นิยาย " ม.ปลาย วุ่นวายรัก " - เหมชาติ ทอง / ตอนที่ 12 . (อวสาน)




















































" ม.ปลาย วุ่นวายรัก "
.
เหมชาติ  ทอง
.....................................................
.
ตอนที่
.
12 .
.
.
.

.
.
อวสาน
.
.
.   บุษบันช็อก   ---
      ร่ำไห้
  กับข้อความไลน์ที่เจี๊ยบส่งมา
.
. " เอียด ทำใจดีๆ นะ โยตายแล้ว
.        --  รถตู้ชนกับรถบรรทุกที่ลำปางเมื่อซักกำมาละ "
.
.         แล้วเจี๊ยบก็วิดิโอคอลมา เล่าพลางสะอื้น
ว่าโยธากำลังเดินทางไปถ่ายโฆษณาตัวใหม่กับบริษัทที่สุโขทัย
.       แต่เกิดอุบัติเหตุ รถตู้คันที่นั่งไป ประสานงากับรถบรรทุกพ่วง
ที่ห้างฉัตร  เขตจังหวัดลำปาง
.
.    " เอียด ---
.             โยมัน -กะบะได้ทรมานอะหยังหนา 
มันไป ตั้งกะตอนรถชนกันแล้ว--
.         --  แม่ของโยบอก "
.
.    เจี๊ยบพยายามเล่า ไม่ให้เอียดต้องเสียใจมากไปกว่านั้น
 แต่พอได้ยินเสียงสะอื้นไห้ของเอียด เจี๊ยบก็พลอยร้องไห้
ไปด้วยกัน
.
          " มันคงจะเสีย (เสีย= เผา) ตี้วัดแถวบ้าน 
ตั๋วจะขึ้นมาเชียงใหม่ได้ก่อเอียด? "
.
.            บุษบันตอบว่า อยากไป
.       แต่ต้องขอคุยกับทางบ้านดูก่อน

.
                *  *  *  *  *  *  *  *  *  *   *
.
.     มีไลน์ของพงษ์   ของเดย์ และจากเพื่อนๆ อีกบางคน
เข้าสายมาอีก
.     เอียดเปิดอ่าน แต่ไม่ไหวจะตอบไปตอนนี้
.
.      เธอโผซบหน้ากับหมอน สะอื้น น้ำตาไหลพรั่งพรู
 สุดแสนเศร้า
.       คิดถึงโยธาจับหัวใจ ---
.
.    โยตายแล้ว... จริงๆ หรือนี่ ?
.
.              ทำไมอะ--
.                 ทำไม---
.    ทำไมต้องมาเกิดอะไรอย่างนี้ กับโยด้วย
.           
.        
เด็กสาวปล่อยโฮออกมา
.
.         *   *  *  *  *  *  *  *  *
.
.     คือตอนนี้  บุษบันต้องย้ายกลับมาเรียน ม.6 ที่บ้านเกิด
ที่ปัตตานีแล้ว
.       จบ ม.5 ปุ๊บ  ก็ต้องย้ายจากเชียงใหม่กลับมา
ตามความเห็นของผู้เป็นบิดา

.
.           *   *    *    *    *    *    *    *    *
.
.       ตอนนั้น---
.      พอภาพยนตร์โฆษณาของโยธา ออกฉายทางโทรทัศน์
ก็เกิดกระแสความคลั่งไคล้ซูเปอร์สตาร์คนใหม่ อย่างร้อนฉ่า
เปรี้ยงปร้าง
.
.          โย-  โยธา 
.     หนุ่มน้อย ม. 5 ของโรงเรียนมัธยมศึกษา ประจำอำเภอ- จังหวัด
เชียงใหม่ เป็นที่ถูกกล่าวขวัญจากมวลมหาชน
.      ได้แจ้งเกิดเต็มตัว ด้วยหน้าตา และบุคลิกที่โดนใจ
.
.        กระแสของโยธาแรงจริงๆ  พูดได้เลย ว่าสุดฮ็อต
.    เพราะสื่อหลายสื่อ แข่งกันรุมประโคมข่าวความนิยมของโลก
โซเชี่ยลที่มีต่อโยธานั่นเอง
.
.      มีการตั้งกระทู้ ขอเป็นเอฟซีของโยธา ทางเว็บไซต์ -web site ชื่อดัง
ซึ่งเป็นที่ยอมรับว่า เป็นเว็บที่ดังที่สุดของเมืองไทย
.       มีสมาชิกเข้าไปกดไลก์ กดหลงรัก กดถูกใจ และทิ้งคอมเม้นท์ไว้ให้
กันไม่หยุด
.           จนกระทู้กินมวลตัวเองไปหลายหน้า 
.     เล่นเอาคนที่ใช้มือถือกับค่ายเน็ตที่กำลังส่งอ่อนปวกเปียก ขอร้องให้
ตั้งกระทู้โยธาใหม่ เป็นเอพิโสด 2 -episode 2 อีกกระทู้ 
      เพราะมวลกระทู้เดิม มันโต- อ้วนมาก
.         โทรศัพท์เลยอืด อัพโหลดช้า
.   
.          ส่วนมิ้น ก็พลอยดังไปอีกคน
.   แต่ก็ไม่เท่าความโด่งดังของโยธา ที่กำลังกลบรัศมีซูเปอร์สตาร์
ดวงเดิมๆ ได้หลายดวง
.
               *   *  *   *    *     *     *     *     *
.
.    " เป็นดาราไปแล้วนะโย --
.               --   ดังใหญ่เลย   "

