บทที่ 55 ทัวร์สก็อตแลนด์
ในความรู้สึกของวิท ฤดูร้อนเป็นฤดูที่ยาวนานและน่าเบื่อที่สุดในบรรดาฤดูกาลทั้ง 4 ... อากาศที่ร้อนอบอ้าวจนทำให้หลายคนในสถาบันวิจัยทั้งชายและหญิง ใส่กางเกงขาสั้น เสื้อยืดแขนสั้น เสื้อกล้าม หรือแม้แต่เื้สื้อสายเดี่ยวมาทำงาน ... แต่กระนั้นคนส่วนใหญ่ก็ยังออกไปนั่งกินอาหารมื้อกลางวัน หรือเวลาพักเบรคที่โต๊ะสนามข้างนอกโรงอาหาร เพื่อรับแสงแดดจ้าเต็มวัน ซึ่งไม่ค่อยพบได้บ่อยนักในประเทศนี้ ท่ามกลางเกสรดอกหญ้าที่ปลิวไสวในสายลมอ่อน และดอกป๊อบปี้สีแดงสดที่ขึ้นแซมกอหญ้าริมทาง ...

งานปิกนิกในปีนี้ผ่านไปอย่างขลุกขลัก เพราะหลังจากที่ทุกคนกำลังนั่งกินอาหารกลางวันกันที่สนามหญ้าไม่ทันเสร็จ ฝนก็ดันตกลงมากลางคัน ทำให้ทุกคนต้องรีบหอบข้าวของย้ายเข้ามาจัดกันในห้องอาหารของสถาบันแทนอย่างฉุกละหุก ... และประเพณีการเล่น croquet หลังอาหารจำต้องงดไปโดยปริยาย ... และเมื่อไม่มีอะไรที่ดีไปกว่าการนั่งคุยกันในโรงอาหารตลอดทั้งบ่าย ทุกคนจึงค่อยๆแยกย้ายกันกลับไปทำแล็บตามเดิม

สำหรับนักศึกษาป.เอก ซึ่งใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับการทำวิจัยนั้น การที่จะวางแผนการทำงานเพื่อให้มีเวลาว่างพอไปเที่ยวสัก 1 สัปดาห์ หรือแม้แต่จะกลับบ้านสัก 1 เดือนไม่ใช่เรื่องยาก และสิ่งสุดท้ายที่จะต้องทำก็คือไปบอกอาจารย์ที่ปรึกษาให้รับทราบไว้เท่านั้น ซึ่งก็ไม่ได้เป็นปัญหาแต่อย่างใด ... เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย วิทจึงพร้อมที่จะไปทัวร์สก็อตแลนด์ ซึ่งเป็นช่วงที่คาบเกี่ยวกับการตระเวนทัวร์เล่นคอนเสิร์ตของเจฟพอดี ...

********************************************************************************

สนามบินสแตนสเต็ด ชานกรุงลอนดอน

สนามบินแห่งนี้เป็นสนามบินขนาดกลาง ที่มีเที่ยวบินทั้งในประเทศ และไปสู่ปลายทางหลายแห่งในทวีปยุโรปเป็นหลัก ... ที่สำคัญสนามบินแห่งนี้อยู่ห่างจากบ้านของเจฟเพียง 30 ไมล์เท่านั้น และวิทก็ได้ส่ง email ไปบอกเจฟถึงโปรแกรมการเดินทางคร่าวๆไปก่อนหน้านี้แล้ว เขาได้แต่แอบหวังในใจเล็กๆว่าเจฟจะมาส่งที่สนามบิน ... แต่เมื่อวิทรอจนถึงนาทีสุดท้ายก็ไร้วี่แววของเจฟ เขาจึงตัดสินใจเดินเข้าไปข้างในเพื่อไปขึ้นเครื่องบินขนาดเล็ก มุ่งหน้าสู่สนามบินกลาสโกว์ สก็อตแลนด์ ...

********************************************************************************

"หญิงน้ำ" เป็นเพื่อนวิทสมัยเรียนปริญญาตรี ที่ไม่ได้สนิทกันมากไปกว่าการที่เคยเรียนคลาสเดียวกัน หรือทำแล็บกลุ่มเดียวกันในบางวิชา ... การที่เพื่อนๆเรียกน้ำแบบนั้นจนติดปาก ไม่ใช่เพราะเธอเป็นคุณหญิง หรือ มรว แต่เธอเป็นคนที่เรียบร้อยมาก และพูดจาสุภาพกับเพื่อนๆทุกคน จึงทำให้เพื่อนๆพร้อมใจกันตั้งสมญานามให้น้ำแบบนั้น ... ในปัจจุบันน้ำกำลังเรียนป.เอกอยู่ที่มหา'ลัยแห่งหนึ่งในกลาสโกว์ และเป็นคนเดียวที่วิทรู้จักที่อยู่สก็อตแลนด์ วิทจึงขอให้น้ำช่วยพาเที่ยวในช่วงวันหยุดนี้ ...

