นิยาย " ม.ปลาย วุ่นวายรัก " - เหมชาติ ทอง / ตอนที่ 6 .












































" ม.ปลาย วุ่นวายรัก "
.
.    เหมชาติ  ทอง
.....................................................
.
ตอนที่
.
6 .
.
.
.
.
.     งานกิจกรรมของโรงเรียนกำหนดกติกา
ให้นักเรียนแต่ละคนลงกรีฑาได้ 2 รายการ
.     และลงกีฬาได้ 2 รายการ เท่านั้น
.
.         สีไหนตุกติก
.   แอบส่งคนลงซ้ำเกินลิมิตนี้ 
จะถูกจับแพ้ foul-ฟาวล์ ในรายการนั้นๆ
ทันที
.     ทั้งนี้เพื่อกระจายโอกาส เฉลี่ยให้เด็กๆ
ทุกคนได้สัมผัสกับกีฬาอย่างทั่วถึง
.   ไม่ใช่เปิดช่องโหว่ ให้นักเรียนคนเก่ง
แย่งลงแข่งซะทุกรายการ
.
     *  *  *  *  *  *  *  *  *
.
.   โยธาลงกรีฑาประเภทลู่ไปแล้ว
กำลังจะลงแข่งบาสคู่ชิงกับสีม่วง
.
.   และก็ยังจะลงชิงฟุตบอล ม.ปลายชาย
คู่ปิดสนามกับสีม่วงอีกด้วย !!
.
.         สีแดงกับสีม่วง ปีนี้
.     เทพเจ้าโอลิมปิก -องค์ใดหนอ?
 ช่างลิขิต ให้ได้ต้องมาท้าทาย -ชาเล้นจ์
ฝีมือฝีเท้า
ในรอบชิง ทั้งบาส -ทั้งบอล
.  เพื่อชิงรางวัลถ้วยรวม  อย่างให้เห็นม่วง
เห็นแดง
กันไปเลย
 .
 .   คณะตะวันเพลิง-จริงๆ แล้ว
ก็แพ้ตกรอบ
ไปหลายรายการ
       เช่น เปตอง และ วอลเล่ย์
หรืออื่นๆ ที่ได้ เหรียญเงินบ้าง
เหรียญทองแดงบ้าง
.   เขาก็ไม่เอามานับแต้มเพื่อชิงรางวัล
ถ้วยรวมกีฬา
.    เขาจะนับแต่เหรียญทอง
.
ส่วนสีม่วง ตอนนี้มีคะแนนถ้วยรวม
นำสีแดงอยู่หนึ่งรายการ
.
.     ถ้าสีแดงแพ้ เพียงอย่างใดอย่างหนึ่ง
 สีม่วงจะก็ได้ครองถ้วยรวมทันที
.
.  และถ้าสีแดงชนะหนึ่ง เสมอหนึ่ง
.       ก็ได้แค่ครองถ้วยรวมร่วมกัน
กับสีม่วง
.
.     ถ้าสีแดงอยากจะครองถ้วยรวม
 แบบสง่างาม เพียวๆ
.    ก็ต้องเอาชนะสีม่วงให้ได้ทั้งสอง
รายการ
คือ ทั้งบาส และบอล !
.
       *  *  *  *  *  *  *  *  * 
.
.   สนามบาสในโรงพลศึกษาของโรงเรียน
ตอนนี้--
.    คนดูแน่นนนน-- เอี้ยด !!!
.
.      เพราะไม่ใช่จะมีแค่สีแดง และสีม่วง
ที่กรีฑาทัพกันมาเชียร์นักกีฬาของตัวเอง
สีละฝั่งฟาก ของคอร์ทสนาม
.    ..และโบกธงสีเชียร์กัน ปลิวไสว
.
.       คณะสีอื่นๆ ที่แม้ตกรอบไปแล้ว
ไม่ได้เข้าชิง ก็ยังแห่กันเข้ามาดูด้วย
.
.     เพราะบาสเก็ตบอลเป็นกีฬาโปรด
ของเด็กๆ ทุกคน
.      มันเป็นกีฬาที่มีชีวิตชีวา และมีพลัง
มากๆ
มีการเคลื่อนไหวอย่างว่องไว
จนคนดูไม่อาจพลาดสายตา
.       เพราะจะมีการช่วงชิง ทำแต้มกัน
ตลอดทุกวินาที
.
      *  *  *  *  *  *  *  *  *
.
.       " เอียด -
.     มารองหมานไอ่โยหน่อย "
.
.     เจี๊ยบเอ็กไซต์เต็ด-excited จัด
กลัวจะไม่ชนะสีม่วง 
.    จนต้องยกมือไหว้ท่วมหัว บนบาน
ศาลกล่าวกับสิ่งศักดิ์สิทธิ์
.      รวมถึงเรียกเอียด ให้มาประเดิม
อวยพรให้โยธา
เพื่อจะได้โชคดี มีชัย
.
.     " อะไรเหรอ -
.                รองหมาน ? "
.
.   สาวใต้อย่างเอียด งงจริงๆ
 กับคำเหนือคำนี้
.
.      " หมาน แปลว่าโชคดี
.    ..เฮง-เฮง-เฮง "
.