.           
.     บุษบันมีโอกาสหนึ่ง ได้บอกกับโยธาอย่างนี้ 
.       เพียง- พอเธอนั่งลงกับโต๊ะม้าหินที่ลานพักผ่อน
ของโรงเรียน
.        โยธาที่กำลังเดินมา เห็นเข้า ก็ปรี่เข้ามานั่งด้วย
ทันที
.
.           พงษ์กับเดย์ ที่เดินมาด้วยกัน รีบชิ่งตัว
 แยกไปนั่งอีกโต๊ะอย่างนกรู้ 
.        ปล่อยให้สองคนนี้ได้นั่งกันตามลำพัง
.
.     เอียดบอกโยธา ขณะตัวเองก็เปิดสมุด จดอะไร
ไปด้วย
.
.      ที่พูดอย่างนี้ เพราะเมื่อวันวาน มีโทรทัศน์ช่องนึง
มาสัมภาษณ์โยธาถึงที่โรงเรียน

.     และก็ -ไม่ใช่ช่องแรก   หากเป็นรายการโทรทัศน์ที่สาม
ที่พากองถ่ายย่อยๆ บุกมาหาโยธาถึงที่
.    เด็กๆ นักเรียนอื่นๆ  พากันมุงดูการถ่ายทำแน่นขนัดทุกครั้ง
และตามชมในรายการที่ออกอากาศ 
.
.      " โยเหมือนเดิมนะเอียด  --
.                 ยังเป็นโย
.     ที่มีเอียดคนเดียว ที่โยคิดถึง
.          -- ทุกวินาที "

.
.      โยธาบอกด้วยเสียงเบาๆ พอได้ยิน  
.
.       บุษบันให้หวั่นไหว กับคำนี้ของเพื่อนหนุ่ม
มันช่วยไม่ได้เลย กับการที่จะพยายามเตือนตัวเอง
ไม่ให้คิดอะไรกับคำพูด -ของคนตรงหน้า
.
.      โยธามองหน้าแดงเรื่อของบุษบัน  รู้ว่าเอียด
ก็มีใจให้ตนอยู่เหมือนกัน
.      แต่เอียดก็ช่างสงวนท่าที- อย่างเคย
.
.       "  โยบอกกับเอียดแบบนี้ เอียดอย่าซีเรียสนะ
รับฟังไว้ก่อนก็ได้
.       แล้ววันนึง โยจะพิสูจน์ให้เอียดเห็น
.  ว่าโยพูดจริง "
.
         เด็กสาวก้มหน้า ทำเป็นอ่านหนังสือ
.
.     โยธาอมยิ้มอย่างสุขใจที่ได้บอกความในใจ
กับเอียดอีกครั้ง
.
.      การได้นั่งข้างๆ เอียดเพียงลำพัง สองต่อสอง
แบบนี้มันช่างมีความสุขมากมาย

.

.           *  *  *  *  *  *  *  *  *   *   *
.
.       วันปัจฉิมนิเทศ ของรุ่นน้อง ม.3 และรุ่นพี่ ม.6
เจี๊ยบยังเป็นโต้โผ ร่วมกับกรรมการสภานักเรียน ช่วยกันจัด
สถานที่
.     เขียนป้ายผ้า ทำซุ้ม congratulations ซะสวยงาม
.
.       ได้พงษ์ เดย์ โยธา บุษบัน และเพื่อนๆ มาช่วยอย่าง
แข็งขัน
.        เด็กๆ ลงแรงกันเต็มที่ เพราะอยากให้คนที่จบไป
ได้ประทับใจกับบรรยากาศวันสุดท้าย
.      ที่โรงเรียนจัดมอบให้พวกเขา เป็นพิเศษสุด
.
.          *   *   *   *   *  *  *   *  *   *   *
.
.           กว่าจะจัดสถานที่เสร็จ  ก็เย็นมาก
.   5 โมงแก่ เกือบๆจะ 6 โมงเย็น   
.        โยธาตัดสินใจ ขอขี่มอเตอร์ไซคล์-motorcycle
ซ้อนพาบุษบันไปส่งเธอที่บ้าน
.
.       " ให้โยไปส่งเอียดนะ
.          -- โยอยากไปเที่ยวบ้านอานิดของเอียดด้วย "
.
.        "  อย่าเลยโย  --
.                  เรากลับเองดีกว่า "
.
.             บุษบันก็ยังคือบุษบัน คนไว้ตัว 
.
.           " รถเดือนกะปิ๊กไปแล้ว --- " 
.                     เดย์ว่า 
.     แล้วเปรยถึงรถประจำทาง ที่มักจะวิ่งบริการรับส่ง
แค่ถึงตอนเย็นๆ  ไม่ถึงมืดค่ำ
.
.            " รถเหลือง-ก่าสีท่าจะเสี้ยงแระ  
.    บะเดียวนี้ มันกะจะมืดค่ำ- แระเน่อเอียด
.   .     รถแม่แต๋ง-ก่าบะแน่ใจ๋ ว่าจะยังมีอยู่เกาะ ?
.    หื้อไอ่โยไปส่งเต๊อะหล่อน "  
.
.              เจี๊ยบ กับพงษ์ก็เห็นด้วย
.
.     บุษบันไม่รู้จะว่าไงดี  จึงต้องยอมทำตามคำของเพื่อนๆ
.
              *   *   *   *    *    *    *    *     *    *    *
.
.             โยธาหน้าบาน  ระริกระรื่น
.     ขี่มอไซคล์ไป ยิ้มไป บางจังหวะก็เหลียวหน้า
มาพูด กับคนที่นั่งซ้อนด้านหลัง

