Facebook
วันศุกร์อีกแล้ว
อยากให้เวลาผ่านไปช้า ๆ
อีกสักนิด ...

ผมทำสูตรอาหารได้หลายสูตรแล้ว

ในช่วงเศรษฐกิจตกต่ำเช่นนี้
ผมอยากจะพับโครงการ
"ผลิตภัณฑ์สปา" ของผม
ไว้สักครึ่งปีจัง
ยุคข้าวยากหมากแพง
ใครมันจะมาใช้จ่ายอะไร
กับของฟุ่มเฟื่อย

อย่างไรก็ดี

"ผู้หญิงยังไงก็ไม่หยุดสวย
ยังไงก็ต้องซื้อเครื่องสำอางละว่ะ"

ใจหนึ่งผมก็คิดแบบนี้นะครับ
เสียดายความรู้ที่ได้ร่ำเรียน
และสร้างสมมาหลายปีเหมือนกัน

เรื่องเกี่ยวกับร้านอาหาร
ผมเอง...พยายามปิดไม่ให้ใครรู้
คงกลัวว่างานจะล่มอีกมั๊ง
ไม่รู้สิ...
สุดท้ายก็มีคนที่สนิท
แอบเผลอบอกออกไปแล้ว
ด้วยข้อความบน "Facebook"

ผมอยากให้ทุกคนรู้สึกยินดี
กับอะไรใหม่ ๆ ที่ผมทำบ้างจัง
และถ้าผมรู้ว่า
ผมจะไม่ได้รับคำยินดีจากคนพวกนั้น
ก็อย่าให้เขารู้เลยจะดีกว่า

"ผมมองโลกร้ายเกินไปไหม?"

บน Social Network
เราสามารถสัมผัส "รังสีอำมหิต"
จากบุคคลรอบข้างได้นะ

เคยมีเพื่อนบางคนแอดคุณใน Facebook
แล้วคุณต้องจำใจยอมรับแอดเค้าหรือเปล่า?

ของผมมีเลยหล่ะ

รายที่หนักที่สุด
คือคนที่ชอบโพสข้อความแนว 
"พี่ อ.อ่าง" แห่งคลื่นวิทยุชื่อดัง
อันที่จริงแล้ว
พี่เค้าก็ทำตัวเป็นประโยชน์แก่สังคม
โดยการรับปรึกษาปัญหาชีวิตต่าง ๆ ทางโทรศัพท์
ซึ่งส่วนใหญ่จะมีแต่ "ผู้หญิง"

ผมรู้สึกว่ารายการแกสกรีนแต่ "ผู้หญิง" แน่ ๆ

ด้วยความเคารพ 
สำบัดสำนวนของพี่เค้า
"ไม่ถูกจริตผม" เอาซะเลย
ผมเกลียดคนที่ชอบพูดสวยงามปั้นแต่ง
โยงเรื่องง่ายกับเรื่องที่เข้าใจยากขึ้น
แทนที่จะอธิบายเรื่องยาก
ให้เป็นเรื่องที่ง่ายขึ้น
มันดูแบบ ... น่าเบื่อ โชว์พาวจัง

เรื่องง่าย ๆ หากจะปลอบใจ
หรือแนะนำคนอื่น
การใช้ "ภาษาง่าย ๆ" จะเหมาะกว่า
บางครั้งผมเผลอเปิดไปฟังตอนที่แกจัด
บางคำพูด ...
พูดให้มันยาก "เพื่อ?"
พยายามจะอุปมาโวหาร
ที่มันดูแล้ว ... "ไม่เข้าท่า" 

หลายคนคงชอบพี่เค้าแหละ
แต่ผมขอ "บาย"
เช่นเดียวกับเพื่อนผมคนนั้น
เขาจะโพสข้อความแนวนี้ "ทั้งวัน"
วันละราวสิบข้อความ

คนที่หนี "พี่ อ.อ่าง" มาทั้งชีวิต
กลับต้องอ่านข้อความแนวนี้
ทุกวัน ... สามเวลาหลังอาหาร