.       พงษ์ ที่ก็ลงเล่นด้วย
.  รีบอธิบายให้เอียดเข้าใจอย่างเร็ว
.
.     " เอียดโจ้ยปั๋นปอนหื้อไอ่โยกำ "
.
.      พงษ์บอกให้เอียดช่วยปันพรให้โยธา
  ซักหน่อย  
.
.           " อุ๊ย--
.      เราไม่ใช่คนเฒ่าคนแก่นะ
.              - จะได้มาทำยังงั้น "
.
.       โยธาอมยิ้ม เมื่อเห็นบุษบันตีโพยตีพาย 
ว่ามันสมควรหรือ
.
.          เจี๊ยบจึงบอกเหตุผล  ด้วยเสียงดัง
ฟังชัด
.
.             " เอียดทำเหอะ--
.         ตัวรู้มั้ย โยมันบอกว่า
. ที่มันวิ่งชนะอ้ายหนึ่งได้
.     เพราะมันได้ยินเสียงเอียดเชียร์มัน  
.           มันก่าใจ๋ขึ้น - โล่นโวยเหีย 
จนได้ที่ 1 " 
.
.       โยธาตกใจ - พลบตาเอียดทันที
.   อายมาก - ที่เจี๊ยบเอาเรื่องที่ตนพูดเล่นๆ
กับพงษ์และเดย์
.    มาเล่าประกาศซะจริงจังอย่างนี้
.
 .     เอียดมองโยธาที่ยืนเขี่ยเท้าไปมา
หลบตามองพื้นสนาม
.         แล้วชำเลืองมองเธอ
พอเห็นเธอกำลังจ้อง ก็หลบตาอีก
.
.          เจี๊ยบไม่รับรู้
.    ว่าใครจะอายใคร เรื่องไร-ยังไง
ตอนนี้เธอมุ่งเรื่องเอาชนะสีม่วงให้ได้อย่างเดียว
.
.    " เร็วเอียด --
.              เดียวจะแข่งแระ "
.
.     บุษบันไม่อยากขัดใจเพื่อนๆ จึงต้องตามน้ำ
.
.       " โย - ตัวเองกับเพื่อนๆ
.    ต้องชนะสีม่วงนะ
.            พวกเราจะคอยเชียร์ "
.
.            พงษ์ร้องสาธุ  ...
.                ส่วนโยธายิ้มอย่างดีใจ
.    ยกสองมือ ตีเปี๊ยะกับมือเอียดเบาๆ แบบ
สัญญา รับปาก
.
.          " ขอบคุณมากเอียด--
.     เอียดคอยเชียร์ดังๆ น้า -
.             โยกับพวก จะเล่นให้สุดฝีมือเลย "
.
.      แล้วทันใด --
.   กรรมการก็เป่านกหวีดถี่ๆ
.        เรียกนักกีฬาให้เข้าสู่สนาม
.
           *  *  *  *  *  *  *  *  *
.
.   ท่ามกลางเสียงนกหวีด
.         ...เสียงโห่เชียร์
. เสียงรัวกลอง
.      และเสียงแครี่ลูกบาส ดังกระทบ
พื้น
เป็นจังหวะ
.
.    กับเสียงเอี๊ยดอ๊าด ของพื้นรองเท้าผ้าใบ
ที่นักกีฬาสวม เสียดสีกับพื้นซีเมนต์ของสนาม
.      ดังอย่างนี้ ตลอด
.
. -  มันปนกันสุดมั่ว - แสบแก้วหู
  เพราะฟังไม่ได้ศัพท์...
.
.    เกวลินยืนดูแข่งบาสอยู่ในกลุ่มคณะ
โสมทรงกลด สีเหลือง
.   ที่ข้างสนาม ฝั่งตรงข้ามกับคณะสีแดง
.
.      แอ้มรู้สึกใจวูบลง เมื่อเห็นโยธายกมือ
ตีแปะกับมือของบุษบัน
.
.          ไม่รู้หรอกนะ
 ว่ากำลังสัญญากันเรื่องอะไร
   แต่แอ้มรู้ ว่านั่นคือโยธากำลังเบิกบานใจ
และมีความสุข
.
.      ยิ่งนึก แอ้มก็ยิ่งน้อยใจ
 เมื่อเช้า เธอเองก็ถือป้ายให้คณะสีเหลือง
.    แต่งเป็นชุดเลียนแบบเทวนารี
.       ที่พี่ฝ้าย สุภาพร มะลิลา
-เอ๊ย มะลิซ้อน  มิสแกรนด์ไทยแลนด์แต่ง
ตอนไปประกวดที่ลาสเวกัส
.
.     โยธาที่ยืนถือธง สแตนด์บายเพื่อรอ
จะออกขบวน ไม่ไกลกันกับสีเหลือง
.       หันมามองแอ้มนิดหนึ่ง
.   กระตุกยิ้มให้แอ้มทีนึง แล้วหันหน้า
กลับไป
.
.          ก็แค่นั้น...
.
.    จนเมื่อขบวนเริ่มเคลื่อนตัว ทยอยพาเหรด
แถวหน้ากระดานเรียงสี่ ออกสู่ถนน

.       ทีละสี ตามลำดับ
.    แดง เหลือง เขียว ม่วง และฟ้า
แอ้มก็ไม่ได้เห็นโยธาอีกเลย
.