.
.     " อยากให้เอียดนั่งรถโยแบบนี้ ทุกวันเลย "
.
.      " ไม่ต้องหันมา--
.                  ...  ฟังได้ยินอยู่
.                 มองไปข้างหน้านู่น "

.          บุษบันติงเตือน ทำให้โยธายิ่งชอบใจ
.   หัวเราะล้อเธอ
.
.          " ครับผม -
.                  -  รับทราบครับ "
.
.        ทันใดนั้น  ทั้งสองก็รู้สึกมีรถมอเตอร์ไซคล์อีก
คันหนึ่งขับตามหลังมาติดๆ
.
.         โยธามองทางกระจกส่องหลัง เห็นปั๊บ- รู้เลย
อ้ายหนึ่ง-สงคราม นั่นเอง
      ขับขี่ตามหลังมา ไม่มองสบตากัน เหมือนไม่รู้ไม่ชี้
แต่ก็ตามประกบ ไม่ทิ้งห่าง
.
.    เด็กหนุ่มเจ้าเสน่ห์ขมวดคิ้ว นิ่วหน้าทันที
.          --อะไรเนี่ยะ ?--
.      อ้ายหนึ่ง ม.6 ทำท่ายังกะจะขี่ตามไป
บ้านเอียดด้วยกัน เลยนะเนี่ย
.      มาแบบนี้ -ไม่สวย  โยธาจึงไม่เอ่ยทักทาย
ขี่มอไซคล์ไปเรื่อยๆ
.
.       บุษบันก็ไม่พูดอะไรสักคำ  ทั้งที่ใจคอของเธอ
เริ่มไม่ปกติ
.
        *   *   *   *   *   *   *   *    *    *    *
.
.   พอโยธาขี่เลี้ยวเข้าประตูใหญ่ของหมู่บ้านจัดสรร
สงครามก็ขี่เลี้ยวมอเตอร์ไซคล์ตามติดมา
.      ทำให้โยธาแน่ใจ ในเจตนาของรุ่นพี่
.
.    ที่จริง ทั้งโยธา และสงคราม ต่างก็สืบมา
จนรู้ว่า บ้านของอาบุษบัน คือหลังไหน 
  เพียงแต่แค่ขี่ผ่าน  ไม่เคยแวะเข้าไปเท่านั้น
.
.          แต่วันนี้  เหมือนจะเกิดใจกล้า
 ตรงเวลากัน