น้ำมารอรับวิทที่สนามบินกลาสโกว์ และเมื่อเจอหน้ากันครั้งแรกหลังจากที่ห่างกันไปกว่า 3 ปีหลังเรียนจบป.ตรี ทั้งสองวางตัวไม่ถูกว่าควรจะทำอย่างไรดี เช่นจะเข้าไปกอด หรือจับมืออย่างธรรมเนียมยุโรป แต่ในที่สุดทั้งสองก็ได้แต่โบกมือและยิ้มให้กัน

"เป็นไงบ้างคะวิท ไม่ได้เจอกันตั้งนาน ยินดีต้อนรับสู่กลาสโกว์" น้ำจะพูดจาสุภาพทุกประโยคจนทำให้เพื่อนๆเกรงใจโดยอัตโนมัติ

"เอ่อ ... ก็สบายดี ... ที่เรามานี่ไม่รบกวนน้ำใช่มั้ย"

"ไม่หรอกค่ะ ... เดี๋ยวน้ำจะพาวิทไปที่ B&B ที่จองไว้ในเมืองก่อน วิทจะได้พักผ่อน" ว่าแล้วก็พาเดินออกจากสนามบินมาขึ้นรถประจำทางด้านนอก

"เอ่อ น้ำ แล้วเรามีโปรแกรมไปไหนกันบ้าง" วิทถาม ขณะที่นั่งอยู่บนรถเมล์มุ่งหน้าเข้าไปในตัวเมือง

"น้ำตั้งใจว่าพรุ่งนี้เราไปเที่ยวเอดินเบอระกัน ซึ่งก็อยู่ใกล้ๆ วิทจะได้ไม่เหนื่อยมาก ..." น้ำอธิบาย "วันถัดไปก็นั่งรถไฟขึ้นไป Highland [ทางตอนเหนือของสก็อตแลนด์] ไปเที่ยวล็อคเนสที่วิทอยากจะไป ... ส่วนขากลับก็จะแวะเที่ยวเพิร์ธแล้วค่อยกลับมาที่กลาสโกว์ ... วิทคิดว่าเป็นยังไงคะ"

"ฟังดูดีมากเลย ... ขอบคุณน้ำมากนะที่ช่วยเป็นธุระให้เรา"

********************************************************************************

น้ำพาวิทมาส่งที่ B&B ในเมืองที่จองไว้ แต่สถานที่แห่งนี้ดูเหมือนกับเป็นโรงแรมขนาดเล็กหรือหอพักเอกชน มากกว่าที่จะเป็นบ้านคนที่แบ่งห้องให้เช่า

"คุณช่วยกรอกรายละเอียดส่วนตัวในบัตรนี้ด้วยค่ะ" เจ้าหน้าที่ตรงเคาน์เตอร์ที่ประตูบอกวิท ด้วยสำเนียงสก็อต ... เมื่อเสร็จเรียบร้อยแล้วหล่อนก็ส่งกุญแจห้องให้ พร้อมกับบอกเรื่องเวลาเสริฟอาหารเช้าและตำแหน่งของห้องอาหาร ด้วยสำเนียงที่ฟังยากมาก ...

"งั้นเราขอตัวก่อนนะ ... เผื่อน้ำมีธุุระ" วิทบอก "ไม่ต้องเป็นห่วงเราเรื่องมื้อเย็นเดี๋ยวเราหาอะไรกินแถวนี้แหละ"

"ได้ค่ะวิท งั้นน้ำมารับวิทพรุ่งนี้เช้าที่นี่ 9 โมงก็แล้วกัน"

"ตกลงครับ"

วิทล้มตัวลงนอนบนเตียงในห้องเดี่ยวขนาดย่อม ในอาคารค่อนข้างเก่าแต่ก็มีการตกแต่งได้ดีพอสมควร ... วิทได้แต่ปล่อยให้ความคิดโลดแล่นไปเรื่อยเปื่อย ... นึกถึงความตื่นเต้นที่จะได้ไปล็อคเนสที่ใฝ่ฝัีนมาตั้งแต่เด็กว่าอยากจะมาเที่ยว ... แต่ใจหนึ่งก็อดนึกถึงเจฟไม่ได้ ...

"ตอนนี้เจฟกำลังทำอะไรอยู่หนอ ... และจะมีเวลาว่างพอที่จะคิดถึงวิทบ้างมั้ย เหมือนอย่างที่เขากำลังคิดถึงเจฟอย่างเต็มหัวใจในตอนนี้"

สงวนลิขสิทธิ์บทความ ห้ามเผยแพร่ ทำซ้ำ โดยไม่ได้รับอนุญาตจากผู้เขียนเป็นลายลักษณ์อักษร



Create Date : 18 เมษายน 2553
Last Update : 18 เมษายน 2553 9:57:55 น.
Counter : 290 Pageviews.

6 comments
  
คุคุคุ ~
โดย: yosita_yoyo วันที่: 18 เมษายน 2553 เวลา:11:06:48 น.
  
สก็อตแลนด์ beautiful makkkk <3
โดย: Elizabeth Town วันที่: 18 เมษายน 2553 เวลา:12:10:38 น.
  
โดย: thanitsita วันที่: 18 เมษายน 2553 เวลา:12:53:15 น.
  
เย้ มาอัพแล้ววววว

สนุกเหมือนเดิมเลยค่ะ


ปล.ขออนุญาตแอดเป็นเฟรนลิ้งค์นะคะ
โดย: BeverCat วันที่: 19 เมษายน 2553 เวลา:22:03:04 น.
  
ตามอ่านจนทันแล้วนะ อิอิ รอตอนต่อไปอยู่ ว่าง ๆ ก็อย่าลืมเขียนต่อหล่ะ
โดย: นักอ่านประจำ IP: 202.28.62.245 วันที่: 21 เมษายน 2553 เวลา:10:51:51 น.
  
Please post the next chapter.

Thanks,
TJ
โดย: TJ IP: 124.122.148.191 วันที่: 23 เมษายน 2553 เวลา:22:48:58 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

Historicus
Location :
นนทบุรี  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]



คุณพ่อลูกสอง (ตัว)
"Have mercy, O Lord, and strengthen all broken wings." Kahlil Gibran

free counters



Waltz in B minor, Op. 69, No. 2 by Frédéric Chopin
เมษายน 2553

 
 
 
 
1
2
4
5
7
8
10
11
13
15
16
17
19
20
21
22
23
24
26
27
28
30
 
 
All Blog