.       ตอนพาเหรดเข้าสนามของโรงเรียน
พื่อทำพิธีเปิด
.      โยธาก็ยืนถือธงอยู่กลางสนาม
ส่วนสีของแอ้มยืนอยู่ด้านข้าง ที่ห่างไป
.    และถูกคณะสีเขียวยืนคั่น
 จนมองกันไม่เห็น
 .
.     แม้เริ่มขึ้นอัฒจันทร์เชียร์
ทุกคน ต่างก็วุ่นวายกับสีของตัวเอง
 อย่างยุ่งขิง
.      แอ้มก็ยังพอแอบเห็นโยธา
ตรงนั้น ตรงโน้น  
.         - แว๊บ-แว๊บ
แต่ก็ไม่มีโอกาสได้เจอหน้ากันอย่างจังๆ
.
.   เห็นโยธาวิ่งแครี่บาส หนีสีม่วง
 ผ่านหน้าไปอย่างคล่องแคล่ว
.      แอ้มก็แอบส่งใจเชียร์ให้
.
.       พอโยธาลอยตัวใต้แป้น
หย่อนลูกบาส ลงห่วงอย่างสวยงาม
.    แอ้มก็สุดปลื้มปริ่ม
.
.     ปรบมือให้คนที่เธอรู้สึกพิเศษคนนี้
อย่างดีใจ
.    - ลืมความหมองเศร้าไปได้ชั่วขณะ
.
  *  *  *  *  *  *  *  *  *
.
.   บอกเลย ว่าบาสสูสี-มวกๆ
และไล่บี้คะแนนกัน จนมัน-หยดติ๋งๆ
เป็นหมูกระทะเกาหลี-
.
.      เหลืออีกเพียงไม่ถึง 1 นาที จะหมดเวลา
การแข่งขัน
.    สีม่วงนำสีแดง ด้วยสกอร์  71-68
.
.      คะแนนโดดเด่นของสีม่วงนั้น
เพิ่งได้มาจากการชู้ตนอกเขต 3 คะแนน
ของสงคราม เมื่อสักครู่
.  ที่เรียกเสียงกรี๊ดจากกองเชียร์พยับเมฆา
สนั่นลั่นโลก
.    จนโรงพละ และสนามบาสสะเทือนไป
7.9 แมกนิจูด
.
    *  *  *  *  * *  *  *  *
.
.   โยธารับลูกจากเพื่อน
.         --- ส่งต่อให้พงษ์
. พยักหน้าส่งซิกฯกัน
.
.        แล้วโยธาก็กระโดดขึ้น
.    รับลูกบาสที่พงษ์โยนกลับมาให้
อย่างเร็ว
.     ตัดสินใจ ชู้ตที่นอกเส้น 3 คะแนน
.  ทันที
.
.       จังหวะที่ชูัตออกไป
สงครามรีบเข้ามากระแทก กันท่า
.   จึงโดนเป่านกหวีด จับฟาวล์
.
.       ... และพระเจ้าช่วย !
.        จะว่าโม้อีก-ปะ ?
.
.        ลูกลงห่วงด้วยอ่าาาา---
.
.   สีแดงทั้งกองเชียร์หวีดร้อง
 กรี๊ด- กรี๊ด-กรี๊ด  ไม่หยุด  
.     พากันกระโดด ดิ้นเร่าๆ  ด้วยความ
สะใจ ราวกับเป็นผีบ้า
  ( ผีบ้า ภาษาเหนือก็คือ อาการบ้า เสียสติ )
.
.        สีม่วงมองแล้ว อาจนึกอิจฉา
. หมั่นไส้  
.   ค่อนแคะว่า
.         น่าโทรฯ
ฮ้องรถโรงยาสวนปุง
มารับหมู่สีแดงไปรักษา -เหียอ๊ะ
.
  * ( โรงยาสวนปุง ก็คือ โรงพยาบาลสวนปรุง
ของเชียงใหม่
.     ก็เป็นโรงพยาบาลแบบโรงพยาบาลศรีธัญญา
นั่นเอง ) *
.
.     เล่าอย่างนี้   อาจมีบางท่านไม่เข้าใจ
.   แต่ใครเคยเรียนโรงเรียนมัธยม
และดูบาส เวลาแข่งกีฬาสี
.     จะเข้าใจใสๆ ...
.
.  เพราะมันมันส์สุดๆ จริงๆ
.
.   คือว่า สกอร์ขึ้น 71-71
 เท่ากันแล้วอ่าาา---
.
.     และกำลังจะได้ลุ้นลูกโทษ อีก 1
แก่น ( 1 ลูก)
.     จากฝีมือชุ้ตของโยธา
.
.    อีกทั้ง  เวลาในสนาม ก็เหลือ
อีกเพียง
.             10 วิ-
.
.       จึงช่วยไม่ได้ ที่สีแดงจะลิงโลด
 เต้นลิง เต้นค่างกัน
.       ขณะที่สีม่วงพากันปั่นป่วน ระทึก
  -น้ำลายฝืด จนหนืดติดคอ
.
    *  *  *  *  *  *  *  *
.
.       โยธายืนอยู่ที่ตำแหน่งชู้ต
มองไปเห็นบุษบันกำลังมองมา
และตะโกนเชียร์เขาด้วยความตื่นเต้น
.