            *   *   *   *   *   *   *   *    *   *
.
.      ในบ้านเริ่มเปิดไฟสว่าง บุษบันมองเข้าไป
ใจหายวูบ
.
.      นั่น พ่อ กับแม่ ---
.            แอบมาเยี่ยม ไม่บอกล่วงหน้า !!
.
.     โยธาจอดรถเครื่อง ได้ยินบุษบันบอก ขณะลงจาก
เบาะนั่ง
.
.    " พ่อกับแม่เรา มาจากใต้ อะโย ..
.         -- มาเชียงใหม่  ไม่บอกให้รู้ก่อน "
.
.        จับน้ำเสียงได้ว่า เอียดกำลังกังวลกับ
บางอย่าง
.
.    โยธาจึงรีบปัดแต่งผมเผ้า ที่ถูกหมวกกันน็อคครอบ
มาตลอดตอนที่ขับมา ให้เข้ารูปเข้ารอย
.    พร้อมเผชิญหน้ากับบิดา  และมารดาของบุษบัน
.
.     " อ่าว---เอี๊ยด
.             --- พึงล็อบ -เหอ ?
.                 ( พึ่งกลับหรือ)  "
.
.     ผู้เป็นพ่อ ยืนทักที่ประตูบ้าน  กายสูงสง่า สมเป็น
นายทหาร
.     มองมาที่ทั้งสองคน
.
.            " ผ่อ--วัดดี๋ค่ะ  "
.       
.     เอียดรีบโผเข้ากราบ สวัสดีบิดาที่อกท่าน
และกราบสวัสดีที่อกมารดา ที่เดินมากอดเธอด้วยความรัก
และคิดถึง
.
.        " แหม่--วัดดี๋ ค่ะ "
.
.   " เผื่อนเข๊หร็อดเขรื่อง หม่าส๊งโหลกค่ะ
.   ( เพื่อนขี่รถเครื่อง-มอเตอร์ไซคล์ มาส่งลูกค่ะ) "
.
.          บุษบันบอกกับพ่อ และแม่
.    โยธารีบพนมมือไหว้อย่างนอบน้อม
.       --  พูดอะไรไม่ออก
.
.   " โหลกหว๊างฉ่วยแต๋งเว่ที่ วั่นปัจฉิ๊มใฮโร่งเรี่ยน -หมืดข่ำ
.          (ลูกมัวช่วยแต่งเวที วันปัจฉิมให้โรงเรียน -มืดค่ำ ) "
.
.          บุษบันรีบอธิบายเหตุผล ที่วันนี้ เธอกลับบ้าน
. มืดค่ำ
.
.      "  อ่าว--แล้วนั่นใครอีกคนล่ะ ? "
.
.             บิดาของบุษบันร้องถาม
.     เมื่อมองออกไป เห็นมอเตอร์ไซคล์ของสงครามขี่เข้ามา
จอดอีกคัน
.
.       " เข้ามา ๆ ไอ้หนุ่ม "
.
.        ท่านพูดเป็นภาษากลาง สำเนียงใต้ โผงผางและ
 ห้าวเข้ม ตามสไตล์
.   
.             สงครามตกใจมาก ---
.
.     ไม่คาดคิด ว่าจะต้องมาเจอพ่อ แม่ ของบุษบันที่บ้าน
แบบนี้
.       ไหนใครว่า เอียดพักอยู่กับอาผู้หญิง
.
.         แต่ก็รีบปรับตัว รับกับสถานการณ์ใหม่
ฉุกละหุกนี้
.
.        " สวัสดีครับคุณพ่อ---
.                   สวัสดีครับคุณแม่ "
.
               *  *  *  *  *  *  *
.
.   สองเด็กหนุ่ม นั่งตัวลีบในห้องรับแขก 
.       ได้แต่ก้มๆ มองๆ สลับไปมา ตลอดเวลาถูกสนทนา
ออกแนวถูกซักถาม
.
.        บิดาของบุษบันจ้องหน้าโยธาเขม็ง นึกอะไรนิดนึง
แล้วถามออกมา
.

.       " นี่เราคือโยธารึเปล่า ?
.     ที่เอียดเล่าว่า มีเพื่อนที่ห้องเป็นดารา "
.
.     " ครับ-- ผมโยธาครับ
.              แต่ผมเป็นแค่นักแสดงเองครับ
.      ไม่ได้เป็นดารานะครับ "
.
.             " อ้อออ-- "
.          มารดาของบุษบัน ร้องอ้อ
.    "  เออ--- แม่เคยเห็นนะ 
   ในโฆษณาทีวี-- 
.           ไม่นึกว่า จะได้มาเจอตัวจริง  "
.   
.      ท่าทางคุณแม่ก็ชื่นชอบโยธา เห็นท่านยิ้มให้
อย่างเอ็นดู
.
.        บุษบันเดินออกมา ย่อตัวลง ส่งน้ำเย็น
ให้พ่อ แม่  และแขกทั้งสอง
.
.       " แล้วหนุ่มนี้ล่ะ  แนะนำตัวหน่อยสิ "
.
.         บิดาของเอียดหันมาทางสงคราม
.
.   " ผมชื่อหนึ่งครับ  กำลังจะจบ ม.6  "

.         " เฮ่ย -- รุ่นพี่นี่นา "
.
     ท่านเลิกคิ้ว  ถามต่อเลย
         "  แล้วมานี่ด้วยกันรึ "
.
.        " เปล่าครับ---"
.  สงครามเริ่มอึกอัก
.       " พอดี-- ผมจะจบแล้ว
. ผมเลย--เอ่อ --  ผมตั้งใจจะเอาของที่ระลึก
.       มาให้น้องเอียด อะครับ "
.
.      นายทหารนิ่ง   มองหน้าสงคราม
แล้วพยักหน้าหึ-หึ 
อย่างเข้าใจ
.

