคต่อๆไปด้วยนะคะ สู้ๆค่ะพี่ฮัน^^

 

โดย: ปอปุยหมาม่วง IP: 222.123.240.226 5 มีนาคม 2554 22:28:21 น.  

 

น้องฮัน พี่เนสเข้ามาอ่านตามสัญญาแล้วนะ อ่านวันเดียวหมดเลย 555 จากที่ไม่อยากอ่านเพราะไม่ชอบดอกรัก เลยมีอคตินิดนึง พออ่านจบแล้ว แอร๊ยยยยยยยยยยส์มาก

ปล.นี่ขนาดมีแต่งงานมีลูกแล้ว บางตอนทำให้พี่หน้าร้อนขึ้นมาทีเดียว ขอบคุณมากค่ะ แล้วมาแต่งเรื่องอื่นอีกนะ

 

โดย: ตูนโก๊ะ IP: 210.213.58.83 27 เมษายน 2554 16:37:11 น.  

 

ขอบคุณ ที่แต่งฟิคให้คะ สนุกมากเลย รอเรื่องต่อไปอยู่นะคะ

 

โดย: ducky IP: 101.108.43.5 22 เมษายน 2555 8:01:37 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


hunnylovelaruku
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add hunnylovelaruku's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.