.   ก็รีบยิ้ม พยักหน้าให้เอียด
กับบอกตัวเองว่า ทำใจให้สบายๆ
.   ไม่ต้อง เอ๊กไซต์เต็ด มาก
.
.      เจี๊ยบรีบนำกองเชียร์
 ร้องเชียร์เสียงดัง
.    และทุบกลองเป็นจังหวะ
.
.   " สีแดง-สุดหล่อ! "
.
.        น้องๆ ก็รับว่า
.
.       "ชู้ตลง-ชู้ตลง ! "
.
.      " สีแดง -สุดหล่อ! "
. "ชู้ตลง-ชู้ตลง ! "
.
.     ร้องสู้กับสีม่วง ที่ก็ร้องเพลงเดียวกันนี้
ว่า
.
.   " สีแดง-ตาเหล่"
.           " ไม่ลง-ไม่ลง ! "
.
.    " สีแดง-ตาเหล่"
.           " ไม่ลง-ไม่ลง ! "
.
.        โยธาตั้งสมาธิ - ยิ้มน้อยๆ
.   แล้วชู้ตลูกโทษออกไป
.
.       " สวบ ! "
.
.       คือเสียงลูกบาส ผ่านตะกร้าบาสเก็ต
ที่ถักทอด้วยเอ็นเส้นกลางๆ ลงไป
.
.     เสียงนี้ ไพเราะเหลือเกิน
สำหรับสีแดง
.       ที่พอลูกลง ก็ตกตะลึง
 เงียบสนิทก่อน
.
.      แล้วหวีดร้อง กรี๊ดดดดด---
สุดเสียง  เมื่อ อ. สุวิทย์เป่านกหวีด
  ปรี๊ดดด-ยาว
.      หมดเวลาการแข่งขัน
.
.      ทำร้ายจิตใจสงคราม กับสีม่วง
ที่เสียใจจนกลืนน้ำลาย น้ำตาคลอกัน
.         กับสกอร์ ที่จบที่
.
.               72-71
.
        *  *  *  *  *  *  *  *  *  *
.
.    สงครามแวะมาสัมผัสมือกับโยธา
ที่สนามบาส
.
 .         ยิ้มให้
.     กล่าวชมรุ่นน้องด้วยน้ำใจนักกีฬา
.
.       " โยเก่งมากๆ -
.     อ้ายยอมฮับฝีมือเลย "
.
.     โยธารีบค้อมหัวให้อย่างขอบคุณ
.
.       " ขอบคุณคับอ้ายหนึ่ง "
.
.       " เดียวป๊ะกั๋นแฮ่มน่อ  บอลชิง"

.      หนึ่งว่า ว่าเดี๋ยวเจอกันอีกนะ -ฟุตบอล
นัดชิง
.
.       " คับ-
.           เต๋มตี้ นะคับอ้าย "
.
.          สงครามพยักหน้า
.     แล้วหันไปทางเอียด ที่กำลังจะช่วยกันกับเจี๊ยบ
ยกกระติกน้ำอันใหญ่
.      จะย้ายไปที่อัฒจันทร์สนามบอล
.
.      " สนุกไหมเอียด "
.
.           " สนุกค่ะ "
.
.         เอียดก็ฟังๆ อยู่ ที่สงครามมากล่าวชมโยธา
ซึ่งทำให้เธอรู้สึกดี ที่ทุกคนแฟร์ๆ
.      ไม่ขี้แพ้ชวนตี-ไรแบบนั้น
.
.        " อ้ายหนึ่งก็เล่นเก่งค่ะ "
.
 .         สงครามหัวเราะ
.
.         " เสียดาย อยู่คนละสี -
ถ้าอยู่สีเดียวกัน มีเอียดคอยเชียร์
.    อ้ายจะต้องชนะแน่ "
.
.       บุษบันแอบเห็นโยธาทำหน้าตึง
คอตั้ง ทันที
.
.        พอดีเจี๊ยบก็พูดขึ้นว่า
.
.    " ไปก่อนเจ้า- อ้ายหนึ่ง
. จะไปเชียร์เดย์มันแข่งหลีดต่อเจ้า "
.
.        จึงเดินกันออกจากโรงพละ
.   โยธากับพงษ์รีบแย่งเอียดกับเจี๊ยบ
หิ้วกระติกน้ำให้
.     เดินผ่านปะรำศาลาไทย
ตัดสนามฟุตบอล ตรงไปที่อัฒจันทร์
ที่เด็กๆ ม. ต้นพากันวิ่งไปแย่งที่นั่ง
.    เตรียมแข่งเชียร์กันแล้ว
.
     *   *   *   *   *   *   *   *
.
.    " กองเชียร์ และหลีดทุกสี
เตรียมพร้อมค่ะ...
.      เราจะเริ่มแข่ง เพลงที่ 1
 เพลงบังคับ
.    คือ เพลงมาร์ชของโรงเรียน
.
 .         ครูจะนับ  3- 4
-ทุกคน พร้อมนะคะ
.
.      3- .....
.                4 ! "
.
.          พอ อ. ผ่องใส นับ 4
.     ทั้งห้าคณะสี ทุกอัฒจันทร์ก็เริ่มร้องเพลง
โดยเชียร์เพลงเดียวกัน
.     เสียงตีกันบ้าง แต่ก็ฟังออก
.