.        กล่าวสั้นๆ ว่า
.
.            " อ่อ --
.    ก็เอาสิ ---
.            เอามาให้เอียดตรงนี้เลย "
.
.     หนึ่งรีบเปิดกระเป๋าเป้ หยิบกล่องของขวัญ
ออกมา
.         ยื่นส่งให้เอียด
.
.        บุษบันลังเล จนเมื่อผู้เป็นบิดา
พูดขึ้น
.
.      " เอียดรับไว้ ---
เพื่อนให้ เพราะเขามีความรู้สึกที่ดีต่อเรา
.        ขอบคุณพี่เขาด้วยล่ะ "
.
.   เธอจึงรับมันไว้ และบอกขอบคุณสงครามเบาๆ
.
         *    *    *    *   *   *    *   *   *
.
.     บิดาของบุษบันคุยกับสองหนุ่มอีกสักพัก
 ก็บอกว่า เผอิญ ท่านมีบางเรื่องที่จะต้องคุยกับ
บุษบัน

.
.    และให้สงครามกลับไปก่อน โดยท่านออกไปส่งเอง
ถึงรถมอเตอร์ไซคล์
.
.    ท่านตบไหล่หนึ่ง เปาะ-เปาะ
.
        " ขับกลับดีๆ ล่ะหนึ่ง
  และลุงขอสั่งไว้เลย ว่าห้ามมีเรื่องกันเด็ดขาด-
.      ---  รับปากลุงนะ "
.
.             " ครับ "
.         สงครามพยักหน้าตอบ
.  ยกมือไหว้
.      แล้วสตาร์ทเครื่อง ขี่กลับออกไป
.

.        *  *  *  *  *  *  *  *  *  *

 .          สักครู่ต่อมา โยธาก็ได้ลากลับ
อีกคน
.
.        บุคลิกที่นอบน้อมของโยธาถูกจริตแม่ของเอียด
ยิ่งนัก
.       แต่ในความรู้สึกของผู้พันนั้น ให้ห่วงๆ และไม่สู้
ชอบใจกับการที่มีหนุ่มมาแอบส่งลูกสาวถึงบ้าน 
.         พร้อมกัน ถึงสองคนแบบนี้
.
.       พอคุยกับปณิศราผู้น้องสาว  ก็ขัดใจกันเล็กน้อย
แต่ในที่สุด ปณิศราต้องยอมให้พี่ชายผู้เข้มงวดเตรียมย้าย
บุษบัน กลับไปเรียนต่อ ม.6 ที่ปัตตานีอีกครั้ง

.
.  
.      *    *   *   *    *    *   *    *    *
.
.

.
.
.       เดย์นั้น พอทราบในวันที่เอียดสอบเสร็จวันสุดท้าย 
ว่าที่บ้านจะให้เธอย้ายกลับไปเรียน ม.6 ที่ใต้อย่างเดิม
.   เดย์ก็ถึงกับร้องไห้
.
.               พงษ์เงียบอึ้ง 
.    เจี๊ยบก็หน้าถอดสี ถามเสียงแหบเครือ
.
.     " เอียดบอกไอ่โย -ยัง ? "
.
.        เอียดส่ายหน้า น้ำตาคลอ
.
.        "  เรายังไม่ได้บอกโยเลย ----
.  เจี๊ยบ พงษ์ เดย์  ช่วยบอกโย แทนเราด้วยนะ "
.
.           เดย์บ่นออกมา
.
.       " พ่อเธอนี่- หยังมาเค่ง (=เคร่งครัด) จะอี้ ?
แค่มีบ่าว มารุงรังลูกสาว  2 คน
.        --  กะฟ่างย้ายลูก-ปิ๊กซะแระ  "
.
.            เจี๊ยบรีบว่า
.
.   " ฮาว่า 3 คน หนา --
.          คิงบะดีลืมอ้ายเก่ง-ประลองพล
แฮ๋มคน-หลอ  "
.
.     " โคะ-- !!"
.          เดย์อุทานใส่เจี๊ยบ
ประมาณว่า  พุทโธ่-ช่างไม่รู้อะไร
.
.   " อ้ายเก่ง-บะเกี่ยวเรื่องนี้--หล่อน
.         -- เปิ้นเป็นแฟนอ้ายแป๋ง
.   สูผ่อบะออก ก๋าเจี๊ยบ ? "
.
.             " อี้ ? "
.       เจี๊ยบเหวอกิน
.
.       " เอ้อ !! "  เดย์พยักหน้ายืนยัน
.
.            " หล่อนลองผ่อดีๆ แล่  --
 .   ซักกำ  ไผกะผ่อฮู้ กอยออก "
.
.        เอียดฟังที่เดย์บอกอย่างไร้ความรู้สึก
 เพราะพรุ่งนี้ เธอจะต้องมาที่โรงเรียนกับอานิด
.  อย่างเงียบๆ  เพื่อทำเรื่องย้าย
.
.     บรรยากาศที่โรงเรียนคงเหงาหงอย ...
มีแต่ครู ที่เดินไปมา
.    ส่วนนักเรียน สอบเสร็จแล้ว คงไม่มีใครมาให้เห็น
สักคน