มันคงเป็นเวรเป็นกรรมของผมละมั๊ง

นอกนั้น ... ก็จะเป็นอะไรที่ผมรับได้
บางคนโพสเรื่องหุ้น
แบบปรัชญาจ๋าเลย
ปลอบใจกันยามหุ้นตก
สรรหาบทความมาอ่านกัน
ในขณะที่ ...
เพื่อนของผมที่เล่นหุ้นแบบบ้าน ๆ
เล่นจนได้รถกระบะมาคันนึงแล้ว

บางทีผมก็แอบคิดว่า
จะมีใครรำคาญ
ที่ผมโพส "รายการอาหาร" ประจำวัน
บ้างไหม?

"ผมคิดว่า ... มี"

ก่อนที่ผมจะหันมาโพสเรื่องอาหาร
ผมก็คิดว่ามันเป็นเรื่องง่าย ๆ
ที่คนจน ๆ คนนึงจะแชร์ลง Facebook ได้
โดยที่ไม่ทำให้ใครคิดอะไรมาก
หรือถ้าเค้าคิดมาก
ผมก็หวังว่าเขาจะ "ชิน"

เพราะผมจะไม่หยุดโพสหรอก ... ฮา

ก็เช่นเดียวกับผมจะต้องชิน
กับ "พี่ อ.อ่าง 2"
ในหน้า News Feed ของผมต่อไป

เพื่อนผมหลายคน
ที่ไม่ได้เล่น Facebook
ผมคิดว่า ...
ชีวิตเค้าคง "เติมเต็ม" แล้วหล่ะ
ไม่เหมือนกับผม
ชีวิตที่ขาด "เพื่อน"
โลกมายาเล็ก ๆ
บนโทรศัพท์มือถือ
ก็ทำให้เรารู้สึกได้ว่า
ไม่ได้อยู่คนเดียวในโลก

รักจัง Facebook












Create Date : 30 สิงหาคม 2556
Last Update : 30 สิงหาคม 2556 2:22:46 น.
Counter : 556 Pageviews.

2 comments
  
เคยอ่านบทความนึงเขาว่าFB มีส่วนทำให้เป็นโรคซึมเศร้าได้ พี่คิดว่าไง สมเหตุสมผลไหม
โดย: yourself วันที่: 31 สิงหาคม 2556 เวลา:13:38:24 น.
  
FB ทำให้คนเราซึมเศร้าเหรอ ?

FB เป็นที่ที่คนจะบอกเรื่องของตนเองต่อโลก เขาเหนื่อย สุข เศร้า หรือมีความสุข
คนที่ซึมเศร้า ก็คงมาจาก ได้อ่าน รับรู้เรื่องราวชีวิตของคนอื่นที่มีความสุขกว่า แล้วรู้สึกว่าตัวเอง "สุขน้อยกว่า" ละมั๊งครับ

คนใน FB กับตัวเราเองที่ทำให้เรารู้สึกซึมเศร้า

ถ้าเราคิดน้อย ๆ หน่อย รู้จักทำชีวิตให้มันสดใส พี่ว่า เราคงไม่ซึมเศร้า เพราะแค่มานั่งอ่านว่าใครทำอะไรในแต่ละวันหรอกมั๊ง

โดย: Guynes วันที่: 31 สิงหาคม 2556 เวลา:23:03:53 น.
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

Guynes
Location :
กรุงเทพฯ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 5 คน [?]



ผู้ชายเซอร์ ๆ ที่รักดนตรีเป็นชีวิตจิตใจ ชอบดื่มกาแฟและเบียร์ เคยฝันว่าอยากมีห้องสมุดเป็นของตัวเอง เพราะรู้สึกมีความสุขทุกครั้งที่ได้อ่านหนังสือ และจะอ่านแบบไม่กินไม่นอนจนกว่าจะอ่านจบ
สิงหาคม 2556

 
 
 
 
1
6
8
10
11
12
13
14
16
17
18
19
20
21
22
24
25
26
28
29
31
 
30 สิงหาคม 2556
All Blog