.  เชียร์หลีดเดอร์ทุกสี
ที่ลงมาหลีดแข่งขัน พร้อมกันหมด
 กลางสนาม ต่างประดิษฐ์ท่วงท่านำเชียร์
 โชว์กันอย่างง
ดงาม
.     แข่งกันทำท่าหลีดที่พิศดารพันลึก
และแปลกตา สุดจะบรรยาย
.
.      เด็กๆ สมัยนี้เก่งมาก
สามารถทำให้การที่เคยทำแค่
ออกมาเต้นเหยงๆ หน้ากองเชียร์
.   เปลี่ยนเป็นศิลปะการแสดงไปแล้ว
 อย่างน่าชื่นชม
.
.     เพราะคนดูมองเห็นได้จากผลงาน
ถึงความอุตสาหะนั้น ว่าเด็กๆ ต้องฝึกซ้อม
กันมา
อย่างอดทน
.      มีวินัย ไม่ย่อท้อ  จึงสามารถหลีดโชว์
ได้สวยงาม  พร้อมเพรียงกัน
ขนาดนั้น
.
     *  *  *  *  *  *  *
.
.    เดย์ใส่หัวใจเข้าไปในการหลีด
.        พยายามยิ้มให้ใจสุข
ไม่เหลือบดูสีอื่นๆ อีกสี่คณะ
.    ที่ก็หลีดนำกองเชียร์ของสีตน
 ด้วยท่วงท่าที่บรรจง
.
.      ไม่งั้น เดย์จะพะวง
จนหลีดผิดๆ ถูกๆ อย่างปีที่แล้ว
.
.    ทีเด็ดนึง-ของเดย์ ปีนี้
คือ พอหลีดท่ายกมือชูสูงขึ้น
 .  ซึ่งก็จะมีกันทุกสี
.
.    แต่บางท่อน บางจังหวะของเพลง
เวลาลากแขนกลับลงมา เดย์จะไม่ให้ลากแขน
ลงมาตรงๆ
.     หากเพิ่มลูกเล่น โดยให้ลากแขน
ที่ใส่ถุงมือยาวไว้ ให้สบัดพลิ้ว
.      รัวถี่ๆ ลงมาอย่างเร็ว จนดูไหว
พลิ้วเหมือนสายน้ำ
.
.      พอทำพร้อมกัน ทั้ง 12 คน
.     ภาพถุงมือยาวสีขาวที่ยาวเลยข้อศอก
รัวสบัดไหวพลิ้ว ตัดกับชุดสีแดงเพลิง
.    กลายเป็นท่าหลีดที่ดูเตะตามาก
จนใครๆ ก็พากันชื่นชอบ
.     ต่างรอดูจังหวะ ที่หลีดสีแดง
จะลากแขนพลิ้วลงมาพร้อมๆ กัน
.
.     หลีดสีอื่น หันมามองหลีดสีแดง
อย่างอึ้ง -บวกทึ่ง 
.     อุทานในใจกัน 
.          ว่า ไอ้ยะ !
.
.     แบบเสียดายๆ -ที่นึกอย่างเดย์ไม่เป็น
ก็ท่ามันสวยดีอะ-
.      แต่จะทำบ้าง ตอนนี้ก็ไม่ทันซะละ
 ไม่ได้ซักซ้อมกันมาขืนทำตามไป
.    เดี๋ยวก็มั่ว ทำไม่พร้อมกันแน่
.
.   พวกครูที่นั่งดูที่ศาลาไทย ยังพูด
กันว่า
.
.      " ผ่อแล่-ๆ
.    หลีดสีแดง ทำท่า-ม่อกเอี๊ยะ "
.
.      แล้วก็ยกแขนพลิ้ว  ทำท่าหลีด
เลียนแบบให้เพื่อนครูด้วยกันดูอย่างชอบใจ
 .       ตรงนั้น ก็หัวเราะครืน  
 พยักเพยิด เห็นดีงาม
.         พูดกันว่า
.
.    " แม่นๆ  เปิงดีน่อ--
.           ผ่อม๊วน-ม่วน "
.
.      เจี๊ยบ กับเอียด และพงษ์
อยู่หน้าอัฒจันทร์
.
.      พงษ์เอาโทรโข่งห้อยคอ
  ออกไปยืนกำกับการใช้อุปกรณ์
ประกอบการร้องเชียร์ของน้องๆ
ตรงลู่วิ่งดินลูกรัง
.   
ที่ตอนนี้-ว่าง  เพราะแข่งวิ่งกัน
หมดทุกรายการแล้ว
.
.   เอียดนั้น คอยดูน้องๆ ร้องเพลง
และคอยยกนิ้วชม ให้กำลังใจ
. เป็นระยะ
.
.      ส่วนเจี๊ยบนั่งที่ขอบสนาม
 หน้าอัฒจันทร์   คอยมองไปที่เดย์
กับทีมหลีด
  .      และดูหลีดสีอื่นๆ ไปด้วย
อย่างเครียดๆ 
.    
ราวกับพยาบาลมองคนไข้
ในห้อง ICU
.      เพราะเจี๊ยบเป็นคนจริงจัง
จึงห่วงนั่น-นี่ ระแวดระวัง
.   กลัวว่าเดย์จะหลีดแพ้สีอื่น
.
    *  *  *  *  *  *  *  *   *
.