.
.             *  *  *  *  *  *  *  *   *
.
.     โยธามารู้ ตอนเอียดกำลังเดินทางกลับปัตตานี
เธออยู่ในรถ ที่พ่อกำลังขับบนถนนหลาง ใกล้ถึงชุมพร
.
.          เขาวิดิโอคอลหาเธอ
.
.    " เอียด  --ทำไมเอียดไม่บอกให้โยรู้ "
.
.         เสียงเครือ ที่คร่ำครวญปนสะอื้นของโยธา
ดังอยู่ทางไลน์ ในโทรศัพท์
.     พอได้ยินกันทั้งคันรถ
.
.       ทำให้ผู้เป็นแม่รีบเอื้อมมือมาบีบไหล่ลูกสาว
อย่างเห็นใจ
.    ผู้เป็นพ่อก็เห็นใจ แต่กำลังต้องขับรถอย่างระมัดระวัง
อยู่
.
.     " เราตั้งใจว่าจะบอกโย ตอนเราถึงปัตตานี "
.
.        " เอียดใจร้าย ---ไม่นึกถึงใจโย 
โยรักเอียด    เอียดก็รู้นี่ "
.
.       บุษบันน้ำตาร่วงเผาะ กลั้นสะอื้น
บอกไปว่า
.
.      " แล้วเดี๋ยวเราจะโทรกลับไปนะโย "
.
.     วางสายแล้ว เอียดก็แหงนตัว พิงพนักเก้าอี้ในรถ
มองเหม่อลอยไปข้างหน้า
.        บิดาเอื้อมมือมาแตะแขนเธอเบาๆ
 เธอรีบบอกท่าน
.
.          " โหลกไมเผรื่อ ค่ะผ่อ
.           ( ลูกไม่เป็นไร ค่ะพ่อ ) "
.
.       *  *  *  *   *  *  *   *   *  *   *    *
.
.       บุษบันลงจากเครื่องบินที่ท่าอากาศยาน
เชียงใหม่

.       รอรับกระเป๋าจากสายพาน  แล้วรีบออกมา
.
.          นั่นไง อานิดยืนรอเธออยู่
.
.       " ไปที่วัดกันเลยนะ  มาทันเผา "
.
.     ปณิศราเห็นหลานสาวแต่งชุดดำมาพร้อมสรรพ ก็เบาใจ
ที่ไม่ต้องย้อนไปบ้านก่อน
.
.          *  *  *  *  *  *   *  *   *   *   *   *
.
.          ที่วัด กำลังจะเคลื่อนขบวนศพ
.   ซึ่งมีปราสาทไม้ทรงยอดสูง บุด้วยกระดาษอลูมิเนียม
หรือกระดาษอังกฤษ(กระดาษเงิน กระดาษทอง) เป็นลวดลาย
สวยงาม  สวมครอบทับโลงศพไว้
.
.     มีสื่อมวลชนหลายสำนักมาทำข่าว เห็นมีกล้อง มีไมค์
และผู้รายงาน
.       ตรงนั้น ตรงนี้
.
    . เอียดตรงไปไหว้บิดา มารดาของโยธา
ตามธรรมเนียม
.      คนมางานเยอะ ท่านทั้งสองจึงรับไหว้ และรับซอง
ทำบุญแบบไม่รู้ว่าใครเป็นใคร
.
.      แล้วเอียดก็เดินมาที่โลง จุดธูปหนึ่งดอก
เคารพศพโยธา
.
.     " โย---
.               --  เอียดมาแล้วนะ "

.
.          เธอบอกโยธาในใจ
.
.        พอเห็นรูปในกรอบ ข้างโลงศพของโยธา
น้ำตาของเอียดก็รินหลั่งออกมาทันที
.
.             รูปนี้สิ--
.      ที่โยธาเคยส่งให้เธอทางไลน์  และพิมพ์ข้อความ
แนบมาว่า
.
.        " โยรักเอียดคนเดียวครับ"
.
.    เจี๊ยบ เดย์ พงษ์  และเพื่อนคนอื่นๆ กรูเข้ามาหาบุษบัน
พาไปหาอาจารย์ที่ปรึกษา
.
.      ท่านเดินมาหาเอียดอย่างเร็ว  โผกอดเธอ
 แล้วพากันร้องไห้ทั้งกลุ่ม

.           แล้วก็เจอพี่เก่ง ที่มาแทนพี่แป๋ง
.    ที่ตอนนี้ ก็ยังรักษาตัวที่โรงพยาบาล เพราะพี่แป๋ง
ไปรถตู้ด้วยกันกับโย  และได้รับบาดเจ็บสาหัส
.
.      ก้อยผละจากกลุ่ม รีบไปจูงมือเกวลิน ที่นั่งร้องไห้
ตรงมุมนั้นไม่เลิก พาเดินมาที่เอียด