.    สีอื่น ก็ประมาณนี้ อะนะ
เด็กๆ เค้าสู้กันเต็มที่ -
.    ไม่มีใครยอมใครง่ายๆ หรอก
.    เพราะนี่คือกีฬา
ที่ต้องชาเล้นจ์-challenge
ท้าพิสูจน์กัน
.     ว่าใครจะเจ๋งกว่า
 .
       *  *  *  *  *  *  *  *
.
.      บอลคู่ปิด -
เตรียมลงสนามทันที

.    ที่แข่งหลีดเสร็จ
.
.     โยธา และพงษ์กระโดดฮึดๆ
 วอร์มร่างกายอยู่ข้างเพื่อนๆ
.
.    เจี๊ยบที่ลงบอลหญิง ม. ปลาย
ได้เหรียญเงินไปแล้ว ตั้งแต่ตอนบ่ายต้นๆ
.      ก็คาดหวังเหรียญทองสุดท้าย
จากบอลชาย ม. ปลาย ตอนบ่ายแก่ๆ
นี้มาก
.
.        "  วุ๊ย -
.          ฮาเกือบลืม !
.   ต้องให้เอียดมารองหมานแฮ๋ม "
.
.       นึกได้ ก็ไปดึงเอียดมาเลย
.
.     อาจดูตลก แต่เจี๊ยบเชื่อว่าจริง
เพราะเอียดเชียร์ จนชนะมาแล้ว
 .  สองรายการเด็ดๆ...
.
.         " โอ๊ย- "
.      เอียดร้อง ขำซะใหญ่
.
.   " อะไรกันนักหนา -อะ เจี๊ยบ "
.
.       โยธากับพงษ์ก็หัวเราะ
เพื่อนๆ คนอื่นๆ ก็พากันคิกคัก
.
.          " หน่า-- "
.           เจี๊ยบวิงวอน
.
.       " ปั๋นปอนอีกที บอกให้ชนะๆ
.  นะเอียด "  
.
.     เอียดก็สนองนี้ด-need ของเจี๊ยบไปอีกครั้ง
พงษ์ก็ว่าสาธุอย่างเคย
.        แถมบอกว่า
.
.       " ถ้าชนะ จะซื้อคำเปลวมาปิด
. หื้อเน่อ "
.
.             " บ้าสิ -- "
.
.         เอียดว่าพงษ์ 
.
.        แต่รีบหลบสายตาของโยธา
ที่เอียงคอ
.         จ้องมองเธอ แล้วอมยิ้มล้อ
.
     *    *   *  *   *   *   *   *
.
.     สีม่วงนำไปก่อน  1-0
 คนยิงไม่ใช่สงคราม
.   เป็น ม.4 ที่โหม่งเข้าประตู
ตอนชุลมุนชุลเกกัน
.
.     เรียกเสียงเฮ จากกองเชียร์สีม่วง
และตีกลองรัว เสียงดังลั่น
.
.      พงษ์ไม่รอช้า ยิงส่งยาว
ไปทางหน้าประตูของแดนสีม่วง
 ที่มีโยธา และเพื่อนอีกคน
รออยู่แถวๆ นั้น
.        โยธารับบอลจากเพื่อน
และไม่ล้ำหน้า
 .     ลากเกี่ยวหลบสงครามที่เข้ามา
ชาร์จ หวังสะกัด
.      โยธาพลิ้วขา หลบอีกที
สงครามเสียหลักเอง หัวซุนไป
.   กรรมการไม่เป่าฟาวล์
.
.   จังหวะนี้เอง  โยธาได้ที
บรรจงเตะบอลโด่ง โค้งยาว
 ตรงเข้าใส่โกล-goal
.
.    นายทวารของพยับเมฆากระโดด
ขึ้น หวังปัดบอลให้เป๋ทาง
.     แต่บอลสููง เกือบเฉียดคาน
 เลยมือพลาด วืดลมแทน
.      ลูกบอลผ่านเข้าประตู
 ไปตุงตาข่าย ...
.
.     ตะวันเพลิงที่จ๋อยไปในตอนแรก
  ก็พลัน ส่งเสียงกรี๊ดกันลั่นอัฒจันทร์
 .      เมื่อบอลที่ถูกนำ 1 : 0
  กลายเป็นตีเสมอได้   1 ต่อ 1 แล้ว
ตอนนี้
.
     *   *   *  *   *  *   *
.
.   ยังไงก็ตาม
.        หมดเวลา
.   ก็ไม่มีใครยิงประตูกันได้อีก
.
.      จึงต้องตัดสินกัน ด้วยการยิง
ลูกโทษ
    ซึ่งยิ่งมันส์- เร้าใจมากกว่าเดิม
.
.    กองเชียร์ทุกสี พากันลงจากอัฒจันทร์
 มานั่ง-ยืนเชียร์การยิงลูกโทษ ตรงขอบ
สนามกันเลย
.
.     เริ่มด้วยสีแดง 
ที่ได้รับเสียงเชียร์
.   และเสียงแช่ง ไปพร้อมๆ กัน
.
.  " สีแดง สุดหล่อ
.           ชู้ตเข้า - ชู้ตเข้า "
.
. " สีแดง ตาเหล่
.            ไม่เข้า ไม่เข้า "
.
.      โยธายิงเป็นคนแรก
.
.       นายประตูสีม่วงหลงทาง
รับไม่ทัน
.     บอลเข้าประตูไป อย่างสวยงาม
.