.          แอ้มผวาเข้าหาเอียด--
.      กอดเธอ  อย่างเข้าใจความรู้สึกขณะนี้ของ
บุษบัน    
.        บุษบันก็กอดตอบเกวลินแน่น
.
.      แล้วทั้งสองสาว ก็สะอึกสะอื้น  ร่ำไห้
เป็นที่น่าเวทนา
.
     *    *   *    *   *   *   *  *   *  *  *
.
.      ที่ป่าเฮ็ว หรือสุสาน หรือ ฌาปนสถาน
เขากำลังเปิดโลงศพ ให้คนข้างหลังได้พินิจผู้ตาย
.  เป็นครั้งสุดท้าย
.
.      มีเพื่อนๆ บางคน ชวนเอียดไปดูหน้าโยธา
เป็นการอำลา
.      บุษบันสะอื้นฮักๆ  ส่ายหน้าปฏิเสธ
.
.    จะขอจดจำโย ในภาพลักษณ์ที่ได้มีใจผูกพันต่อกัน
อย่างที่เป็นมาดีกว่า

.
.        *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *
.
.        มารดาของโยธาเดินตรงมาหาเธอ
ถามเธอว่า
.
         " หนูเอียด ใช่ไหมคะลูก ? "

.
 .      บุษบันยกมือไหว้ท่านอีกครั้ง
.
.         " ใช่ค่ะ คุณแม่---
.    เอียดค่ะ
 .       --- เป็นเพื่อนของโยค่ะ "
.
.       ท่านหน้าเบ้ สะอึกสะอื้น บอกว่า
.
.   " ขอคุณแม่กอดหนูเอียด
.             แทนโยได้ไหมคะ ? "
.
.      เอียดน้ำตาไหล พยักหน้า แล้วรีบกอดตอบ
ท่านด้วย
.     ระหว่างกอดกัน ท่านพูดว่า
.
. " ลูกเอียดขา...
.          โยลูกของคุณแม่ มีบุญน้อย
.    แต่เขาก็บอกคุณแม่ว่า
.           เขารักหนูเอียดมากที่สุด "
.
.         เอียดได้ฟัง ยิ่งร้องไห้หนัก
.
.          " โยเขาขออนุญาตคุณแม่
 เอาเงินค่าถ่ายโฆษณาบางส่วน  ทำของ
อย่างนึง ให้หนู
.           หนูเอียดพอจะจำได้ไหม?
โยเคยสัญญากับหนู ว่าถ้าโยพอมีสตังค์
.  เขาจะไปสั่งให้ช่างทอง ทำอะไรให้หนู
.          โยบอกคุณแม่ว่า สัญญานี้
จะรู้กันแค่สองคน
.    คือตัวหนูเอียด กับตัวโยเท่านั้น "
.
.      บุษบันซบหน้ากับฝ่ามือ ปล่อยโฮ
ออกมา
.  
.     มารดาของโยธาถามเธอทั้งน้ำตา
.
.     " หนูเอียด ตอบคุณแม่หน่อยนะคะ
ตอบให้เหมือนที่โยเขาตั้งใจทำให้หนู "
.
.        " ตุ้มหู ค่ะคุณแม่ "
     เอียดตอบ พลางร้องไห้
.
.   " ตุ้มหูดอกปีบ---
.          ตุ้มหูดอกกาสะลองค่ะ  "
.
.      ท่านโผกอดบุษบันอีกครั้ง สะอื้นไห้
 คร่ำครวญ
.
.          "  ใช่แล้ว ---
.     หนูเอียดรับมันไปนะคะลูก .         
 เพราะโยเขารักหนู --- 
.        โยตั้งใจทำมันให้หนูจริง
ค่ะ "
.
.      *  *  *  *  *  *  *  *  *  *
.
.        เสร็จงานศพ --
อีกวัน บุษบันก็นั่งเคริ่องบินจากเชียงใหม่
.     บินกลับปัตตานีทันที
เพราะไม่อยากลาโรงเรียนต่ออีก
.
.  โดยบินลงที่ท่าอากาศยานหาดใหญ่
.    และที่นั่น จะมี พ่อ กับแม่ที่ขับรถมารอรับเธอ
กลับไปบ้าน

.

.     เที่ยวบินนี้ค่อนข้างว่าง  บุษบันจึงได้ที่นั่งเป็นเอกเทศ
ให้ได้ปล่อยอารมณ์ เลื่อนลอยไปกับอากาศธาตุ
.
.          พลัน---
.   คำพูดของใครคนหนึ่ง ที่เคยพูดใกล้ๆ ก็แว่วมา
ในภวังค์

.   "  ไว้ให้ โยทำงาน --  มีเงินเดือน  มีกะตังค์
โยจะไปให้ร้านทอง  ทำต่างหูเป็นรูปดอกปีบ
.           --  เอามาให้เอียดใส่  "

.

.        เอียดให้สะอึกก้อนสะอื้น  ที่จุกแน่นลำคอ
ขึ้นมาอย่างทันใด
.          แอบเปิดซิปกระเป๋าถือ รื้อดูต่างหูทองคำ
ทรงดอกปีบ -กาสะลอง คู่นั้นอีกรอบ
.
.          มันสวย สุกปลั่ง น่ารัก น่าทะนุถนอม
ช่างทำทองรูปพรรณก็มีฝีมือนัก
.    ทำมาซะเหมือนดอกปีบจริงๆ

.
.