.    สีแดงนำทันที สกอร์  2 : 1
.
.      เจี๊ยบกระโดดกอดคอพงษ์
แล้วเอามือมาเปี๊ยะกับเอียด
.
.     สีม่วงส่งสงคราม
  ลงมาทันที
.
.   " สีม่วง สุดหล่อ
.           ชู้ตเข้า - ชู้ตเข้า "
.
.  " สีม่วง ตาเหล่
.            ไม่เข้า ไม่เข้า "
.
.        หนึ่งสูดลมหายใจ ...
เรียกสมาธิ--
.
.      แล้วประจงยิงเข้ามุม
 อย่างสุดแรง
.
.          พระเจ้า !  ---
.      บอลไปกระทบกับเสาโกล
 เด้งกลับออกมา
.       นายประตูตามตะครุบได้
.
.      สงครามร้อง อ๊า-
 หน้าเหยเก -
.      เอามือกุมหัว ทรุดเข่าลงนั่ง
กับสนามด้วยความผิดหวัง
.
.     คณะสีแดงพากันดิ้นเร่าๆ
 ด้วยความดีใจสุดขีด
.      เด็กๆ รู้สึกฟินจัด
กับสารเอ็นดอร์ฟิน-endorphine
ที่ร่างกายหลั่งออกมา
.   ราวกับท่อแตก ---
.
.    โยธาถูกเพื่อนๆ กอดรัด
ด้วยความดีใจ และหมั่นเขี้ยว
.
.         ไชโย ! -
.  สีแดงได้ถ้วยบอลแล้วปีนี้
และก็จะได้ถ้วยรวมด้วย
.       อย่างแน่นอน
.
.   " เอียด- ดีใจไหม ? "
.
.     โยธาที่ยังถูกเพื่อนเหนี่ยวคอไว้
ถามบุษบัน
.        หน้าคนถาม-งี้บาน
เป็นพัดบ่อสร้าง
.
.         " ดีใจ "
.
.       เอียดยิ้มให้เขา พยักหน้า
. แล้วยกนิ้วโป้งให้
.
.     " เก่งจังเลยโย-- "
.
.        โยธายิ้มหวาน
.  เหมือนเด็กหลงคำชม
.
      *   *   *   *   *   *  *
.
.      เดย์หน้าจืดลง
เมื่อโรงเรียนประกาศผล
ว่าได้รองหลีด  
.     แพ้สีฟ้าอีกปี
.
.    ส่วนพงษ์ กับเจี๊ยบ หายเหนื่อย
เป็นปลิดทิ้ง
.     ที่กองเชียร์สีแดงได้รางวัล
ชนะเลิศ
.
.  และตะวันเพลิงก็ยังได้ครองถ้วยน้ำใจ
นักกีฬา หรือ spirit of sportsman
ร่วมกับสีม่วงและสีเขียวด้วย
.
.     เดย์วิ่งไปรับถ้วยสปิริตฯ
พร้อมกับตัวแทนจากอีกสองสี
.
.     เด็กสามคน ช่วยกันยกถ้วย
ที่หนักมากๆ
.         หันกลับมา
.    -ชูให้แถวของกองเชียร์สีแดงดู
เด็กๆ สีแดง ก็โห่- ฮิ้ว ต้อนรับถ้วย
.
 .   -- ยกหันไปชูให้สีม่วงเห็น
ทางนั้นก็ โห่-ฮิ้ว- กันอีก
.
.    จากนั้น ช่วยกันยกถ้วย
พาไปส่งที่หน้าแถวของคณะมรกตมณี
-สีเขียว
.     ที่ปีนี้ ยังไม่ได้ถ้วยรวมอะไรกะเขาเลย
ซักกะใบ
.     ยกถ้วย ชูให้เด็กๆ สีเขียวดู
 ก็มีเสียงจากทุกคณะสี ช่วยกันโห่ฮิ้ว
ร่วมให้กำลังใจสีเขียวดังสนั่นสนาม
.
.       แล้วตัวแทนสีม่วง และเดย์-สีแดง
ก็วิ่งกลับไปที่สีตัวเอง
.   มอบถ้วยสปิริตฯ ให้สีเขียวถือครอง
ไว้เลย

.
.      เล่นเอาคุณครูหลายท่าน
ที่นั่งดูในปะรำอาคารทรงไทย พากัน
น้ำตาคลอ
.     ซาบซึ้ง และปลาบปลื้ม
 ที่ได้เห็นเด็กๆ แสดงน้ำใจเสียสละ
ให้แก่กัน
.
      *  *   *  *  *  *  *  *  *
.
.   บุษบันยืนเข้าแถวรวมกับเพื่อนๆ
ปรบมือแสดงความยินดีกับสีตัวเอง
.   และสีต่างๆ
.       แต่เธอ ก็ยังคงครุ่นคิด
ถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านมากับตัวเอง
.  เมื่อกี้ ไม่หาย--
.
       *  *  *  *  *  *   *  *
.
.    บุษบันปลีกตัวจากกองเชียร์
เดินไปล้างหน้า ที่ตู้กดน้ำเย็นของ
โรงเรียน
.
.        กำลังก้มล้างหน้า
 แอ้มก็เดินเข้ามาหา
.
.     " อ้าว- แอ้ม "
.
.      " เอียด --
.   แอ้มขอคุยด้วยหน่อยนะ "
.