.
( ขอบคุณภาพจากกูเกิ้ล)

.   
.              คิดถึงคนให้ต่างหูขึ้นมา---
.      ใบหน้าหล่อเหลา แสนน่ารัก คอยอมยิ้ม
ล้อเล่นใส่เธอ
.     --  ก็โผล่เด่นชัด ในมโนภาพ
.
.         แล้วเหตุการณ์  กับคำพูดต่างๆ ที่เคยเกิดขึ้น
ระหว่างเธอกับเขา ก็ประดังพรั่งพรู ตามมา
.

.         " เอียด- ขำไร  ? "
.
.             โยธาเคยถามเธอเคืองๆ
.   ตอนเธอหัวเราะขำเขา  เมื่อได้ยินคุณลุงคนนึง ที่เฝ้ายืนดู
ขบวนพาเหรดของโรงเรียน  แล้วพูดดังๆ ว่าโยธาในชุดถือธง
โรงเรียน   แลดูเหมือนพระเอกเคน-ภูภูมิ ในละครนาคี
.
.       " เอ๋อ --- เอียด
                     -- จำไว้ " 

.
.     
วันนั้น โยธายืนถือธงโรงเรียน พูดงอนตุ๊บป่องแบบนี้
อยู่ด้านหลังเธอ 
.      และตอนนั้น เอียดเองก็ยังนึกในใจเลย
. ว่าผู้ชายไร-อะ
.            ช่างแสนงอน
.       ขี้ใจน้อยจัง----

 .          
พอนึกถึง ณ ตอนนี้ขึ้นมา
 .    ภาพโยธา ตอนสบตามองเธอ ด้วยสายตาเศร้าๆ
และออดอ้อน ก็ปรากฏ
.      

.

.
.         (ขออนุญาตนำภาพนี้มาประกอบ ว่าโยธา เขาก็จะ
ประมาณๆ นี้ครับ --
     ผมเพิ่งหัดแต่งนิยาย เลยบรรยายไม่ค่อยไปตามที่อยากจะบอก อะครับ
.          *ขอขอบพระคุณเจ้าของภาพจากกูเกิ้ลเป็นอย่างสูง * )

......................................................................................................................

.
.      เป็นเหมือนภาพนิ่ง ที่ราวกับเป็นชีวิตจริง ---
ซึ่งโยธามักทำเสมอๆ 
.           และสะท้านใจบุษบันได้ทุกครั้ง
.
.           แล้วทันใดนั้น ---
.     จู่ๆ - อีกคำพูดหนึ่งของโยธา ที่เคยพูดกับเธอ
หลังเล่นละครในวันสัปดาห์ห้องสมุดด้วยกัน
.        ก็วาบ แทรกสวนเข้ามา
.
.  
" เอียด -
.               ดอกกุหลาบนี้
.        ...โรเมโอ ขอมอบให้จูเลียต นะครับ "
.
.           บุษบันถึงกับน้ำตาไหลในทันที
กลั้นสะอื้นไม่อยู่
.
.       ให้ปั่นป่วน หวิวๆ ในใจ จนบอกไม่ถูก 
.         คิดถึงโยธามากมาย จนท่วมท้นหัวใจ
ไปหมดแล้ว  ตอนนี้
.
.            *  * * * * * *
.
.           บุษบันซบพิงเบาะที่นั่ง หลับตาลง----
.   แล้วตั้งต้นร้องไห้อีก

.
.            เธอปล่อยน้ำตาให้ร่วงริน 
.   ไหลอาบแก้มลงเป็นทาง
.       สุดอาวรณ์โหยหา---
.           คิดถึงโยธาคนนั้น
.
.       เสียใจเหลือเกิน กับการจากโลกนี้ไป
อย่างไม่มีวันกลับของเขา
.    
.          
.            ที่จริง ก่อนนี้ --
.   หัวใจของเอียด  อยากบอกคำนี้แก่โยธาตรงๆ 
หลายต่อหลายครั้ง
.
.      แต่ความเป็นลูกผู้หญิง จะทำอย่างนั้นได้ ก็ต้องเป็น
โอกาสที่สมควรเท่านั้น
.
.            โธ่เอ๋ย  -- บอกตอนนี้ 
.    มันก็สายไปเสียแล้ว....
.
.         "  โยจ๋า---
.                    เอียดก็รักโยนะ "

.
.
         ************************

.                      -จบบริบูรณ์-
.

.                                   ** เปียงดิน**
.                                    1 มีนาคม 2560



.
.

ขอบคุณทุกท่าน
ที่กรุณาแวะมาเยี่ยมเยือนบล็อกครับ





Create Date : 22 มกราคม 2560
Last Update : 15 กรกฎาคม 2560 19:34:13 น.
Counter : 1514 Pageviews.

0 comments
(โหวต blog นี้) 

เปียงดิน
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 7 คน [?]



ข้าราชการบำนาญ
มกราคม 2560

1
3
4
5
7
8
9
10
11
12
14
15
16
17
18
19
20
21
23
24
25
26
27
28
29
30
31
 
 
All Blog