.      บุษบันเดินตามเกวลิน
ไปที่โต๊ะม้าหิน ที่ลานพักผ่อน
หน้าหอประชุม - ใกล้ๆ
.
.     เกวลินนั่งเหม่ออยู่พักนึง
ก็ตัดสินใจพูด -
.   แบบไม่ยอมมองหน้าบุษบัน
.
.    " แอ้มฝากเอียด
.     ดูแลโยด้วย "
.
.  " ฝากดูแลยังไงเหรอแอ้ม "
.
.       เอียดถามย้อนเลย
.
.          " ก็---
.     โยเค้าชอบเอียด หนิ "
.
.   " พูดอย่างนี้ แอ้มพูดผิดนะ "
.
.          เอียดชักเสียงเข้ม
.   จนแอ้มต้องหันมามอง
.
.      " เอียดมาเรียน
. ไม่ได้คิดจะมาหาแฟน
.     เอียดมีคนรอบตัว ที่ชอบเอียด
. เกลียดเอียด
.    หรือเค้าเฉยๆ กับเอียด
.     เอียดก็ต้องอยู่กับสังคมนี้
อยู่กับทุกคนให้ได้
.   ไม่งั้น - เอียดจะเรียนไม่จบ "
.
.            เกวลินนิ่ง
.     เสไปมองเหม่ออีก
.
.    " แม่ของเอียดสอนเอียดเสมอ
การเรียนต้องมาก่อน
.       ห้ามคิดเรื่องอื่น "
.
.   " แต่โยเค้าชอบเอียดมากๆ นะ "
.
.    " โยชอบ -เอียดคงต้องขอบคุณโย
มันดีกว่า ถ้าโยจะเกลียดเอียด
.  เพราะมันจะทำให้เรามาโรงเรียน
อย่างไม่มีความสุขกันพอดี
.     .. แอ้มก็ดูเองละกัน
ว่าเอียดทำตัวยังไง กับเรื่องนี้ "
.
.    " แอ้มก็ว่าเอียดวางตัวดี "
.
        เกวลินพ้อ
.
.  " แต่โย -
.      ... โยทำให้แอ้มเสียใจ "
.
.      " คนเราทุกคนมีหัวใจ 
ก็ย่อมมีหวั่นไหวบ้าง
.   กับอะไรที่มากระทบน่ะ "
.
.        "  ใช่ -- "
.
.       เกวลินพยักหน้า
.
.    " แอ้มคงอ่อนแอ ...
.         ไม่เข้มแข็งอย่างเอียด "
.
.    " เอียดก็ไม่ใช่จะเป็นคนเข้มแข็ง
หรอกแอ้ม
.        แค่ว่า ใครคิดไงกับเอียด
.   เอียดก็ไม่โวยวาย หรือต่อต้าน
.           ขอเป็นกลางๆ กับทุกคน
  และก็- ไม่ได้ผูกพันกับใคร
.      เพราะเอียดเชื่อแม่ ไม่อยากให้แม่
ผิดหวัง
.       เอียดจึงเป็น- อย่างเนียะ
.   อย่างที่แอ้มเห็นอยู่ทุกวัน "
.
.      แอ้มหันมามองบุษบัน
 ยิ้มเศร้าๆ
.
.       " เอียด -
.    แอ้มขอโทษนะ
.        แอ้มรู้แระ -
.   ว่าโยแอบชอบเอียด สนใจเอียดเอง "
.
.           บุษบันนิ่ง
.
.   " แอ้มจะไม่คิดไรกับโยแล้ว -ต่อไปนี้
.          ถ้าโยจะเดินหน้าชอบเอียด
.   แอ้มจะไม่ขวาง 
.        ไม่อยากให้โยไม่สบายใจ "
.
.         เกวลินชิงลุกขึ้น
.
.    " มาพูดอะไรก็ไม่รู้
.                 -ให้เอียดฟัง
.      แต่ขอบคุณนะ -
.           ถ้าเอียดไม่โกรธ "
.
.        " ไม่โกรธค่ะแอ้ม
.     ดีด้วยซ้ำ ที่แอ้มพูดออกมา
.  ไม่งั้น ก็คาใจ "
.
.      " ขอบคุณเอียดค่ะ "
.
.      เกวลินแตะมือบุษบันเบาๆ
.
.     " อือ - โยเค้าขี้อ้อน ขี้งอน 
.   คงป่วนเอียดต่อ - ไม่จบ  "
.
.         เอียดหัวเราะ
.
.    แต่พลัน ต้องใจไหว วูบวาบ
.  เมื่อแอ้มพูดต่อว่า
.
.      " แต่แอ้มว่า
.   คงเพราะโยเค้ารักเอียดจริงๆ "
.
         *   *  *  *  *  *  *  *  *  *
.    
.
.           ( จบตอนที่ 6. )
.
.
ขอขอบคุณทุกท่าน
ที่กรุณาให้เกียรติมาเยี่ยมเยือนบล็อกครับ



Create Date : 15 พฤศจิกายน 2559
Last Update : 11 เมษายน 2560 10:27:31 น.
Counter : 762 Pageviews.

0 comments

เปียงดิน
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 7 คน [?]



ข้าราชการบำนาญ
พฤศจิกายน 2559

 
 
1
2
3
4
5
6
9
13
14
16
17
18
19
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
 
 
All Blog